சர்க்கம்
சுகன் வானரப் படைத்தலைவர்களை அறிமுகப்படுத்துதலும் படையின் எண்ணிக்கையும்
மைந்தன், த்விவிதன், அனுமன் ஆகியோரின் வருணனை, ராமன், லக்ஷ்மணன், விபீஷணன், சுக்ரீவன் ஆகியோரின் அறிமுகம், கோடி, சங்கு, விருந்தம் முதலிய எண்களின் வரையறை, ராவணனுக்கு எச்சரிக்கையாக இருக்க அறிவுரை
சாரணன் வானரப் படையின் முதன்மையானவர்களைக் காட்டிவிட்டு மௌனமானபோது, அவனுடைய சொல்லைக் கேட்ட சுகன், அந்தப் படை முழுவதையும் விரலால் சுட்டிக்காட்டி ராக்ஷச அரசன் ராவணனிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான். முந்தைய சர்க்கத்தில் சாரணன் தொடங்கியதையே சுகன் இந்தச் சர்க்கத்தில் நிறைவு செய்கிறான்; இருவருமே ராவணனின் ஒற்றர்கள், இருவருமே ராமனால் கருணையுடன் விடுவிக்கப்பட்டவர்கள். ‘அரசே, மதம் கொண்ட பெரும் யானைகள் போலவும், கங்கைக் கரையில் வளர்ந்த பெரும் ஆலமரங்கள் போலவும், இமயத்தில் தோன்றிய சால மரங்கள் போலவும் நிற்பவர்களாக நீ காணும் இவர்கள் தாங்க முடியாதவர்கள், வலிமையுடையவர்கள், விரும்பிய உருவம் எடுப்பவர்கள். அவர்கள் தைத்தியர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் நிகரானவர்கள்; போரில் தேவர்களைப் போலப் பராக்கிரமம் காட்டுபவர்கள். இவர்களுடைய எண்ணிக்கை ஒன்பதும் ஐந்தும் ஏழும் ஆயிரம் கோடிகள்; அதுபோலவே ஆயிரக்கணக்கான சங்குகள், நூற்றுக்கணக்கான விருந்தங்கள். இவர்கள் சுக்ரீவனின் அமைச்சர்கள்; எப்போதும் கிஷ்கிந்தையில் வாழ்பவர்கள்; தேவர்களாலும் கந்தர்வர்களாலும் பிறப்பிக்கப்பட்டவர்கள்; விருப்பப்படி எந்த உருவத்தையும் எடுக்க வல்லவர்கள்.’ பிறகு அவன் இரண்டு சிறப்பான குமாரர்களைக் காட்டுகிறான்: ‘தேவ உருவுடையவர்களாக நிற்பவர்களாக நீ காணும் அவர்கள் இருவரும் மைந்தனும் த்விவிதனும். போரில் அவர்களுக்கு நிகரானவர் எவருமில்லை. பிரம்மனின் அனுமதியால் அவர்கள் அமுதம் பருகியவர்கள்; ஆகவே சாவற்றவர்கள் போன்றவர்கள்; அவர்கள் தம் ஆற்றலால் இலங்கையை நசுக்க விரும்புகிறார்கள்.’ கோடி, சங்கு, விருந்தம் முதலிய இந்த எண்களின் விளக்கத்தைச் சர்க்கத்தின் இறுதியில் தரப்பட்டுள்ள வரையறையின்படி காண வேண்டும் என்று அச்சுப் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பு சுட்டுகிறது. சுகனின் சொற்களில் அச்சம் தெளிவாகத் தெரிகிறது — ராவணன் எச்சரிக்கையாக இருக்கும் பொருட்டு அவன் ஒவ்வொரு வீரனையும் ராவணனின் பார்வையில் பெரியவனாக்குகிறான். மூன்று உவமைகள் — யானைகள், ஆலமரங்கள், சால மரங்கள் — வானரர்களின் கனத்தையும், பரப்பையும், உறுதியையும் ஒருசேரக் காட்டுகின்றன. திறனாய்வுப் பதிப்பில் சுமுகனும் விமுகனும் இங்கே வருணிக்கப்படுகிறார்கள்; அச்சுப் பதிப்பிலோ அந்த இரண்டு அரையடிகள் இல்லை. சுக்ரீவனின் அமைச்சர்கள் தேவர்களிடமிருந்தும் கந்தர்வர்களிடமிருந்தும் பிறந்தது பால காண்டத்தின் கதையை நினைவூட்டுகிறது; அங்கே தேவர்கள் ராமனுக்கு உதவுவதற்காக வானர உருவில் மக்களைப் படைத்தார்கள்.
