॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 98

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

ராமனின் சோகமும் சினமும், பிரம்மாவின் ஆறுதலும்

சீதையின் பிரவேசத்தால் ராமனின் சோகம், பூமியின் மீது சினம், பிரம்மாவின் ஆறுதலும் விஷ்ணு அவதாரத்தை நினைவூட்டலும், உத்தர காவியத்தைக் கேட்கும்படி அறிவுரை, பிரம்மலோக ரிஷிகள் தங்குதல், மறுநாள் உத்தர பாகத்தைக் கேட்கும் முடிவு

வைதேகி ரசாதலத்துக்குள் நுழைந்ததும், வானரர்கள் அனைவரும் முனிவர்களும் ராமனின் முன்னிலையில் ‘நன்று, கற்புடையவள்’ என்று கூவினர். ராமனோ யாகக் கோலைப் பற்றிக்கொண்டு, கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களுடன், தலைகுனிந்து, மனம் நொந்து, மிகுந்த துயரில் ஆழ்ந்திருந்தான். நெடுநேரம் அழுது, பலமுறை கண்ணீர் சிந்தி, சினமும் சோகமும் ஆட்கொண்டவனாக அவன் சொன்னான் — ‘இதுவரை அனுபவித்திராத சோகம் என் மனத்தைத் தீண்ட விரும்புவது போல இருக்கிறது; ஏனெனில் உருவெடுத்த திருமகள் போன்ற சீதை என் கண் முன்னாலேயே மறைந்தாள். அந்தச் சீதை முன்பு பெருங்கடலுக்கு அப்பால் இலங்கையில் கண்ணுக்கு மறைந்திருந்தாள்; அங்கிருந்தும் என்னால் மீட்டுக் கொண்டுவரப்பட்டாள்; பூமிக்குள்ளிருந்து மீட்பது பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா?’ இந்தச் சர்க்கத்தில் ராமனின் மனிதத்தன்மை முழுமையாக வெளிப்படுகிறது — முந்தைய சர்க்கத்தில் திடமான அரசனாக இருந்தவன் இப்போது கோலைப் பற்றிக்கொண்டு அழுகிறான். ‘யாகக் கோலைப் பற்றிக்கொண்டு’ என்ற சித்திரம் சிறப்பானது — அரசன் யாகதீட்சை பெற்றவன், கையில் தீட்சைக் கோல்; சோகத்தால் கால்களும் தாங்காதவை போல, அதையே பற்றிக்கொண்டு நிற்கிறான். ‘இதுவரை அனுபவித்திராத சோகம்’ என்ற சொல்லால் — வனவாசத்திலும், சீதை கவரப்பட்டபோதும், சீதையைக் கைவிட்டபோதும் இல்லாத சோகம் இன்று உண்டானது என்று ராமனே சொல்கிறான். ‘உருவெடுத்த திருமகள் போல’ என்ற உவமை சீதை லக்ஷ்மியே என்பதைச் சுட்டுகிறது; பிரம்மா பின்னர் அதைத் தெளிவுபடுத்துவார். இலங்கையின் நினைவு ராமனின் வீரத்தை நினைவூட்டுகிறது — கடலைக் கடந்தவன் பூமிக்கு அடியில் செல்லமாட்டானா? திறனாய்வுப் பதிப்பில் இந்தச் சர்க்கம் முழுவதுமே இல்லை. முனிவர்களும் வானரர்களும் எழுப்பிய ‘நன்று’ என்ற முழக்கம் சீதைக்குப் புகழ்ச்சி; ஆனால் ராமனுக்கோ அது பிரிவின் முழக்கம்.

‘பூமிதேவியே, அம்மையே, என் சீதையைத் திருப்பித் தா; இல்லையேல், என்னை நீ அறிந்திருக்கும் விதத்திலேயே என் சினத்தைக் காட்டுவேன். நீ என் மாமியார்தான் என்பது உண்மை; உன்னிடமிருந்துதான் முன்பு கையில் கொழுவுடன் உழுதுகொண்டிருந்த ஜனகனால் மைதிலி எடுக்கப்பட்டாள். ஆகவே சீதையைத் திருப்பித் தா, அல்லது எனக்கும் இடம் கொடு; பாதாளத்திலோ சுவர்க்கத்தின் உச்சியிலோ அவளுடன் சேர்ந்து வாழ்வேன். அந்தச் சீதையைக் கொண்டுவா; மைதிலிக்காக நான் பித்தேறியவன் போல ஆகிவிட்டேன். இருந்தபடியே சீதையை இந்தப் பூமியின் மேல் நீ எனக்குத் தராவிட்டால், மலைகளும் காடுகளும் உட்பட உன் இருப்பு முழுவதையும் அழித்துவிடுவேன்; பூமியை நாசமாக்குவேன்; இங்கே எல்லாம் நீராகட்டும்.’ இங்கே ராமனின் சினம் சோகத்திலிருந்தே பிறந்தது — பூமியை மாமியாராகக் கருதியும் அவள் மீது சினங்கொள்கிறான், மனைவியின் தாய்வீட்டின் மீது மருமகன் சினப்பது போல. ‘கையில் கொழுவுடன் உழுதுகொண்டிருந்த’ என்பது பால காண்டத்தின் கதையை நினைவூட்டுகிறது — ஜனகன் யாகபூமியை உழும்போது ஏர்முனையிலிருந்து சீதையைப் பெற்றான். ‘பாதாளத்திலோ சுவர்க்கத்தின் உச்சியிலோ’ — ராமன் அரசைத் துறந்தேனும் சீதையுடன் எங்கும் வாழத் தயாராக இருக்கிறான். ‘இங்கே எல்லாம் நீராகட்டும்’ என்பது பிரளயம் பற்றிய அச்சுறுத்தும் எச்சரிக்கை — இது விஷ்ணுவின் அழிக்கும் ஆற்றலுக்கான குறிப்பு; பிரம்மா பின்னர் ‘விஷ்ணுவாகப் பிறந்ததை’ நினைவூட்டுவார். ‘மைதிலிக்காக நான் பித்தேறியவன்’ என்ற ஒப்புதல் — திடமான ராமனும் அன்புக்குரியவளைப் பிரிந்தபோது பித்தேறியவன் போல ஆகிறான். இவ்வாறு கருணைச்சுவையும் வெகுளிச்சுவையும் ஒருங்கே கலக்கின்றன. அவன் அரசனாக அல்ல, கணவனாகப் பேசுகிறான்.

