சர்க்கம்
சாரணன் மீண்டும் வானரப் படைத்தலைவர்களை வருணித்தல்
ஹரன், தூம்ரன், ஜாம்பவான், தம்பன், சன்னாதனன், க்ரதனன், பிரமாதி, கவாக்ஷன், கேசரி, சதபலி, பிற படைத்தலைவர்கள்
சாரணன் சொன்னான்: ‘அரசே, ராகவனுக்காகப் பராக்கிரமம் காட்டி உயிரைப் பொருட்படுத்தாத அந்தப் படைத்தலைவர்களை, நீ பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே உனக்கு எடுத்துச் சொல்வேன். எவனுடைய நீண்ட வாலில் உள்ள, பளபளப்பான, பல வியாம நீளமுள்ள, செம்பு நிறமும் மஞ்சளும் வெளிர்நிறமும் வெண்மையுமான, சிதறிய, கொடிய செயலுடையவனின் மயிர்கள் தூக்கப்பட்டுச் சூரியனின் கதிர்கள் போல ஒளிர்கின்றனவோ, பூமியில் இழுபடுகின்றனவோ — இவன் ஹரன் என்ற வானரன். இவனுக்குப் பின்னால் நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் வானரர்கள் மரங்களைத் தூக்கிக்கொண்டு, திடீரென்று இலங்கையின் மேல் ஏறுவதில் முனைப்புடன் பின்தொடர்கிறார்கள்.’ ‘உயிரைப் பொருட்படுத்தாதவர்கள்’ என்ற தொடக்க வாக்கியம் இந்தச் சர்க்கம் முழுவதின் உணர்வையும் சுட்டுகிறது — இந்தப் படைத்தலைவர்கள் தம்மைப் பலியிடவும் ஆயத்தமானவர்கள். ஹரனின் வால் மயிர்கள் தூக்கப்பட்ட சூரியக் கதிர்கள் போல ஒளிர்கின்றன, நிலத்திலும் இழுபடுகின்றன — இந்தச் சித்திரம் போன்ற வருணனை முறை சாரணன் நேரில் கண்டதை உறுதிப்படுத்துகிறது. பின்தொடர்பவர்களின் ‘இலங்கையின் மேல் ஏறுவதில் முனைப்புடையவர்கள்’ என்ற அடைமொழி அவர்களுடைய இலக்கைத் தெளிவாக்குகிறது — மதிலில் ஏறி நகருக்குள் புகுவது. இந்தச் சர்க்கம் முந்தைய சர்க்கத்தின் தொடர்ச்சி — சாரணன் இன்னும் மாளிகையில் ராவணனின் பக்கத்தில் நின்று வானரர்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறான். முந்தைய சர்க்கத்தில் வானரர்களின் படைத்தலைவர்கள், இந்தச் சர்க்கத்தில் கரடிகளும் தெய்வீகப் பிறப்புடைய வானரர்களும் தனிப்பட வருணிக்கப்படுகிறார்கள். ‘நீ பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே’ என்ற சொல்லால் சாரணன் ராவணனை நேரடியாகப் பார்க்கச் செய்கிறான் — அவன் தானே பார்க்கட்டும், கேட்டால் மட்டும் போதாது. ஹரனைப் பின்தொடர்பவர்கள் கைகளில் மரங்களுடன் — வானரர்களின் ஆயுதங்கள் மரங்களும் பாறைகளுமே, இரும்பு ஆயுதங்கள் அல்ல.
