சர்க்கம்
குசலவர்களுக்கு முடிசூட்டலும் நகர மக்கள் உடன்வர முடிவெடுத்தலும்
ராமன் புறப்பட முடிவெடுத்தல், பரதன் அரசை மறுத்தல், வசிஷ்டரின் அறிவுரை, உடன்வர நகர மக்களின் வேண்டுகோள், குசலவர்களுக்கு முடிசூட்டு, சத்ருக்னனுக்குத் தூதர்களை அனுப்புதல்
லக்ஷ்மணனைக் கைவிட்டபின், துயரமும் சோகமும் நிறைந்த ராமன் புரோகிதரிடமும் அமைச்சர்களிடமும் நைகமர்களிடமும் இதைச் சொன்னான் — ‘இன்று தர்மத்தை நேசிக்கும் வீரனான பரதனை அயோத்தியின் தலைவனாக அரசில் முடிசூட்டுவேன்; பிறகு காட்டுக்குச் செல்வேன். பொருள்களைக் கொண்டுவாருங்கள்; காலம் தாழ்ந்துவிடக் கூடாது. இன்றே லக்ஷ்மணன் சென்ற வழியில் நானும் செல்வேன்.’ ராகவன் சொன்ன அதைக் கேட்டு, மக்கள் அனைவரும் தலைகளால் தரையைத் தொட்டு வணங்கி, உயிரற்றவர்கள் போல ஆனார்கள். லக்ஷ்மணன் சென்றதால் ராமனின் பூலோக வாழ்க்கையும் முடிவுக்கு வந்தது — பிறந்தது முதல் உடனிருந்தவன் இல்லாமல் ராமன் ஒரு கணமும் இருக்க விரும்புவதில்லை. ‘லக்ஷ்மணன் சென்ற வழியில்’ என்ற வாக்கியம் சகோதர அன்பின் உச்ச எல்லையைக் காட்டுகிறது. ‘காடு’ என்ற சொல் இங்கே மீண்டும் எதிரொலிக்கிறது — முன்பு தந்தையின் சொல்லால் காட்டுக்குச் சென்றது போல, இப்போதும் அரசைப் பரதனுக்குக் கொடுத்துவிட்டுக் காட்டுக்குச் செல்ல விரும்புகிறான்; அயோத்தியா காண்டத்தின் பிரதிபிம்பம் போல. மக்களின் மயக்கம் ராமனிடம் அவர்களுக்குள்ள ஒப்பற்ற பக்தியைச் சுட்டுகிறது — அரசனின் பிரிவு அவர்களுக்கு உயிர்ப் பிரிவு போன்றது. ‘காலம் தாழ்ந்துவிடக் கூடாது’ என்று ராமன் அவசரத்தைக் காட்டுகிறான் — முந்தைய சர்க்கத்திலிருந்தே காலன் அவனுக்காகக் காத்திருக்கிறான்; ஆகவே தாமதம் பொருந்தாது. அவன் நைகமர்களையும் அழைக்கிறான்; அதனால் நகர மக்கள் அனைவரும் முடிவைக் கேட்கின்றனர்; அரசு கைமாறுவது மறைவாக அன்று, அனைவரின் முன்னிலையிலும் நிகழ்கிறது.
