॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 111

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

ராமாயணப் பலச்ருதி

கதையின் நிறைவு, விஷ்ணு தன் இருப்பிடத்தில் நிலைபெறுதல், ஓதுவதன் பலனும் கேட்பதன் பலனும், ஓதுபவருக்குச் சிறப்பு, அயோத்தியின் எதிர்காலம், தீர்த்தம், கொடை, யாகம் ஆகியவற்றின் பலனுக்கு ஒப்பானது, முன்னோரை உய்வித்தல், மங்கல வாழ்த்து

பிரம்மாவால் போற்றப்பட்ட, உத்தர பாகத்துடன் கூடிய இந்தக் கதை இவ்வளவே — வால்மீகி இயற்றிய, ‘ராமாயணம்’ என்று புகழ்பெற்ற முதன்மையான காவியம் இதுவே. பிறகு அசைவனவும் அசையாதனவுமாகிய இந்த மூவுலகம் முழுவதையும் வியாபித்திருக்கும் விஷ்ணு, முன்பு இருந்தது போலவே சுவர்க்கலோகத்தில் நிலைபெற்றார். பிறகு கந்தர்வர்களுடன் தேவர்களும், சித்தர்களும், பரமரிஷிகளும் வானுலகில் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் ராமாயணக் காவியத்தைக் கேட்கின்றனர். இந்தி உரையின்படி இந்தச் சொல் குசலவர்களுடையது — அசுவமேதத்தில் ராமனின் அவையில் காவியத்தைப் பாடிய அவர்களே இறுதியில் நிறைவுரையும் செய்கின்றனர். ‘உத்தர பாகத்துடன் கூடிய’ என்ற சொல், உத்தர காண்டமும் ராமாயணத்தின் ஓர் உறுப்பே என்பதைத் தெளிவாக்குகிறது — உத்தர பாகத்துடனேயே கதை முழுமை பெறுகிறது. ‘இவ்வளவே’ என்ற சொல்லால் கவி எல்லையைச் சுட்டுகிறார் — இதற்கு மேல் ராமனின் வரலாறு இல்லை; அதைக் கேட்பதன் பலன் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது. இந்தச் சர்க்கத்தில் கதையின் புதிய நிகழ்வு எதுவும் இல்லை; இது காவியம் முழுவதற்குமான பலச்ருதியும் மகிமையும் ஆகும். விஷ்ணு தன் இருப்பிடத்தில் நிலைபெற்றது முந்தைய சர்க்கத்தின் நிகழ்வைச் சுருக்கமாக மீண்டும் சொல்கிறது; அதனால் கதை முழு வட்டத்தை அடைகிறது. தேவர்களும் வானுலகில் ராமாயணத்தைக் கேட்கின்றனர் என்ற சொல்லால், காவியத்தின் பெருமை மூவுலகிலும் பரவியது என்று நிறுவப்படுகிறது — மனிதர்களுக்கு மட்டுமன்றி, தேவர்களுக்கும். ‘முதன்மையான’ என்ற அடைமொழி ராமாயணத்தின் ஆதிகாவியத் தன்மையைச் சுட்டுகிறது — எல்லாக் காவியங்களுக்கும் இதுவே மூலம்.

இந்தக் கதை ஆயுளைத் தருவது, நற்பேற்றைத் தருவது, பாவத்தை அழிப்பது; ராமாயணம் வேதத்துக்கு ஒப்பானது — அறிவுடையவன் சிராத்தங்களில் அதைக் கேட்கச் செய்ய வேண்டும். இதை ஓதுவதால் மைந்தனில்லாதவன் மைந்தனைப் பெறுகிறான், செல்வமில்லாதவன் செல்வத்தைப் பெறுகிறான்; இதன் கால் பாகத்தை ஓதுபவனும் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான். நாள்தோறும் பாவங்களைச் செய்யும் மனிதனும் ஒரு சுலோகத்தை ஓதினால் பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறான். ஓதுபவருக்கு ஆடையும், பசுவும், பொன்னும் வழங்க வேண்டும்; ஓதுபவர் மனம் நிறைந்தால் எல்லாத் தேவர்களும் மனம் நிறைவார்கள். ஆயுளைத் தரும் இந்த ராமாயணக் கதையை ஓதும் மனிதன் இவ்வுலகில் மைந்தர்களுடனும் பேரர்களுடனும் சிறப்புப் பெறுகிறான்; இறந்த பின்னும் சிறப்புப் பெறுகிறான். பசுக்களை மேய்ச்சலுக்கு அனுப்பும் வேளையாகிய காலையிலோ, நண்பகலிலோ, பிற்பகலிலோ, மாலையிலோ ஒருமுகப்பட்டு ராமாயணத்தை ஓதுபவன் துன்புறுவதில்லை. பலச்ருதியின் வரிசை கவனிக்கத்தக்கது — ஆயுள், நற்பேறு, பாவ அழிவு, மைந்தன், செல்வம், இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் சிறப்பு. ‘கால் பாகத்தையும்’, ‘ஒரு சுலோகத்தையும்’ என்ற சொற்களால், சிறிதளவு ஓதுவதும் பலன் தரும் என்ற உறுதி அளிக்கப்படுகிறது. ஓதுபவரைச் சிறப்பிப்பதும் தர்மமே — அறிவைத் தருபவர் போற்றத்தக்கவர். ‘வேதத்துக்கு ஒப்பானது’ என்ற அடைமொழி, ராமாயணத்தின் ஆதிகாவியத் தன்மையோடு வேதத் தன்மையையும் நிறுவுகிறது; ஆகவேதான் சிராத்தத்திலும் அதைக் கேட்கச் செய்வது விதிக்கப்பட்டுள்ளது. நாளின் நான்கு வேளைகள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன; அதனால் எந்த வேளையும் ஓதுவதற்குத் தகாததன்று. ‘துன்புறுவதில்லை’ என்ற பலன் பொதுவானது, ஆனால் ஆழமானது — நாள்தோறும் ராமனின் வரலாற்றை நினைப்பவனின் மனம் துயரத்தை அடைவதில்லை. ‘இறந்த பின்னும் இங்கும்’ என்ற இரு சொற்களால் இவ்வுலகம், மறுவுலகம் ஆகிய இரண்டிலும் பலன் சுட்டப்படுகிறது.

