சர்க்கம்
சத்ருக்னன், வானரர் முதலானோரின் வருகையும் விபீஷணன் முதலானோர் நெடுங்காலம் வாழ ஆணையும்
தூதர்கள் மதுராவை அடைதல், சத்ருக்னன் மைந்தர்களுக்கு முடிசூட்டி அயோத்திக்கு வருதல், வானரர்கள், ராக்ஷசர்கள், தேவர் மைந்தர்கள் வருகை, சுக்ரீவனை ஏற்றல், விபீஷணனை இலங்கையில் நிறுத்துதல், அனுமனும் ஜாம்பவான் முதலானோரும் நெடுங்காலம் வாழ்தல்
ராமனின் சொல்லால் தூண்டப்பட்ட, விரைந்து செல்லும் அந்தத் தூதர்கள் வழியில் தங்காமல் விரைவாக மதுராவுக்குச் சென்றனர். மூன்று பகலிரவுகளில் மதுராவை அடைந்து, அவர்கள் சத்ருக்னனிடம் அனைத்தையும் உள்ளது உள்ளபடி சொன்னார்கள் — லக்ஷ்மணன் கைவிடப்பட்டதையும், ராகவனின் உறுதிமொழியையும், மைந்தர்கள் இருவருக்கும் முடிசூட்டியதையும், நகர மக்கள் உடன்வர இருப்பதையும். ‘அறிவுடைய ராமன் விந்திய மலைச்சாரலில் குசனுக்காகக் குசாவதி என்ற பெயருடைய அழகிய நகரத்தை அமைத்தான்; லவனுக்காகச் சிராவஸ்தி என்ற அழகிய நகரம் அறிவிக்கப்பட்டது. ராகவனும் பரதனும் அயோத்தியை மக்களற்றதாக்கிச் சுவர்க்கம் செல்ல ஆயத்தமாகிவிட்டனர்.’ இவ்வாறு அனைத்தையும் மகாத்மாவான சத்ருக்னனிடம் விரைவில் தெரிவித்துவிட்டு, ‘அரசே, விரைந்து வா’ என்று சொல்லி அவர்கள் பேச்சை நிறுத்தினர். தூதர்கள் குல அழிவின் செய்தியைச் சுமந்து வருகின்றனர்; ஆகவே அவர்கள் ஒரு கணமும் ஓய்வெடுப்பதில்லை — மூன்றே நாள்களில் நீண்ட வழி கடக்கப்பட்டது. அவர்களுடைய செய்தியில் நிகழ்வுகளின் வரிசை சுருக்கமாகவும் தெளிவாகவும் உள்ளது — கைவிடுதல், உறுதிமொழி, முடிசூட்டு, உடன்செல்லுதல்; இதுவே முந்தைய இரண்டு சர்க்கங்களின் சாரம். குசாவதி விந்தியத்தின் சாரலில், சிராவஸ்தி வடக்கில் — புதிய இரண்டு தலைநகரங்களின் பெயர்கள் இங்கே முதல்முறையாகக் கேட்கப்படுகின்றன; இதனால் ராம குலத்தின் எதிர்கால மரபு சுட்டப்படுகிறது. ‘அயோத்தியை மக்களற்றதாக்கி’ என்ற வாக்கியம் நெஞ்சைப் பிளப்பது — ராமனின் பிறப்பிடமான நகரம் இனி மக்களற்றதாகும்; ஏனெனில் நகர மக்கள் அனைவரும் உடன்செல்லத் தயாராகிவிட்டனர். ‘அரசே, விரைந்து வா’ என்ற அழைப்பு தூதர்களின் வற்புறுத்தலைக் காட்டுகிறது — சத்ருக்னன் தாமதித்தால் சகோதரர்களைச் சேர முடியாது. தூதர்களின் சொல்லில் ‘ராகவனும் பரதனும்’ என்று இருவரின் பெயர்களும் சேர்த்துச் சொல்லப்படுகின்றன — பரதனும் ராமனுடன் செல்ல முடிவெடுத்துவிட்டான் என்பதைச் சத்ருக்னன் புரிந்துகொள்கிறான். அவனுக்கும் வேறு வழி எஞ்சவில்லை — மூத்த சகோதரர்கள் இருவரும் செல்லும்போது அவன் எப்படி இருப்பான்? அயோத்தியிலிருந்து மதுரா வரையிலான வழி நீண்டது; ஆனால் தூதர்கள் இரவும் பகலும் ஓய்வின்றிச் செல்கின்றனர் — செய்தியின் கனம் அவர்களுடைய நடையில் பிரதிபலிக்கிறது.
