॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 26

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

சாரணன் வானரப் படைத்தலைவர்களை அறிமுகப்படுத்துதல்

ராவணனின் மறுப்பு, மாளிகையின் மேல் ஏறுதல், சாரணன் நீலன், அங்கதன், நளன், சுவேதன், குமுதன், ரம்பன், சரபன், பனசன், வினதன், குரோதனன், கவயன் ஆகியோரை வருணித்தல்

சாரணன் சொன்ன உண்மையான, தளர்வற்ற அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, அரசன் ராவணன் சாரணனிடம் பதில் சொன்னான்: ‘தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் தானவர்களும் என்னைத் தாக்கினாலும், எல்லா உலகங்களுக்கும் அஞ்சியும் நான் சீதையைத் தரவே மாட்டேன். இனியவனே, நீயோ வானரர்களால் பெரிதும் துன்புறுத்தப்பட்டு மிகவும் அஞ்சியதால், இன்றே சீதையைத் திருப்பித் தருவது நல்லது என்று கருதுகிறாய். எந்தப் பகைவன்தான் போரில் என்னை வெல்லத் தகுந்தவன்?’ இவ்வாறு கடுஞ்சொல் சொல்லிவிட்டு, செல்வமுடைய ராக்ஷச அரசன் ராவணன், பார்க்கும் விருப்பத்தால், பனிபோல் வெண்மையான, பல பனைமர உயரமுள்ள மாளிகையின் மேல் ஏறினான். சினத்தால் தன்னிலை இழந்த அவன் அந்த இரண்டு ஒற்றர்களோடு, கடலையும் மலைகளையும் காடுகளையும் பார்த்துக்கொண்டு, வானரர்களால் முழுதும் நிறைந்த நிலப்பகுதியைக் கண்டான் — வானரர்களின் அந்த எல்லையற்ற, தாங்க முடியாத பெரும் படையை. ராவணனின் எதிர்வினை முன்புபோலவே — உண்மை சொல்லும் தூதனைக் கோழை என்று கருதி இகழ்கிறான். ‘நீ துன்புறுத்தப்பட்டாய், ஆகவே அஞ்சுகிறாய்’ என்ற வாதத்தால் அவன் அறிவுரையின் மதிப்பைப் புறக்கணிக்கிறான் — இது அகந்தையுடையவனின் பொதுவான குறை. ஆயினும் அவன் தானே பார்க்க விரும்புகிறான் — உள்ளத்தில் ஐயம் இருக்கவே செய்கிறது. மாளிகையின் உயரம் — பல பனைமர உயரம் — அங்கிருந்து அனைத்தும் தெரிகிறது; பனிபோன்ற வெண்மை அதன் அழகைக் காட்டுகிறது. ‘சினத்தால் தன்னிலை இழந்தவன்’ என்ற அடைமொழியால் அவனுடைய மனத்தின் நிலையின்மை சுட்டப்படுகிறது. சாரணனின் சொல் ‘உண்மையானது, தளர்வற்றது’ என்று கவியே சான்று தருகிறார் — ஆகவே ராவணனின் இகழ்ச்சி நியாயமற்றது என்று வாசகர் அறிகிறார். ராவணன் சாரணனை ‘இனியவனே’ என்று விளித்தாலும் அவனுடைய கோழைத்தனத்தைப் பழிக்கிறான் — இந்தக் கலவையான தொனி அரசனின் சினத்தையும் தன்னடக்கத்தையும் காட்டுகிறது. ‘எந்தப் பகைவன்தான் என்னை வெல்லத் தகுந்தவன்’ என்ற கேள்வி அவனுடைய தன்னம்பிக்கையின் அறிவிப்பு; ஆனால் மாளிகையின் மேல் ஏறுவது அவனுடைய உள்ளார்ந்த ஐயத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. சொல்லால் எதை மறுக்கிறானோ, அதையே கண்களால் சோதிக்க விரும்புகிறான். பார்த்தது அவனுடைய அச்சத்தைப் பெருக்குகிறது — ‘எல்லையற்ற, தாங்க முடியாத’ என்ற அடைமொழிகளில் உள்ளது அவனுடைய பார்வையே. ஒற்றர்களோடு ஏறுவது — அவன் அவர்களையே கேட்க விரும்புகிறான், ஏனெனில் அவர்கள் நேரில் கண்டவர்கள்.