‘வானர அரசனின் பணியாளர்களான படைத்தலைவர்கள் இங்கே திரண்டிருக்கிறார்கள். நீல நிறப் பெரும் மேகங்கள் போல நிற்பவர்களாக நீ காண்பவர்கள் — கரிய மை போன்றவர்கள், போரில் சத்தியமான பராக்கிரமமுடையவர்கள், எண்ண முடியாதவர்கள், சுட்டிக்காட்ட முடியாதவர்கள், கடலின் அக்கரை போன்றவர்கள் — மலைகளிலும் நாடுகளிலும் ஆறுகளிலும் வாழ்பவர்கள் — அரசே, மிகக் கொடிய இந்தக் கரடிகள் உன்னை நோக்கி வருகிறார்கள். இவர்களின் நடுவில் நிற்பவன், அச்சந்தரும் கண்களும் அச்சந்தரும் தோற்றமும் உடையவன், எல்லாப் பக்கமும் மேகங்களால் சூழப்பட்ட பர்ஜன்யன் (மழைத் தெய்வம்) போன்றவன், சிறந்த மலையான ருக்ஷவானில் வாழ்பவன், நர்மதையின் நீரைப் பருகுபவன் — இவன் எல்லாக் கரடிகளுக்கும் தலைவனான தூம்ரன் என்ற படைத்தலைவன். மலை போன்ற இவனுடைய தம்பியை இதோ பார் — உருவத்தில் அண்ணனுக்குச் சமமானவன், பராக்கிரமத்திலோ அவனைவிடச் சிறந்தவன்.’ கரடிகள் வானரர்களிலிருந்து தனியாக வருணிக்கப்படுகிறார்கள் — அவர்களுடைய கருநிறம், மேகம் போன்ற உருவங்கள். ‘எண்ண முடியாதவர்கள்’, ‘கடலின் அக்கரை போன்றவர்கள்’ என்ற உவமைகளால் அவர்களுடைய எண்ணிக்கை கணக்கிட முடியாதது என்று சுட்டப்படுகிறது. தூம்ரன் ருக்ஷவான் மலையில் நர்மதைக் கரையில் வாழ்கிறான் — மத்திய இந்தியாவின் இடம். அவனுடைய தம்பி அடுத்த சுலோகத்தில் பெயரால் குறிப்பிடப்படுகிறான் — ஜாம்பவான். ‘மேகங்களால் சூழப்பட்ட பர்ஜன்யன் போல’ என்ற உவமை தூம்ரனின் தலைமையைச் சுட்டுகிறது — மழை தருபவனைச் சுற்றி மேகங்கள் இருப்பது போல, அவனைச் சுற்றிக் கரடிகள். ‘அச்சந்தரும் கண்கள், அச்சந்தரும் தோற்றம்’ என்ற இரண்டு அடைமொழிகள் அவனுடைய கொடிய உருவத்தை உறுதிப்படுத்துகின்றன. உடன்பிறந்த இருவரின் ஒப்பீடு — உருவத்தில் சமம், பராக்கிரமத்தில் இளையவன் சிறந்தவன் — ஜாம்பவானின் முக்கியத்துவத்தை முன்கூட்டியே சுட்டுகிறது. நர்மதையின் நீரைப் பருகுவது என்ற சொல் அவனுடைய வாழிடத்தின் தெளிவான அடையாளம்; ருக்ஷவான் மலை நர்மதை உற்பத்தியாகும் இடத்தின் அருகே உள்ளது.
‘அவனே இந்த ஜாம்பவான் — பெரும் படைத்தலைவர்களுக்கும் தலைவன்; அமைதியானவன், பெரியோரைப் பின்பற்றுபவன், போர்களில் பொறுக்காதவன். அறிவுடைய இந்த ஜாம்பவான் தேவாசுரப் போரில் இந்திரனுக்குப் பெரும் உதவி செய்தான்; பல வரங்களையும் பெற்றான். இவனுடைய படைவீரர்கள் பலர், அளவற்ற