சினமும் சோகமும் கொண்ட காகுத்தன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், பிரம்மா தேவர் கூட்டங்களுடன் ரகுநந்தனனிடம் சொன்னார் — ‘ராமா, ராமா, நல்ல நோன்புடையவனே, நீ வருந்தத் தகாது; பகைவரை வாட்டுபவனே, உன் முந்தைய நிலையையும் முன்பு செய்த ஆலோசனையையும் நினைவுகூர். நீண்ட கைகளுடையவனே, ஒப்பற்ற உனக்கு நான் நினைவூட்டத் தேவையில்லைதான் — ஆயினும் வெல்லற்கரியவனே, இந்தக் கணத்தை நினைவுகூர், நீ விஷ்ணுவாகப் பிறந்ததை நினைவுகூர். களங்கமற்றவளும் கற்புடையவளுமான சீதை முன்பிருந்தே உன்னையே சார்ந்தவள்; உன்னைச் சார்ந்திருந்ததால் உண்டான தவ வலிமையால் அவள் இனிதே நாகலோகத்துக்குச் சென்றாள். சுவர்க்கத்தில் அவளுடன் உனக்கு மீண்டும் சேர்க்கை உண்டாகும்; ஐயமில்லை. இந்த அவையின் நடுவே நான் சொல்வதைக் கேள்.’ பிரம்மாவின் ஆறுதல் இருவகையானது — முதலில் ராமனின் உண்மை இயல்பை நினைவூட்டுதல், பிறகு சீதைக்கு உண்டான நல்ல கதி. ‘விஷ்ணுவாகப் பிறந்தது’ என்பதால் ராமன் விஷ்ணுவின் அவதாரம் என்பது தெளிவாக நினைவூட்டப்படுகிறது; ‘முந்தைய நிலையையும் ஆலோசனையையும்’ — ராவணனைக் கொல்வதற்காக அவதாரம் எடுக்க முடிவு செய்யப்பட்ட தேவர்களின் முந்தைய ஆலோசனை. ‘முன்பிருந்தே உன்னையே சார்ந்தவள்’ என்பது சீதை முன்பே — லக்ஷ்மியாக — விஷ்ணுவின் மனைவி என்பதைக் குறிக்கிறது. ‘சுவர்க்கத்தில் சேர்க்கை’ என்ற உறுதிமொழி ராமன் சுவர்க்கத்துக்கு ஏறுவதன் முன்னறிவிப்பு. ‘இனிதே நாகலோகத்துக்குச் சென்றாள்’ — பூமிக்கு அடியில் உள்ள நாகர்களின் உலகம்; அங்கே அவள் துயரத்துடன் அல்ல, இன்பத்துடன் சென்றாள். ‘நான் உனக்கு நினைவூட்டத் தேவையில்லைதான்’ என்று பிரம்மா பணிவுடன் சொல்கிறார் — ராமனின் பெருமையை அவர் அறிவார். இவ்வாறு பிரம்மா ராமனின் துயரத்தைக் கருணையால் மட்டுமன்றி, தர்மப் பார்வையால் தணிக்கிறார்.

