॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 103

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

காலனின் வருகையும் நிபந்தனை விதித்தலும்

தவசி வடிவில் காலனின் வருகை, லக்ஷ்மணன் தெரிவித்தல், ராமன் செய்த சிறப்பு, தனிமையில் உரையாடுவதற்கான நிபந்தனை, லக்ஷ்மணனை வாயிலில் நியமித்தல்

சிறிது காலத்துக்குப் பின், ராமன் தர்மத்தில் ஈடுபட்டவனாக அயோத்தியில் அரசாண்டுவந்தபோது, காலனே நேரில் தவசியின் வடிவம் தாங்கி அரண்மனை வாயிலுக்கு வந்தான். வாயிலில் நின்றிருந்த மன உறுதியுடைய, புகழ்பெற்ற லக்ஷ்மணனிடம் அவன் சொன்னான் — ‘காரியத்தின் முக்கியத்துவம் காரணமாக வந்திருக்கிறேன்; என் வருகையை ராமனுக்குத் தெரிவி. அளவற்ற ஆற்றலுடைய அதிபலன் என்ற மகரிஷியின் தூதன் நான்; பெருவலிமையுடையவனே, ஒரு காரியத்துக்காகவே ராமனைக் காண விரும்பி வந்திருக்கிறேன்.’ ‘அதிபலன்’ என்ற பெயர் இங்கே மறைபொருள் உடையது — காலன் தன் தலைவரான பிரம்மாவை மறைமுகமாகக் குறிப்பிடுகிறான்; ஏனெனில் அவருடைய வலிமையை எவரும் மீற முடியாது. அவன் சொல்லைக் கேட்டு சௌமித்ரி விரைந்து உள்ளே சென்று, வந்திருக்கும் அந்தத் தவசியைப் பற்றி ராமனிடம் தெரிவித்தான் — ‘பேரொளியுடையவனே, அரச தர்மத்தால் இரு உலகங்களையும் வெல்வாயாக. தவத்தால் சூரியனைப் போல ஒளிரும் ஒரு தூதன் உன்னைக் காண வந்திருக்கிறான்.’ லக்ஷ்மணன் சொன்ன அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு ராமன் சொன்னான் — ‘அப்பா, தன் தலைவரின் செய்தியைத் தாங்கி வந்திருக்கும் பேராற்றல் படைத்த அந்த முனிவர் உள்ளே அழைத்துவரப்படட்டும்.’ சௌமித்ரி ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி அந்த முனிவரை உள்ளே அழைத்துவந்தான். அவன் ஒளியால் சுடர்விடுபவன் போலவும், கதிர்களால் எரிப்பவன் போலவும் காணப்பட்டான். கவி தொடக்கத்திலேயே வாசகருக்குச் சுட்டுகிறார் — இவன் சாதாரண விருந்தினன் அல்லன், அனைத்தையும் அழிக்கும் காலன்; அவனுடைய ஒளி தீயையும் சூரியனையும் போலத் தாங்கமுடியாதது. லக்ஷ்மணனே அவனை வாயிலிலிருந்து உள்ளே அழைத்துச் செல்கிறான் — அவனுடைய இந்தச் சேவையே இறுதியில் அவன் கைவிடப்படுவதற்குக் காரணமாகும் என்பது கதையின் உருக்கமான குறிப்புப்பொருள். ‘காரியத்தின் முக்கியத்துவம் காரணமாக’ என்ற சொல்லாலும், இந்த வருகையின் நோக்கம் சிறியதன்று, அவதாரப் பணி முழுவதின் நிறைவே என்பது சுட்டப்படுகிறது. ‘என் வருகையைத் தெரிவி’ என்ற வற்புறுத்தலும், ‘பெருவலிமையுடையவனே’ என்ற விளியும் லக்ஷ்மணனிடம் அவனுக்குள்ள மதிப்பைக் காட்டுகின்றன.