அதைப் பார்த்து அரசன் ராவணன் சாரணனிடம் கேட்டான்: ‘இந்த வானரர்களில் முதன்மையானவர்கள் யார், வீரர்கள் யார், பெருவலிமையுடையவர்கள் யார்? பேரூக்கத்துடன் எல்லாப் பக்கமும் முன்னணியில் வருபவர்கள் யார்? சுக்ரீவன் யாருடைய சொல்லைக் கேட்கிறான்? படைத்தலைவர்களுக்கும் தலைவர்கள் யார்? சாரணா, அந்த வானரர்கள் எத்தகைய ஆற்றல் உடையவர்கள் — அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்.’ கேட்டுக்கொண்டிருந்த ராக்ஷச அரசனின் சொல்லைக் கேட்டு, முதன்மையானவர்களை அறிந்த சாரணன் அங்கே முதன்மையான காட்டுவாசிகளைப் பற்றிப் பேசினான். ராவணனின் கேள்விகள் சார்தூலனிடமும் சுகனிடமும் முன்பு கேட்ட கேள்விகளை மீண்டும் சொல்கின்றன; ஆனால் இப்போது அவன் தானே பார்த்துக்கொண்டு கேட்கிறான். ‘சுக்ரீவன் யாருடைய சொல்லைக் கேட்கிறான்’ என்ற கேள்வி நுட்பமானது — அரசனின் ஆலோசகர்கள் யார் என்ற அறிவு பகைவனின் பலவீனத்தைத் தேடப் பயன்படும். சாரணன் ‘முதன்மையானவர்களை அறிந்தவன்’ — குறுகிய காலத்திலேயே அவன் தலைவர்கள் அனைவரையும் அடையாளம் கண்டுகொண்டான்; இது அவனுடைய ஒற்றுத் திறமையைக் காட்டுகிறது. சாரணன் இப்போது ராவணனின் அருகே நின்று, தொலைவில் உள்ள வானரர்களை விரலால் சுட்டிக்காட்டுவது போல வருணிக்கிறான் — ‘இவன்’, ‘எவன்’ என்ற சுட்டுப்பெயர்களின் பயன்பாடு நேரடிக் காட்சியைச் சுட்டுகிறது. ராவணனின் கேள்விகளில் ‘யார்’ என்ற சொல் ஆறுமுறை வருவது அவனுடைய ஆவலையும் விரைவையும் காட்டுகிறது; ஒவ்வொரு தலைவனையும் அறிய அவன் விரும்புகிறான், அதனால் எதிர்த்துப் போரிட வேண்டியவர்களை நிர்ணயிக்க முடியும்.

சாரணன் சொன்னான்: ‘நூறாயிரம் படைத்தலைவர்களால் சூழப்பட்டு, இலங்கையை நோக்கி முழங்கிக்கொண்டு நிற்கும் இவன் — இவனுடைய பெரும் முழக்கத்தால் மதில்களோடும் தோரணங்களோடும் மலைகளோடும் காடுகளோடும் கூடிய இலங்கை முழுவதும் எதிரொலிக்கிறது — எல்லா வானரர்களுக்கும் அரசனான மகாத்மா சுக்ரீவனின் படையின் முன்னணியில் நிற்கும் நீலன் என்ற வீரப் படைத்தலைவன். வீரமுடையவனாய், கைகளை உயர்த்திக்கொண்டு கால்களால் பூமியில் நடப்பவனும், இலங்கையை நோக்கிச் சினத்தால் அடிக்கடி சோம்பல் முறிப்பவனும், மலைச் சிகரம் போன்றவனும், தாமரைத் தாது போன்ற நிறமுடையவனும், மிகுந்த சினத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் வாலைச் சொடுக்குபவனும், எவனுடைய வால் ஒலியால் பத்துத் திசைகளும் ஒலிக்கின்றனவோ அவனுமான இவன் — வானர