சர்க்கம்
கார்க்யரின் வருகையும் பரதன் கந்தர்வ நாட்டுக்குப் புறப்படுதலும்
யுதாஜித் அனுப்பிய கார்க்யர், அன்புக் காணிக்கை, ராமன் செய்த சிறப்பு, தாய்மாமனின் செய்தி — சிந்துக் கரையில் உள்ள கந்தர்வ நாடு, பரதனையும் தக்ஷன், புஷ்கலன் ஆகியோரையும் நியமித்தல், படையின் புறப்பாடும் கேகய நாட்டை அடைதலும்
சிறிது காலத்துக்குப் பின், கேகய அரசன் யுதாஜித் மகாத்மாவான ராகவனிடம் தன் குருவை அனுப்பினான் — ஆங்கிரஸரின் மைந்தரும் அளவற்ற ஒளியுடையவருமான பிரம்மரிஷி கார்க்யரை; அவருடன் பத்தாயிரம் குதிரைகளையும், ஒப்பற்ற அன்புக் காணிக்கையாகக் கம்பளங்களையும், ரத்தினங்களையும், சிறந்த வண்ண ஆடைகளையும், அழகிய அணிகலன்களையும் அந்த அரசன் ராமனுக்கு வழங்கினான். அறிவுடைய ராகவன், தாய்மாமன் அசுவபதி அனுப்பிய அந்தப் பெருஞ்செல்வத்தையும், மகரிஷி கார்க்யர் வந்திருப்பதையும் கேள்வியுற்று, தம்பியருடன் ஒரு குரோச தூரம் எதிர்கொண்டு சென்று, இந்திரன் பிருகஸ்பதியைப் போற்றுவது போலக் கார்க்யரைப் போற்றினான். இவ்வாறு அந்த ரிஷியைப் போற்றி, அந்தச் செல்வத்தை ஏற்று, தாய்மாமனின் நலனை ஒவ்வொன்றாக விசாரித்து, அமர்ந்திருந்த அந்தப் பெரும் பேறுடையவரிடம் ராமன் கேட்கத் தொடங்கினான் — ‘பூஜ்யரே, சொல்வன்மையுடையோருள் சிறந்தவரான, நேரில் வந்த பிருகஸ்பதி போன்ற நீங்கள் இங்கே வருவதற்குக் காரணமான என்ன செய்தியைத் தாய்மாமன் சொன்னார்?’ யுதாஜித் பரதனின் தாய்மாமன், கைகேயியின் உடன்பிறந்தவன்; ‘அசுவபதி’ என்பது அவனுடைய குலப்பெயர் போன்றது — அசுவபதி கைகேயியின் தந்தை. ராமன் அவனை ‘தாய்மாமன்’ என்று சொல்கிறான்; ஏனெனில் பரதனின் தாய்மாமன் ராமனுக்கும் தாய்மாமனைப் போல வணங்கத்தக்கவன். ஒரு குரோச தூரம் எதிர்கொண்டு செல்வது விருந்தினருக்குச் செய்யும் உயர்ந்த மரியாதை — அரசனே நகருக்கு வெளியே சென்று அந்தணரை வரவேற்கிறான். ‘இந்திரன் பிருகஸ்பதியைப் போல’ என்ற உவமை — இந்திரன் தேவகுருவைப் போற்றுவது போல, ராமன் கேகய அரசனின் குருவைப் போற்றுகிறான். குதிரைகளின் கொடை கேகய நாட்டின் புகழை நினைவூட்டுகிறது; ஏனெனில் அந்த நாடு சிறந்த குதிரைகளின் இருப்பிடம். இந்தச் சர்க்கத்தில், சீதைக்குப் பிறகு, கதை புதிய திசையில் செல்கிறது — அரசின் விரிவாக்கமும் சகோதரர்களின் மைந்தர்களை நிலைநிறுத்துவதும். ராமன் முதலில் நலம் விசாரிக்கிறான், அதன் பிறகே காரியம் — இது பண்டைய அரசர்களிடம் எங்கும் காணப்படும் நல்லொழுக்க முறை. கார்க்யர் வெறும் தூதர் அல்லர், கேகய அரசனின் புரோகிதர்; ஆகவே அவருடைய சொல் அரசனின் சொல்லுக்கு ஒப்பான நம்பகத்தன்மை உடையது. குதிரைகளும் கம்பளங்களும் ரத்தினங்களும் கேகய நாட்டின் செழிப்பைக் காட்டுகின்றன. ராமன் அவரை மரியாதையுடன் வரவேற்கிறான்.