ஆற்றலுடையவர்கள் — ராக்ஷசர்களைப் போன்றவர்கள், பிசாசர்களைப் போன்றவர்கள், மயிர் அடர்ந்தவர்கள் — மலையுச்சிகளில் ஏறிப் பெரும் மேகங்களைப் போன்ற பரந்த பாறைகளை எறிகிறார்கள்; பெரிய உருவமுடைய அவர்கள் சாவுக்கு அஞ்சாமல் திரிகிறார்கள். சினம் பொங்கத் தாவி வந்து நிற்கும் எந்தப் படைத்தலைவர்களின் தலைவனை வானரர்கள் அனைவரும் நின்று பார்க்கிறார்களோ — அரசே, இந்த வானரத் தலைவன் ஆயிரம் கண்ணனான இந்திரனைப் பணிகிறான் — வலிமையோடு கூடிய படையுடைய தம்பன் என்ற படைத்தலைவன் இவன்.’ ஜாம்பவானின் வரலாறு தனிப்படப் பெருமை உடையது — அவன் முதியவன், அமைதியானவன், பெரியோரைப் பின்பற்றுபவன்; ஆனால் போரில் பொறுக்காதவன். தேவாசுரப் போரில் இந்திரனுக்கு உதவி செய்து வரங்கள் பெற்றான் — ஆகவே தேவர்களாலும் போற்றப்பட்டவன். அவனுடைய வீரர்கள் மயிர் அடர்ந்தவர்கள், அச்சந்தருபவர்கள், ராக்ஷசர்களையும் பிசாசர்களையும் போன்றவர்கள் — பகைவனுக்குரிய உவமையாலேயே அவர்கள் வருணிக்கப்படுகிறார்கள்; இதனால் ராவணன் அவர்களுடைய கொடுமையைத் தன் சொந்த மக்களோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்க முடியும். தம்பன் இந்திரனைப் பணிபவன் — ‘ஆயிரம் கண்ணனைப் பணிகிறான்’ — ஆகவே அவனும் தேவர் பக்கத்தவன். ‘அமைதியானவன்’, ‘போர்களில் பொறுக்காதவன்’ என்ற முரண் வீரனின் இலட்சியத்தைக் காட்டுகிறது — அமைதிக் காலத்தில் பணிவுடையவன், போர்க்காலத்தில் கடுமையானவன். ராமாயணம் முழுவதிலும் ஜாம்பவான் முதியவன், ஞானி, ஆலோசகன்; கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் அவனே அனுமனைக் கடலைத் தாண்டத் தூண்டினான். அவனுடைய வீரர்கள் பாறைகளை எறிகிறார்கள் — இது கரடிகளின் போர்முறை. ‘சாவுக்கு அஞ்சாதவர்கள்’ என்று அவர்களுடைய அச்சமின்மை மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது. தம்பனின் வருணனை சுருக்கமானது; ஆனால் ‘வானரர்கள் அனைவரும் பார்க்கிறார்கள்’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய செல்வாக்கு சுட்டப்படுகிறது — அவன் அனைவருக்கும் முன்மாதிரி. ‘ராக்ஷசர்களைப் போன்றவர்கள்’ என்ற உவமையால் சாரணன் கரடிகளின் கொடுமையை ராவணனுக்குப் பழக்கமான உருவத்தின் மூலம் புரியவைக்கிறான்.