இனிய அயோத்தி நகரமும் பல ஆண்டுக் கணக்குகள் வெறுமையாக இருந்தபின், ரிஷபன் என்ற அரசனைப் பெற்று மீண்டும் மக்கள் வாழும் இடமாகும். எதிர்காலத்தையும் உத்தர பாகத்தையும் உடைய, ஆயுளைத் தரும் இந்தக் கதையைப் பிரசேதஸின் மைந்தரான வால்மீகி இயற்றினார்; பிரம்மாவும் அதை ஏற்றுக்கொண்டார். ஒரு சர்க்கத்தைக் கேட்பதாலேயே மனிதன் ஆயிரம் அசுவமேதங்களின் பலனையும், பத்தாயிரம் வாஜபேயங்களின் பலனையும் பெறுகிறான். ராமாயணத்தைக் கேட்டவன் இவ்வுலகில் பிரயாகை முதலிய தீர்த்தங்களுக்கும், கங்கை முதலிய நதிகளுக்கும், நைமிசம் முதலிய காடுகளுக்கும், குருக்ஷேத்திரம் முதலிய புண்ணியத் தலங்களுக்கும் சென்றவனைப் போன்றவன். சூரிய கிரகணத்தின்போது குருக்ஷேத்திரத்தில் ஒரு பாரம் பொன்னைக் கொடையாக அளிப்பவனும், உலகில் ராமாயணத்தைக் கேட்பவனும் — இருவரும் சமமானவர்கள். நன்கு சிரத்தையுடன் ராகவனின் கதையைக் கேட்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான், விஷ்ணுலோகத்துக்கும் செல்வான். ரிஷியால் இயற்றப்பட்ட இந்த ஆதிகாவியம் முன்பு வால்மீகியால் படைக்கப்பட்டது. அயோத்தியின் எதிர்காலம் பற்றிய வருணனை இங்கே உருக்கமானதும் நம்பிக்கை நிறைந்ததும் ஆகும் — முந்தைய சர்க்கத்தில் அது வெறுமையானது; ஆனால் காலப்போக்கில் ரிஷப அரசனால் மீண்டும் குடியேற்றப்படும். ‘எதிர்காலத்தையும் உத்தர பாகத்தையும் உடைய’ என்ற இரு சொற்கள், வால்மீகி எதிர்காலத்தையும் உத்தர காண்டத்தையும் தம் காவியத்தில் சேர்த்தார் என்பதைச் சுட்டுகின்றன. தீர்த்த யாத்திரை, பெருங்கொடை, யாகங்கள் ஆகியவற்றின் பலன் கேட்பதால் மட்டுமே கிடைக்கிறது — இது பக்தி மார்க்கத்தின் எளிமையைக் காட்டுகிறது. ‘ஆதிகாவியம்’, ‘ஆர்ஷம்’ — ரிஷியால் இயற்றப்பட்டது — என்ற அடைமொழிகள் சர்க்கங்களின் நிறைவுக் குறிப்புகளிலும் வருகின்றன — ‘இத்யார்ஷே ஸ்ரீமத்ராமாயணே வால்மீகீயே ஆதிகாவ்யே’. ஆகவே எல்லா நிறைவுக் குறிப்புகளின் மூலமும் இங்கேயே காணப்படுகிறது. ‘சூரிய கிரகணத்தின்போது குருக்ஷேத்திரத்தில் ஒரு பாரம் பொன்’ என்ற உவமை பெருங்கொடையின் உச்சத்தைக் குறிக்கிறது — சூரிய கிரகண காலத்தில் குருக்ஷேத்திரத்தில் செய்யும் கொடை சாஸ்திரங்களில் மிக உயர்ந்த புண்ணியம்; அதுவும் ராமாயணத்தைக் கேட்பதற்கு ஒப்பானது. ஆயிரம் அசுவமேதங்களும் பத்தாயிரம் வாஜபேயங்களும் அரசர்களுக்கும் அரியவை; ஆனால் ஒரு சர்க்கத்தைக் கேட்பது அனைவருக்கும் எளிது.