ராமனின் பேச்சைக் கேட்டு, மகரிஷி வியப்பானது போன்ற காரியத்தின் விவரத்தை ராகவனிடம் சொல்லத் தொடங்கினார் — ‘நீண்ட கைகளுடையவனே, மனிதருள் காளையான உன் தாய்மாமன் யுதாஜித் அன்பு கலந்த ஒரு செய்தியைச் சொல்லியிருக்கிறார்; விருப்பமானால் கேள். பழங்களாலும் கிழங்குகளாலும் அழகுபெற்ற இந்தக் கந்தர்வ நாடு சிந்து நதியின் இரு கரைகளிலும் அமைந்த மிக அழகிய நாடு. அதை ஆயுதம் தாங்கிய, போரில் வல்ல கந்தர்வர்கள் காக்கின்றனர் — வீரனே, சைலூஷனின் மைந்தர்கள், பெருவலிமையுடைய மூன்று கோடிப் பேர். காகுத்தனே, அவர்களை வென்று அழகிய கந்தர்வ நகரத்தை நிறுவு; நீண்ட கைகளுடையவனே, நன்கு அமைக்கப்பட்ட உன் சொந்த நகரங்களாக. அங்கே வேறு எவருக்கும் புகுவழி இல்லை; அந்த நாடு மிக அழகியது; நீண்ட கைகளுடையவனே, இது உனக்கு விருப்பமாகட்டும்; உனக்குத் தீங்கானதை நான் சொல்லவில்லை.’ யுதாஜித்தின் முன்மொழிவு அரசியல் சார்ந்தது — சிந்துக் கரையில் உள்ள செழிப்பான நாடு கந்தர்வர்களின் ஆதிக்கத்தில் உள்ளது; அதை அயோத்தி அரசோடு இணைக்க அவன் ராமனைத் தூண்டுகிறான். ‘அங்கே வேறு எவருக்கும் புகுவழி இல்லை’ என்ற வாக்கியத்தால் அந்தக் கந்தர்வர்களை வெல்வது எவ்வளவு அரிது என்பது சுட்டப்படுகிறது — அவர்களை வெல்லும் ஆற்றல் ராமனுக்கு மட்டுமே உண்டு. சைலூஷன் கந்தர்வ அரசன்; ‘சைலூஷ’ என்ற சொல் நடிகனையும் குறிக்கும்; அது கந்தர்வர்களின் இசை, நாடக விருப்பத்தை நினைவூட்டுகிறது. பதின்மூன்றாம் சுலோகம் மூன்று வரிகள் கொண்டது; அதில் ‘உனக்குத் தீங்கானதை நான் சொல்லவில்லை’ என்ற உறவுமுறைச் சொல்லுடன் முன்மொழிவு நிறைவடைகிறது. திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘கந்தர்வவிஷயம் சுபம்’ — அழகிய கந்தர்வ நாடு — என்று உள்ளது; அச்சுப் பதிப்பில் ‘கந்தர்வநகரம் சுபம்’ — அழகிய கந்தர்வ நகரம். சிந்து நதியின் இரு கரைகளிலும் உள்ள நாடு வடமேற்குத் திசையில் உள்ளது; அங்கே பிற்காலத்தில் காந்தார நாடு புகழ்பெற்றது. யுதாஜித் தானே அந்த நாட்டை வெல்ல முடியாது என்பது குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது; ஆகவே அவன் ராமனின் உதவியை எதிர்பார்க்கிறான். ‘அன்பு கலந்த’ என்ற சொல்லால் அந்த முன்மொழிவு தன்னலத்தால் அல்ல, அன்பாலேயே என்று கார்க்யர் உறுதியளிக்கிறார். இவ்வாறு முன்மொழிவு நிறைவடைகிறது.
அதைக் கேட்டு, மகரிஷியின் சொல்லாலும் தாய்மாமனின் சொல்லாலும் மகிழ்ந்த ராகவன் ‘நல்லது’ என்று மட்டும் சொல்லிப் பரதனை நோக்கினான். பிறகு மகிழ்ந்த ராகவன் கைகூப்பியவனாக அந்தணரிடம் சொன்னான் — ‘பிரம்மரிஷியே, இந்த இரு குமாரர்களும் அந்த நாட்டில் சஞ்சரிப்பார்கள் — பரதனின் வீர மைந்தர்களான தக்ஷனும் புஷ்கலனும்; தாய்மாமனால் நன்கு காக்கப்பட்டவர்களாக, தர்மத்தில் நன்கு ஒருமுகப்பட்டவர்களாக. படையுடனும் பரிவாரத்துடனும் இந்தக் குமாரர்கள் இருவரும் பரதனை முன்னிட்டுக்கொண்டு கந்தர்வ மைந்தர்களைக் கொன்று இரண்டு நகரங்களாகப் பிரித்து அமைப்பார்கள். அந்தச் சிறந்த நகரங்களை நிறுவி, தன் மைந்தர்களை அங்கே அமர்த்திவிட்டு, மிகுந்த தர்மசீலனான பரதன் மீண்டும் என்னிடம் வருவான்.’ இவ்வாறு பிரம்மரிஷியிடம் சொல்லிவிட்டு, அவன் படையுடனும் பரிவாரத்துடனும் புறப்படும்படி பரதனுக்கு ஆணையிட்டான்; குமாரர்கள் இருவருக்கும் முடிசூட்டினான். சௌம்யமான நட்சத்திரத்தில் ஆங்கிரஸரின் மைந்தரான கார்க்யரை முன்னிட்டுக்கொண்டு பரதன் படையுடனும் குமாரர்கள் இருவருடனும் புறப்பட்டான். ராமன் தானே செல்வதில்லை; பரதனைப் படைத்தலைவனாக்குகிறான் — இது அரச தர்மம்; ஏனெனில் அரசன் தலைநகரை விட்டுச் செல்வதில்லை. தக்ஷனும் புஷ்கலனும் பரதனின் மைந்தர்கள் — அவர்களுடைய பெயர்களாலேயே பின்னர் தக்ஷசிலை, புஷ்கலாவதம் ஆகிய நகரங்கள் புகழ்பெறும். ‘தாய்மாமனால் நன்கு காக்கப்பட்டவர்கள்’ — யுதாஜித் அவர்களுடைய தாய்வழிப் பாட்டனின் குலத்தைச் சேர்ந்தவன்; ஆகவே அவன் அவர்களுக்குக் காவலன். ‘கைகூப்பியவனாக’ — ராமன் அந்தணரிடம் கைகூப்பிப் பேசுகிறான்; தன் பணிவைக் காட்டுகிறான். குமாரர்களுக்கு முடிசூட்டுவது போருக்கு முன்பே நிகழ்கிறது — வெற்றியின் மீதுள்ள நம்பிக்கை. சௌம்யமான நட்சத்திரம் என்பது நல்ல முகூர்த்தத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தல். இவ்வாறு ராமன் சகோதரர்களின் மைந்தர்களுக்கு அரசுகளை வழங்குகிறான் — பின்னர் லக்ஷ்மணனின் மைந்தர்களுக்கும் வழங்குவான். அரசின் விரிவாக்கம் குடும்பத்தார் அனைவரின் நலனுக்காகவே என்பது அவனுடைய நீதி. பரதன் திரும்பி வருவான் என்ற குறிப்பு — அவன் அங்கே அரசனாக இருக்கப் போவதில்லை; ராமனின் சேவைக்கே திரும்புவான். எல்லாம் ராமனின் ஆணைப்படியே நடக்கிறது.
இந்திரனுடன் கூடிய தேவர் படை போல அந்தப் படை நகரிலிருந்து புறப்பட்டது; ராகவன் வெகுதூரம் அதைப் பின்தொடர்ந்து சென்றான்; தேவர்களாலும் வெல்ல முடியாதது அது. ஊனுண்ணும் உயிர்களும், மிகப் பெரிய ராக்ஷசர்களும் குருதியைப் பருகும் வேட்கையுடன் பரதனைப் பின்தொடர்ந்தன. ஊனுண்ணும், மிகக் கொடிய பல பூதக் கூட்டங்கள் கந்தர்வ மைந்தர்களின் ஊனைத் தின்ன விரும்பி ஆயிரக்கணக்கில் பின்தொடர்ந்தன. சிங்கங்கள், புலிகள், பன்றிகள், வானில் பறக்கும் பறவைகள் ஆகியவை பல்லாயிரக்கணக்கில் படையின் முன்னால் சென்றன. ஒன்றரை மாதம் வழியில் தங்கி, நோயின்றி இருந்த அந்தப் படை, மகிழ்ச்சியும் செழிப்பும் உடைய மக்கள் நிறைந்த கேகய நாட்டை அடைந்தது. இங்கே போரின் முன்னறிவிப்பு அச்சமூட்டும் சித்திரங்களால் தரப்படுகிறது — ஊனுண்ணும் விலங்குகளும் பூதங்களும் போருக்கு முன்பே உணவை எதிர்பார்த்துப் படையைப் பின்தொடர்கின்றன. இது போர் வருணனையின் மரபுவழி நடை; இதனால் வரப்போகும் பேரழிவு சுட்டப்படுகிறது. ‘ராகவன் வெகுதூரம் பின்தொடர்ந்தான்’ — அன்புடனும் வாழ்த்துவதற்காகவும் ராமனே படையைச் சிறிது தூரம் பின்தொடர்ந்து செல்கிறான். ‘ஒன்றரை மாதம்’ — ஒன்றரை மாதப் பயணம்; படை நோயின்றி இருந்தது; எந்த நோயும் இல்லை, எந்தத் துன்பமும் இல்லை. ‘இந்திரனுடன் கூடியது போல’ என்ற உவமை பரதனை இந்திரனுடன் ஒப்பிடுகிறது. இவ்வாறு சர்க்கம் கேகய நாட்டில் நிறைவடைகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் கந்தர்வர்களுடனான போரும் நகரங்களை நிறுவுதலும் வருணிக்கப்படும். ஊனுண்ணிகளும் பூதங்களும் உடன்வருவது போரின் கொடுமையை முன்னதாகவே சுட்டுகிறது; ஏனெனில் கந்தர்வர்களின் மூன்று கோடிப் பேர் கொல்லப்பட வேண்டும். கேகய நாடு பரதனின் தாய்மாமன் வீடு; ஆகவே அங்கே படை ஓய்வெடுப்பது இயல்பானது. போர் அடுத்த சர்க்கத்தில்தான். பரதனின் தலைமையில் படை எல்லா வகையிலும் நன்கு காக்கப்பட்டிருந்தது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे शततमः सर्गः॥ १००॥