‘நடக்கும்போது ஒரு யோஜனை தொலைவில் உள்ள மலையைப் பக்கவாட்டில் தீண்டுபவனும், உடலால் மேலே ஒரு யோஜனை உயரத்தை எட்டுபவனும், நான்கு கால் உயிரினங்களில் எவனைவிடச் சிறந்த உருவம் இல்லையோ அவனுமான — வானரர்களின் பிதாமகன் சன்னாதனன் என்று அறியப்படுபவன். அறிவுடைய எவன் அன்று போரில் இந்திரனுக்கே போர் தந்தும் தோல்வியடையவில்லையோ, அந்தப் படைத்தலைவர்களின் தலைவன் இவன். பராக்கிரமம் காட்டும்போது எவனுடைய ஆற்றல் இந்திரனுடையதைப் போன்றதோ — இவன் தேவாசுரப் போரில் தேவர்களுக்கு உதவுவதற்காக, கருவழியுடைய அக்னியால் ஒரு கந்தர்வக் கன்னியிடம் பிறந்தவன். ராக்ஷசர்களின் தலைவனே, உன் உடன்பிறந்தவனான அரசன் வைச்ரவணன் (குபேரன்) எங்கே நாவல் மரத்தைச் சார்ந்து வாழ்கிறானோ, பல கின்னரர்கள் பணியும் மலையரசர்களுக்கு அரசனும் உன் உடன்பிறந்தவனுக்கு எப்போதும் விளையாட்டு இன்பம் தருவதுமான அந்த மலையில், செல்வமும் வலிமையும் உடைய இந்தச் சிறந்த வானரன் மகிழ்ந்திருக்கிறான் — போர்களில் என்றும் தற்பெருமை பேசாத க்ரதனன் என்ற படைத்தலைவன். ஆயிரம் கோடி வானரர்களால் சூழப்பட்டு நிற்கும் இவனும் தன் படையோடு இலங்கையை நசுக்க விரும்புகிறான்.’ சன்னாதனனின் உடல் அளவு மிகைப்படுத்தப்பட்டது — ஒரு யோஜனை உயரம் வரை உயர்ந்தவன். இந்திரனோடு போரிட்டும் தோற்கவில்லை — ஆகவே ‘பிதாமகன்’ என்ற பெருமைப் பெயர். க்ரதனனின் பிறப்பு தெய்வீகமானது — அக்னியால் கந்தர்வக் கன்னியிடம். அவனுடைய வாழிடம் கைலாசத்தில், குபேரனின் (ராவணனின் உடன்பிறந்தவனின்) நாட்டில் — சாரணன் ராவணனுக்கு நினைவூட்டுகிறான், அவனுடைய உடன்பிறந்தவனின் பகுதியிலேயே பகைவர்கள் வாழ்கிறார்கள் என்று. ‘தற்பெருமை பேசாதவன்’ என்ற அடைமொழி தனிப் பொருள் பொதிந்தது — அவன் தன்னைப் புகழ்ந்துகொள்வதில்லை, ராவணனுக்கு நேர்மாறானவன். சன்னாதனனின் உருவமே அவனுடைய வலிமைக்குச் சான்று — ஒரு யோஜனை தொலைவில் உள்ள மலையைப் பக்கவாட்டில் தீண்டுகிறான், மேலே ஒரு யோஜனை எட்டுகிறான். ‘வானரர்களின் பிதாமகன்’ என்பது அவனுடைய வயதும் பெருமையும். இந்திரனோடு நடந்த போரில் தோற்கவில்லை என்ற சொல் ராவணனுக்கு நினைவூட்டுகிறது — இந்திரனாலும் தோற்கடிக்கப்படாதவன் ராவணனுக்கு எதிராக நிற்கிறான். க்ரதனனின் கதையில் ஒரு நயம் — ராவணனின் உடன்பிறந்தவனான குபேரனின் பகுதி, அங்கே ராவணன் முன்பு போர் செய்தான்; அதே இடத்தில் அவனுடைய பகைவர்கள் இன்பமாக வாழ்கிறார்கள். அக்னியின் மகன் என்பது க்ரதனனின் ஒளியைச் சுட்டுகிறது. க்ரதனன் ‘ஆயிரம் கோடி’ வானரர்களால் சூழப்பட்டவன் — முன்பு வருணிக்கப்பட்டவர்களைவிடவும் அதிகம். ‘இவனும் விரும்புகிறான்’ என்ற தொடர் மீண்டும் வருகிறது; இது முந்தைய சர்க்கத்தின் நடையைப் பின்பற்றுகிறது.