ராகவனின் சொல்லைக் கேட்டுப் பரதன் உணர்விழந்தான்; அவன் அரசை இகழ்ந்து இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான் — ‘அரசே, வாய்மையின் மீதும் சுவர்க்க இன்பத்தின் மீதும் ஆணையிட்டுச் சொல்கிறேன் — ரகுநந்தனா, நீ இல்லாமல் நான் அரசை விரும்பவில்லை. மனிதர்களின் தலைவனே, இந்தக் குசீலவர்களுக்கு முடிசூட்டி, கோசலத்தில் வீரனான குசனையும், வடக்கில் லவனையும் அமர்த்து. விரைந்து செல்லும் தூதர்கள் சத்ருக்னனிடம் செல்லட்டும்; நம்முடைய இந்தப் பயணத்தை விரைவில் அவனுக்குச் சொல்லட்டும்; தாமதம் வேண்டாம்.’ பரதனின் பண்பு இங்கேயும் அயோத்தியா காண்டத்துக்கு இசைவானது — அப்போதும் அவன் ராமன் இல்லாமல் அரசை மறுத்தான்; இப்போதும் அவ்வாறே. ‘நம்முடைய’ என்ற பன்மையால் அவன் தன்னையும் சத்ருக்னனையும் ராமனைப் பின்தொடர்பவர்களாக உறுதிப்படுத்துகிறான். அவன் வாரிசு ஏற்பாட்டையும் சுட்டுகிறான் — ராமனின் மைந்தர்களே அரசில் அமர்த்தப்பட வேண்டும்; இவ்வாறு குல மரபு அறுபடாது. சத்ருக்னன் தொலைவில் மதுராவில் வாழ்கிறான்; அவனுக்கும் செய்தி விரைவில் அனுப்பப்பட வேண்டும் — பரதனின் பார்வை எல்லாச் சகோதரர்களையும் சமமாகக் கருதுகிறது. ‘வாய்மையின் மீது ஆணை’ என்ற சபதம் அவனுடைய முடிவின் உறுதியைக் காட்டுகிறது — அவன் சுவர்க்க இன்பத்தையும் பணயமாக வைக்கிறான். இவ்வாறு பரதன் ராமனின் முன்மொழிவைப் பணிவுடன் மறுக்கிறான்; ஆனால் அரசை வெறுமையாக விட்டுவிடுவதில்லை; தகுதியான வாரிசுகளையும் சுட்டிக்காட்டுகிறான். அரசியலுக்கும் தர்மத்துக்கும் இடையிலான இசைவு இங்கே தெரிகிறது.
பரதன் சொன்ன அதைக் கேட்டு, துயரத்தால் வெந்து தலைகுனிந்திருந்த நகர மக்களையும் கண்டு, வசிஷ்டர் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னார் — ‘குழந்தாய் ராமா, தரையில் விழுந்திருக்கும் இந்த மக்களைப் பார். இவர்கள் விரும்புவதை அறிந்து, இவர்களுக்கு விருப்பமில்லாததைச் செய்யாதே.’ வசிஷ்டரின் சொல்லால் மக்களை எழுப்பிக் காகுத்தன் அனைவரிடமும் ‘நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்று கேட்டான். பிறகு மக்கள் அனைவரும் ராமனிடம் சொன்னார்கள் — ‘ராமா, நீ எங்கே செல்வாயோ அங்கே செல்லும் உன்னை நாங்களும் பின்தொடர்வோம். காகுத்தனே, நகர மக்களிடம் உனக்கு அன்பு இருந்தால், ஒப்பற்ற பாசம் இருந்தால், மைந்தர்களுடனும் மனைவியருடனும் நாங்கள் உன்னுடன் நல்வழியில் செல்வோம். தவவனமோ, அரணோ, நதியோ, கடலோ — நீ எங்கே சென்றாலும், நாங்கள் கைவிடப்படத் தகாதவர்களானால், தலைவனே, எங்கள் அனைவரையும் அழைத்துச் செல். இதுவே எங்கள் பெருமகிழ்ச்சி, இதுவே நாங்கள் வேண்டும் உயர்ந்த வரம்; அரசே, உன்னைப் பின்தொடர்வதில்தான் எப்போதும் எங்கள் இதயத்தின் மகிழ்ச்சி உள்ளது.’ மக்களின் பக்தி இங்கே இணையற்றது — அரசனைப் பின்தொடர்வதை அவர்கள் மரணமாகக் கருதுவதில்லை, உயர்ந்த வரமாகக் கருதுகின்றனர். வனவாச காலத்திலும் நகர மக்கள் ராமனைப் பின்தொடர விரும்பினர்; அப்போது அவன் அவர்களைத் திருப்பி அனுப்பினான்; இப்போதோ வசிஷ்டரின் சொல்லால் அவர்களுடைய விருப்பம் நிறைவேறுகிறது. அரசனின் முதல் கடமை மக்களுக்கு விருப்பமானதைச் செய்வதே என்று வசிஷ்டர் ராமனுக்கு நினைவூட்டுகிறார்; ஆகவே இறுதிக் கணத்திலும் மக்கள் புறக்கணிக்கப்படக் கூடாது. ‘நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்ற ராமனின் கேள்வி அவனுடைய பணிவைக் காட்டுகிறது — அரசனும் மக்களின் விருப்பத்தைக் கேட்கிறான். ‘நல்வழி’ என்ற சொல்லால் நகர மக்கள் தம் பயணத்தைத் தர்ம வழியாகக் கருதுகின்றனர், தற்கொலையாக அல்ல.
