॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 102

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

அங்கதனுக்கும் சந்திரகேதுவுக்கும் முடிசூட்டுதல்

லக்ஷ்மணனின் மைந்தர்களுக்காக ராமன் நாட்டைத் தேடுதல், பரதன் காருபதத்தைப் பரிந்துரைத்தல், அங்கதீயா நகரத்தையும் சந்திரகாந்தத்தையும் நிறுவுதல், முடிசூட்டு, லக்ஷ்மணனும் பரதனும் உடன்சென்று திரும்புதல், பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் தர்மத்தைக் காத்தல்

பரதனின் சொல்லைக் கேட்டு ராகவன் சகோதரர்களுடன் மகிழ்ச்சி அடைந்தான்; வியப்பானது போன்ற ஒரு சொல்லைச் சகோதரர்களிடம் சொன்னான் — ‘சௌமித்ரியே, தர்மத்தில் தேர்ந்த உன்னுடைய இந்த இரு குமாரர்கள் — அங்கதனும் சந்திரகேதுவும் — அரசாள்வதற்கு ஏற்ற உறுதியான வீரம் உடையவர்கள். இவர்களுக்கு அரசில் முடிசூட்டுவேன்; ஒரு நாடு நன்கு தேர்ந்தெடுக்கப்படட்டும் — இனியதாக, நெருக்கடியற்றதாக, இந்த வில்லாளிகள் இருவரும் மகிழ்ந்திருக்கக் கூடியதாக; அங்கே அரசர்களுக்குத் துன்பம் இருக்கக் கூடாது, ஆசிரமங்களுக்கு அழிவும் இருக்கக் கூடாது. அன்பனே, நாம் எந்தக் குற்றமும் இழைக்காதபடி அத்தகைய நாடு பார்க்கப்படட்டும்.’ ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும் பரதன் மறுமொழி கூறினான் — ‘இந்தக் காருபத நாடு இனியது, நோயற்றது; அங்கே மகாத்மாவான அங்கதனுக்கு ஒரு நகரமும், சந்திரகேதுவுக்கு மிக அழகிய, நோயற்ற சந்திரகாந்த நகரமும் நிறுவப்படட்டும்.’ பரதனின் மைந்தர்களை நிலைநிறுத்திய பின், ராமன் லக்ஷ்மணனின் மைந்தர்களுக்கும் அரசைப் பற்றிச் சிந்திக்கிறான் — சகோதரர்களின் மைந்தர்கள் அனைவருக்கும் சமமான நலன். ராமனின் நீதி குறிப்பிடத்தக்கது — பிற அரசர்களுக்குத் துன்பம் இல்லாத, ரிஷிகளின் ஆசிரமங்களுக்கு அழிவு இல்லாத இடத்திலேயே புதிய அரசு நிறுவப்பட வேண்டும்; அதாவது பிறருடைய நிலம் அநியாயமாகக் கைப்பற்றப்படக் கூடாது. ‘நாம் குற்றம் இழைக்காதபடி’ — எவருக்கும் தீங்கு நேரக் கூடாது; இதுவே தர்மராஜ்யத்தின் வரம்பு. முந்தைய சர்க்கத்தில் கந்தர்வர்கள் போரால் வெல்லப்பட்டனர்; ஏனெனில் அவர்கள் பகைவர்களாக இருந்தனர்; இங்கோ அமைதியான நாடு தேடப்படுகிறது. ‘வில்லாளிகள்’ என்ற சொல் குமாரர்களின் வில்லேந்தும் திறனையும் வீரத்தையும் சுட்டுகிறது. நாட்டைப் பரிந்துரைப்பவன் பரதனே — அவன் முன்பு பயணத்தில் பல நாடுகளைக் கண்டவன். காருபதம் இமயமலைக்கு அருகே உள்ளது என்பர் சிலர்; இந்தி உரை ‘காருபத நாடு’ என்று மட்டுமே சொல்கிறது. சந்திரகாந்தம் என்ற நகரப் பெயர் சந்திரகேதுவின் பெயரோடு தொடர்புடையது. இவ்வாறு ராமனின் அரசு விரிவாக்கமும் தர்மத்தாலேயே, பேராசையால் அல்ல.

