சர்க்கம்
தம்பியருடன் ராமன் விஷ்ணுவின் ஒளியில் புகுதலும் அனைவரும் சுவர்க்கம் அடைதலும்
சரயுக் கரையை அடைதல், பிரம்மாவின் வருகையும் துதியும், தம்பியருடன் ராமன் உடலுடன் விஷ்ணுவின் ஒளியில் புகுதல், பின்தொடர்ந்தோருக்குச் சாந்தானிக உலகம், வானரர்கள் தம் தந்தையருள் புகுதல், கோப்ரதாரத்தில் சரயுவில் புகுந்து அனைவரும் தெய்வீக உலகை அடைதல்
அயோத்தியிலிருந்து ஒன்றரை யோஜனை தூரம் சென்று, ரகுநந்தனன் மேற்கு நோக்கிப் பாயும், புனித நீருடைய சரயு நதியைக் கண்டான். சுழல்கள் நிறைந்த அந்த நதியை எங்கும் பின்தொடர்ந்து, அரசனும் ரகுநந்தனனுமான ராமன் மக்களுடன் அந்த இடத்துக்கு — ஒரு சிறந்த இடத்துக்கு — வந்தான். அப்போது அந்தக் கணத்தில் உலகங்களின் பாட்டனாரான பிரம்மா, தேவர்கள் அனைவராலும் மகாத்மாக்களான ரிஷிகளாலும் சூழப்பட்டு, நூறு கோடி தெய்வீக விமானங்களுடன், சுவர்க்கம் செல்ல வந்திருந்த காகுத்தன் இருந்த இடத்துக்கு வந்தார். தாமே ஒளிர்பவர்களான, தம் ஒளியுடைய, புண்ணியச் செயல்கள் புரிந்த சுவர்க்கவாசிகளால் தெய்வீக ஒளி சூழ்ந்த வானம் ஒப்பற்ற ஒளிமயமாக இருந்தது. புனிதமான, நறுமணமுடைய, இன்பம் தரும் காற்றுகள் வீசின; தேவர்கள் பொழிந்த மலர்மழை பெருவெள்ளம் போலப் பொழிந்தது. நூற்றுக்கணக்கான இசைக்கருவிகளின் ஒலி நிறைந்த, கந்தர்வர்களும் அப்சரஸ்களும் நெருங்கிய அந்த இடத்தில் ராமன் தன் கால்களால் சரயுவின் நீரில் இறங்கத் தொடங்கினான். சரயுவே ராமனின் பிறப்பிடத்தின் நதி; அதுவே அவனுடைய இறுதிப் பயணத்தின் வாயில் — பால காண்டத்தில் விசுவாமித்திரருடன் ராமன் முதன்முதலில் சரயுவைச் சுற்றிச் சென்றான்; இப்போது அதன் நீரிலேயே தன் இருப்பிடத்துக்குள் நுழைகிறான். பிரம்மாவே வருகிறார் — முன்பு காலன் அவருடைய தூதனாக இருந்தான்; இப்போது அவரே தலைவனை எதிர்கொண்டு வருகிறார். வானத்தின் ஒளி, நறுமணக் காற்று, மலர்மழை, இசைக்கருவிகளின் ஒலி — இவை அனைத்தும் திருவிழாவின் அடையாளங்கள், சோகத்தின் அடையாளங்கள் அல்ல. ‘தன் கால்களால்’ என்ற சொல்லால் ராமன் தானே கால்களால் நீரில் இறங்குகிறான் — எவரும் அவனை அழைத்துச் செல்வதில்லை; அவன் தன் விருப்பப்படி செல்கிறான். ஒன்றரை யோஜனை என்ற தூரம் இந்தி உரையில் ‘ஒன்றரை யோஜனை’ என்று தெளிவாக்கப்பட்டுள்ளது; அங்கே சரயு மேற்கு நோக்கிப் பாய்கிறது. விமானங்களின் கோடிக்கணக்கான எண்ணிக்கை தேவலோகம் முழுவதும் வந்திருந்ததைச் சுட்டுகிறது — எந்தத் தேவனும் வராமல் இல்லை.
