॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 24

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

இலங்கையைக் காணுதலும் சுகனின் அறிவிப்பும் ராவணனின் தற்பெருமையும்

வானரப் படையின் அழகு, ராமன் இலங்கையை வருணித்தல், அணிவகுப்பு அமைத்தல், சுகனை விடுவித்தல், சுகன் ராவணனிடம் ராமனின் வலிமையைத் தெரிவித்தல், ராவணனின் தற்புகழ்ச்சி

சுக்ரீவனால் முறைப்படி ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட அந்த வீரர் கூட்டம், மங்கலமான விண்மீன்களோடும் சந்திரனோடும் கூடிய இலையுதிர்காலப் பௌர்ணமி இரவு போல ஒளிர்ந்தது. கடல் போன்ற அந்தப் படைப்பெருக்கால் அழுத்தப்பட்ட பூமி அஞ்சியது போல வேகமாக அசைந்தது. பிறகு காட்டில் வாழும் வானரர்கள் இலங்கையில் பேரிகைகளும் மிருதங்கங்களும் முழங்கிய, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் பேரொலியைக் கேட்டார்கள். அந்த ஒலியால் வானரப் படைத்தலைவர்கள் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தார்கள்; அந்த ஒலியைப் பொறுக்காமல் அதைவிட உரத்து முழங்கினார்கள். ராக்ஷசர்களும் வானரர்களின் அந்த முழக்கத்தை, வானில் செருக்குடன் முழங்கும் மேகங்களின் ஒலி போலக் கேட்டார்கள். இங்கே இரு படைகளின் முதல் தொடர்பு ஒலியால் மட்டுமே — பார்வை இன்னும் இல்லை, ஆனால் முழக்கம் ஒருவரை ஒருவர் எட்டுகிறது. இலங்கையின் பேரிகை முழக்கம் போருக்கு ஆயத்தமாக இருப்பதன் அடையாளம்; வானரர்களின் எதிர்முழக்கம் அதற்கு மறுமொழி. ‘அம்ருஷ்யமாணா:’ (பொறுக்காமல்) என்ற சொல்லால் வானரர்களின் போட்டி உணர்வு சுட்டப்படுகிறது — பகைவனின் முழக்கத்தைப் பொறுக்க முடியாமல் அவர்கள் இன்னும் அதிகமாக முழங்குகிறார்கள். இலையுதிர்காலப் பௌர்ணமியின் உவமை படையின் அமைதியான, ஒழுங்கான அழகையும், கடலின் உவமை அதன் பரப்பையும் வேகத்தையும் காட்டுகின்றன — ஒரே நிகழ்ச்சியில் இனிய உருவமும் அச்சந்தரும் உருவமும். பூமி நடுங்குவது படையின் பாரம் பற்றிய மிகைக் கூற்று; இது புராணக் காவியங்களில் புகழ்பெற்றது. இந்தச் சர்க்கத்தில் படை முதன்முறையாக இலங்கையின் அருகே நிற்கிறது; ஆகவே கவி அதன் அழகையும் அச்சந்தரும் தன்மையையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறார். பகைவனின் முழக்கத்தைக் கேட்டு வானரர்கள் அஞ்சவில்லை, மகிழ்கிறார்கள் — போருக்கான ஊக்கம் அவர்களிடம் நிறைந்திருக்கிறது. மேக முழக்கத்தின் உவமையால் வானரர்களின் முழக்கம் வானெங்கும் பரவியது என்று சுட்டப்படுகிறது.

