சர்க்கம்
சுகனும் சாரணனும் ஒற்று வேலை செய்தல்
ராவணன் சுகனையும் சாரணனையும் ஒற்றர்களாக அனுப்புதல், விபீஷணன் அவர்களைப் பிடித்தல், ராமன் அபயம் தந்து செய்தி அனுப்புதல், அவர்கள் ராவணனிடம் தெரிவித்தல்
தசரதனின் மைந்தனான ராமன் படையுடன் கடலைக் கடந்ததும், செல்வமுடைய ராவணன் அமைச்சர்களான சுகனிடமும் சாரணனிடமும் சொன்னான்: ‘கடக்க அரிய கடலை வானரப் படை முழுவதும் கடந்துவிட்டது; ராமன் கடலில் இதுவரை நிகழாத அணைக்கட்டைச் செய்துவிட்டான். கடலில் அணை கட்டியதை நான் எவ்வகையிலும் நம்பமாட்டேன்; ஆயினும் அந்த வானரப் படையை நான் கட்டாயம் கணக்கிட வேண்டும். நீங்கள் இருவரும் அடையாளம் தெரியாமல் வானரப் படைக்குள் புகுந்து அதன் அளவையும் வீரத்தையும் அறிய வேண்டும் — முதன்மையான வானரர்கள் யார், ராமனுக்கும் சுக்ரீவனுக்கும் உகந்த அமைச்சர்கள் யார், முன்னணியில் வருபவர்கள் யார், வீரர்கள் யார்; நீர் நிறைந்த கடலில் அணை எப்படிக் கட்டப்பட்டது, மகாத்மாக்களான வானரர்கள் எப்படித் தங்கியிருக்கிறார்கள், வீரனான ராமனுடையவும் லக்ஷ்மணனுடையவும் உறுதி, வீரம், ஆயுதங்கள், அந்த மகாத்மாக்களான வானரர்களின் படைத்தலைவன் யார் — இவை அனைத்தையும் உள்ளபடி அறிந்து விரைவில் திரும்பி வர வேண்டும்.’ ராவணனின் கேள்விப்பட்டியல் ஒற்றுப் பணியின் நூல்முறையான வடிவத்தைக் காட்டுகிறது — எண்ணிக்கை, வலிமை, தலைவர்கள், அமைச்சர்கள், படையின் தங்குமிடம், பகைத் தலைவனின் உறுதி, ஆயுதங்கள். ‘நம்பமாட்டேன்’ என்ற சொல் அவனுடைய வியப்பையும் அச்சத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது — இயலாதது என்று அவன் கருதியது நிகழ்ந்துவிட்டது. சார்தூலனின், சுகனின் முந்தைய அறிவிப்புகளை அவன் முழுமையாக நம்பவில்லை; ஆகவே இரண்டு புதிய ஒற்றர்களை அனுப்புகிறான். இங்கே சுகன் மீண்டும் நியமிக்கப்படுகிறான் — முன்பு அவமானப்பட்டிருந்தும் அவன் அரசனின் நம்பிக்கைக்குரியவன். சாரணனும் ராவணனின் அமைச்சன்; அடுத்த இரண்டு சர்க்கங்களில் வானரத் தலைவர்களை வருணிப்பவன் அவனே. ராவணனின் நம்பிக்கையின்மை அவனுடைய மனநிலையைச் சுட்டுகிறது — அவன் உண்மையைக் கேட்க விரும்பவில்லை, ஆயினும் அதை அறிய ஆவலுடன் விரும்புகிறான். ‘அடையாளம் தெரியாமல்’ என்ற ஆணை முன்பு சுகன் வெளிப்படையாகச் சென்ற தூதிலிருந்து வேறுபட்டது — இப்போது மறைவான ஒற்றே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும், ஏனெனில் வெளிப்படையான தூதன் பிடிக்கப்பட்டான். கேள்விகளின் வரிசை படையின் வெளித்தோற்றத்திலிருந்து உள்ளே செல்கிறது — முதலில் எண்ணிக்கை, இறுதியில் தலைவனின் மனம். ‘உள்ளபடி’ என்ற சொல்லால் உண்மையான அறிவின் தேவை வலியுறுத்தப்படுகிறது.