‘யானைகளுக்கும் வானரர்களுக்கும் இடையிலான பழைய பகையை நினைத்துக்கொண்டு, யானைக் கூட்டத் தலைவர்களை அச்சுறுத்தியபடி கங்கைக் கரையோரமாகத் திரிபவனும், மலைக்குகைகளில் உறங்குபவனும், முழங்கிக்கொண்டு காட்டு யானைகளைத் தடுப்பவனும், மரங்களை முறிப்பவனுமான இந்தப் படைத்தலைவன், தலைவன் — வானரர்களின் படைத்தலைவர்களில் முதன்மையான இவன், இமயத்திலிருந்து வரும் நதியின் கரையோரம் உசீரபீஜம் என்ற இடத்தைச் சார்ந்து, சிறந்த மலையான மந்தரத்தில், வானில் இந்திரனைப் போலத் தானே மகிழ்ந்திருக்கிறான். இவனை ஆயிரம் லட்சம் வானரர்கள் பின்தொடர்கிறார்கள். வீரத்தாலும் பராக்கிரமத்தாலும் செருக்குற்ற, முழங்குகின்ற, வலிய கைகளுடைய இந்த மகாத்மாக்களான வானரர்களுக்குத் தலைவன் இவனே; அரசே, இவன் தாங்க முடியாதவனான பிரமாதி என்ற படைத்தலைவன். காற்றால் அடித்துச் செல்லப்படும் மேகம் போல நீ காணும் இவனையும், வேகமுடைய வானரர்களின் சினம் பொங்கும் படையையும் பார்; அங்கே செம்மை கலந்த இந்த அடர்ந்த புழுதி காற்றால் எல்லாப் பக்கமும் தூக்கப்பட்டுப் பலமுறை சுழல்கிறது — கருமுகமுடைய, கொடிய, பெருவலிமையுடைய இந்தக் கோலாங்கூலங்கள் (கருமுகக் குரங்குகள்), நூறு லட்சம் பேர், அணை கட்டியதைக் கண்டு, மகாராஜா, கவாக்ஷன் என்ற கோலாங்கூலப் படைத்தலைவனைச் சூழ்ந்துகொண்டு, ஆற்றலுடன் இலங்கையை நசுக்க முழங்குகிறார்கள்.’ பிரமாதிக்கு யானைகளோடு உள்ள பகை பழமையானது — வானரர்களுக்கும் யானைகளுக்கும் இடையிலான பழைய பகை பற்றிய நாட்டுக்கதை இங்கே சுட்டப்படுகிறது. அவனுடைய படை காற்றால் அடித்துச் செல்லப்படும் மேகம் போன்றது; வானம் புழுதியால் செந்நிறமாகிறது — காட்சியின் இயக்கம் வருணிக்கப்படுகிறது. கோலாங்கூலங்கள் கருமுகமுடைய ஒருவகைக் குரங்குகள்; அவற்றின் தலைவன் கவாக்ஷன். ‘அணை கட்டியதைக் கண்டு’ என்ற சொல், அணையைக் கண்டதாலேயே அவர்களுடைய ஊக்கம் இரட்டிப்பானது என்று சுட்டுகிறது. பிரமாதியின் வாழிடம் இமயத்தின் அருகே — கங்கைக் கரையில், மந்தரத்தில், உசீரபீஜத்தில். இவ்வாறு வானரப் படை இமயம் முதல் தென்கடல் வரை எல்லா நாடுகளிலிருந்தும் ஒன்றுகூடியது. ‘வானில் இந்திரனைப் போல’ என்ற உவமை அவனுடைய தலைமையைக் காட்டுகிறது. கோலாங்கூலப் படையின் வருணனையில் புழுதியே முதன்மையானது — ஓடும்போது அவர்கள் வானத்தைப் புழுதியால் மூடுகிறார்கள்; இது அவர்களுடைய எண்ணிக்கைக்கும் வேகத்துக்கும் சான்று. ‘நூறு லட்சம்’ என்று மீண்டும் மிகப் பெரிய எண்ணிக்கை. யானைக்கும் வானரனுக்கும் இடையிலான ‘பழைய பகை’ ஒரு பண்டைய நாட்டுக்கதை — காடுகளில் யானைகள் வானரர்களின் மரங்களை முறிக்கின்றன, ஆகவே பரஸ்பர விரோதம். பிரமாதி அந்தப் பகையை நினைத்து யானைகளைத் தடுக்கிறான், மரங்களையும் முறிக்கிறான் — அவனுடைய வலிமையின் இருவகை வெளிப்பாடு. அவனைப் பின்தொடர்பவர்கள் ‘வீரத்தாலும் பராக்கிரமத்தாலும் செருக்குற்றவர்கள்’ — வலிமைச் செருக்குடையவர்கள், முழங்குபவர்கள், வலிய கைகளுடையவர்கள். ‘காற்றால் அடித்துச் செல்லப்படும் மேகம் போல’ என்ற உவமையால் பிரமாதியின் வேகமும் நிலையின்மையும் சுட்டப்படுகின்றன.