பலவண்ணக் கொடிகளும் பதாகைகளும் உடைய இலங்கையைக் கண்டு, தசரதனின் மைந்தன் வேதனையுறும் உள்ளத்துடன் மனத்தால் சீதையை நினைத்தான்: ‘இங்கே மான்குட்டி போன்ற கண்களுடைய அவள், செவ்வாய்க் கோளால் பீடிக்கப்பட்ட ரோகிணி போல, ராவணனால் சிறைவைக்கப்பட்டிருக்கிறாள்.’ நீண்ட, வெப்பமான பெருமூச்சு விட்டு, லக்ஷ்மணனை நோக்கி, அந்த வீரன் அந்த நேரத்துக்கு ஏற்ற தன் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘லக்ஷ்மணா, மலையுச்சியில் விசுவகர்மாவால் மனத்தாலேயே படைக்கப்பட்டது போன்ற, வானத்தைத் தீண்டி வரைவது போல உயர்ந்து நிற்கும் இலங்கையைப் பார். முன்பு பல விமானங்கள் நிறைந்ததாக அமைக்கப்பட்ட இந்த இலங்கை, வெண்மேகங்களால் மூடப்பட்ட விஷ்ணுவின் அடியான வானம் போல ஒளிர்கிறது. சித்திரரதம் போன்ற, பலவகைப் பறவைகள் ஒலிக்கும், பழங்களும் மலர்களும் நிறைந்த, மங்கலமான, மலர்ந்த காடுகளால் இது அழகுற்றிருக்கிறது. களித்த பறவைகளும், மலர்களில் மறைந்த வண்டுகளும், குயில்கள் நிறைந்த பகுதிகளும் உடைய, இனிய காற்று மீண்டும் மீண்டும் அசைக்கும் உபவனங்களைப் பார்.’ ராமனின் மனத்தில் இரண்டு உணர்வுகள் ஒருசேர உள்ளன — சீதையைப் பிரிந்த துயரம், இலங்கையின் அழகில் வியப்பு. ரோகிணியின் உவமை தனிப் பொருள் பொதிந்தது — ரோகிணி சந்திரனின் அன்புக்குரியவள், செவ்வாய் கொடிய கோள்; அதுபோலச் சீதை ராமனின் அன்புக்குரியவள், கொடிய ராவணனால் துன்புறுத்தப்படுகிறாள். இலங்கை ‘மனத்தாலேயே படைக்கப்பட்டது போன்றது’ — அதன் சிற்பம் மனிதத் திறமைக்கு அப்பாற்பட்டது, விசுவகர்மாவின் சங்கல்பத்தாலேயே உண்டானது போன்றது. அதன் தோட்டங்கள் குபேரனின் சைத்ரரத வனத்துக்கு நிகரானவை. காற்று மலர்களை அசைக்கிறது, வண்டுகள் மலர்களில் மறைந்துள்ளன, குயில்கள் கூவுகின்றன — போருக்கு முந்தைய கணத்தில் வசந்தம் போன்ற அமைதியான சித்திரம். இந்த முரண் இரக்க உணர்வை உண்டாக்குகிறது — இத்தகைய அழகிய நகரம் விரைவில் போர்க்களமாகும். ராமனின் நீண்ட வெப்பமான பெருமூச்சு அவனுடைய உள்ளத் துயரத்தை வெளிப்படுத்துகிறது; அதை அவன் படையின் முன் காட்டுவதில்லை. லக்ஷ்மணனே அவனுடைய அந்தரங்கமானவன்; ஆகவே அவனை நோக்கியே பேசுகிறான். இலங்கையை வருணிப்பதன் மூலம் ராமன் பகைவனின் செல்வச் செழிப்பை ஒப்புக்கொள்கிறான் — அவன் பகைவனைக் குறைத்து மதிப்பதில்லை. ‘விஷ்ணுவின் அடி’ என்பது வானத்தின் பெயர்; அது வாமன அவதாரத்தில் விஷ்ணு அடியெடுத்து வைத்ததை நினைவூட்டுகிறது. நகரின் உயரம், விமானங்களின் மிகுதி, தோட்டங்களின் அழகு — இவை அனைத்தும் ராவணனின் செழிப்புக்குச் சான்றுகள். ஆனால் அதே நகரில் சீதை சிறைப்பட்டிருக்கிறாள் — அழகின் நடுவே துயரம். குயில்களையும் வண்டுகளையும் குறிப்பிடுவது வசந்த காலத்தைச் சுட்டுகிறது; அது பிரிந்திருப்பவர்களின் துயரத்தைப் பெருக்கும் என்பது காவிய மரபு.