இவ்வாறு ஆணையிடப்பட்ட வீரர்களான ராக்ஷசர்கள் சுகனும் சாரணனும் வானர உருவம் எடுத்து வானரப் படைக்குள் புகுந்தார்கள். பிறகு நினைக்கவும் முடியாத, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் அந்த வானரப் படையைச் சுகனாலும் சாரணனாலும் அப்போது எண்ணி முடிக்க முடியவில்லை. அந்தப் படை மலையுச்சிகளிலும், அருவிகளிலும், குகைகளிலும், கடற்கரைகளிலும், காடுகளிலும், உபவனங்களிலும் நிலைகொண்டிருந்தது; சிலர் கடந்துகொண்டிருந்தார்கள், சிலர் கடந்துவிட்டார்கள், சிலர் எல்லாப் பக்கமும் கடக்க விரும்பிக்கொண்டிருந்தார்கள். தங்கிவிட்ட, தங்கிக்கொண்டிருக்கும், அச்சந்தரும் முழக்கமுடைய, பெருவலிமையுடைய, கலக்க முடியாத அந்தப் படைக்கடலை அந்த இரண்டு இரவில் திரிபவர்களும் கண்டார்கள். வானரப் படையின் பரப்பு ஒற்றர்களின் கணக்கிடும் திறனைக் கடந்துவிடுகிறது — இதுவே எல்லாவற்றிலும் பெரிய அறிவிப்பு. படையின் இயக்கம் — கடந்துகொண்டிருப்பவர்கள், கடந்தவர்கள், கடக்க விரும்புபவர்கள், தங்கியவர்கள், தங்கிக்கொண்டிருப்பவர்கள் — ஒரே கணத்தில் எல்லா நிலைகளும் தெரிகின்றன. ‘படைக்கடல்’ என்ற உருவகம் முன்பு சொல்லப்பட்ட கடல் உவமையை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது. ஒற்றர்கள் வானர உருவம் எடுத்தும் கணக்கிடுவதில் தோற்றார்கள் — அவர்களுடைய மாயை வெற்றி பெறவில்லை. ‘மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும்’ என்ற அடைமொழியால் ஒற்றர்களின் மனத்தில் உண்டான அச்சம் சுட்டப்படுகிறது — கணக்கிட இயலாமையும் வியப்புமே அவர்களுடைய அறிவிப்பின் அடிப்படையாகும். படையின் ஒரு பகுதியே பெரியது; அதிலிருந்து முழுவதையும் ஊகிப்பது கடினம். ஒற்றர்களின் மாயை ராவணனின் ஆணையைப் பின்பற்றியதே, அவர்களுடைய சொந்த விருப்பம் அல்ல.
மறைந்திருந்த அவர்கள் இருவரையும் பேரொளியுடைய விபீஷணன் கண்டான்; சுகனையும் சாரணனையும் பிடித்து அவன் ராமனிடம் தெரிவித்தான்: ‘பகைவர் நகரை வெல்பவனே, அந்த ராக்ஷச அரசனின் அமைச்சர்களான இந்தச் சுகனும் சாரணனும் இலங்கையிலிருந்து வந்த ஒற்றர்கள்.’ ராமனைக் கண்டு கலங்கி, உயிர்மீது நம்பிக்கை இழந்து, அஞ்சிய அவர்கள் இருவரும் கைகூப்பி இந்தச் சொல்லைச் சொன்னார்கள்: ‘இனியவனே ரகுநந்தனா, ராவணனால் அனுப்பப்பட்ட நாங்கள் உன்னுடைய இந்தப் படை முழுவதையும் அறிவதற்காக இங்கே வந்தோம்.’ அவர்களுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, எல்லா உயிர்களின் நலனிலும் ஈடுபாடுடைய தசரதனின் மைந்தன் ராமன் சிரித்துக்கொண்டே இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான். ராக்ஷசனாக இருப்பதால் விபீஷணன் ராக்ஷசர்களின் மாயையை அறிவான்; ஆகவே வானர உருவம் எடுத்திருந்தும் அவர்களை அடையாளம் கண்டுகொள்கிறான் — அவனுடைய பயன் இங்கே தெளிவாகிறது. ஒற்றர்கள் பொய் சொல்லவில்லை — சாவின் அச்சத்திலும் உண்மையை ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்; இது அவர்களுடைய நற்பண்பையும் காட்டுகிறது. ராமனின் சிரிப்பு தன்னம்பிக்கையின் அடையாளம் — பகைவனின் ஒற்றர்கள் அவனுக்கு அச்சம் தருவதில்லை. ‘எல்லா உயிர்களின் நலனிலும் ஈடுபாடுடையவன்’ என்ற அடைமொழியால் அவனுடைய கருணை முன்பே சுட்டப்படுகிறது; அது அடுத்த சொல்லில் வெளிப்படும். ஒற்றர்கள் ‘உயிர்மீது நம்பிக்கை இழந்தவர்கள்’ — சாவு உறுதி என்று கருதுகிறார்கள், ஏனெனில் போர்க்காலத்தில் பிடிபட்ட ஒற்றன் பெரும்பாலும் கொல்லப்படுவான். ஆகவேதான் அடுத்து ராமன் தரும் அபயம் அவர்களுக்கு எதிர்பாராதது. விபீஷணன் பிடித்த அவர்களைத் தானே தண்டிக்கவில்லை, ராமனிடம் தெரிவிக்கிறான் — நீதி வழங்கும் உரிமை தலைவனுக்கே என்பது அவனுடைய விவேகம்.
