॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 104

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

காலன் பிரம்மாவின் செய்தியைச் சொல்லுதலும் ராமன் ஏற்றலும்

காலனின் தன்னறிமுகம், படைப்பின் தொடக்கத்தில் விஷ்ணுவின் செயல்கள், ராமாவதாரத்தின் கால எல்லை, பாட்டனார் தந்த இரு வழிகள், ராமன் புன்னகையுடன் ஏற்றல்

காலன் சொல்கிறான் — ‘பேராற்றல் படைத்த அரசே, நான் எதற்காக வந்தேனோ அதைக் கேள். பாட்டனாரான தேவரால் நான் அனுப்பப்பட்டேன். பகைவர் நகரங்களை வெல்பவனே, முந்தைய நிலையில் — அதாவது படைப்பின் தொடக்கத்தில் — உன் மாயையால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட உன் மைந்தன் நான் — அனைத்தையும் தன்னுள் அடக்கும் காலன் என்பது என் பெயர். உலகங்களின் தலைவரும் பிரபுவுமான பூஜ்ய பாட்டனார் சொல்கிறார் — அன்பனே, உலகங்களைக் காப்பதற்காக நீ வகுத்த கால எல்லை இப்போது நிறைவடைந்தது.’ முந்தைய சர்க்கத்தில் மறைவாக இருந்த ‘அதிபலன்’ என்ற தலைவர் பிரம்மா என்பது இங்கே தெளிவாகிறது. காலனின் தன்னறிமுகமும் வியப்பானது — அவன் பிரம்மாவின் தூதன் மட்டுமல்ல, ராமனின் மைந்தனே; ஏனெனில் விஷ்ணுவின் மாயையாலேயே காலம் இயங்குகிறது. இவ்வாறு தந்தை மைந்தனாலேயே தன் இருப்பிடத்துக்கு அழைக்கப்படுகிறான். ‘பேராற்றல் படைத்தவனே’ என்ற விளியால் காலன் ராமனின் மன உறுதியை நினைவூட்டுகிறான்; ஏனெனில் அடுத்துச் சொல்லப்போகும் சொல் தாங்கமுடியாதது. ‘அனைத்தையும் தன்னுள் அடக்கும்’ என்ற அடைமொழியால் காலன் தன் பணியைத் தெளிவாகச் சொல்கிறான் — அவன் அனைத்தையும் சேர்த்துக்கொள்கிறான்; எவருக்கும் பாரபட்சம் காட்டுவதில்லை. ‘சமயம்’ என்ற சொல் முந்தைய சர்க்கத்தின் நிபந்தனையை நினைவூட்டுகிறது — அங்கே ராமன் காலனுக்கு ஒரு நிபந்தனை தந்தான்; இங்கே காலன் ராமன் முன்பு வகுத்த கால எல்லையை நினைவூட்டுகிறான்.

பிறகு காலன் ராமனின் தெய்வீக வடிவை நினைவூட்டுகிறான் — ‘முன்பு நீயே உன் மாயையால் எல்லா உலகங்களையும் ஒடுக்கிக்கொண்டு பெருங்கடலின் நீரில் பள்ளிகொண்டிருந்தபோது, முதலில் என்னைத் தோற்றுவித்தாய். பிறகு படங்களுடைய, நீரில் உறங்கும் அனந்தன் என்ற நாகத்தையும், மது, கைடபன் என்ற பெருவலிமையுடைய இரண்டு உயிர்களையும் மாயையால் தோற்றுவித்தாய்; அவர்களுடைய எலும்புக் குவியல்களால் மூடப்பட்டு, மலைகள் நெருங்கிய இந்தப் பூமி அப்போது ‘மேதினி’ ஆயிற்று. பிறகு சூரியனைப் போல ஒளிரும் தெய்வீக நாபித்தாமரையில் என்னையும் தோற்றுவித்து, பிரஜாபதியின் பணி அனைத்தையும் நீ என்னிடம் ஒப்படைத்தாய். பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்பெற்ற நான், உலகின் தலைவனான உன்னை வணங்கிச் சொன்னேன் — உயிர்களுக்குக் காவல் செய்வாயாக; நீயே என் ஒளிக்குக் காரணம்.’ இங்கே ‘என்னை’ என்ற சொல் இருமுறை வெவ்வேறு பொருளில் வருகிறது — நான்காம் சுலோகத்தில் காலன் தன்னைக் குறிக்கிறான், இரண்டாம் சுலோகத்தில் சொன்ன ‘உன் மைந்தன்’ என்பதை; ஏழாம் சுலோகத்திலோ ‘என்னையும்’ என்று பிரம்மா தன்னைக் குறிக்கிறார்; அவருடைய சொல்லையே காலன் தூதனாக மேற்கோள் காட்டுகிறான். ‘மேதினி’ என்ற பெயரின் சொற்பிறப்பும் இங்கே உள்ளது — மது, கைடபர்களின் மேதஸ் எனப்படும் கொழுப்பாலும் எலும்புகளாலும் நிறைந்தது என்று. படைப்பவரும் படைக்கப்பட்டவரே என்பது பிரம்மாவின் பணிவு. விஷ்ணு படைப்பின் மூலம், பிரம்மா அவருடைய பணியைச் செய்பவர், காலன் இருவருக்கும் கீழ்ப்படிபவன் — படைப்பு வரிசையின் இந்த வரைபடம் ராமனிடம் தெரிவிக்கப்படுகிறது.