இவ்வாறு லக்ஷ்மணனிடம் பேசிவிட்டு, தசரதனின் மைந்தன் ராமன் நூல்களில் சொல்லப்பட்ட முறைப்படி அங்கே படையைப் பிரித்து, வானரப் படைக்கு ஆணையிட்டான்: ‘வெல்லுதற்கரிய அங்கதன் நீலனோடு மார்பிடத்தில் நிற்கட்டும். வானரக் கூட்டத்தால் சூழப்பட்ட ரிஷபன் என்ற வானரன் வானரப் படையின் வலப்பக்கத்தைச் சார்ந்து நிற்கட்டும். மதயானை போல வெல்லுதற்கரிய, வேகமுடைய கந்தமாதனன் இடப்பக்கத்தில் நிலைகொண்டு நிற்கட்டும். நான் லக்ஷ்மணனோடு கவனத்துடன் தலைப்பகுதியில் நிற்பேன். ஜாம்பவான், சுஷேணன், வேகதர்சி — கரடிகளில் முதன்மையான அந்த மூன்று மகாத்மாக்களும் வயிற்றுப் பகுதியைக் காக்கட்டும். ஒளியால் சூழப்பட்ட பிரசேதஸ் (வருணன்) உலகின் மேற்குப் பாதியைக் காப்பது போல, வானர அரசன் சுக்ரீவன் வானரப் படையின் பின்பகுதியைக் காக்கட்டும்.’ நன்கு பிரிக்கப்பட்ட பெரும் அணிவகுப்புடைய, பெரும் வானரர்களால் காக்கப்பட்ட அந்தப் படை மேகங்கள் நிறைந்த வானம் போல ஒளிர்ந்தது. மலைச் சிகரங்களையும் பெரிய மரங்களையும் எடுத்துக்கொண்டு, போரில் இலங்கையை நசுக்க விரும்பிய வானரர்கள் இலங்கையை அடைந்தார்கள். ‘சிகரங்களாலோ குத்துகளாலோ இந்த இலங்கையைச் சிதறடிப்போம்’ என்று வானரத் தலைவர்கள் அனைவரும் மனத்தில் உறுதி கொண்டார்கள். அணிவகுப்பு கருடனின் உடல் வடிவில் அமைக்கப்பட்டது — தலை, மார்பு, இரு பக்கங்கள், வயிறு, பின்பகுதி. ராமன் தானே தலைப்பகுதியில் — முன்னணியில் — நிற்கிறான்; அங்கேதான் ஆபத்து மிகப் பெரியது. சுக்ரீவன் பின்பகுதியில், மேற்குத் திசையின் காவலனான வருணனைப் போல. இவ்வாறு முதன்மையானவர்கள் அனைவரும் தத்தம் இடத்தில் நியமிக்கப்பட்டார்கள்; இதனால் படை எல்லாப் பக்கமும் காக்கப்பட்டது. படை மேகம் சூழ்ந்த வானம் போன்றது — வானரர்களின் பலவண்ண உடல்கள் மேகங்கள் போன்றவை. வானரர்களின் விருப்பம் எளிமையானது — குத்துகளாலும் சிகரங்களாலும் இலங்கையைத் தூளாக்குவது. அணிவகுப்பே போர் நூலின் அடிப்படை. அங்கதன் இளவரசன், நீலன் படைத்தலைவன் — இருவருமே மார்பிடத்தில், அங்கேதான் முதல் மோதல் நிகழும். ரிஷபனும் கந்தமாதனனும் பக்கக் காவலர்கள், ஏனெனில் பகைவர்கள் பக்கவாட்டில் தாக்கக்கூடும். கரடிகள் வயிற்றுப் பகுதியில் — படையின் நடுவில் — அங்கே சுமை தூக்குபவர்களும் வலிமையற்றவர்களும் காக்கப்படுகிறார்கள். பின்பகுதியில் சுக்ரீவன் — அரசனே பின்புறத்தைக் காக்கிறான்; இதனால் யாரும் ஓடிவிடுவதில்லை, பகைவனும் பின்னாலிருந்து வருவதில்லை. இவ்வாறு ஒவ்வொருவரின் இடமும் அவரவர் பண்புக்கேற்ப வகுக்கப்பட்டது. வானரர்களின் உறுதி — ‘சிகரங்களாலோ குத்துகளாலோ’ — அவர்களுடைய ஆயுதங்கள் இயற்கை தந்தவையே என்று சுட்டுகிறது; அவர்கள் வில்லும் அம்பும் ஏந்துவதில்லை, மலைகளையும் மரங்களையுமே. பிரசேதஸின் உவமையால் சுக்ரீவனின் இடம் திசைக்காவலனின் இடம் போல முக்கியமானது என்று சுட்டப்படுகிறது.