பிறகு சுகன் அனைவருக்கும் அறிமுகமான வானரனைக் காட்டுகிறான்: ‘மதம் பொழியும் மதயானை போல நிற்பவனாக நீ காணும் இவன், சினம் கொண்டால் தன் வலிமையால் கடலையும் கலக்க வல்லவன்; இதே வானரன்தான் முன்பு இலங்கைக்கு வந்து வைதேகியையும் உன்னையும் சந்தித்தவன். முன்பு கண்டவனே மீண்டும் வந்திருப்பதைப் பார். அவன் கேசரியின் மூத்த மகன், வாயுவின் மைந்தன் என்று அறியப்படுபவன், அனுமன் என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன்; பெருங்கடலைத் தாண்டியவன் அவனே. அவன் விரும்பிய உருவம் எடுப்பவன், வானரர்களில் சிறந்தவன், வலிமையும் அழகும் உடையவன்; எப்போதும் இயங்கும் காற்றைப் போல அவனுடைய போக்கைத் தடுக்க முடியாது, எங்கும் தடையின்றிப் பரவுகிறது.’ பிறகு சுகன் அவனுடைய அற்புதமான குழந்தைப் பருவக் கதையைச் சொல்கிறான்: ‘இவன் குழந்தையாக இருந்தபோது, பசியுடன் உதிக்கும் சூரியனைக் கண்டு அதைப் பழம் என்று கருதினான். “சூரியனைப் பறித்து வருவேன், இல்லாவிட்டால் என் பசி தீராது” என்று மனத்தில் உறுதிகொண்டு, வலிமைச் செருக்குடன் மூவாயிரம் யோஜனை வழி வானில் பாய்ந்தான். ஆனால் தேவர்களாலும் முனிவர்களாலும் ராக்ஷசர்களாலும்கூட அணுக முடியாத அந்தச் சூரிய தேவனை அடையாமலேயே அவன் உதயகிரியில் விழுந்தான். பாறையின் மேல் விழுந்த இந்த வானரனின் ஒரு தாடை (ஹனு) சற்றே உடைந்தது, பிறகு உறுதியாயிற்று; ஆகவே அவன் அனுமன் (ஹனுமான்) என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றான். நம்பத்தகுந்த மனிதர்களின் தொடர்பால் இந்த உண்மையை நான் அறிந்தேன்; இவனுடைய வலிமையையும் உருவையும் ஆற்றலையும் சொற்களால் சொல்ல முடியாது. இவன் ஒருவனே தன் ஆற்றலால் இலங்கையைக் கலக்க விரும்புகிறான். எவன் வாலில் வைக்கப்பட்ட நெருப்பால் உன் இலங்கை எரிக்கப்பட்டதோ, எதன் காரணமாக இன்றும் தூமகேது எரிவது போல உள்ளதோ, எவன் இலங்கையில் கட்டப்பட்டும் விடுபட்டானோ, அந்த வானரனை நீ எப்படி மறக்கிறாய்?’ பதினேழாம் சுலோகம் ஆறு அடிகள் உடையது; அதன் இறுதி இரண்டு அரையடிகள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. இங்கே சுகன் ராவணனுக்கு அவனுடைய அவமானத்தை நினைவூட்டுகிறான் — இலங்கை எரிந்தது அவனுடைய இதயத்தில் இன்னும் காயம் போல நிற்கிறது. குழந்தைப் பருவக் கதையும் இவன் பிறப்பிலேயே அசாதாரணமானவன், சூரியனையே விழுங்க விரும்பியவன் என்று காட்டுகிறது. இந்தி உரை ‘ஆகம’ என்ற சொல்லை ‘நம்பத்தகுந்த மனிதர்கள்’ என்று விளக்குகிறது. ‘முன்பு கண்டவனே மீண்டும் வந்திருக்கிறான்’ என்று சொல்லிச் சுகன் ராவணனின் நினைவை விழிப்படையச் செய்கிறான் — ஒரே ஒரு வானரன் முன்பு ராக்ஷசர்கள் அனைவரையும் வென்றான்; இப்போதோ அவன் ஆயிரக்கணக்கான வானரர்களோடு வந்திருக்கிறான். அனுமனின் வேகம் காற்றைப் போன்றது என்ற உவமை அவனுடைய தந்தையுடனான உறவையும் சுட்டுகிறது, ஏனெனில் அவன் வாயுவின் மைந்தன். குழந்தைப் பருவத்திலேயே சூரியனை நோக்கிப் பாய்ந்தவனுக்குக் கடலைத் தாண்டியது வியப்பல்ல என்பது சுகனின் வாதம். பதினேழாம் சுலோகத்தில் தூமகேது பற்றிய குறிப்பு இலங்கை எரிந்ததன் எஞ்சிய அடையாளத்தைக் காட்டுகிறது; இதனால் ராவணனின் அவமானம் மீண்டும் புதிதாகிறது.