ராமன் சொன்னான்: ‘நீங்கள் படை முழுவதையும் பார்த்துவிட்டீர்களானால், அல்லது நாங்கள் நன்கு ஆயத்தமாக இருப்பதைப் பார்த்துவிட்டீர்களானால், சொல்லப்பட்ட பணியைச் செய்து முடித்துவிட்டீர்களானால், விரும்பியபடி திரும்பிச் செல்லுங்கள். ஏதேனும் பார்க்காதது இருந்தால் அதை மீண்டும் பார்க்கலாம்; அல்லது விபீஷணன் முழுமையாக மீண்டும் காட்டுவான். இவ்வாறு பிடிபட்டதால் உயிருக்கு அஞ்ச வேண்டாம்; ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்துப் பிடிபட்ட தூதர்களான நீங்கள் கொல்லப்படத் தக்கவர்கள் அல்லர். விபீஷணா, பகைவர் தரப்புக்காக எப்போதும் இழுப்பவர்களான, மறைந்து வந்த இரவில் திரியும் இந்த ஒற்றர்களை விடுவி. நீங்கள் பெரிய இலங்கைக்குள் புகுந்து, குபேரனின் தம்பியான ராக்ஷச அரசனிடம் என் சொல்லை உள்ளபடி சொல்ல வேண்டும் — எந்த வலிமையைச் சார்ந்து நீ என் சீதையைக் கவர்ந்தாயோ, அதை உன் படையோடும் உறவினரோடும் விரும்பியபடி காட்டு. நாளை விடியற்காலையில், மதில்களோடும் தோரண வாயில்களோடும் கூடிய இலங்கை நகரமும் ராக்ஷசர்களின் படையும் என் அம்புகளால் அழிக்கப்பட்டதைப் பார். ராவணா, நாளை விடியற்காலையில், வஜ்ரம் ஏந்திய வாசவன் தானவர்கள்மீது வஜ்ரத்தை எறிவது போல, படையுடன் இருக்கும் உன் மீது என் பயங்கரமான சினத்தை விடுவேன்.’ ராமனின் சொல் வியப்பூட்டுவது — அவன் பகைவனின் ஒற்றர்களை விடுவிப்பது மட்டுமல்ல, தன் படையின் பார்க்கப்படாத பகுதியையும் அவர்களுக்குக் காட்ட முனைகிறான். இது மிகுந்த தன்னம்பிக்கையையே சுட்டுகிறது — ‘என் வலிமையை அறிந்தாலும் பகைவன் என்ன செய்துவிடுவான்?’ தூதர் அறம் மீண்டும் காக்கப்படுகிறது — ஆயுதத்தைக் கீழே வைத்தவன் கொல்லப்படக்கூடாது. ராவணனுக்கான செய்தி தெளிவானது, அச்சமற்றது — காலம் (‘நாளை விடியற்காலையில்’), இலக்கு (மதில்களோடும் தோரணங்களோடும் கூடிய இலங்கை), கருவி (அம்புகள்) — அனைத்தும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. இந்திரனின் வஜ்ர உவமையால் போரின் தெய்வீகத் தன்மை மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது. ‘நாளை விடியற்காலையில்’ என்ற இரு சொற்கள் இருமுறை சொல்லப்படுகின்றன — போரின் காலம் உறுதியானது, தாமதமில்லை. ‘எந்த வலிமையைச் சார்ந்து’ என்பது நயம் நிறைந்தது — ராவணன் வலிமைச் செருக்கினால்தான் சீதையைக் கவர்ந்தான்; இப்போது அந்த வலிமையைக் காட்டட்டும். இவ்வாறு ராமன் ராவணனின் செருக்கையே அவனுக்குச் சோதனையாக்குகிறான். விபீஷணனிடம் ‘விடுவி’ என்ற ஆணை — பிடித்த விபீஷணனே விடுவிக்கட்டும் என்பது நியாயம். ராமனின் சொல்லில் சினமும் வரம்புக்குட்பட்டது — அவன் ஒற்றர்களைக் கொல்லவில்லை, ஆனால் ராவணனைப் போருக்குத் தெளிவாக அழைக்கிறான்.
