॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 106

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

லக்ஷ்மணனைக் கைவிடுதலும் உடலுடன் சுவர்க்கம் செல்லுதலும்

தன்னைக் கொல்லும்படி லக்ஷ்மணனின் வேண்டுகோள், அமைச்சர் அவை, வசிஷ்டரின் கருத்து, ராமன் லக்ஷ்மணனைக் கைவிடுதல், சரயுக் கரையில் யோகத்தால் லக்ஷ்மணன் உடலுடன் சுவர்க்கம் செல்லுதல்

ராகுவால் பற்றப்பட்ட சந்திரனைப் போல மனம் நொந்து தலைகுனிந்திருந்த ராகவனைக் கண்டு, லக்ஷ்மணன் மகிழ்ந்தவன் போல இனிய சொல்லைச் சொன்னான் — ‘நீண்ட கைகளுடையவனே, எனக்காக நீ வருந்தத் தகாது; காலத்தின் போக்கு இப்படிப்பட்டதே; முன்பே வகுக்கப்பட்டதால் கட்டுண்டது. அன்பனே, தயக்கமின்றி என்னைக் கொல்; உறுதிமொழியைக் காப்பாற்று; காகுத்தனே, உறுதிமொழியை இழந்த மனிதர்கள் நரகத்துக்குச் செல்கிறார்கள். மகாராஜனே, என்னிடம் உனக்கு அன்பு இருந்தால், நான் உன் அருளுக்கு உரியவனானால், ஐயமின்றி என்னைக் கொல்; ராகவா, தர்மத்தை வளர்.’ இங்கே லக்ஷ்மணனின் பண்பு உச்சத்தை அடைகிறது. அவன் தன் மரணத்தைத் தானே வேண்டுகிறான் — அச்சத்தாலோ சோகத்தாலோ அல்ல, மகிழ்ச்சியுடன் — ஏனெனில் அவனுடைய மரணத்தால் ராமனின் வாய்மை காக்கப்படுகிறது. அவன் அண்ணனுக்கு ஆறுதல் சொல்கிறான்; தனக்கு ஆறுதல் வேண்டுவதில்லை. ‘மகிழ்ந்தவன் போல’ என்ற சொல் வியப்பூட்டுவது — மரணத்தை நோக்கிச் செல்லும்போதும் அவன் மலர்ந்த முகத்துடன் இருக்கிறான்; ஏனெனில் அவன் வாழ்க்கையின் ஒரே இலக்கு ராமனின் தர்மத்தைக் காப்பதே. ‘முன்பே வகுக்கப்பட்டதால் கட்டுண்டது’ என்ற சொல்லால் அவன் கர்மக் கோட்பாட்டை நினைவூட்டுகிறான் — முன்பு வகுக்கப்பட்டது நிச்சயம் நிகழும்; ஆகவே சோகம் பயனற்றது. ‘அன்பு இருந்தால்’ என்ற நிபந்தனையால் அவன் அன்பையே மரணத்துக்குக் காரணமாக நிறுவுகிறான் — அன்புக்குரியவனின் தர்மத்தைக் காப்பதே அன்பின் உயர்ந்த சோதனை.

லக்ஷ்மணன் இவ்வாறு சொன்னதும், புலன்கள் கலங்கிய ராமன் அமைச்சர்களையும் புரோகிதரையும் அழைத்து, அவர்களிடையே நடந்தது அனைத்தையும் — துர்வாசரின் வருகையையும் தவசிக்கு அளித்த உறுதிமொழியையும் — சொன்னான். அதைக் கேட்டு, உபாத்தியாயர்களுடன் அமைச்சர்கள் அனைவரும் மௌனமாக அமர்ந்திருந்தனர். பிறகு பேரொளி படைத்த வசிஷ்டர் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னார் — ‘நீண்ட கைகளுடையவனே, பெரும்புகழுடைய ராமா, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் உன் முடிவையும், லக்ஷ்மணனிடமிருந்து உனக்கு ஏற்படும் பிரிவையும் நான் தவத்தால் முன்பே கண்டேன். காலம் வலிமையானது; இந்த லக்ஷ்மணனைக் கைவிடு; உறுதிமொழியை வீணாக்காதே. உறுதிமொழி அழிந்தால் தர்மம் அழிந்துபோகும்; தர்மம் அழிந்தால் அசைவனவும் அசையாதனவும், தேவர்களும் ரிஷிகளும் உட்பட மூவுலகமும் அழியும்; இதில் ஐயமில்லை. ஆகவே மனிதருள் புலியே, மூவுலகையும் காப்பதற்காக, லக்ஷ்மணன் இல்லாமல் இன்று உலகை நலமாக்கு.’ ராமன் தானே முடிவெடுப்பதில்லை; அவையின் கருத்தையும் குருவின் கருத்தையும் கேட்கிறான் — இது அரச தர்மத்தின் வரம்பு. வசிஷ்டரின் வாதம் வரிசைப்படுத்தப்பட்டது — உறுதிமொழி மீறலால் தர்ம அழிவு, தர்ம அழிவால் உலக அழிவு. ஆகவே ஒருவரைக் கைவிடுவது அனைவரையும் காப்பதாகும். ‘கைவிடு’ என்ற சொல் முக்கியமானது — குரு கொல்லும்படி அறிவுறுத்துவதில்லை, கைவிடும்படியே; இதுவே பின்னர் ராமனால் ஏற்கப்படும் வழி. வசிஷ்டர் தெய்வீகப் பார்வையால் அனைத்தையும் முன்பே கண்டார் என்ற சொல்லால், இந்த நிகழ்வு விதியால் அமைக்கப்பட்டது என்பதும் சுட்டப்படுகிறது.