கொடியதாகத் தோன்றும் அந்தக் குல அழிவு வந்துவிட்டதைக் கேட்டு, ரகுநந்தனான சத்ருக்னன் மக்களையும் காஞ்சனன் என்ற புரோகிதரையும் அழைத்து, நடந்தது அனைத்தையும் அவர்களிடம் சொன்னான் — சகோதரர்களுடன் தனக்கு வரப்போகும் மாறுதலையும். பிறகு வீரனான அந்த அரசன் தன் இரு மைந்தர்களுக்கும் முடிசூட்டினான். சுபாகு மதுராவைப் பெற்றான், சத்ருகாதி வைதிசத்தைப் பெற்றான்; மதுராவின் படையையும் செல்வத்தையும் இரண்டாகப் பிரித்து, அந்த அரசன் இரு மைந்தர்களுக்கும் தகுந்தவாறு பகிர்ந்தளித்து அவர்களை அமர்த்தினான். சுபாகுவை மதுராவிலும் சத்ருகாதியை வைதிசத்திலும் அமர்த்திவிட்டு, ராகவ குலத்தவனான அவன் ஒரே தேரில் அயோத்திக்குச் சென்றான். அங்கே மெல்லிய பட்டாடை அணிந்து, சுடர்விடும் தீயைப் போல இருந்த மகாத்மாவான ராமனை, அழிவற்ற முனிவர்களுடன் கண்டான். புலன்களை அடக்கி, கைகூப்பி, ராமனை வணங்கி, தர்மத்தையே சிந்தித்தவாறு தர்மம் அறிந்த ராமனிடம் அவன் சொன்னான் — ‘ராகவ குலத்தை மகிழ்விப்பவனே, இரு மைந்தர்களுக்கும் முடிசூட்டிவிட்டு வந்திருக்கிறேன்; அரசே, உன்னைப் பின்தொடர நான் உறுதியான முடிவெடுத்தவன் என்று அறி. வீரனே, ஆகவே இன்று வேறு எதுவும் சொல்ல வேண்டாம், வேறு ஆணையும் இட வேண்டாம்; குறிப்பாக என் போன்றவனால் உன் ஆணை மீறப்படுவதை நான் விரும்பவில்லை.’ அவனுடைய தளராத அந்த மனத்தை அறிந்து, ரகுநந்தனான ராமன் சத்ருக்னனிடம் ‘நல்லது’ என்ற ஒரு சொல்லை மட்டும் சொன்னான். சத்ருக்னனும் பரதனைப் போல அரசைத் துறக்கிறான்; மைந்தர்களுக்கு ஏற்பாடு செய்துவிட்டுத் தனியனாக ஒரே தேரில் வருகிறான் — அவனுடைய விரைவு அவனுடைய சகோதர பக்தியைக் காட்டுகிறது. அவனுடைய சொல்லில் பணிவும் உறுதியும் உள்ளன — ராமன் தடுப்பதற்கு அவன் வாய்ப்பே தருவதில்லை; ‘வேறு ஆணை இட வேண்டாம்’ என்று முன்னதாகவே வேண்டுகிறான். கடைக்குட்டிச் சகோதரனும் மூத்தவனின் வழியையே தேர்ந்தெடுக்கிறான்; நான்கு சகோதரர்களும் பிறப்பில் போலவே புறப்பாட்டிலும் ஒன்றாக இருக்கின்றனர். சத்ருக்னனின் ஏற்பாடும் நன்கு சிந்திக்கப்பட்டது — படைக்கும் செல்வத்துக்கும் நியாயமான பங்கீடு; அதனால் மைந்தர்களுக்கிடையே பூசல் இருக்காது. ‘தளராத மனம்’ என்ற ராமனின் மதிப்பீடு சத்ருக்னனின் முடிவின் ஆண்மையைப் போற்றுகிறது — அவன் சோகத்தால் அல்ல, மன உறுதியால் பின்தொடர்கிறான். ராமனும் நீளமாகப் பேசுவதில்லை; ‘நல்லது’ என்ற ஒரே சொல்லே இந்தச் சர்க்கத்தில் மீண்டும் மீண்டும் வரும் ஏற்புச் சொல்.
