சர்க்கம்
ராமனின் பிற்கால வாழ்க்கையும் அன்னையரின் மறைவும்
உத்தர காவியத்தின் பாடல், யாகம் நிறைவடைதல், அயோத்திக்குத் திரும்புதல், பொற்சீதை, பல யாகங்கள், ராமராஜ்யத்தின் செழிப்பு, கௌசல்யை, சுமித்திரை, கைகேயி ஆகியோர் சுவர்க்கம் எய்துதல், சிராத்தக் கொடைகள்
இரவு விடிந்ததும் ராமன் மாமுனிவர்களை அழைத்துத் தன் மைந்தர்களான குசலவர்களிடம் சொன்னான் — ‘தயக்கமின்றிப் பாடுங்கள்.’ பிறகு மகாத்மாக்களான மகரிஷிகள் அமர்ந்ததும், குசீலவர்கள் வரப்போவதைச் சொல்லும் உத்தர காவியத்தைப் பாடினர். இங்கே முந்தைய சர்க்கத்தில் தொடங்கிய கதை நிறைவடைகிறது — பிரம்மாவின் அறிவுரைப்படி ராமன் தன் எதிர்காலத்தையே கேட்கிறான். பிறகு வாய்மையின் வலிமையால் சீதை பூமிக்குள் புகுந்துவிட்ட நிலையில், அந்த யாகத்தின் முடிவில் ராமன் மிகவும் மனம் நொந்தவனானான். வைதேகியைக் காணாமல் இந்த உலகமே வெறுமையானது என்று அவன் கருதினான்; சோகத்தால் மிகவும் வாடிய அவன் மனத்தில் அமைதி பெறவில்லை. அரசர்களுக்கும், கரடிகள், வானரர்கள், ராக்ஷசர்கள் அனைவருக்கும், அந்தணருள் முதன்மையானவர்களின் கூட்டத்துக்கும் செல்வத்தோடு பொருள் வழங்கி விடைகொடுத்து, இவ்வாறு முறைப்படி யாகத்தை நிறைவு செய்து, தாமரைக் கண்ணனான ராகவன் அவர்கள் அனைவரையும் அனுப்பிவிட்டு, சீதையை இதயத்தில் வைத்துக்கொண்டு அயோத்தியில் நுழைந்தான்; யாகத்தைச் செய்து முடித்த அந்த அரசன் இரு மைந்தர்களுடன் கூடியவனாக இருந்தான். ‘வாய்மையின் வலிமையால்’ என்ற சொல்லால் சீதையின் பூமிப் பிரவேசம் வாய்மையின் ஆற்றலாலேயே நிகழ்ந்தது என்பது சுட்டப்படுகிறது. ‘உலகமே வெறுமையானது என்று கருதினான்’ — அன்புக்குரியவள் இல்லாதபோது உலகம் முழுவதும் வெறுமை போல. ‘சீதையை இதயத்தில் வைத்துக்கொண்டு’ என்பது அழகான கூற்று — புறத்தில் சீதை சென்றுவிட்டாள்; ஆனால் இதயத்தில் அவள் ராமனுடனேயே அயோத்தியில் நுழைகிறாள். முதல் இரண்டு சுலோகங்கள், மூன்றாம் சுலோகத்தின் முன்பாதி, ஆறாம் சுலோகம் ஆகியவை திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அங்கே சர்க்கம் ‘ததாவஸானே யஜ்ஞஸ்ய’ — யாகத்தின் முடிவில் — என்று தொடங்குகிறது. ‘இரு மைந்தர்களுடன் கூடியவனாக’ — இப்போது குசலவர்கள் இளவரசர்களாகத் தந்தையுடன் அயோத்திக்குச் செல்கின்றனர். இங்கே காவியத்தின் பாடல் நிறைவடைகிறது; பிறகு கதை மீண்டும் அயோத்தியில் தொடர்கிறது. சோகத்திலும் ராமன் யாகத்தைக் கைவிடுவதில்லை; முறைப்படி நிறைவுசெய்து, கொடைகளை வழங்கிய பின்னரே அனைவருக்கும் விடைகொடுக்கிறான் — அரச தர்மத்தின் உறுதி இங்கே தெரிகிறது. வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் தத்தம் நாடுகளுக்குத் திரும்பினர்; அதனால் போர்க்காலத் துணைவர்களின் கடைசிச் சந்திப்பும் இங்கே நிறைவடைகிறது. குமாரர்களின் பாடல் அவையில் தடையின்றி நிறைவடைந்தது என்பதும் சுட்டப்படுகிறது.