பிறகு பாட்டனார் வானிலிருந்து ஒரு சொல்லைச் சொன்னார் — ‘விஷ்ணுவே, வருக; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; ராகவா, நல்லூழால் நீ வந்துசேர்ந்தாய். நீண்ட கைகளுடையவனே, தேவர்களைப் போன்ற சகோதரர்களுடன் உன் சொந்த உடலுக்குள் புகு; நீ விரும்பும் உன் சொந்த வடிவத்துக்குள் புகு. பேரொளி படைத்தவனே, அந்த வைஷ்ணவ வடிவத்துக்குள், அல்லது நிலையான ஆகாயத்துக்குள் — வெளிப்படாத பிரம்ம வடிவத்துக்குள். தேவனே, நீயே உலகங்களுக்குக் கதி; முன்பே நீ ஏற்றுக்கொண்ட, அகன்ற கண்களுடைய மாயையைத் தவிர வேறு எவரும் உன்னை அறிவதில்லை. நீ சிந்தனைக்கு எட்டாத, பெரிய, அழிவற்ற, மூப்பற்ற பொருள்; நீ விரும்பும் வடிவத்துக்குள் நீயே புகு.’ பிரம்மாவின் சொல் துதியும் ஆகும், அழைப்பும் ஆகும். அவர் ராமனை ‘விஷ்ணுவே’ என்று விளிக்கிறார் — மனித வடிவத்தின் திரை விலகிவிட்டது. இரு வழிகள் மீண்டும் முன்வைக்கப்படுகின்றன — நான்கு கைகளுடைய வைஷ்ணவ வடிவம், அல்லது உருவமற்ற நிலையான ஆகாய வடிவம்; இங்கேயும் பிரம்மா ராமனின் விருப்பத்தையே அளவுகோலாகக் கொள்கிறார். ‘அகன்ற கண்களுடைய மாயை’ என்ற சொல் இந்தி உரையில் ‘யோகமாயையான சீதாதேவி’ என்று விளக்கப்படுகிறது — முன்பே விஷ்ணுவால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவள் சீதையே; அவளே அவனை உண்மையாக அறிவாள். இவ்வாறு இறுதிக் கணத்திலும் சீதையின் நினைவு வருகிறது. ‘நல்லூழால்’ என்ற சொல் தேவர்களின் மகிழ்ச்சியைச் சுட்டுகிறது — அவர்களுடைய தலைவன் மீண்டும் கிடைத்துவிட்டான். ‘தேவர்களைப் போன்ற சகோதரர்கள்’ என்ற சொல் பரதன், சத்ருக்னன் ஆகியோரின் தெய்வீக அம்சத்தை நினைவூட்டுகிறது — அவர்களும் விஷ்ணுவின் அம்சங்கள்; ஆகவே அவர்களும் தம் உண்மை வடிவுக்குள் புகுகின்றனர்.
பாட்டனாரின் சொல்லைக் கேட்டு, பேரறிவுடைய ராமன் முடிவெடுத்து, தம்பியருடன் உடலுடனேயே வைஷ்ணவ ஒளிக்குள் புகுந்தான். பிறகு சாத்யர்களும், மருத்துக் கணங்களும், இந்திரனுடனும் அக்னியை முன்னிட்டும் கூடிய தேவர்களும் விஷ்ணுமயமான அந்தத் தேவனைப் போற்றினர். தெய்வீக ரிஷிக் கூட்டங்கள், கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ்கள், சுபர்ணர்கள், நாகர்கள், யக்ஷர்கள், தைத்யர்கள், தானவர்கள், ராக்ஷசர்கள் — அவர்கள் அனைவரும் அவனைப் போற்றினர். அந்தத் தேவர்கள் ‘நன்று, நன்று’ என்றனர்; சுவர்க்கம் முழுவதும் நிறைவுற்றதாக, களிப்புற்றதாக, விருப்பங்கள் முழுமையாக நிறைவேறியதாக, பாவம் நீங்கியதாக ஆனது. ராமனின் பிரவேசம் ‘உடலுடன்’, ‘தம்பியருடன்’ — உடலைத் துறப்பதும் இல்லை, தனியாகச் செல்வதும் இல்லை; பரதனும் சத்ருக்னனும் அவனுடன் வைஷ்ணவ ஒளியில் கலக்கின்றனர். இந்தி உரையும் ‘சகோதரர்களுடன், உடலுடன், தன் வைஷ்ணவ ஒளியில் புகுந்தான்’ என்கிறது. ராவணனின் அச்சத்தால் வாடிய தேவர்கள் அனைவரும் இப்போது