அந்த ரிஷி தன் ஒளியால் சுடர்விடும் ரகு குலத்தில் சிறந்தவனை அணுகி, இனிய குரலில் ‘வளர்க’ என்று ராகவனிடம் சொன்னான். பேரொளி படைத்த ராமன் அவனுக்கு அர்க்கியம் முதலானவற்றுடன் பூஜை செய்து, பதற்றமின்றி நலம் விசாரிக்கத் தொடங்கினான். ராமன் நலம் விசாரித்ததும், பேசுபவர்களுள் சிறந்த அந்தப் பெரும்புகழுடையவன் தெய்வீகமான பொன் இருக்கையில் அமர்ந்தான். பிறகு ராமன் அவனிடம் சொன்னான் — ‘பேரறிவுடையவரே, உங்களுக்கு நல்வரவு. நீங்கள் யாருடைய தூதராக வந்திருக்கிறீர்களோ அவருடைய சொற்களை எனக்குத் தெரிவியுங்கள்.’ இங்கே ராமனின் விருந்தோம்பல் அமைதியானது, மரியாதை மிக்கது — விருந்தினனின் உண்மை வடிவை அறிந்திருந்தும், அரச தர்மப்படி பாத்தியம், அர்க்கியம் முதலியவற்றால் பூஜை செய்கிறான்; அவசரப்படுவதில்லை. விருந்தினரைச் சிறப்பிப்பது அரசனின் முதல் கடமை என்பது இங்கே மீண்டும் காட்டப்படுகிறது. ‘வளர்க’ என்ற ஆசியும் குறிப்புப்பொருள் நிறைந்தது — அனைத்தையும் அழிக்கும் காலனே ராமனிடம் ‘வளர்க’ என்கிறான்; ஏனெனில் இங்கே ராமனின் வளர்ச்சி என்பது தன் இருப்பிடத்துக்குத் திரும்புவதே. தூதனின் மரியாதையும் காக்கப்படுகிறது — அரசன் தூண்டும் வரை அவன் தானாக எதையும் சொல்வதில்லை. ‘நீங்கள் யாருடைய தூதராக வந்திருக்கிறீர்களோ’ என்ற சொல்லால், ராமனும் தான் செய்தியைக் கேட்கத் தயாராக இருப்பதைத் தெரிவிக்கிறான்; செய்தி அனுப்பியவரின் பெயர் இன்னும் மறைவாகவே உள்ளது.

அரசருள் சிங்கமானவன் தூண்டியதும் முனிவன் சொன்னான் — ‘நீ நன்மையை நாடுவாயானால், இது இருவருக்கிடையே மட்டுமே — அதாவது நம் இருவருக்கு இடையில் மட்டுமே — சொல்லப்பட வேண்டும். இதைக் கேட்பவனோ பார்ப்பவனோ உன்னால் கொல்லப்பட வேண்டியவனாவான் — முனிவருள் முதன்மையானவரின் சொல்லை நீ மதிப்பாயானால், இவ்வாறே ஆகட்டும்.’ ராமன் ‘அப்படியே’ என்று உறுதியளித்து லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான் — ‘நீண்ட கைகளுடையவனே, வாயிற்காவலனை அனுப்பிவிட்டு நீயே வாயிலில் நில். சௌமித்ரியே, ரிஷிக்கும் எனக்கும் இடையே இருவருக்குள் மட்டும் பேசப்படும் சொல்லை எவன் கேட்கிறானோ அல்லது பார்க்கிறானோ, அவன் என்னால் கொல்லப்பட வேண்டியவனாவான்.’ பிறகு காகுத்தன் எல்லாவற்றையும் தாங்கும் லக்ஷ்மணனை வாயிலில் நிறுத்திவிட்டு முனிவனிடம் ‘சொல்லுங்கள்’ என்றான் — ‘எந்தச் செய்தியுடன் நீங்கள் கவனமாக அனுப்பப்பட்டீர்களோ, உங்கள் மனத்தில் உள்ளது எதுவோ, அதைத் தயக்கமின்றிச் சொல்லுங்கள்; அதைக் கேட்க என் இதயத்திலும் ஆவல் இருக்கிறது.’ இங்கே இந்த நிபந்தனையே கதையின் அச்சாணி. வாயிற்காவலன் அகற்றப்படுகிறான்; அவனுடைய இடத்தில், ஆணையை ஒருபோதும் மீறாத, மிக அன்புக்குரிய சகோதரன் லக்ஷ்மணன் நிறுத்தப்படுகிறான். ஆனால் உறுதிமொழியின் கடுமையே இறுதியில் அவனுடைய பிரிவுக்குக் காரணமாகும். ராமன் சொன்ன சொல் தவறாதவன்; ஆகவே ஒருமுறை சொன்ன சொல்லை அவனால் மீற முடியாது — இதுவே அவனுடைய பண்பின் அடிப்படைக் குணம்; இங்கே அது துயரமான பலனைத் தரப்போகிறது. ‘இருவருக்கிடையே’ என்ற சொல் இருமுறை பயன்படுத்தப்படுகிறது — தேவகாரியத்தின் இரகசியம் ராமனால் மட்டுமே கேட்கப்பட வேண்டும்; ஏனெனில் அவனே அதற்கு உரியவன். முனிவன் தானே மரணதண்டனையைக் கோருவதில்லை; ராமனின் நன்மையைக் கருதியே அந்த நிபந்தனையை விதிக்கிறான்; ராமனும் ஆலோசிக்காமலேயே ஏற்கிறான். காலனே நிபந்தனையை உருவாக்குகிறான்; காலனே அதை மீறவும் செய்வான் — இரண்டு சர்க்கங்களுக்குப் பிறகு துர்வாசரின் வருகையால் இந்த முடிச்சு வெளிப்படும்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे त्र्यधिकशततमः सर्गः॥ १०३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க