எப்போதும் பக்தியுடன் கேட்பவன் வைஷ்ணவ வடிவை அடைவான்; அவனுடைய மைந்தர்கள், மனைவி, செல்வங்கள், சந்ததி ஆகியவை வளர்கின்றன. இந்த உண்மையை அறிந்து, மனத்தை அடக்கியவர்களால் இது கேட்கப்பட வேண்டும்; ஒப்பற்ற அந்த ராமாயணம் காயத்ரியின் வடிவமே. ராகவனின் வரலாற்றை நாள்தோறும் ஓதுபவனோ கேட்பவனோ பக்தியால் பாவம் நீங்கியவனாகி நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவான். நன்மையை அடைய விரும்புபவன் நாள்தோறும் ராகவனை நினைக்க வேண்டும்; நாள்தோறும் அந்தணர்களுக்கு இந்தக் கதையைக் கேட்கச் செய்ய வேண்டும். ரகுநாதனின் இந்த வரலாறு முழுவதையும் ஓதுபவனோ, உயிர் பிரியும்போது விஷ்ணுலோகத்துக்கு நிச்சயம் செல்வான்; ஐயமில்லை. அவனுடைய தந்தை, பாட்டன், பூட்டன், அவருடைய தந்தை, அவருடைய தந்தை — அனைவரும் விஷ்ணுவை அடைவார்கள்; ஐயமில்லை. ‘காயத்ரியின் வடிவம்’ என்பது மரபுவழிக் கருத்து — ராமாயணத்தின் இருபத்து நான்காயிரம் சுலோகங்கள் காயத்ரியின் இருபத்து நான்கு எழுத்துகளோடு தொடர்புடையவை என்ற பிரசித்தி உண்டு. முழுமையாக ஓதுவதன் பலன் முன்னோரையும் உய்விப்பது — ஐந்து தலைமுறையினர் விஷ்ணுலோகத்துக்குச் செல்கின்றனர். ‘உயிர் பிரியும்போது’ என்ற சொல் மரணத்துக்கான மென்மையான பெயர் — உயிர்மூச்சுகள் ஒடுங்கும்போது. ‘மனத்தை அடக்கியவர்களால்’ என்பதால் கேட்போரின் தகுதி சுட்டப்படுகிறது — அடங்கிய மனமுடையவர்களே முழுமையான பலனைப் பெறுகின்றனர். ‘ஐயமில்லை’ என்று இருமுறை மீண்டும் சொல்வது பலச்ருதியின் உறுதியைக் காட்டுகிறது. ‘அவருடைய தந்தை, அவருடைய தந்தை’ என்ற மீள்கூற்று குலத்தின் மேல்நோக்கிய மரபை எண்ணுகிறது — கேட்பவனின் புண்ணியம் முன்னோரையும் உய்விக்கிறது.

ராகவனின் வரலாறு எப்போதும் நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் தருவது — அறம், பொருள், இன்பம், வீடு ஆகியவற்றை அளிக்கிறது; ஆகவே முயற்சியுடன் நாள்தோறும் எப்போதும் இந்த உயர்ந்ததைக் கேட்க வேண்டும். ராமாயணத்தின் கால் பாகத்தையோ ஒரு சொல்லையோ பக்தியுடன் கேட்பவன் பிரம்மாவின் இருப்பிடத்தை அடைகிறான்; பிரம்மாவாலும் எப்போதும் போற்றப்படுகிறான். இவ்வாறு இது பழங்கால வரலாறான கதை; உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; தயக்கமின்றி இதை எடுத்துரையுங்கள்; விஷ்ணுவின் வலிமை பெருகட்டும். கடைசிச் சுலோகம் ஒரு வாழ்த்து — கேட்போரும் ஓதுவோரும் அச்சமின்றிக் கதையைப் பரப்பட்டும். ‘ஒரு சொல்லையோ’ என்ற சொல்லால் பலச்ருதி உச்சத்தை அடைகிறது — பக்தியுடன் கேட்ட ஒரு சொல்லும் பிரம்மலோகத்தைத் தருகிறது. ‘விஷ்ணுவின் வலிமை பெருகட்டும்’ என்ற வாக்கியம் யுத்த காண்டத்தின் இறுதி மகிமைப் பகுதியிலும் அப்படியே வருகிறது — இரு காண்டங்களின் முடிவும் ஒரே மங்கலச் சொல்லால் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. இவ்வாறு ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம் முழுவதும் மங்கலத்துடன் நிறைவடைகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे एकादशाधिकशततमः सर्गः॥ १११॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க