அவனுடைய சொல் முடிந்ததும், விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் வானரர்களும் கரடிகள், ராக்ஷசர்களின் கூட்டங்களும் பெருந்திரளாக வந்து கூடினர். சுக்ரீவனை முன்னிட்டுக்கொண்டு, சுவர்க்கத்தை நோக்கி நிற்கும் ராமனைக் காண விரும்பி அவர்கள் அனைவரும் வந்து சேர்ந்தனர். தேவர்களின் மைந்தர்களும், ரிஷிகளின் மைந்தர்களும், கந்தர்வர்களின் மைந்தர்களும் ராமனின் முடிவுக்காலத்தை அறிந்து அனைவரும் வந்து கூடினர். அந்த வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் அனைவரும் ராமனை வணங்கிச் சொன்னார்கள் — ‘அரசே, உன்னைப் பின்தொடரவே நாங்கள் வந்திருக்கிறோம். புருஷோத்தமனே, ராமா, நாங்கள் இல்லாமல் நீ சென்றால், யமனின் தண்டத்தை ஓங்கியது போல நீ எங்களை வீழ்த்தியவனாவாய்.’ இதற்கிடையே பெருவலிமையுடைய சுக்ரீவனும் வீரனான ராமனை முறைப்படி வணங்கித் தெரிவிக்க முன்வந்தான் — ‘மனிதர்களின் தலைவனே, வீரனான அங்கதனுக்கு முடிசூட்டிவிட்டு வந்திருக்கிறேன்; அரசே, உன்னைப் பின்தொடர நான் உறுதியான முடிவெடுத்தவன் என்று அறி.’ யுத்த காண்டத்தின் துணைவர்கள் அனைவரும் இங்கே மீண்டும் ஒன்றுகூடுகின்றனர் — இலங்கைப் போரில் ராமனுடன் சேர்ந்து போரிட்டவர்கள் சுவர்க்கப் பயணத்திலும் அவனைக் கைவிடுவதில்லை. ‘ராமனின் முடிவுக்காலம்’ என்ற சொல் ராமன் தன் லீலையை நிறைவுசெய்வதைக் குறிக்கிறது; இந்தி உரையும் ‘லீலையை நிறைவுசெய்யும் நேரம்’ என்கிறது. வானரர்களின் சொல் உணர்வு நிறைந்தது — ராமன் இல்லாத வாழ்க்கை அவர்களுக்கு யமனின் தண்டத்தால் கொல்லப்படுவது போன்றது. சுக்ரீவனும் சத்ருக்னனைப் போலத் தன் மைந்தனை அரசில் அமர்த்திவிட்டு வந்திருக்கிறான்; அவனுடைய சொல் சத்ருக்னனின் சொல்லின் எதிரொலி — ‘அரசே, உன்னைப் பின்தொடர நான் உறுதியான முடிவெடுத்தவன் என்று அறி’ என்ற வரி இங்கே அப்படியே மீண்டும் வருகிறது. இவ்வாறு நட்பும் சகோதரத்துவத்துக்கு இணையானது என்று கவி சுட்டுகிறார். தேவர் மைந்தர்கள், ரிஷி மைந்தர்கள், கந்தர்வ மைந்தர்கள் ஆகியோரின் வருகை, வானரர்களும் கரடிகளும் அடிப்படையில் தேவர்களின் அம்சங்களே என்பதைச் சுட்டுகிறது — பால காண்டத்தில் தேவர்களே ராமனுக்கு உதவுவதற்காக வானர வடிவில் பிறந்தனர். ஆகவே அவர்கள் பின்தொடர்வது தம் மூலத்துக்குத் திரும்புவதும் ஆகும். அடுத்த இரண்டு சர்க்கங்களில் அவர்கள் தத்தம் தந்தையருள் புகுவது வருணிக்கப்படும். ‘சுவர்க்கத்தை நோக்கி நிற்கும்’ என்ற அடைமொழி அப்போதைய ராமனின் நிலையைச் சித்திரிக்கிறது — உடலால் அயோத்தியில், மனத்தாலோ தன் இருப்பிடத்தை நோக்கி.
அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, மகிழ்விப்பவர்களுள் சிறந்த ராமன் அவனுடைய நட்பை நினைத்து, வானரத் தலைவனிடம் சொன்னான் — ‘தோழா சுக்ரீவா, கேள்; நீ இல்லாமல் நான் தேவலோகத்துக்கோ உயர்ந்த பெரும் பதவிக்கோ செல்ல மாட்டேன்.’ அவர்கள் இவ்வாறு சொன்னதும் காகுத்தன் புன்னகைத்தவாறு ‘நல்லது’ என்றான். பிறகு பெரும்புகழுடையவன் ராக்ஷசத் தலைவனான விபீஷணனிடம் சொன்னான் — ‘பேராற்றல் படைத்த ராக்ஷசத் தலைவனே, விபீஷணா, மக்கள் நிலைத்திருக்கும் வரை நீ இலங்கையில் இருந்து உன் உடலைத் தாங்குவாய். சந்திரனும் சூரியனும் உள்ளவரை, பூமி நிலைத்திருக்கும் வரை, உலகில் என் கதை உள்ளவரை உன் அரசு இங்கே இருக்கட்டும். நட்பின் உரிமையால் ஆணையிடப்படுகிறாய்; என் ஆணையை நீ நிறைவேற்ற வேண்டும்; தர்மப்படி மக்களைக் காப்பாற்று; மறுத்துப் பேசுவது உனக்குத் தகாது. பெருவலிமையுடைய ராக்ஷசத் தலைவனே, இன்னொன்றும் சொல்ல விரும்புகிறேன் — இந்திரன் முதலான தேவர்களாலும் இடைவிடாது வழிபடத்தக்க, இக்ஷ்வாகு குலத்தின் தெய்வமான ஜகந்நாதனை எப்போதும் வழிபடு.’ விபீஷணன் ‘அப்படியே’ என்று ராமனின் சொல்லை ஏற்றுக்கொண்டான். இங்கே ராமன் இருவகை நடைமுறையைக் காட்டுகிறான் — சுக்ரீவனை நட்பின் காரணமாக உடன் அழைத்துச் செல்கிறான்; விபீஷணனையோ அரச தர்மத்தின்படி இலங்கையில் நிறுத்துகிறான். விபீஷணன் நெடுங்காலம் வாழ்வது ராமகதையின் இருப்போடு பிணைக்கப்பட்டுள்ளது — கதை உள்ளவரை அரசு. ‘மறுத்துப் பேசுவது உனக்குத் தகாது’ என்ற ஆணை, அவன் பின்தொடர வேண்டுவதை முன்னதாகவே தடுக்கிறது. இந்தி உரை ‘ஜகந்நாதன்’ என்ற சொல்லை ‘ஆதிசேஷன் மீது பள்ளிகொண்ட பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு’ என்று விளக்குகிறது — இக்ஷ்வாகுக்களின் குலதெய்வம் ஸ்ரீரங்கநாதர் என்ற மரபு இங்கே சுட்டப்படுகிறது. ‘நட்பின் உரிமையால்’ என்ற சொல், ஆணையும் தலைமையால் அல்ல, நட்பாலேயே இடப்படுகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. சுக்ரீவனுக்கு ராமன் அளித்த மறுமொழியும் நட்பின் உச்ச எல்லையைக் காட்டுகிறது — ‘நீ இல்லாமல் நான் உயர்ந்த பதவிக்கும் செல்ல மாட்டேன்’; நண்பன் இல்லாமல் சுவர்க்கமும் முழுமையற்றது. விபீஷணன் பூமியில் நிலைத்திருப்பதோ தண்டனை அல்ல, பொறுப்பு — இலங்கையின் மக்கள் தர்மப்படி காக்கப்பட வேண்டும்; ஏனெனில் ராவணனுக்குப் பின் அவனே அவர்களுடைய தர்மராஜன். ‘சந்திரனும் சூரியனும் உள்ளவரை’ என்ற உவமை நெடுங்காலத்தைக் குறிக்கும் புகழ்பெற்ற வழக்கு; அதனால் விபீஷணனின் அரசு ராமகதையைப் போலவே காலத்தைக் கடந்ததாகிறது.