‘எங்கே வண்டுகள் மொய்க்கும், எல்லாக் காலத்திலும் பழம் தரும் மரங்கள் உள்ளனவோ, தனக்கு ஒத்த நிறமுடைய எந்த மலையைச் சூரியன் சுற்றி வருகிறானோ, எதன் ஒளியால் அங்குள்ள விலங்குகளும் பறவைகளும் எப்போதும் அதே நிறத்தில் ஒளிர்கின்றனவோ, எதன் சாரலை மகாத்மாக்களான பெருமுனிவர்கள் விட்டு நீங்குவதில்லையோ, எங்கே எல்லா விருப்பங்களையும் தரும் மரங்கள் எப்போதும் பழங்களோடு இருக்கின்றனவோ, எந்தச் சிறந்த மலையில் விலைமதிப்பற்ற தேன்களும் உள்ளனவோ — அரசே, அந்த அழகிய பொன்மலையில் வானரத் தலைவர்களுக்கும் தலைவனான கேசரி என்ற இந்தப் படைத்தலைவன் மகிழ்ந்திருக்கிறான். அழகிய அறுபதாயிரம் பொன்மலைகள் உள்ளன; குற்றமற்றவனே, ராக்ஷசர்களிடையே நீ போல, அவற்றின் நடுவே ஒரு சிறந்த மலை உள்ளது. அங்கே கடைசி மலையில் செம்பழுப்பும் வெண்மையும் உடைய, செம்பு நிற முகமுடைய, தேன் போன்ற மஞ்சள் நிறமுடைய, கூரிய கோரைப்பற்களும் நகங்களையே ஆயுதமாகவும் உடைய வானரர்கள் வாழ்கிறார்கள் — சிங்கங்கள் போல நான்கு கோரைப்பற்கள் உடையவர்கள், புலிகள் போல அணுகுதற்கரியவர்கள், அனைவரும் அக்னிக்கு நிகரானவர்கள், எரியும் நச்சுப் பாம்புகள் போன்றவர்கள், மிக நீண்ட வளைந்த வாலுடையவர்கள், மதயானைகள் போன்றவர்கள், பெரும் மலைகள் போன்ற உடலுடையவர்கள், பெரும் மேகம் போல முழங்குபவர்கள், உருண்ட மஞ்சள் கண்களுடையவர்கள், மிக அச்சந்தரும் நடையும் ஒலியும் உடையவர்கள். அவர்கள் அனைவரும் இலங்கையை உற்றுநோக்கி அதை நசுக்குபவர்கள் போல நிற்கிறார்கள். இவர்களுக்குத் தலைவனான வீரமுடைய இவன் நடுவில் நிற்கிறான் — வெற்றியை விரும்பி எப்போதும் சூரியனை வழிபடுபவன், அரசே, பூமியில் சதபலி என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன். இவனும் தன் படையோடு இலங்கையை நசுக்க விரும்புகிறான் — பராக்கிரமமும் வலிமையும் உடைய வீரன், தன் ஆண்மையிலேயே நிலைத்திருப்பவன்.’ கேசரி அனுமனின் தந்தை என்பது புராணப் புகழ்; அவனுடைய வாழிடம் மேரு போன்ற பொன்மலை; அதைச் சூரியன் சுற்றி வருகிறான். ‘ராக்ஷசர்களிடையே நீ போல’ என்ற சாரணனின் உவமை ராவணனை மகிழ்விக்கும் முகஸ்துதி போல உள்ளது; ஆனால் அதன் பொருள் — கேசரி வானரர்களிடையே ராவணனுக்கு நிகரான சிறந்தவன். சதபலியைப் பின்தொடர்பவர்களின் அடைமொழிப் பட்டியல் நீளமானது — கோரைப்பற்கள், நகங்கள், வால்கள், கண்கள், ஒலிகள் — எல்லா உறுப்புகளும் அச்சந்தருபவை. சூரிய வழிபாடு சதபலியின் வெற்றி விருப்பத்தைச் சுட்டுகிறது. பொன்மலையின் வருணனை சுவர்க்கம் போன்றது — எல்லாக் காலத்திலும் பழம் தரும் மரங்கள், வண்டுகள், தேன்கள், பெருமுனிவர்கள், சூரியன் வலம் வருதல். அதன் ஒளியால் விலங்குகளும் பறவைகளும் பொன்னிறமாகின்றன — இது மேரு மலையின் இலக்கணம். இவ்வாறு கேசரியின் வாழிடம் தெய்வீகமானது; ஆகவே அவனும் தெய்வீகமானவன். சதபலியின் வீரர்களின் வருணனையில் பத்து அடைமொழிகள் — கொடுமையை உயர்த்திக் காட்டக் கவி அடைமொழிகளைக் குவிக்கிறார். ‘நசுக்குபவர்கள் போல’ என்ற வினையின் தற்குறிப்பேற்றம் — அவர்கள் இன்னும் நின்றுகொண்டே இருக்கிறார்கள், ஆனால் அவர்களுடைய பார்வையே இலங்கையை நசுக்குகிறது. சாரணன் ராவணனை ‘குற்றமற்றவனே’ என்றும், ‘ராக்ஷசர்களிடையே நீ போல’ என்றும் விளிக்கிறான் — இந்த முகஸ்துதிச் சொல் அவன் அரசனின் சினத்துக்கு அஞ்சுகிறான் என்றும், ஆகவே உண்மையையும் இனிய சொல்லால் மூடுகிறான் என்றும் சுட்டுகிறது. ‘அறுபதாயிரம் மலைகள்’ என்ற மலைகளின் எண்ணிக்கையும் தெய்வ உலகின் வருணனையே. சதபலி ‘தன் ஆண்மையிலேயே நிலைத்திருப்பவன்’ — அவன் பிறரின் வலிமையை எதிர்பார்ப்பதில்லை, தன் வலிமையையே சார்ந்திருக்கிறான். ‘வெற்றியை விரும்பி எப்போதும் சூரியனை வழிபடுபவன்’ — சதபலியின் சூரிய வழிபாடே அவனுடைய ஒளியின் வேர்.
‘ராமனுக்கு இனியதைச் செய்வதற்காக வானரன் தன் உயிரைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை. கஜன், கவாக்ஷன், கவயன், நளன், நீலன் என்ற வானரன் — போர்வீரர்களில் ஒவ்வொருவனும் பத்துக் கோடியால் சூழப்பட்டவன். அதுபோலவே விந்திய மலையில் வாழும், விரைந்த பராக்கிரமமுடைய பிற சிறந்த வானரர்கள் மிகுதியாக இருப்பதால் எண்ணப்பட முடியாதவர்கள். மகாராஜா, அனைவரும் பெரும் ஆற்றல் உடையவர்கள், அனைவரும் பெரும் மலைகள் போன்ற உடலுடையவர்கள், அனைவரும் ஒரு கணத்தில் பூமியை மலைகள் தகர்க்கப்பட்டுச் சிதறியதாகச் செய்ய வல்லவர்கள்.’ சாரணனின் முடிவுரை சுருக்கமானது, ஆனால் வலிமையானது — அனைவரும் ராமனுக்காக உயிரை விட ஆயத்தமானவர்கள்; இந்தப் பற்றே அவர்களுடைய மிகச் சிறந்த வலிமை. உபஜாதி யாப்பில் ‘அனைவரும்’ என்ற சொல் மும்முறை வருகிறது — அனைவரும் சமமானவர்கள், அனைவரும் வலிமையுடையவர்கள், அனைவரும் வல்லவர்கள். இவ்வாறு இரண்டு சர்க்கங்களால் சாரணன் வானரப் படை முழுவதையும் ராவணனின் முன் நிறுத்துகிறான்; ராவணனின் எதிர்வினை அடுத்த சர்க்கத்தில். கஜன் முதலிய ஐவரும் முன்பும் குறிப்பிடப்பட்டவர்கள்; இங்கே பத்துக் கோடியால் சூழப்பட்டவர்கள் என்ற சிறப்போடு மீண்டும் சுருக்கமாகச் சொல்லப்படுகிறார்கள். விந்திய மலைவாசிகள் எண்ணற்றவர்கள் — தன்னால் அனைவரையும் எண்ண முடியாது என்று சாரணன் இறுதியில் ஒப்புக்கொள்கிறான். இதுவே அவனுடைய அறிவிப்பின் சாரம்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे सप्तविंशः सर्गः॥ २७॥