பிறகு சுகன் படையின் தலைவனைக் காட்டுகிறான்: ‘அனுமனுக்கு அடுத்து நிற்கும் வீரனும், கருநீல நிறமுடையவனும், தாமரை போன்ற கண்களுடையவனுமான இவன் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் அதிரதன், உலகில் புகழ்பெற்ற ஆண்மை உடையவன். எவனிடம் அறம் ஒருபோதும் அசைவதில்லையோ, எவன் அறத்தை மீறுவதில்லையோ, எவன் பிரம்மாஸ்திரத்தையும் வேதங்களையும் நன்கு அறிவானோ, அவன் வேதமறிந்தவர்களில் சிறந்தவன். எவன் அம்புகளால் வானத்தையும் பிளக்கக்கூடுமோ, பூமியையும் பிளந்துவிடக்கூடுமோ, எவனுடைய சினம் சாவைப் போல அச்சந்தருவதோ, பராக்கிரமம் இந்திரனுடையதைப் போல ஒப்பற்றதோ — எவனுடைய மனைவி சீதையை நீ ஜனஸ்தானத்திலிருந்து கவர்ந்தாயோ, அந்த ராமன் இவனே; அரசே, உன்னோடு போரிட வருகிறான்.’ பிறகு லக்ஷ்மணனின் வருணனை: ‘இவனுடைய வலப்பக்கத்தில் தூய புடம்போட்ட பொன்னின் ஒளியுடையவனாய், அகன்ற மார்பும், செம்பு நிறக் கண்களும், கரிய சுருண்ட தலைமயிரும் உடையவனாய் நிற்பவன் லக்ஷ்மணன் என்பவன்; அண்ணனுக்கு இனியதிலும் நன்மையிலும் எப்போதும் ஈடுபாடு உடையவன், நீதியிலும் போரிலும் வல்லவன், எல்லா ஆயுதம் தாங்குபவர்களிலும் சிறந்தவன். பொறுக்காதவன், வெல்லுதற்கரியவன், வெல்பவன், பராக்கிரமம் உடையவன், வெற்றியாளன், வலிமையுடையவன் — அவன் ராமனின் வலக்கை, உடலுக்கு வெளியே திரியும் உயிர் போன்றவன். ராகவனுக்காக அவன் தன் உயிரைப் பொருட்படுத்துவதில்லை; போரில் எல்லா ராக்ஷசர்களையும் கொல்ல விரும்புகிறான்.’ சுகன் பகைவர்களையும் அவர்களுடைய பண்புகளாலேயே வருணிக்கிறான் — ஆகவே அவனுடைய சொல் வெறும் புகழ்ச்சியல்ல, ராவணனுக்கு உண்மையைக் காட்டும் கண்ணாடி. ‘வெளியே திரியும் உயிர்’ என்ற உவமை உடன்பிறந்தோர் இருவரின் ஒற்றுமையை நெஞ்சைத் தொடும் வகையில் காட்டுகிறது — லக்ஷ்மணன் ராமனிடமிருந்து வேறானவனாக இருந்தும் அவனுடைய உயிரே. ராமனின் வருணனையில் ‘எவனுடைய மனைவியை நீ கவர்ந்தாயோ’ என்ற வாக்கியம் போரின் மூலகாரணம் ராவணனின் குற்றமே என்று நினைவூட்டுகிறது. ராமனின் அறப்பற்று, வேதஞானம், அஸ்திர வலிமை என்ற மூன்றும் ஒருசேரச் சொல்லப்படுகின்றன; இதனால் அவன் வெறும் வீரன் மட்டுமல்ல, அறவுள்ளம் கொண்ட அரசனும் என்று அறியப்படுகிறான். லக்ஷ்மணனின் வருணனையில் ஆறு அடைமொழிகள் — பொறுக்காதவன், வெல்லுதற்கரியவன், வெல்பவன், பராக்கிரமம் உடையவன், வெற்றியாளன், வலிமையுடையவன் — ஒரே அடியில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன; இதனால் அவனுடைய வீரம் குவிக்கப்பட்டது போலத் தோன்றுகிறது. ‘நீதியிலும் போரிலும் வல்லவன்’ என்ற சொல்லால் அவன் வெறும் போர்வீரன் அல்லன், நீதியும் அறிந்தவன் என்று சுட்டப்படுகிறது. சுகன் ராம லக்ஷ்மணர்களை ஒருசேர வருணித்து அவர்களுடைய பிரிக்க முடியாத தன்மையைக் காட்டுகிறான்.
