சர்க்கம்
துர்வாசரின் வருகையும் லக்ஷ்மணன் தெரிவித்தலும்
துர்வாசரின் வற்புறுத்தல், சாபத்தின் அச்சம், தன்னையே பலியிட லக்ஷ்மணன் எடுத்த முடிவு, ராமன் அளித்த உணவு, ராமனின் துயரமும் மௌனமும்
ராமனும் காலனும் இவ்வாறு உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, பூஜ்ய ரிஷி துர்வாசர் ராமனைக் காண விரும்பி அரண்மனை வாயிலுக்கு வந்தார். ரிஷிகளுள் சிறந்த அவர் சௌமித்ரியை அணுகிச் சொன்னார் — ‘ராமனை எனக்கு உடனே காட்டு; இல்லையேல் என் காரியம் கடந்துபோய்விடும் — அதாவது தாமதித்தால் என் காரியம் கெட்டுவிடும்.’ முனிவரின் சொல்லைக் கேட்டு, பகைவீரர்களை அழிக்கும் லக்ஷ்மணன் அந்த மகாத்மாவை வணங்கி இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான் — ‘பூஜ்யரே, என்ன காரியம், என்ன நோக்கம், நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள். அந்தணரே, ராகவன் இப்போது வேறொரு காரியத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறான்; சிறிது நேரம் பொறுத்திருங்கள்.’ காலனின் நிபந்தனை இன்றுதான் விதிக்கப்பட்டது; அந்தக் கணத்திலேயே அதற்கான சோதனை வந்துவிட்டது. லக்ஷ்மணன் தன் கடமையைப் பின்பற்றிப் பணிவுடன் முனிவரைத் தடுக்க முயல்கிறான் — நிபந்தனையின் இரகசியத்தை அவன் வெளிப்படுத்துவதில்லை; பொறுத்திருக்க மட்டும் வேண்டுகிறான். துர்வாசரின் சினங்கொள்ளும் இயல்பு எங்கும் புகழ்பெற்றது; அவருடைய வருகையே நெருக்கடியின் அறிகுறி. கவி இரண்டு நிகழ்வுகளை அருகருகே வைக்கிறார் — ஒருபுறம் காலனின் மறைவான உரையாடல், மறுபுறம் வாயிலில் துர்வாசரின் வற்புறுத்தல்; நடுவே லக்ஷ்மணன். ‘என் காரியம் கடந்துபோய்விடும்’ என்ற துர்வாசரின் சொல்லில் உள்ள அவசரமும் குறிப்புப்பொருள் நிறைந்தது — அவருடைய காரியம் வெறும் நோன்பு முடிக்கும் உணவுதான்; ஆனால் அதை அவர் வெளிப்படுத்துவதில்லை; ஆகவே லக்ஷ்மணனுக்கு அவருடைய காரியத்தின் முக்கியத்துவம் தெரியவில்லை.
அதைக் கேட்டுச் சினத்தால் கலங்கிய ரிஷிகளுள் புலி போன்றவர், கண்ணால் எரிப்பவர் போல லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னார் — ‘சௌமித்ரியே, இந்தக் கணத்திலேயே என் வருகையை ராமனுக்குத் தெரிவி. இந்தக் கணத்தில் தெரிவிக்காவிட்டால், நாட்டையும், உன்னையும், நகரத்தையும், ராகவனையும், பரதனையும், உங்கள் சந்ததி அனைத்தையும் — அனைவரையும் சபிப்பேன்; இனியும் என் இதயத்தில் சினத்தை அடக்கிவைக்க என்னால் முடியாது.’ அந்த மகாத்மாவின் கொடியதாகத் தோன்றும் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, லக்ஷ்மணன் அந்தச் சொல்லின் உறுதியைப் பற்றி மனத்தில் சிந்தித்தான் — ‘என் ஒருவனின் மரணம் நிகழட்டும்; அனைவரின் அழிவும் நிகழக் கூடாது.’ இவ்வாறு அறிவால் முடிவு செய்து அவன் ராகவனிடம் தெரிவித்தான். இங்கே லக்ஷ்மணனின் தியாகம் உயர்ந்தது — உள்ளே நுழைந்தால் தானே ராமனால் கொல்லப்பட வேண்டியவனாவான் என்பதை அவன் அறிவான்; ஆயினும் குலத்தையும் அரசையும் காக்கத் தன் மரணத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான். ‘என் ஒருவனின் மரணம் நிகழட்டும்’ என்ற வாக்கியம் அவனுடைய வாழ்க்கை முழுவதின் சாரம் — பிறந்தது முதல் ராமனின் சேவகனான அவன், இறுதியிலும் ராமனுக்காகவும் குலத்துக்காகவும் தன்னையே அர்ப்பணிக்கிறான். அச்சுப் பதிப்பில் ஆறாம் சுலோகம் ஆறு பாதங்கள் கொண்டது — ‘இந்தக் கணத்தில்’ என்ற வாக்கியம் இருமுறை மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது; இது துர்வாசரின் பதற்றத்தைக் காட்டுகிறது. சாபத்தின் எல்லை படிப்படியாக விரிகிறது — அரசு, நகரம், லக்ஷ்மணன், ராமன், பரதன், சந்ததி அனைத்தும் — இதனால் லக்ஷ்மணனுக்கு வேறு வழியே இல்லாமல் போகிறது. அவன் கேள்வி கேட்பதில்லை, தாமதிப்பதில்லை; ஒரு கணத்தில் முடிவெடுக்கப்பட்டது.