அரசன் சுக்ரீவனால் முடிசூட்டப்பட்ட அங்கதன் என்ற இளவரசன் — உன்னைப் போருக்கு அழைக்கிறான். அவன் வாலிக்கு நிகரான மகன், சுக்ரீவனுக்கு எப்போதும் அன்புக்குரியவன், இந்திரனுக்காக வருணன் போல ராகவனுக்காகப் பராக்கிரமம் காட்டுபவன். வேகமுடைய, ராகவனின் நலம் விரும்பும் அனுமனால் ஜனகனின் மகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது முழுவதும் இவனுடைய திட்டமே. வீரமுடைய இவன் வானரத் தலைவர்களின் பல கூட்டங்களை எடுத்துக்கொண்டு, தன் படையோடு உன்னை நசுக்க வருகிறான். வாலியின் மைந்தனுக்குப் பின்னால் பெரும் படையால் சூழப்பட்டு, அணைக்குக் காரணமான இந்த வீரன் நளன் போரில் நிற்கிறான்.’ சாரணனின் வருணனையில் ஒவ்வொரு தலைவனின் உடல், அசைவுகள், வலிமை, முந்தைய செயல் — அனைத்தும் சொல்லப்படுகின்றன. படைத்தலைவனான நீலன் முன்னணியில்; அவனுடைய முழக்கத்தாலேயே இலங்கை நடுங்குகிறது. அங்கதனின் சித்திரம் விரிவானது — அவனுடைய அசைவுகள் (சோம்பல் முறித்தல், வாலைச் சொடுக்குதல்) அவனுடைய போர் ஊக்கத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. ‘அனுமன் சீதையைக் கண்டுபிடித்தது இவனுடைய திட்டமே’ என்ற சொல், தேடல் பயணத்தின் தலைவன் அங்கதனே என்று சுட்டுகிறது. நளன் ‘அணைக்குக் காரணமானவன்’ — அவனுடைய புகழ் இப்போது எங்கும் பரவியுள்ளது. இந்திரனுக்காக வருணன் பராக்கிரமம் காட்டியது என்ற உவமை — தேவாசுரப் போரில் வருணன் இந்திரனுக்குத் துணையாக இருந்தான்; அதுபோல அங்கதன் ராமனுக்கு. இவ்வாறு வானரர்கள் தேவர்களுக்கு நிகரானவர்கள் என்று சுட்டப்படுகிறது. நீலன் அக்னியின் மகன் என்பது புராணப் புகழ்; அவனுடைய முழக்கத்தால் இலங்கை எதிரொலிப்பது அவனுடைய ஒளியாற்றலைக் காட்டுகிறது. அங்கதனின் ‘கைகளை உயர்த்திக்கொண்டு கால்களால் பூமியில் நடப்பது’ என்ற அசைவு போருக்கு ஆயத்தமாக இருப்பதன் அடையாளம். சாரணன் நளனைச் சுருக்கமாகவே அறிமுகப்படுத்துகிறான், ஏனெனில் அணை கட்டியதே அவனுக்குப் போதுமான அறிமுகம். ‘உன்னைப் போருக்கு அழைக்கிறான்’ என்ற சொல் சாரணனின் வாயிலாக அங்கதனின் அறைகூவலை ராவணனுக்கு அனுப்புகிறது — வானரர்கள் தொலைவிலிருந்தே ராவணனைப் போருக்கு அழைக்கிறார்கள். அங்கதன் ‘சுக்ரீவனுக்கு எப்போதும் அன்புக்குரியவன்’ — சிற்றப்பனுடனான அவனுடைய முந்தைய பகைமை தணிந்துவிட்டது என்று சுட்டப்படுகிறது. அனுமன் சீதையைக் கண்டது அங்கதனின் திட்டம் என்ற சாரணனின் கூற்று வானரர்களின் கூட்டுப் பெருமையைக் காட்டுகிறது.