பிறகு சுகன் ராமனின் இடப்பக்கத்தைக் காட்டுகிறான்: ‘ராமனின் இடப்பக்கத்தைச் சார்ந்து ராக்ஷசக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டு நிற்பவன் அரசன் விபீஷணன், உன் உடன்பிறந்தவனே. செல்வமுடைய அரசர்க்கரசனான ராமனால் அவன் இலங்கை அரசில் முடிசூட்டப்பட்டான்; உன்மீது சினம் கொண்டு அவன் போருக்கு வருகிறான்.’ இங்கே கூர்மையான நயம் தெரிகிறது — ராவணன் இப்போது அமர்ந்திருக்கும் அதே அரியணையில் ராமன் விபீஷணனை முன்பே முடிசூட்டிவிட்டான். பிறகு அவன் படையின் நடுவைக் காட்டுகிறான்: ‘நடுவில் அசையாத மலை போல நிற்பவனாக நீ காண்பவன், எல்லா வானரத் தலைவர்களுக்கும் தலைவனான, அளவற்ற ஆற்றலுடைய சுக்ரீவன். ஒளியாலும், புகழாலும், அறிவாலும், வலிமையாலும், குலத்தாலும் அவன், இமயம் எல்லா மலைகளையும் விஞ்சுவது போல, எல்லா வானரர்களையும் விஞ்சுகிறான். அடர்ந்த மரங்களுடைய, கோட்டை போன்ற, மலைகளால் அணுகுதற்கரிய கிஷ்கிந்தை என்ற குகையில் அவன் முதன்மையான படைத்தலைவர்களுடன் வாழ்கிறான். தேவர்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும் விருப்பமானதும், திருமகள் நிலைகொண்டதுமான, நூறு தாமரைகள் உடைய பொன்மாலை எவனுடைய கழுத்தில் ஒளிர்கிறதோ — அந்த மாலையையும், தாரையையும், நிலையான வானர அரசையும், வாலியைக் கொன்று ராமன் சுக்ரீவனுக்கு அளித்தான்.’ இவ்வாறு சுகன் சுக்ரீவனின் பெருமையை ராமன் செய்த உதவியோடு இணைத்துக் காட்டுகிறான் — வானர அரசன் ராமனுக்காக நன்றியுணர்வால் உயிரையும் தருவான் என்பது அவனுடைய கருத்து. வாலியின் வதத்தை நினைவூட்டுவதும் பொருள் பொதிந்தது — பெருவலிமையுடைய வாலியைக் கொன்ற ராமனால் ராவணனையும் கொல்ல முடியும் என்று சுட்டப்படுகிறது. பொன்மாலை அரசுச் செல்வத்தின் அடையாளம்; அது இப்போது சுக்ரீவனின் கழுத்தில் ஒளிர்கிறது. விபீஷணனைக் குறிப்பிடுவது ராவணனுக்கு மிகக் கசப்பானது, ஏனெனில் அவன் அவனுடைய உடன்பிறந்தவன், அவனாலேயே அவையிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டவன். சுக்ரீவனை இமயத்தோடு ஒப்பிடுவது அவனுடைய மேன்மையையும் உறுதியையும் காட்டுகிறது. கிஷ்கிந்தையின் அணுகுதற்கரிய தன்மையை வருணிப்பதன் மூலம் சுகன் வானரர்களின் சொந்த நாட்டின் வலிமையையும் சுட்டுகிறான்.