லக்ஷ்மணனின் சொல்லைக் கேட்டு ராமன் காலனுக்கு விடைகொடுத்து, விரைந்து வெளியே வந்து அத்ரியின் மைந்தரான துர்வாசரைக் கண்டான். ஒளியால் சுடர்விடுபவர் போன்ற அந்த மகாத்மாவை வணங்கிக் காகுத்தன் கைகூப்பி ‘என்ன காரியம்?’ என்று கேட்டான். ராகவன் சொன்ன அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, ஆற்றல் மிக்க முனிவருள் சிறந்தவரான துர்வாசர் ராமனிடம் மறுமொழி கூறினார் — ‘தர்மத்தை நேசிப்பவனே, கேள். பாவமற்ற ராகவா, இன்று என் ஆயிரம் ஆண்டு உண்ணாநோன்பு நிறைவடைகிறது; ஆகவே உன் இல்லத்தில் தயாராக இருக்கும் உணவை விரும்புகிறேன்.’ அதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த மனத்துடன் அரசன் ராகவன் முனிவருள் முதன்மையானவருக்குத் தயாராக இருந்த உணவைப் படைத்தான். முனிவருள் சிறந்த அவர் அமுதத்துக்கு ஒப்பான அந்த உணவை உண்டு, ‘நன்று ராமா’ என்று சொல்லித் தம் ஆசிரமத்துக்குச் சென்றார். உருக்கமான முரண்நகை — எவருடைய வற்புறுத்தல் குலம் முழுவதின் அழிவையும் அச்சுறுத்தியதோ, அவருடைய காரியம் வெறும் உணவுதான். ஆனால் அந்தச் சிறிய காரியத்தாலேயே காலனின் நிபந்தனை மீறப்பட்டது. ராமனின் விருந்தோம்பல் மீண்டும் குறையற்றது — சினங்கொண்ட முனிவரையும் பணிவால் மகிழ்விக்கிறான். ‘தயாராக இருக்கும்’ என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது — முனிவர் சிறப்பு உணவைக் கேட்பதில்லை; ராமனும் தயாராக இருப்பதையே கொடுக்கிறான்; இவ்வாறு ஒரு கணத்தில் அந்தக் காரியம் முடிந்தது. ஆயிரம் ஆண்டு உண்ணாநோன்பை ராமனின் இல்லத்திலேயே முடிப்பது துர்வாசருக்கும் ராமனிடம் உள்ள பக்தியைச் சுட்டுகிறது.
முனிவருள் சிறந்த அவர் தம் ஆசிரமத்துக்குச் சென்றதும், லக்ஷ்மணனின் அண்ணனான ராமன் காலனின் சொற்களை நினைவுகூர்ந்து பெருந்துயரம் அடைந்தான். துயரத்தால் மிகவும் வெந்து, வரப்போகும் அந்தக் கொடிய தம்பியின் பிரிவை நினைத்து, அவன் தலைகுனிந்து மனம் நொந்து எதுவும் பேச முடியாமல் இருந்தான். பிறகு காலனின் சொற்களை அறிவால் உறுதியாக உணர்ந்து, ‘இவை எதுவும் இல்லை, இனி நிலைக்கவும் போவதில்லை’ என்று முடிவு செய்து, பெரும்புகழுடையவன் மௌனமானான். விருந்தினர் சென்ற பின்னரே ராமன் தன் துயரத்தை உணர்கிறான் — அரச தர்மம் முதலில், தன் சோகம் பிறகு. அவனுடைய மௌனம் சோகத்தின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது. ‘இவை எதுவும் இல்லை’ என்ற வாக்கியம் இந்தி உரையில் ‘இனி இவை எதுவுமே இருக்காது’ என்று விளக்கப்படுகிறது — லக்ஷ்மணனின் பிரிவோடு இந்த உலகம் முழுவதின் முடிவும் அருகில் உள்ளது என்பதை ராமன் அறிவான். அவன் லக்ஷ்மணனிடம் எதுவும் சொல்வதில்லை, அமைச்சர்களையும் அழைப்பதில்லை — அடுத்த சர்க்கத்தில் லக்ஷ்மணனே மௌனத்தைக் கலைக்கிறான். இங்கே ராமனின் துயரம் இருவகையானது — அன்புத் தம்பியின் பிரிவு, தன் உறுதிமொழியின் கடுமை; இவ்விரண்டுக்கும் நடுவே அவன் திகைத்து நிற்கிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे पञ्चाधिकशततमः सर्गः॥ १०५॥