‘உடல்களை விறைப்பாக்கிக்கொண்டு கர்ஜிப்பவர்களும் முழங்குபவர்களும், எழுந்து சினத்தால் சோம்பல் முறிப்பவர்களும் — இந்தத் தாங்க முடியாத, கொடிய, கடுமையான, கடும் பராக்கிரமமுடைய வானரத் தலைவர்கள் — எட்டு லட்சமும் ஆயிரம் கோடியும் — சந்தன மலையில் வாழும் வீரர்கள் — இவனைப் பின்தொடர்கிறார்கள். இவனும் தன் படையோடு இலங்கையை நசுக்க விரும்புகிறான். வெள்ளி போன்ற நிறமுடைய, சுறுசுறுப்பான, அஞ்சத்தக்க பராக்கிரமமுடைய, அறிவாளியான, வீரனான, மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற சுவேதன் என்ற வானரன் விரைவில் சுக்ரீவனிடம் வந்து, வானரப் படையைப் பிரித்து, படைப்பிரிவுகளை மகிழ்வித்துக்கொண்டு மீண்டும் செல்கிறான். முன்பு கோமதி ஆற்றின் கரையில், பலவகை மரங்கள் நிறைந்த சம்ரோசனம் என்ற அழகிய மலையைச் சுற்றித் திரிபவனான இந்தக் குமுதன் என்ற படைத்தலைவன் அங்கே அரசாட்சி செய்கிறான். நூறாயிரக்கணக்கானவர்களை மகிழ்ச்சியுடன் இழுத்து வருபவனும், எவனுடைய நீண்ட வாலில் பல வியாம நீளமுள்ள, செம்பு நிறமும் மஞ்சளும் வெளிர்நிறமும் வெண்மையுமான, சிதறிய, அச்சந்தரும் தோற்றமுடைய மயிர்கள் உள்ளனவோ அவனுமான அந்தத் தளராத, கடுமையான வானரன் போரை விரும்புகிறான்; இவனும் தன் படையோடு இலங்கையை நசுக்க விரும்புகிறான்.’ ‘இவனும் தன் படையோடு இலங்கையை நசுக்க விரும்புகிறான்’ என்ற தொடர் இந்தச் சர்க்கத்தில் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது — ஒவ்வொரு தலைவனும் தான் ஒருவனே இலங்கையை வெல்லக் கருதுகிறான்; இந்த மறுவருகை ராவணனின் மனத்தில் அச்சத்தைக் குவிக்கிறது. சுவேதனின் பணி படையை ஒழுங்குபடுத்துவது — அவன் சுக்ரீவனின் ஆணையை எங்கும் கொண்டு செல்கிறான், படைப்பிரிவுகளை ஊக்குவிக்கிறான். குமுதனின் வாலிலுள்ள பலவண்ண மயிர்கள் அவனுடைய அச்சந்தரும் உருவத்தைக் காட்டுகின்றன. சந்தன மலைவாசிகள் மலய மலையின் வானரர்கள் — தென்னாட்டவர். அவர்களுடைய எண்ணிக்கை ‘பத்துக் கோடியின் நூறு மடங்கு’ (ஆயிரம் கோடி) என்று மிகப் பெரியது; இந்த மிகைக் கூற்று ராவணனின் மனத்தில் நடுக்கத்தை உண்டாக்குகிறது. சுவேதன் தூதுப் பணியில் வல்லவன் — ‘அறிவாளி’ என்ற அடைமொழி அவனுடைய விவேகத்தைக் காட்டுகிறது; அவன் படையின் பல பகுதிகளையும் இணைக்கிறான். குமுதனின் மலை கோமதிக் கரையில் — வட இந்தியாவில் — ஆகவே வானரப் படை தெற்கிலிருந்தும் வடக்கிலிருந்தும் எல்லாப் பக்கத்திலிருந்தும் ஒன்றுகூடியது என்று சுட்டப்படுகிறது. ‘தளராதவன்’ என்ற அடைமொழி வானரர்களின் பொதுப் பண்பு. ‘உடல்களை விறைப்பாக்கிக்கொண்டு கர்ஜிக்கிறார்கள், முழங்குகிறார்கள்’ என்பதில் வானரர்களின் போருக்கு முந்தைய அசைவுகள் உயிரோட்டத்துடன் வருணிக்கப்படுகின்றன — உடலை உறுதிப்படுத்துதல், சிங்கநாதம், முழக்கம், சோம்பல் முறித்தல். குமுதனின் வால் வருணனை அவனுடைய விசித்திர உருவத்தைக் காட்டுகிறது; அதனால் அவன் தொலைவிலிருந்தே அடையாளம் காணப்படுகிறான். சுவேதனின் வெள்ளி நிறம் அவனுடைய பெயருக்கு ஏற்றது (சுவேதம் — வெண்மை).