தலைவரைப் பெற்றவர்களாயினர்; தைத்யர்கள், தானவர்கள், ராக்ஷசர்களும் கூடப் போற்றுகின்றனர் — விஷ்ணுவின் மீள்வருகையால் உலகம் முழுவதும் அமைதியடைகிறது. நூற்று நான்காம் சர்க்கத்தில் பிரம்மாவின் வேண்டுகோள் ‘விஷ்ணுவைத் தலைவராகப் பெற்ற தேவர்கள் ஆகட்டும்’ என்பதாக இருந்தது; அது இங்கே நிறைவேறுகிறது. ‘முடிவெடுத்து’ என்ற சொல், பிரம்மா தந்த இரு வழிகளில் ஒன்றை — வைஷ்ணவ ஒளியையே — ராமன் தானே தேர்ந்தெடுக்கிறான் என்பதைச் சுட்டுகிறது. ‘விஷ்ணுமயமான தேவன்’ என்ற சொல்லால் ராமனின் விஷ்ணுத்தன்மை இப்போது அனைவருக்கும் கண்கூடாகிறது. தைத்யர்கள், தானவர்கள், ராக்ஷசர்களும் போற்றுவது, இறுதியில் பகைவர்களுக்கும் விஷ்ணுவே அடைக்கலம் என்பதைக் காட்டுகிறது.
பிறகு பேரொளி படைத்த விஷ்ணு பாட்டனாரிடம் சொன்னார் — ‘நல்ல நோன்புடையவரே, இந்த மக்கள் திரளுக்கு ஓர் உலகத்தை அளிக்க வேண்டும். புகழுடைய இவர்கள் அனைவரும் அன்பால் என்னைப் பின்தொடர்ந்து வந்தனர்; இவர்கள் பக்தர்கள், போற்றப்படத் தக்கவர்கள், எனக்காகத் தம்மையே துறந்தவர்கள்.’ விஷ்ணுவின் சொல்லைக் கேட்டு, உலக குருவும் பிரபுவுமான பிரம்மா சொன்னார் — ‘இங்கே வந்திருக்கும் இவர்கள் சாந்தானிகம் என்ற உலகங்களுக்குச் செல்வார்கள். விலங்குப் பிறவி எடுத்த எதுவும் உன்னையே நினைத்தவாறு பக்தியுடன் உயிரை விட்டால், அதுவும் சாந்தானிக உலகங்களில் வாழும் — அவை பிரம்மலோகத்துக்கு அடுத்துள்ள, பிரம்மலோகத்தின் எல்லாச் சிறப்புகளும் அமைந்த உலகங்கள்.’ வானரர்களும் கரடிகளும் தத்தம் பிறவிமூலத்தை அடைந்தனர் — எந்தத் தேவர்களிடமிருந்து தேவர்களின் வித்தாகத் தோன்றினார்களோ அவர்களுக்குள்ளேயே புகுந்தனர்; சுக்ரீவன் சூரிய மண்டலத்துக்குள் புகுந்தான். தேவர்கள் அனைவரும் பார்த்திருக்கவே அவர்கள் தத்தம் தந்தையரை அடைந்தனர். தேவர்களின் தலைவர் இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டிருக்கையில், அவர்கள் கோப்ரதாரம் என்ற படித்துறையை அடைந்தனர். ராமனின் முதல் வேண்டுகோள் தன் பக்தர்களுக்காகவே — தான் செல்லும்போதும் அவன் பின்தொடர்ந்தவர்களை மறப்பதில்லை. ‘எனக்காகத் தம்மையே துறந்தவர்கள்’ என்பது அவர்களுடைய தியாகத்தைப் போற்றுகிறது. சாந்தானிக உலகம் இந்தி உரையில் ‘சாகேத தாமத்தின் ஒரு பகுதியே’ என்று விளக்கப்படுகிறது. வானரர்கள் தம் தந்தையருள் புகுவது பால காண்டத்தின் கதையை நிறைவுசெய்கிறது — ராமனுக்கு உதவுவதற்காகத் தேவர்களின் அம்சங்களாகப் பிறந்தவர்கள், காரியம் நிறைவேறியதும் தம் மூலத்துக்குத் திரும்புகின்றனர். சுக்ரீவன் சூரியனின் மைந்தன்; ஆகவே சூரிய மண்டலத்துக்குள் புகுகிறான். விலங்குகளும் பக்தியாலேயே முக்தி பெறுகின்றன — பிறப்பு அன்று, பக்தியே அளவுகோல். ‘போற்றப்படத் தக்கவர்கள்’ என்ற சொல் பக்தனிடம் இறைவனுக்குள்ள கடமையைச் சுட்டுகிறது — பக்தன் இறைவனைப் போற்றுவது போல, இறைவனும் பக்தனைப் போற்றுகிறான்.