பரதன் சொன்ன அந்தச் சொல்லை ராகவன் ஏற்றுக்கொண்டான்; அந்த நாட்டைத் தன் வசமாக்கி அங்கதனை அங்கே அமர்த்தினான். சோர்வின்றிச் செயலாற்றும் ராமனால் அங்கதனுக்காக இனிய, அழகிய, நன்கு காக்கப்பட்ட அங்கதீயா நகரம் நிறுவப்பட்டது. மல்லனான சந்திரகேதுவுக்காக மல்லபூமியில் சுவர்க்கபுரி போன்ற, ‘சந்திரகாந்தம்’ என்று புகழ்பெற்ற தெய்வீக நகரம் நிறுவப்பட்டது. பிறகு ராமனும் லக்ஷ்மணனும் பரதனும் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தனர்; போரில் வெல்லற்கரிய அவர்கள் குமாரர்கள் இருவருக்கும் முடிசூட்டினர். நன்கு ஒருமுகப்பட்ட இரு குமாரர்களுக்கும் முடிசூட்டி அனுப்பிவைத்து, அங்கதனை மேற்கு நிலத்துக்கும், சந்திரகேதுவை வடக்கு நோக்கி வடதிசைக்கும் அனுப்பினர். சௌமித்ரியான லக்ஷ்மணன் அங்கதனுடன் சென்றான்; பரதன் சந்திரகேதுவுக்குப் பின்புறக் காவலனாக இருந்தான். லக்ஷ்மணன் அங்கதீயாவில் ஓராண்டு தங்கியிருந்தான்; வெல்லற்கரிய தன் மைந்தன் அரசில் நிலைகொண்டு அரசு உறுதிப்பட்டதும் மீண்டும் அயோத்திக்கு வந்தான். பரதனும் அவ்வாறே ஓராண்டுக்கும் மேலாகத் தங்கியிருந்து, மீண்டும் அயோத்திக்கு வந்து ராமனின் திருவடிகளுக்குச் சேவை செய்தான். இங்கே தந்தையர் தாமே மைந்தர்களைப் புதிய அரசுகளுக்கு அழைத்துச் சென்று, அங்கே நிலைபேறு ஏற்பட்ட பின்னரே திரும்புகின்றனர் — கடமையின் முழுமை. ‘மல்லன்’ என்பது சந்திரகேதுவுக்கான அடைமொழி — அவன் மல்யுத்தத்தில் வல்லவன்; ஆகவே மல்லபூமி அவனுடைய நாடு. ‘பின்புறக் காவலன்’ (பார்ஷ்ணிக்ராஹன்) என்பது போர்நூல் சொல் — படையின் பின்பகுதியைக் காப்பவன். ‘ராமனின் திருவடிகளுக்குச் சேவை செய்தான்’ — பரதனின் இறுதி இலக்கு எப்போதும் ராமசேவையே. 10.1 இல் அச்சுப் பதிப்பில் ‘லக்ஷ்மணோ பரதஸ் ததா’ என்றும், திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘பரதோ லக்ஷ்மணஸ் ததா’ என்றும் வரிசை வேறுபாடு உள்ளது. அங்கதன் மேற்குத் திசையில், சந்திரகேது வடக்குத் திசையில் — இவ்வாறு அரசின் எல்லைகள் எங்கும் பாதுகாப்பாயின. சகோதரர்களின் ஒருவருக்கொருவர் ஒத்துழைப்பு இங்கேயும் தெளிவு — லக்ஷ்மணனின் மைந்தனைக் காக்கப் பரதனும் செல்கிறான்.

ராமனின் திருவடிகளைப் பின்பற்றிய, மிகுந்த தர்மசீலர்களான சௌமித்ரியும் பரதனும் அன்பின் காரணமாகக் கழிந்த காலத்தையும் அறியவில்லை — எவ்வளவு காலம் சென்றது என்பது அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. இவ்வாறு நகர மக்களின் காரியங்களிலும் எப்போதும் தர்மத்திலும் முயன்றுவந்த அவர்களுக்குப் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் கழிந்தன. கடைசிச் சுலோகம் வம்சஸ்தா யாப்பில் — நிறைவுற்ற மனத்துடன், செல்வச் சிறப்பால் சூழப்பட்டு, தர்மநகரமான அயோத்தியில் நிலைத்திருந்த அந்த மூன்று சகோதரர்களும் காலத்தை இனிதே கழித்து, சிறந்த பெருவேள்வியில் சமித்துகளாலும் ஆகுதிகளாலும் சுடர்விடும் ஒளியுடைய மூன்று வேள்வித் தீக்களைப் போல ஒளிர்ந்தனர். ‘அன்பின் காரணமாகக் கழிந்த காலத்தையும் அறியவில்லை’ — அன்புடன் சேவை செய்பவர்களுக்குக் காலம் அறியாமலே கழிகிறது; முன்பு புதனின் கதையிலும் ‘ஒரு கணம் போல’ என்ற இத்தகைய கூற்று இருந்தது. இறுதி உவமை மிக அழகியது — யாகத்தில் காருகபத்யம், ஆகவனீயம், தட்சிணாக்னி ஆகிய மூன்று தீக்கள் ஆகுதிகளால் சுடர்விடுவது போல, ராமன், பரதன், லக்ஷ்மணன் ஆகிய மூவரும் தர்மத்தால் ஒளிர்கின்றனர். சத்ருக்னன் மதுராவில் இருந்தான்; ஆகவே இங்கே மூவர் மட்டுமே குறிப்பிடப்படுகின்றனர். அச்சுப் பதிப்பில் ‘தர்மபுரே’ என்றும், திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘தர்மபதே பரே’ — உயர்ந்த தர்மநெறியில் — என்றும் உள்ளது; தர்மநகரம் என்பது அயோத்தியே. இவ்வாறு உத்தர காண்டத்தின் இந்தப் பகுதியில் ராமராஜ்யத்தின் அமைதி முழுமையடைகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் காலன் தவசி வடிவில் ராமனின் வாயிலுக்கு வருவான்; அதனால் அவதார நிறைவின் கதை தொடங்குகிறது. மூவரின் ஒற்றுமை தர்மத்தின் ஒற்றுமையே.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे द्व्यधिकशततमः सर्गः॥ १०२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க