பிறகு பேரொளியுடைய ராமன் சுக்ரீவனிடம் சொன்னான்: ‘படைகள் நன்கு பிரிக்கப்பட்டுவிட்டன; இந்தச் சுகன் விடுவிக்கப்படட்டும்.’ ராமனின் சொல்லைக் கேட்டு, பெருவலிமையுடைய வானர அரசன் ராமனின் ஆணைப்படி அந்தத் தூதன் சுகனை விடுவித்தான். ராமனின் சொல்லால் விடுவிக்கப்பட்ட, வானரர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட, மிகவும் அஞ்சிய சுகன் ராக்ஷச அரசனிடம் சென்றான். ராமனின் நீதி இங்கே நுட்பமானது — அணிவகுப்பு அமைக்கப்பட்டுவிட்டது; ஆகவே பகைவனின் ஒற்றன் காண்பது அச்சம் தருவதாகவே இருக்கும். சுகன் இப்போது வானரப் படையின் நேரடிச் சான்றை ராவணனிடம் கொண்டு செல்கிறான். முன்பு (இருபதாம் சர்க்கத்தில்) ராமன் அவனைக் கொல்லப்படாமல் காத்தான்; இப்போது கட்டிலிருந்து விடுவிக்கிறான். இரக்கமும் நீதியும் இரண்டும் ஒருசேர. சுகனை விடுவிப்பதும் போர் நீதியின் ஒரு கூறே — பகைவன் உண்மையை அறிந்து அஞ்சட்டும். சுகன் ‘மிகவும் அஞ்சியவன்’ — அந்த அச்சத்தை அவன் ராவணனின் அவைக்கும் கொண்டு செல்கிறான்; இது அடுத்த உரையாடலில் தெரிகிறது.

ராவணன் சிரிப்பவன் போலச் சுகனிடம் சொன்னான்: ‘உன் இந்தச் சிறகுகள் ஏன் வெளுத்திருக்கின்றன? சிறகுகள் வெட்டப்பட்டவன் போலத் தோன்றுகிறாயே. பல மனமுடைய அவர்களின் வசத்தில் நீ சிக்கவில்லையே?’ பிறகு அரசனால் தூண்டப்பட்ட, அச்சத்தால் கலங்கிய அவன், சிறந்த ராக்ஷச அரசனிடம் இந்தச் சொல்லைப் பதிலாகச் சொன்னான்: ‘கடலின் வடகரையில் நான் உன் சொல்லைச் செய்தி உள்ளபடியே, சிரமமின்றி, மென்மையான குரலில், சமாதானமாகச் சொன்னேன். பார்த்தவுடனேயே சினம் கொண்ட வானரர்கள் பாய்ந்து என்னைப் பிடித்தார்கள்; குத்துகளால் அடிக்கவும் சிறகுகளைப் பிய்க்கவும் தொடங்கினார்கள். ராக்ஷச அரசே, அவர்களிடம் பேசவே முடியாது; அங்கே வினவுவதற்கே இடமில்லை; வானரர்கள் இயல்பாகவே சினம் மிக்கவர்கள், கடுமையானவர்கள். விராதனையும், கபந்தனையும், கரனையும் கொன்றவனான அந்த ராமன், சுக்ரீவனோடு சீதையின் இருப்பிடத்துக்கு வந்திருக்கிறான். கடலில் அணை