மகிழ்ச்சி நிறைந்த கண்ணீரால் கலங்கிய அவர்கள் அனைவரும் சரயுவை அடைந்தனர். எவரெவர் நீரில் மூழ்கி, மகிழ்ந்தவர் போல உயிரைத் துறந்து மனித உடலை விட்டாரோ, அவரவர் விமானத்தில் ஏறினார். விலங்குப் பிறவி எடுத்த நூற்றுக்கணக்கானவையும் சரயு நீரை அடைந்து, ஒளிவீசும் உடல்களைத் தாங்கிச் சுவர்க்கம் சென்றன; தெய்வீக உடலுடன் தெய்வீகமானவையாக, தேவர்களைப் போல அவை ஒளிர்ந்தன. அசையாதனவும் அசைவனவும் சரயுவின் நீரை அடைந்து, அந்த நீரில் நனைந்ததுமே தேவலோகத்தை அடைந்தன. அந்த நேரத்தில் வந்துசேர்ந்த கரடிகளும் வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் கூட நீரில் உடல்களை விட்டுச் சுவர்க்கத்துக்குள் புகுந்தனர். பிறகு உலக குரு வந்துசேர்ந்த அனைவரையும் வானுலகில் நிலைநிறுத்தி, மகிழ்ந்து களித்த தேவர்களுடன் பெரிய சுவர்க்கத்துக்குச் சென்றார். கோப்ரதாரம் என்பது படித்துறையின் பெயர் — அங்கே சரயுவின் நீரே மோட்சத் தீர்த்தமாயிற்று. ‘அந்த நீரில் நனைந்ததுமே’ என்ற சொல், நீரைத் தொட்ட அளவிலேயே அசையாதவைக்கும் முக்தி கிடைத்தது என்பதைச் சுட்டுகிறது. ராமகதையின் முடிவு சோகம் அன்று, அனைவருக்குமான முக்தி — அரசன், குடும்பம், மக்கள், வானரர்கள், கால்நடைகள், மரங்களும் கூட. பிரம்மாவின் திரும்புதலால் கதையின் வட்டம் நிறைவடைகிறது — பால காண்டத்தில் ராவண வதத்துக்காக விஷ்ணுவை வேண்டிய பிரம்மாவே இறுதியில் அவனை அவனுடைய இருப்பிடத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறார். திறனாய்வுப் பதிப்பு இங்கேயே நிறைவடைகிறது; அச்சுப் பதிப்பிலோ அடுத்த சர்க்கம் பலச்ருதி வடிவில் உள்ளது. ‘மகிழ்ச்சி நிறைந்த கண்ணீரால் கலங்கிய’ என்ற சொல் முரண்தோற்றத்தைக் காட்டுகிறது — கண்ணீர் இருக்கிறது, ஆனால் அது மகிழ்ச்சியின் கண்ணீர்; பிரிவின் துயரம் அன்று, இணைவின் ஆனந்தம். ‘அவர் விமானத்தில் ஏறினார்’ என்ற வாக்கியத்தால் மனிதர்கள் உடலைத் துறப்பதும் ஒரு திருவிழா போல வருணிக்கப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे दशाधिकशततमः सर्गः॥ ११०॥