ராக்ஷசத் தலைவர்களின் அரசனான விபீஷணன் ராகவனின் ஆணையை நினைவில் கொண்டவனாக நின்றான். அவனிடம் இவ்வாறு சொன்னபின் காகுத்தன் அனுமனிடம் சொன்னான் — ‘நீ உயிர்வாழ்வதென்று முடிவெடுத்தவன்; அந்த உறுதிமொழியை வீணாக்காதே. வானரத் தலைவனே, உலகில் என் கதைகள் பரவும் வரை என் சொல்லைக் காப்பாற்றியவாறு மகிழ்ச்சியுடன் இன்புற்றிரு.’ மகாத்மாவான ராகவன் இவ்வாறு சொன்னதும் அனுமன் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்து இந்தச் சொல்லைத் தெரிவித்தான் — ‘உன் புனிதமான கதை உலகில் உலவும் வரை, உன் ஆணையைக் காப்பாற்றியவாறு நான் பூமியில் இருப்பேன்.’ பிறகு பிரம்மாவின் மைந்தனும் முதியவனுமான ஜாம்பவானிடமும், மைந்தனிடமும் த்விவிதனிடமும் அவ்வாறே சொல்லி, ராமன் சொன்னான் — ‘ஜாம்பவானுடன் சேர்ந்து நீங்கள் ஐவரும் கலியுகம் வரும் வரை எப்போதும் வாழ்ந்திருங்கள்.’ அவர்களிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, காகுத்தன் கரடிகள், வானரர்கள் அனைவரிடமும் சொன்னான் — ‘நல்லது; நீங்கள் சொன்னபடியே என்னுடன் வாருங்கள்.’ அனுமனின் நீடித்த வாழ்வு ராமகதையோடு பிணைக்கப்பட்டுள்ளது — அவன் கதையைக் கேட்பவனாகவும் காப்பவனாகவும் மரபில் புகழ்பெற்றவன். அவனே தன் உறுதிமொழியை நினைவுகூர்கிறான், மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்கிறான்; அவனுடைய பக்தி சேவையிலேயே நிறைவு பெறுகிறது, சுவர்க்கத்தில் அல்ல. ‘ஐவர்’ என்ற எண்ணிக்கை இந்தி உரையில் தெளிவாக்கப்பட்டுள்ளது — ஜாம்பவான், விபீஷணன், அனுமன், மைந்தன், த்விவிதன்; இவர்களில் அனுமனும் விபீஷணனும் பிரளயம் வரை வாழ்வார்கள்; மற்ற மூவரும் துவாபர-கலியுகச் சந்தியில் கிருஷ்ணாவதார காலத்தில் இறந்தனர் என்பது உரையின் குறிப்பு. இறுதியில் ராமன் எஞ்சிய அனைவருக்கும் ‘என்னுடன் வாருங்கள்’ என்று அனுமதி தருகிறான்; அடுத்த சர்க்கத்தின் மகாப்பிரஸ்தானத்துக்கான பின்னணி தயாராகிறது. ராமன் சில துணைவர்களைப் பூமியிலேயே நிறுத்துவது அவனுடைய கதை அறுபடாமல் தொடர்வதற்காகவே — விபீஷணன் இலங்கையில், அனுமன் கதை கேட்பதில், ஜாம்பவான் முதலானோர் கலியுகம் வரை ராமனின் நினைவை உயிர்ப்புடன் காக்கின்றனர். இவ்வாறு ராமன் செல்கிறான்; ஆனால் அவனுடைய பக்தர்கள் அவனுடைய சாட்சிகளைப் போல உலகில் நிலைக்கின்றனர். அனுமனின் மறுமொழியில் உள்ள ‘புனிதமான’ என்ற அடைமொழி கதையின் புனிதத்தைப் போற்றுகிறது — கேட்போரைத் தூய்மைப்படுத்தும் கதை அது. ‘நீங்கள் சொன்னபடியே’ என்ற சொல்லால் ராமன் எஞ்சியோரின் விருப்பத்தை மதிக்கிறான் — செல்ல விரும்புவோர் செல்லட்டும்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डेऽष्टाधिकशततमः सर्गः॥ १०८॥