ரகுநந்தனன் சீதைக்குப் பிறகு வேறு மனைவியை மணக்கவில்லை; ஒவ்வொரு யாகத்திலும் மனைவியின் இடத்தில் பொன்னாலான ஜானகி இருந்தாள். பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் அவன் வாஜிமேதங்களை — அசுவமேதங்களை — செய்தான்; மிகுந்த பொன்னுடன் கூடிய, அதைவிடப் பத்து மடங்கு வாஜபேயங்களையும் செய்தான். அக்னிஷ்டோமம், அதிராத்திரம், பெருஞ்செல்வம் செலவிட்ட கோஸவங்கள், முழுமையான தட்சிணையுடைய பிற வேள்விகள் ஆகியவற்றால் அந்தச் செல்வச் சிறப்புடையவன் யாகம் செய்தான். இவ்வாறு அரசில் நிலைத்து, தர்மத்தில் முயன்றுவந்த மகாத்மாவான ராகவனுக்கு மிக நீண்ட காலம் கழிந்தது. கரடிகளும் வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் ராமனின் ஆட்சிக்குக் கீழ்ப்படிந்திருந்தனர்; அரசர்கள் நாள்தோறும் ராகவனை மகிழ்வித்தனர். மேகம் உரிய காலத்தில் மழை பொழிந்தது; உணவு நிறைந்திருந்தது; திசைகள் தெளிவாக இருந்தன; நகரமும் நாட்டுப்புறங்களும் மகிழ்ச்சியும் செழிப்பும் உடைய மக்களால் நிறைந்திருந்தன. எவரும் அகாலத்தில் இறக்கவில்லை; உயிர்களுக்கு நோயும் இல்லை; ராமன் அரசாண்டபோது எந்தக் கேடும் இருக்கவில்லை. இதுவே ராமராஜ்யத்தின் புகழ்பெற்ற இலட்சியம் — தர்மம், செழிப்பு, உடல்நலம், இயற்கையின் இசைவு. ‘சீதைக்குப் பிறகு வேறு மனைவியை மணக்கவில்லை’ என்பது ராமனின் ஏகபத்தினி விரதத்தின் அறிவிப்பு — அரசனாக இருந்தும் அவன் இரண்டாம் திருமணம் செய்யவில்லை; யாகங்களில் தர்மபத்தினியின் இடத்தில் பொற்சிலை மட்டுமே. ‘அரசர்கள் மகிழ்வித்தனர்’ — பிற அரசர்களும் ராமனின் அன்பை விரும்புகின்றனர்; அச்சத்தால் சேவிப்பதில்லை. திறனாய்வுப் பதிப்பில் 14.2 இல் ‘நாதர்மஶ் சாபவத் கஶ் சித்’ — எந்த அதர்மமும் இருக்கவில்லை — என்ற பாடம் உள்ளது; அச்சுப் பதிப்பில் ‘நானர்தோ வித்யதே கஶ்சித்’ — எந்தக் கேடும் இல்லை. ‘முழுமையான தட்சிணையுடைய’ என்பது யாகங்களின் தட்சிணை நிறைவைக் குறிக்கிறது. பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் என்ற எண்ணிக்கை காலத்தின் நீளத்தைச் சுட்டுகிறது; அது ராமராஜ்யத்தின் நிலைபேற்றைக் காட்டுகிறது. அதிராத்திரம், கோஸவம், வாஜபேயம் முதலிய பலவகை சோம யாகங்கள் அரசனின் தர்மப்பற்றை வெளிப்படுத்துகின்றன. தனியனாக இருந்தும் ராமன் யாகங்களைக் கைவிடுவதில்லை; பொற்சீதையே அவனுடைய தர்மத் துணைவி. இவ்வாறு சோகம் கடமையாக மாறுகிறது; பிரிவு தர்மத்துக்கு அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது. மக்கள் இன்பமாக இருக்கின்றனர், அரசன் துயரத்தில் இருக்கிறான் — இந்த முரண்பாடே இந்தச் சர்க்கத்தின் உயிர்நாடி.