‘சிங்கம் போன்றவனும், செம்பழுப்பு நிறமுடையவனும், நீண்ட பிடரிமயிருடையவனும், அசையாமல் இலங்கையைக் கண்ணாலேயே எரிக்க விரும்புபவன் போலப் பார்ப்பவனுமான இவன் — அரசே, விந்தியம், கிருஷ்ணகிரி, சஹ்யம், சுதர்சனம் ஆகிய மலைகளில் எப்போதும் வாழ்பவன் — ரம்பன் என்ற படைத்தலைவன். நூறு லட்சமும் முப்பதும் உடைய வானரத் தலைவர்கள் — கொடிய, கடுமையான, கடும் பராக்கிரமமுடைய வானரர்கள் — செல்லும் இவனைச் சூழ்ந்து, ஆற்றலுடன் இலங்கையை நசுக்கப் பின்தொடர்கிறார்கள். காதுகளை விரிப்பவனும், மீண்டும் மீண்டும் சோம்பல் முறிப்பவனும், சாவுக்கு அஞ்சாதவனும், படையோடு ஓடாதவனும், சினத்தால் நடுங்குபவனும், மீண்டும் குறுக்காகப் பார்ப்பவனுமான இவன் — வால் வீசுவதைப் பார், பெருவலிமையுடைய இவன் கர்ஜிக்கிறான் — பெருவேகமுடையவனும் அச்சமற்றவனுமான இவன் அழகிய சால்வேய மலையில் எப்போதும் வாழ்பவன்; அரசே, சரபன் என்ற படைத்தலைவன். அரசே, வலிமையுடைய இவனுடைய படைத்தலைவர்கள் அனைவரும் ‘விஹாரர்கள்’ என்று பெயர் பெற்றவர்கள் — நாற்பது லட்சம்.’ ரம்பனின் அசைவின்மை மேலும் அச்சந்தருவது — அவன் முழங்குவதில்லை, அசையாமல் பார்வையாலேயே எரிப்பவன் போல இருக்கிறான். சரபனிடமோ சுறுசுறுப்பு — காதுகளை விரித்தல், சோம்பல் முறித்தல், நடுக்கம், குறுக்குப் பார்வை, வால் வீசுதல் — தாக்குவதற்கு முன் சிங்கத்தின் அசைவுகள் போல. இருவருக்கும் இடையிலான இந்த முரண் சாரணனின் வருணனைத் திறமையைக் காட்டுகிறது. ‘சாவுக்கு அஞ்சாதவன்’ என்று சரபனின் அச்சமின்மை தனிப்படச் சொல்லப்படுகிறது. ரம்பனின் இருப்பிடங்கள் நான்கு மலைகள் — விந்தியம், கிருஷ்ணகிரி, சஹ்யம், சுதர்சனம் — மத்திய, தென் இந்தியாவின் மலைத்தொடர்கள். அவனைப் பின்தொடர்பவர்கள் ‘நூறு லட்சமும் முப்பதும்’ — அளவற்றவர்கள். சரபனைப் பின்தொடர்பவர்கள் ‘விஹாரர்கள்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவர்கள் — இது அந்தக் கூட்டத்தின் தனிப்பட்ட பிரிவு. சாரணன் ‘அரசே’ என்று மும்முறை விளிக்கிறான்; இது அவனுடைய மரியாதையையும் அச்சத்தையும் காட்டுகிறது. சரபனின் வருணனை தாக்குவதற்கு முன் சிங்கத்தின் அசைவுகளை நினைவூட்டுகிறது; அவனுடைய பெயரும் (சரபம் — சிங்கத்தைவிட வலிமையான புராண விலங்கு) அதற்கு ஏற்றதே. ரம்பன் ‘அசையாமல்’ இலங்கையைப் பார்க்கிறான், சரபன் ‘குறுக்காக’ப் பார்க்கிறான் — இருவரின் பார்வையே அவர்களுடைய இயல்பை வெளிப்படுத்துகிறது. சரபனைப் பற்றிய ‘படையோடு ஓடாதவன்’ என்ற சொல் அவனுடைய தன்னிச்சையைச் சுட்டுகிறது — அவன் படையின் துணையை எதிர்பார்ப்பதில்லை. ரம்பனின் செம்பழுப்பு நிறமும் நீண்ட பிடரிமயிரும் சிங்கத்தோடுள்ள ஒப்புமையை நிறைவு செய்கின்றன.