கட்டி, உப்புக்கடலைக் கடந்து, ராக்ஷசர்களை உதறித் தள்ளி, வில்லேந்திய இந்த ராகவன் நிற்கிறான். மலைகளையும் மேகங்களையும் போன்ற கரடி-வானரக் கூட்டங்களின் ஆயிரக்கணக்கான படைப்பிரிவுகள் பூமியை மூடுகின்றன. தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் இடையே போல, ராக்ஷசர்களின் படைப்பெருக்குக்கும் வானர அரசனின் படைக்கும் இடையே சமாதானம் இல்லை. அவர்கள் விரைவில் மதிலை அடைவார்கள்; விரைவில் இரண்டில் ஒன்றைச் செய் — சீதையை இவனிடம் விரைவில் ஒப்படை, அல்லது போர் தொடங்கப்படட்டும்.’ சுகனின் அறிவிப்பு அச்சமற்றது, உண்மையானது — அரசனுக்குப் பிடிக்காததையும் அவன் சொல்கிறான். ராவணனின் கேலி (‘வெளுத்த சிறகுகள்’) சுகனின் அவல நிலையைக் குறிக்கிறது; ‘அவர்களின் வசத்தில் சிக்கவில்லையே’ என்ற ஐயம் அரசனின் நம்பிக்கையின்மையைக் காட்டுகிறது. சுகன் ராமனின் முந்தைய செயல்களை — விராதன், கபந்தன், கரன் ஆகியோரின் வதத்தை — நினைவூட்டுகிறான்; அவற்றால் அவனுடைய ஆற்றல் நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. ‘இரண்டில் ஒன்றைச் செய்’ என்ற வாக்கியத்தில் இரண்டே வழிகள் — சமாதானம் அல்லது போர்; நடுவழி இல்லை. சுகனின் சொல்லில் நான்கு கூறுகள் — வானரர்களின் இயல்பு (சினம் மிக்கவர்கள், பேச முடியாதவர்கள்), ராமனின் முந்தைய பராக்கிரமம், அணை கட்டிய அற்புதச் செயல், படையின் எல்லையின்மை. இறுதியில் அவன் முடிவை அரசனிடமே விடுகிறான்; ஆனால் ‘சீதையை ஒப்படை’ என்பதை முதலில் சொல்வதன் மூலம் தன் கருத்தையும் மறைமுகமாக வெளிப்படுத்துகிறான். ‘தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் இடையே போல’ என்ற உவமை — என்றும் தொடரும் பகைமை — சமாதானம் இயலாதது என்பதைக் காட்டுகிறது; ராவணனுக்கும் இது தெளிவான செய்தி. ‘பல மனமுடையவர்கள்’ என்ற ராவணனின் கேலிக்குச் சுகன் பதில் சொல்வதில்லை, உண்மையை மட்டுமே சொல்கிறான் — இதுவே நல்ல ஒற்றனின் அறம். சுகனின் அச்சம் இயல்பானது — அவன் ஒருமுறை வானரர்களால் துன்புறுத்தப்பட்டான், இப்போது அரசனின் சினத்துக்கும் அஞ்சுகிறான்.