பிறகு சுக்ரீவனின் படையின் அளவைத் தெளிவாகச் சொல்வதற்காகச் சுகன் எண்களுக்கு வரையறை தருகிறான், ஏனெனில் சாதாரண எண்கள் அதை வருணிக்கப் போதுமானவை அல்ல. ‘நூறு லட்சத்தைக் கோடி என்று அறிஞர்கள் சொல்கிறார்கள்; நூறாயிரம் கோடி சங்கு என்று அழைக்கப்படுகிறது. நூறாயிரம் சங்கு மகாசங்கு என்று நினைக்கப்படுகிறது; நூறாயிரம் மகாசங்கு விருந்தம் என்று சொல்லப்படுகிறது. நூறாயிரம் விருந்தம் மகாவிருந்தம்; நூறாயிரம் மகாவிருந்தம் பத்மம். நூறாயிரம் பத்மம் மகாபத்மம்; நூறாயிரம் மகாபத்மம் கர்வம். நூறாயிரம் கர்வம் மகாகர்வம்; ஆயிரம் மகாகர்வம் சமுத்திரம்; நூறாயிரம் சமுத்திரம் ஓகம்; நூறாயிரம் ஓகம் மகௌகம் என்று புகழ்பெற்றது.’ ஒவ்வொரு எண்ணும் முந்தையதைவிட லட்சம் மடங்கு என்று இந்தி உரையும் விளக்குகிறது. ‘இவ்வாறு ஆயிரம் கோடி, நூறு சங்கு, ஆயிரம் மகாசங்கு, நூறு விருந்தம், ஆயிரம் மகாவிருந்தம், நூறு பத்மம், ஆயிரம் மகாபத்மம், நூறு கர்வம், சமுத்திரம், மகௌகம், கடலுக்கு நிகரான கோடி மகௌகம் அளவுடைய படையாலும், வீரனான விபீஷணனாலும் அமைச்சர்களாலும் சூழப்பட்டு, பெருவலிமையும் பராக்கிரமமும் உடைய வானர அரசன் சுக்ரீவன் போருக்காக உன்னை நோக்கி வருகிறான்.’ இறுதியில் சுகன் வம்சஸ்த யாப்பில் நன்மையான அறிவுரை கூறுகிறான்: ‘மகாராஜா, எரியும் கோளைப் போன்ற, இங்கே வந்து நிற்கும் இந்தப் படையைக் கண்டு, உனக்கு வெற்றி உண்டாகும்படியும், பகைவர்களால் தோல்வி நேராதபடியும் பெரு முயற்சி செய்யப்படட்டும்.’ முப்பத்து மூன்று முதல் நாற்பத்தொன்று வரையிலான எண் வரையறைச் சுலோகங்கள் பெரும்பாலும் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளவை; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஏவம் கோடிஸஹஸ்ரேண’ என்ற அரையடியும் ‘ஸுக்ரீவோ வானரேந்த்ரஸ்த்வாம்’ என்ற அரையடியும் மட்டுமே காணப்படுகின்றன. இந்த எண்கள் மிகைக் கூற்றால் படையின் எல்லையின்மையைக் காட்டுகின்றன — எண்ண முடியாத வலிமை என்பது கருத்து. சுகன் கணக்கீட்டாலேயே ராவணனின் மனத்தில் அச்சத்தை உண்டாக்க விரும்புகிறான்; ஆனால் இறுதிச் சுலோகத்தில் அவன் பணியாளனின் அறத்தைக் கைவிடவில்லை — தோல்வியிலிருந்து காத்துக்கொள்ள முயற்சி செய்யும்படியே அறிவுறுத்துகிறான், சமாதானத்தை அல்ல. இவ்வாறு சர்க்கம் ஒற்றனின் அறிவிப்போடு முடிகிறது; முடிவு ராவணனின் கையில் இருக்கிறது. எண்களின் வரையறை பண்டைக் கணிதத்தின் மரபைக் காட்டுகிறது — கோடிக்கு மேல் சங்கு, விருந்தம், பத்மம், கர்வம், சமுத்திரம், ஓகம் என்று பெயர்கள் வரிசையாக வளர்கின்றன. இத்தகைய வரையறை காவியத்தில் அரிது; ஆகவேதான் அச்சுப் பதிப்பின் பதிப்பாசிரியர் அடிக்குறிப்பால் வாசகரின் கவனத்தை ஈர்க்கிறார். நாற்பதாம் சுலோகத்தில் ‘தேனைவ’ (அதனாலேயே) என்ற சொல், முன்பு சொல்லப்பட்ட சமுத்திரம், மகௌகம் முதலிய எண்களே இங்கே கருதப்படுகின்றன என்று சுட்டுகிறது. நாற்பத்தொன்றாம் சுலோகம் ஆறு அடிகள் உடையது — அதில் விபீஷணன், அமைச்சர்கள், சுக்ரீவன், அவனுடைய பெரும் படை என்ற நான்கு கூறுகள் ஒரே வாக்கியத்தில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. நாற்பத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘எரியும் கோளைப் போன்ற’ என்ற உவமை கெடுகுறியைச் சுட்டுகிறது — எரியும் கோள் உலகில் அமங்கலத்தின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது. ஆகவே சுகன், வெளிப்படையாகச் சொல்லாவிட்டாலும், மறைமுகமாக ராவணனின் அழிவைச் சுட்டுகிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डेऽष्टाविंशः सर्गः॥ २८॥