‘பெரிய மேகம் போல வானத்தை மூடிக்கொண்டு, தேவர்களிடையே வாசவன் போல வானர வீரர்களிடையே நிற்பவனும், போரை விரும்பும் வானரத் தலைவர்களின் பேரிகை முழக்கம் போன்ற பெரும் ஒலி எவனிடமிருந்து கேட்கிறதோ அவனுமான இவன், ஒப்பற்ற பாரியாத்ர மலையில் வாழ்பவன் — போரில் என்றும் தாங்க முடியாதவனான பனசன் என்ற படைத்தலைவன். படைத்தலைவர்களில் சிறந்த இவனை ஐம்பது லட்சம் படைத்தலைவர்கள் சூழ்ந்து பணிகிறார்கள்; அவர்களுடைய கூட்டங்கள் தனித்தனிப் பிரிவுகளாக உள்ளன. கடற்கரையில் நிற்கும், துள்ளிக்குதிக்கும் அச்சந்தரும் படையை இரண்டாவது கடல் போல அழகுபடுத்திக்கொண்டு நிற்கும் இவன், தர்துர மலை போன்ற வினதன் என்ற படைத்தலைவன்; ஆறுகளில் சிறந்த வேணா நதியின் நீரைப் பருகித் திரிபவன். இவனுடைய படை அறுபது லட்சம் வானரர்கள். குரோதனன் என்ற வானரன் உன்னைப் போருக்கு அழைக்கிறான்; இவனுடைய வீரமும் வலிமையும் உடைய கூட்டங்கள் தனித்தனிப் பிரிவுகளாக உள்ளன. காவி நிறம் போன்ற உடலை வளர்ப்பவனும், வலிமைச் செருக்கால் எப்போதும் எல்லா வானரர்களையும் இகழ்பவனுமான ஒளியுடைய கவயன் என்பவன் சினத்தோடு உன்னை நோக்கி வருகிறான்; இவனை எழுபது லட்சம் பேர் சூழ்ந்து பணிகிறார்கள்; இவனும் தன் படையோடு இலங்கையை நசுக்க விரும்புகிறான். இந்த வீரர்கள் தாங்க முடியாதவர்கள்; இவர்களுக்கு எண்ணிக்கையே இல்லை; அந்தப் படைத்தலைவர்கள் படைத்தலைவர்களில் சிறந்தவர்கள்; அவர்களுடைய கூட்டங்கள் தனித்தனிப் பிரிவுகளாக உள்ளன.’ சாரணனின் வருணனையில் ஒவ்வொரு தலைவனும் தான் வாழும் மலையாலோ ஆற்றாலோ அடையாளம் காட்டப்படுகிறான் — பாரியாத்ரம், வேணா, சம்ரோசனம், சால்வேயம், விந்தியம் — இவ்வாறு வானரப் படை பாரதநாடு முழுவதின் பிரதிநிதி போல உள்ளது. எண்ணிக்கைகளும் மிகைப்படுத்தப்பட்டவை — லட்சங்களும் கோடிகளும் — ஏனெனில் சாரணனின் நோக்கம் ராவணனை அச்சுறுத்துவதே. முடிவில் ‘இவர்களுக்கு எண்ணிக்கையே இல்லை’ என்ற சொல்லால் அவன் தன் கணக்கீடும் முழுமையற்றது என்று ஒப்புக்கொள்கிறான். பனசனின் முழக்கம் பேரிகை முழக்கத்தோடு ஒப்பிடப்படுகிறது — முந்தைய சர்க்கத்தில் இலங்கையின் பேரிகை முழக்கம் வருணிக்கப்பட்டது; இப்போது வானரர்களின் முழக்கம் அதற்கு நிகரானது என்ற போட்டி. வினதனின் படை ‘இரண்டாவது கடல் போல’ — சார்தூலனின் முந்தைய சொல்லின் எதிரொலி. கவயன் ‘எல்லா வானரர்களையும் இகழ்பவன்’ என்று செருக்குடையவன் — வானரப் படையிலும் இயல்பு வேறுபாடுகள் உள்ளன என்று கவி காட்டுகிறார்; எல்லாரும் ஒரே மாதிரியானவர்கள் அல்லர், ஒவ்வொருவருக்கும் தனி ஆளுமை உண்டு. சர்க்கத்தின் முடிவில் சாரணன் ஒருவரை மட்டும் புகழவில்லை, அனைவரின் கூட்டு வலிமையையே புகழ்கிறான் — இதுவே ராவணனுக்கான இறுதிச் செய்தி. வேணா நதிக்கரைவாசி வினதன், பாரியாத்ரவாசி பனசன் — இவ்வாறு நிலவியலின் பட்டியல் வருணனையின் நம்பகத்தன்மையைக் கூட்டுகிறது. கவயனைப் பின்தொடர்பவர்கள் எழுபது லட்சம் — எண்ணிக்கைகள் எங்கும் மிகப் பெரியவை. குரோதனனின் பெயரே (குரோதம் — சினம்) அவனுடைய இயல்பைச் சொல்கிறது. எல்லாப் படைத்தலைவர்களுக்கும் தனித்தனிக் கூட்டங்கள் — ‘தனித்தனிப் பிரிவுகளாக’ என்ற சொல்லின் மறுவருகையால் படையின் நல்லொழுங்கு சுட்டப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे षड्विंशः सर्गः॥ २६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க