இவ்வாறு ஆணையிடப்பட்ட ராக்ஷசர்களான சுகனும் சாரணனும், அறத்தை நேசிக்கும் ராகவனை ‘வெல்க’ என்று வாழ்த்தி, இலங்கை நகருக்கு வந்து ராக்ஷச அரசனிடம் சொன்னார்கள்: ‘ராக்ஷசர்களின் தலைவனே, கொல்வதற்காகவே விபீஷணனால் பிடிக்கப்பட்ட நாங்கள், அளவற்ற ஒளியுடைய, அறவுள்ளம் கொண்ட ராமனால் பார்க்கப்பட்டு விடுவிக்கப்பட்டோம். எங்கே நான்கு மனிதருள் காளைகள் ஓரிடத்தில் கூடியிருக்கிறார்களோ — உலகக் காவலர்களுக்கு நிகரான, வீரமுடைய, அஸ்திரங்களில் தேர்ச்சி பெற்ற, உறுதியான பராக்கிரமமுடைய — தசரதனின் மைந்தன் செல்வமுடைய ராமன், லக்ஷ்மணன், விபீஷணன், மகேந்திரனுக்கு நிகரான பராக்கிரமமும் பேரொளியும் உடைய சுக்ரீவன் — இவர்கள் மதில்களோடும் தோரணங்களோடும் கூடிய இலங்கை நகரையே பெயர்த்து வேறிடத்துக்குக் கொண்டு செல்ல வல்லவர்கள்; வானரர்கள் அனைவரும் ஒதுங்கியிருக்கட்டும். ராமனின் உருவும் ஆயுதங்களும் இருக்கும் விதத்தில், அவன் ஒருவனே இலங்கை நகரை அழித்துவிடுவான்; அந்த மூவரும் ஒதுங்கியிருக்கட்டும். ராம லக்ஷ்மணர்களால் காக்கப்பட்டு, சுக்ரீவனால் பேணப்படும் அந்தப் படை எல்லாத் தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும்கூட வெல்லுதற்கு மிக அரியதாகிவிட்டது. இப்போது போரிட விரும்பும் மகாத்மாக்களான காட்டுவாசிகளின் படை மகிழ்ச்சி நிறைந்த வீரர்களை உடையது; பகைமை போதும், சமாதானம் செய்யப்படட்டும், மைதிலி தசரதனின் மைந்தனிடம் ஒப்படைக்கப்படட்டும்.’ ஒற்றர்களின் அறிவிப்பு சுகனின் முந்தைய சொல்லைவிடவும் தெளிவானது — அவர்கள் ராமனின் இரக்கத்தால் கவரப்பட்டவர்கள்; ஆகவே அவனுடைய பண்புகளையும் சொல்கிறார்கள். ‘உலகக் காவலர்களுக்கு நிகரான நான்கு மனிதருள் காளைகள்’ என்ற உவமை ராவணனின் முந்தைய சொல்லுக்கு (உலகக் காவலர்களாலும் நான் வெல்லப்பட முடியாதவன்) மறுமொழி போல உள்ளது — பகைவர் பக்கத்திலேயே நான்கு உலகக் காவலர்கள். வானரர்களின் தேவையே இல்லை — இந்த மிகைக் கூற்று ராமனின் வலிமையின் பெருமையைக் கூட்டுகிறது. இறுதி வம்சஸ்த சுலோகம் எளிய அறிவுரையைத் தருகிறது — ‘பகைமை போதும்’; ஆனால் அது ராவணனின் அகந்தையைத் தொடவில்லை; இது அடுத்த சர்க்கத்தில் தெரிகிறது. சுகன் சாரணன் ஆகியோரின் மனமாற்றத்தைக் கவனிக்க வேண்டும் — ராவணனின் ஆணைப்படி ஒற்று வேலை செய்யச் சென்றவர்கள், ராமனின் பண்புகளால் கவரப்பட்டு அவனுடைய தூதர்கள் போலத் திரும்பி வந்தார்கள். ‘அறத்தை நேசிப்பவன்’ என்ற அடைமொழி அவர்களுடைய வாயாலேயே ராமனுக்குக் கிடைக்கும் புகழ்ச்சி. இந்தச் சர்க்கத்தின் மையம் ராமனின் இரக்கம் — ஒற்றர்களும் அவனுடைய செல்வாக்கை ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். ஆனால் ராவணன் இதை ஏற்கவில்லை; அவனுடைய சினம் அடுத்த சர்க்கத்தில் வெளிப்படுகிறது. ‘பகைமை போதும்’ என்ற அறிவுரை விபீஷணனின் முந்தைய அறிவுரையையே மீண்டும் சொல்கிறது; அதன் காரணமாகவே அவன் வெளியேற்றப்பட்டான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे पञ्चविंशः सर्गः॥ २५॥