நகர மக்களின் உறுதியான பக்தியைக் கண்டு அவன் ‘நல்லது’ என்று மட்டுமே சொன்னான். தன் முடிவையும் தன் கடமையையும் ஆராய்ந்து, அதே நாளில் ராகவன் கோசலத்தில் வீரனான குசனுக்கும், வடக்கில் லவனுக்கும் — மகாத்மாக்களான குசீலவர்கள் இருவருக்கும் — முடிசூட்டி, முடிசூட்டப்பட்ட மைந்தர்களைத் தன் மடியில் அமர்த்தி, நீண்ட கைகளுடைய அவன் அவர்களைப் பலமுறை தழுவி, உச்சிமோந்து, ஒவ்வொருவருக்கும் ஆயிரக்கணக்கான தேர்களையும், பல்லாயிரம் யானைகளையும், லட்சம் குதிரைகளையும் செல்வத்தையும் வழங்கினான். பல ரத்தினங்களும் பெருஞ்செல்வமும் உடைய, மகிழ்ச்சியும் செழிப்பும் உடைய மக்களால் சூழப்பட்ட அந்தச் சகோதரர்களான குசீலவர்களை அவரவர் நகரத்துக்கு அனுப்பினான். இவ்வாறு வீரர்கள் இருவருக்கும் முடிசூட்டி, அவரவர் நகரத்துக்கு அனுப்பிவைத்த பின், அப்போது மகாத்மாவான சத்ருக்னனிடம் தூதர்களை அனுப்பினான். தந்தையின் பாசம் இங்கே மென்மையானது — மடியில் அமர்த்துதல், உச்சிமோத்தல், மீண்டும் மீண்டும் தழுவுதல். இறுதி விடைகொடுப்பிலும் ராமன் அரச தர்மத்தை மறப்பதில்லை — மைந்தர்களுக்கு அரசையும் படையையும் செல்வத்தையும் தகுந்தவாறு ஏற்பாடு செய்கிறான். தென் கோசலத்தில் குசன், வட கோசலத்தில் லவன் என்ற அரசுப் பிரிவு இந்தி உரையிலும் தெளிவாக உள்ளது. பரதனின் முன்மொழிவு முழுமையாக ஏற்கப்பட்டது; சத்ருக்னனுக்குத் தூதர்களை அனுப்புவதன் மூலம் அடுத்த சர்க்கத்துக்கான பின்னணி அமைக்கப்படுகிறது. ‘நல்லது’ என்ற ஒற்றைச் சொல்லால் ராமன் மக்களின் வேண்டுகோளை ஏற்கிறான் — நீண்ட பேச்சு தேவையில்லை; ஏனெனில் அவன் இதயமும் அதையே விரும்புகிறது. ‘அதே நாளில்’ என்ற சொல்லால் அவசரம் மீண்டும் தெரிகிறது — ஒரே நாளில் முடிசூட்டு, கொடை, அனுப்புதல் அனைத்தும் நிறைவேறின. ஆயிரக்கணக்கான தேர்கள், பல்லாயிரம் யானைகள், லட்சம் குதிரைகள் என்ற எண்ணிக்கைகள் அரசின் செழிப்பைச் சுட்டுகின்றன; அதை ராமன் மைந்தர்களின் கையில் ஒப்படைக்கிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे सप्ताधिकशततमः सर्गः॥ १०७॥