ஒன்றுகூடியிருந்த அவர்களுடைய தர்மமும் பொருளும் நிறைந்த அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, ராமன் அவையின் நடுவே லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான் — ‘சௌமித்ரியே, தர்மம் தலைகீழாகக் கூடாது; ஆகவே உன்னைக் கைவிடுகிறேன். நல்லோரைக் கைவிடுவதும் கொல்வதும் — இரண்டும் சமமானவை என்று விதிக்கப்பட்டுள்ளது.’ ராமன் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னதும், கண்ணீரால் புலன்கள் கலங்கிய லக்ஷ்மணன் விரைந்து புறப்பட்டான்; தன் இல்லத்துக்குள்ளும் நுழையவில்லை. இங்கே சாஸ்திர வாக்கியம் சார்ந்து நிற்கப்படுகிறது — நல்லவனைக் கைவிடுவது மரணத்துக்கு ஒப்பானது; ஆகவே கொல்லாமலேயே உறுதிமொழி காக்கப்படுகிறது. ராமனின் சொல் சுருக்கமானது, ஆனால் உணர்வு ஆழமானது. லக்ஷ்மணன் புலம்புவதில்லை, எதிர்த்துப் பேசுவதில்லை; அவனுடைய கண்ணீரே அவனுடைய உணர்வைச் சொல்கிறது. ‘தன் இல்லத்துக்குள்ளும் நுழையவில்லை’ என்ற வாக்கியத்தால், அவன் மனைவியையும் மைந்தர்களையும் கூடக் காணவில்லை என்பது சுட்டப்படுகிறது — கைவிடப்பட்டவன் அனைத்தையும் கைவிட்டான். முடிவு அவையின் நடுவிலேயே சொல்லப்படுகிறது, தனிமையில் அல்ல — எவரும் பாரபட்சத்தை ஐயுறாதபடி அரச தர்மம் அனைவரின் முன்னிலையிலும் காக்கப்படுகிறது. ‘உன்னைக் கைவிடுகிறேன்’ என்று சொல்லும்போதும் ராமன் ‘சௌமித்ரியே’ என்ற அன்பு நிறைந்த விளியைக் கைவிடுவதில்லை.

அவன் சரயுக் கரைக்குச் சென்று நீரைத் தொட்டு ஆசமனம் செய்து, கைகூப்பி, புலன்களின் வாயில்களான எல்லா ஓட்டங்களையும் அடக்கி, மூச்சை வெளிவிடாமல் இருந்தான். மூச்சு விடாமல் யோகத்தில் ஆழ்ந்திருந்த அவன் மீது, இந்திரனுடனும் அப்சரஸ் கூட்டங்களுடனும் ரிஷிக் கூட்டங்களுடனும் கூடிய தேவர்கள் அனைவரும் அப்போது மலர்களைப் பொழிந்தனர். மனிதர் எவருக்கும் புலப்படாமல், பெருவலிமையுடைய லக்ஷ்மணனை உடலுடன் எடுத்துக்கொண்டு இந்திரன் சுவர்க்கத்தில் நுழைந்தான். பிறகு விஷ்ணுவின் நான்கில் ஒரு பாகம் வந்திருப்பதைக் கண்டு, தேவருள் சிறந்தவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்து களித்துப் போற்றினர். லக்ஷ்மணனின் முடிவு மரணம் அன்று, யோகத்தால் தன் இருப்பிடத்துக்குத் திரும்புதல். யோகியைப் போல உயிர்மூச்சை அடக்கி, அவன் துன்பமின்றி உடலை விடுகிறான்; இந்திரனே அவனை அழைத்துச் செல்கிறான். ‘விஷ்ணுவின் நான்கில் ஒரு பாகம்’ என்ற சொல்லால் லக்ஷ்மணனும் விஷ்ணுவின் அம்சமே என்பது தெளிவாகிறது — ராமனின் அம்சமே ராமனுக்கு முன்பாகத் தன் இடத்துக்குச் செல்கிறது. அச்சுப் பதிப்பில் 18.2 இல் உள்ள ‘ராகவம்’ என்ற சொல் லக்ஷ்மணனையே குறிக்கிறது; இந்தி உரையும் ‘லக்ஷ்மணனைப் போற்றினர்’ என்கிறது. தேவர்களின் மலர்மழை லக்ஷ்மணனின் தியாகத்தைக் கௌரவிக்கிறது — பூலோகத்தில் கைவிடப்பட்டவன் சுவர்க்கத்தில் போற்றப்படுகிறான். சரயுக் கரையே பின்னர் ராமனும் புறப்பட்டுச் செல்லும் இடமாகும்; வனவாசத்திலும் எப்போதும் ராமனுக்கு முன்னும் பின்னும் காவலனாக இருந்தது போல, லக்ஷ்மணன் வழிகாட்டுபவன் போல முன்னே செல்கிறான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे षडधिकशततमः सर्गः॥ १०६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க