சுகனின் சொல்லைக் கேட்டு, சினத்தால் சிவந்த கண்களுடைய ராவணன் பார்வையாலேயே எரிப்பவன் போல இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் தானவர்களும் என்னோடு போரிட்டாலும், எல்லா உலகங்களுக்கும் அஞ்சியும் சீதையை நான் தரவே மாட்டேன். வசந்தத்தில் மலர்ந்த மரத்தை மதம் கொண்ட வண்டுகள் மொய்ப்பது போல, என் அம்புகள் எப்போது ராகவனை நோக்கிப் பாயும்? வில்லிலிருந்து விடுபடும் எரியும் அம்புகளால், இரத்தம் பூசிய உடலுடைய அவனை, எரிகொள்ளிகளால் யானையை எரிப்பது போல எப்போது எரிப்பேன்? பெரும் படையால் சூழப்பட்ட நான், உதிக்கும் சூரியன் எல்லா ஒளிக்கோள்களின் ஒளியையும் பறிப்பது போல, அவனுடைய வலிமையைப் பறிப்பேன். என் வேகம் கடலைப் போன்றது, வலிமை காற்றைப் போன்றது; தசரதனின் மைந்தன் அதை அறியவில்லை; அதனால்தான் என்னோடு போரிட விரும்புகிறான். அம்பறாத்தூணியில் துயிலும், நஞ்சுடைய பாம்புகள் போன்ற என் அம்புகளை ராமன் போரில் கண்டதில்லை; அதனால்தான் என்னோடு போரிட விரும்புகிறான். அந்த ராகவன் முன்பு போரில் என் வீரத்தை அறிந்ததில்லை. அம்பு நுனிகளால் மீட்டப்படுவதும், நாணொலியால் பேரொலி எழுப்புவதும், துன்புற்றவர்களின் அலறலே பெரும் பாடலாக உடையதும், இரும்பம்புகளின் ஒலியே தாளமாக உடையதும், பகைவர் படையாகிய அச்சந்தரும் நதியே பெரும் அரங்கமாக உடையதுமான என் வில்லாகிய வீணையை, அந்த அரங்கில் இறங்கிப் போரில் இசைப்பேன். ஆயிரம் கண்களுடைய வாசவனாலும் (இந்திரனாலும்), வருணனாலேயும், அம்பின் நெருப்புடைய யமனாலும், வைச்ரவணனாலும் (குபேரனாலும்) பெரும் போரில் என்னை வெல்ல முடியாது.’ ராவணனின் சொல் செருக்கின் உச்சம். அவனுடைய உவமைகள் அழகானவையாக இருந்தும் கொடியவை — வண்டுகள் மலர்ந்த மரத்தை மொய்ப்பது போல அம்புகள் ராமனின் உடலை மொய்க்கும். வீணையின் உருவகம் தனிப்பட விரிவானது — வில் வீணை, அம்பு நுனிகள் மீட்டும் கோல்கள், நாணொலி சுரம், துன்புற்றவர்களின் அலறல் பாடல், இரும்பம்புகளின் ஒலி தாளம், பகைவர் படை நதி போன்ற அரங்கம். போர் அவனுக்கு ஓர் இசைவிழா. ‘தசரதனின் மைந்தன் அறியவில்லை’ என்ற மீண்டும் வரும் சொல் அவனுடைய தன்னம்பிக்கையையும், மறைமுகமாக அவனுடைய அறியாமையையும் காட்டுகிறது — ராமனின் வலிமையை அறியாதவன் அவனே. இறுதி வம்சஸ்த சுலோகத்தில் அவன் நான்கு உலகக் காவலர்களின் பெயரைச் சொல்லி, அவர்களாலும் தான் வெல்லப்பட முடியாதவன் என்கிறான். இந்தத் தற்பெருமை பின்னர் அவனுடைய வீழ்ச்சியின் முன்னறிவிப்பு. ராவணனின் பேச்சு சுகனின் உண்மைச் சொல்லுக்கு மறுமொழி; அவன் உண்மைகளை மறுப்பதில்லை, தற்புகழ்ச்சியால் அவற்றைப் புறக்கணிக்கிறான். ‘கடலின் வேகம், காற்றின் வலிமை’ என்ற தன்னைப் பற்றிய உவமைகளும் நயம் நிறைந்தவை — கடலே ராமனுக்கு வழி தந்தது, மாருதியே (அனுமனே) இலங்கையை எரித்தான். கவி இவ்வாறு ராவணனின் செருக்கை அவனுடைய சொற்களாலேயே எள்ளி நகையாடுகிறார். ‘எப்போது’ என்ற கேள்வி இருமுறை வருவது அவனுடைய பொறுமையின்மையைக் காட்டுகிறது — அவன் போருக்காகக் காத்திருப்பவன் போல. ‘எல்லா உலகங்களுக்கும் அஞ்சியும்’ என்ற சொல் அவனுடைய பிடிவாதத்தின் உச்சம்; சீதையைத் திருப்பித் தருவது அவனுக்கு அவமானம், நீதியல்ல. ஆகவே சுகனின் அறிவுரை பயனற்றுப் போகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे चतुर्विंशः सर्गः॥ २४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க