பிறகு நீண்ட காலத்துக்குப் பின், புகழ்பெற்ற ராமனின் அன்னை கௌசல்யை மைந்தர்களும் பேரர்களும் சூழ இருக்கையில் காலதர்மத்தை — மரணத்தை — அடைந்தாள். புகழ்பெற்ற சுமித்திரையும் கைகேயியும் அவளைப் பின்தொடர்ந்தனர் — பலவகை அறங்களைச் செய்து அவர்கள் சுவர்க்கத்தில் நிலைபெற்றனர். பெரும் பேறுடைய அவர்கள் அனைவரும் சுவர்க்கத்தில் அரசன் தசரதனுடன் சேர்ந்து மகிழ்ந்து, எல்லா அறப்பலன்களையும் பெற்றனர். அந்த அன்னையர் அனைவருக்காகவும் வேறுபாடின்றி — கௌசல்யை, சுமித்திரை, கைகேயி என்ற பாகுபாடின்றி — ராமன் அவ்வப்போது அந்தணர்களுக்கும் தவசிகளுக்கும் பெருங்கொடை வழங்கினான். தர்மாத்மாவான ராமன் பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் மகிழ்வித்து, பித்ருக்களுக்கான சிராத்தச் சடங்குகளையும், அந்தணர்களுக்கு ரத்தினக் கொடைகளையும், செய்வதற்கு மிக அரிய யாகங்களையும் செய்தான். இவ்வாறு எப்போதும் யாகங்களால் பலவகை அறத்தைப் பெருக்கிவந்த அவனுக்குப் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் இனிதே கழிந்தன. ‘அன்னையருக்கு வேறுபாடின்றி’ என்ற சொல் நெஞ்சைத் தொடுவது — எவள் காரணமாக ராமன் காட்டுக்குச் சென்றானோ அந்தக் கைகேயிக்கும் ராமன் கௌசல்யைக்குப் போலவே சிராத்தம் செய்கிறான்; இது அவனுடைய பெருந்தன்மை. ‘மைந்தர்களும் பேரர்களும் சூழ’ — கௌசல்யை பேரர்களான குசலவர்களைக் கண்ட பின்னரே சுவர்க்கம் சென்றாள். அன்னையர் சுவர்க்கத்தில் தசரதனுடன் சேர்வது கதைக்கு அமைதியான நிறைவைத் தருகிறது. கடைசிச் சுலோகம் (20) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அது சர்க்கத்தின் நிறைவுரை. இவ்வாறு சீதையைப் பிரிந்த பின் ராமன் தர்மத்திலும் யாகத்திலும் மனத்தைச் செலுத்தி நீண்ட காலம் அரசாள்கிறான். மூன்று அன்னையரும் ஒருவர்பின் ஒருவராகச் செல்வது தசரதனின் மனைவியர் பற்றிய கதையின் நிறைவு. அவர்கள் அனைவரும் அறம் செய்த பின்னரே சுவர்க்கம் சென்றனர் என்று கவி ஆறுதல் தருகிறார். மைந்தனின் கடமையை — தந்தையருக்கும் அன்னையருக்கும் சிராத்தமும் கொடையும் செய்வதை — ராமன் முழுமையாக நிறைவேற்றுகிறான், முன்பு தசரதனுக்குச் செய்தது போலவே.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे एकोनशततमः सर्गः॥ ९९॥