‘பிறகு நீ வெல்லற்கரிய, நிலையான அந்த நிலையிலிருந்து உயிர்களைக் காப்பதற்காக விஷ்ணுவாக ஆனாய். அதிதியிடம் வீரமுடைய மைந்தனாகப் பிறந்து, உன் சகோதரர்களான தேவர்களின் வீரத்தைப் பெருக்குகிறாய்; காரியங்கள் எழும்போது அவர்களுக்கு உதவத் தயாராகிறாய். உலகங்களில் சிறந்தவனே, மக்கள் அச்சுறுத்தப்பட்டபோது, ராவணனின் வதத்தை விரும்பி நீ மனிதர்களிடையே பிறக்க மனம் கொண்டாய். பத்தாயிரம் ஆண்டுகளும் ஆயிரம் ஆண்டுகளும் — பதினோராயிரம் ஆண்டுகள் — இங்கே வாழ்வதற்கான கால எல்லையை முன்பு நீயே உனக்கு வகுத்துக்கொண்டாய். மனத்தால் தோன்றிய மைந்தனான நீ இங்கே மனிதர்களிடையே முழு ஆயுளை அடைந்துவிட்டாய்; மனிதருள் சிறந்தவனே, உன்னை அணுகுவதற்கான காலம் இதுவே.’ இங்கே காலன் ராமனுக்கு அவனுடைய சொந்தத் தீர்மானத்தையே நினைவூட்டுகிறான் — கால எல்லை தேவர்களால் சுமத்தப்பட்டதன்று, ராமனாலேயே வகுக்கப்பட்டது; ஆகவே அதன் நிறைவும் ராமனின் விருப்பத்தின் நிறைவேற்றமே. ‘மனத்தால் தோன்றிய மைந்தன்’ என்ற சொல், தசரதனின் சங்கல்பத்தால் மைந்தனாக அவதரித்ததைச் சுட்டுகிறது. இந்தி உரை அதிதியின் மைந்தனானதை வாமன அவதாரமாக விளக்குகிறது.

‘மகாராஜனே, மீண்டும் மக்களைப் பேணி வாழ விரும்புவாயானால், இங்கேயே வாழ்; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும் — இவ்வாறு பாட்டனார் சொல்கிறார். அல்லது, ராகவா, தேவருலகுக்குச் செல்லும் வேட்கை உனக்கு இருந்தால், விஷ்ணுவைத் தலைவராகப் பெற்ற தேவர்கள் கவலை நீங்கியவர்களாகட்டும்.’ பிரம்மா ஆணையிடுவதில்லை; இரண்டு வழிகளை முன்வைக்கிறார் — ராமனின் சுதந்திரத்தைக் காக்கிறார். ‘தலைவரைப் பெற்ற’ என்ற சொல்லால், விஷ்ணு இல்லாதபோது தேவர்கள் தலைவரற்றவர்கள் போல இருக்கின்றனர், ஆகவே அவர்களுக்குக் கவலை என்பது சுட்டப்படுகிறது. ஆயினும் முடிவு முழுவதும் ராமனின் கையிலேயே என்பது பிரம்மாவின் பணிவு. ‘உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்’ என்ற ஆசியும் இங்கேயே வாழும் வழியோடுதான் இணைக்கப்பட்டுள்ளது — பிரம்மா ராமன் பூலோகத்தில் வாழ்வதைத் தடுப்பதில்லை. ‘விஜிகீஷா’ — வெல்லும் வேட்கை — என்ற சொல் இங்கே போருக்கானதன்று; தன் இருப்பிடத்துக்குச் செல்லும் தீவிர விருப்பத்தையே சுட்டுகிறது; இந்தி உரையும் ‘பரமபதத்துக்கு எழுந்தருளும் எண்ணம்’ என்று விளக்குகிறது.

காலன் தெரிவித்த பாட்டனாரின் சொல்லைக் கேட்டு, ராகவன் புன்னகைத்தவாறு அனைத்தையும் அழிக்கும் காலனிடம் சொன்னான் — ‘தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவரின் மிக வியப்பான சொல்லைக் கேட்டு, உன் வருகையால் எனக்குப் பெருமகிழ்ச்சி உண்டாயிற்று. மூன்று உலகங்களின் காரியத்துக்காகவே நான் பிறந்தேன்; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; எங்கிருந்து வந்தேனோ அங்கேயே செல்வேன். என் இதயத்தில் இருந்தவனாகவே நீ வந்திருக்கிறாய் — என் மனத்தால் நான் உன்னை நினைத்திருந்தேன்; அதில் எனக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. அனைத்தையும் அழிப்பவனே, பாட்டனார் சொன்னபடி, எல்லாக் காரியங்களிலும் தேவர்களுக்கு இசைந்தே நான் நடக்க வேண்டும்.’ ராமனின் புன்னகை மரணச் செய்தியிலும் அவனுடைய அசைவின்மையைக் காட்டுகிறது — இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் சமநிலை உடையவனுக்குக் காலனின் வருகையும் மகிழ்ச்சி தருவதே. அவதாரத்தின் நோக்கம் நிறைவேறியது; ஆகவே திரும்பிச் செல்வதே பொருத்தம். ‘இதயத்தில் இருந்தவன்’ என்ற சொல்லால் ராமனே காலனை அழைத்தான் என்பது சுட்டப்படுகிறது — தேவர்கள் அவனை இழுப்பதில்லை; அவனே தன் விருப்பப்படி செல்கிறான். ஆனால் நிபந்தனை இன்னும் நடைமுறையில் உள்ளது; வாயிலில் லக்ஷ்மணன் நிற்கிறான் — ஆகவே அடுத்த சர்க்கம்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे चतुरधिकशततमः सर्गः॥ १०४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க