‘காவியங்களுள் சிறந்த இந்தக் காவியத்தையே நீ கேட்டாய்; ராமா, அது அனைத்தையும் விரிவாக விளக்கும்; ஐயமில்லை. வீரனே, பிறப்பு முதல் நீ அனுபவித்த இன்பதுன்பங்களும், இனி வரப்போகும் உத்தர பாகமும் — இவை அனைத்தையும் வால்மீகி இங்கே இயற்றியுள்ளார். ராமா, இது ஆதிகாவியம்; அனைத்தும் உன்னிலேயே நிலைகொண்டுள்ளது; ராகவனைத் தவிர வேறு எவரும் காவியங்களின் புகழுக்கு உரியவரல்லர். தெய்வீகமானதும், வியப்பான வடிவுடையதும், உண்மைச் சொற்களுடையதும், மறைவற்றதுமான இவை அனைத்தையும் நான் தேவர்களுடன் முன்பே கேட்டிருக்கிறேன். மனிதருள் புலியே, தர்மத்தில் நன்கு ஒருமுகப்பட்டவனாக, ராமாயணக் காவியத்தின் எஞ்சிய பகுதியை — வரப்போவதை — கேள். பெரும்புகழுடையவனே, இங்கே காவியத்தின் எஞ்சிய பகுதி ‘உத்தரம்’ எனப்படும்; பேரொளி படைத்தவனே, சிறந்த அதை ரிஷிகளுடன் கேள். காகுத்தனே, ரகுநந்தனா, வீரனே, பரமரிஷியால் இயற்றப்பட்ட இந்தச் சிறந்த பகுதியை நீயே கேட்க வேண்டும், வேறு எவரும் அல்ல.’ இவ்வளவு சொல்லிவிட்டு, மூவுலகங்களுக்கும் தலைவரான பிரம்மதேவர் தம் உறவினர்களான தேவர்களுடன் சுவர்க்கத்துக்குச் சென்றார். அங்கிருந்த பிரம்மலோகத்தைச் சேர்ந்த, பேராற்றல் படைத்த மகாத்மாக்களான ரிஷிகள் பிரம்மாவின் அனுமதியுடன் தங்கிவிட்டனர் — பிரம்மலோகத்துக்குச் செல்லவில்லை. இங்கே காவியம் தன்னைப் பற்றியே சிந்திக்கிறது — ராமாயணம் தன்னைத் தானே ‘ஆதிகாவியம்’ என்றும், ராமனே அதன் நாயகன் என்றும் அறிவிக்கிறது. காவியத்தைக் கேட்கச் செய்வதன் மூலம் ராமனின் சோகத்தைத் தணிக்க பிரம்மா விரும்புகிறார் — எதிர்காலத்தை அறிந்தால் நிகழ்காலத்தின் துயரம் இலகுவாகிறது. ‘உத்தரம் எனப்படும்’ என்பதால் உத்தர காண்டத்தின் பெயர் இங்கே காவியத்துக்குள்ளேயே சொல்லப்படுகிறது. ராமனின் வாழ்க்கை முன்பே காவியத்தில் அமைக்கப்பட்டுவிட்டது என்ற பிரம்மாவின் சொல்லால், ராமன் தன் எதிர்காலத்தையும் கேட்பான் — இது உத்தர காண்டத்தின் தனித்தன்மை வாய்ந்த தன்னைத்தானே சுட்டும் இயல்பு.

அந்த ரிஷிகள் ராகவனின் வாழ்வில் வரப்போகும் உத்தர பாகத்தைக் கேட்க விரும்பித் தங்கியிருந்தனர். பிறகு தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவரான பிரம்மா சொன்ன அந்த மங்கலமான சொல்லைக் கேட்டு, பேரொளி படைத்த ராமன் வால்மீகியிடம் இதைச் சொன்னான் — ‘பூஜ்யரே, பிரம்மலோக ரிஷிகள் என் வாழ்வில் வரப்போகும் உத்தர பாகத்தைக் கேட்க விரும்புகின்றனர்; அது நாளை தொடங்கட்டும்.’ இவ்வாறு முடிவு செய்து, குசீலவர்களை உடன் அழைத்துக்கொண்டு, அந்த மக்கள் வெள்ளத்துக்கு விடைகொடுத்து, அவன் இலைக்குடிலுக்குச் சென்றான். அதே சீதையை எண்ணி வருந்திக்கொண்டிருந்த அவனுக்கு அந்த இரவு கழிந்தது. ராமன் சோகத்தையும் கைவிடுவதில்லை, கடமையையும் கைவிடுவதில்லை — பிரம்மாவின் சொல்லை மதித்து, மறுநாள் உத்தர பாகத்தைக் கேட்க முடிவெடுக்கிறான். ‘குசீலவர்களை உடன் அழைத்துக்கொண்டு’ என்ற சொல் நெஞ்சைத் தொடுவது — சீதை சென்றுவிட்டாள்; ஆனால் அவளுடைய மைந்தர்களை ராமன் ஏற்றுக்கொண்டு தன் இலைக்குடிலுக்கு அழைத்துச் செல்கிறான்; இப்போது அவர்கள் முனிவரின் சீடர்கள் மட்டுமல்லர், ராமனின் மைந்தர்களே. கடைசிச் சுலோகம் சுருக்கமானது, ஆனால் உருக்கமானது — இரவில் தனிமையில் ராமன் சீதையை எண்ணி வருந்துகிறான். இந்தச் சர்க்கத்துக்கு பரோடா திறனாய்வுப் பதிப்பில் எந்த இணைப்பகுதியும் இல்லை; இது வல்கேட் பாடத்தின் இடைச்செருகல் போலத் தெரிகிறது; ஆயினும் அச்சுப் பதிப்பில் இது ‘தொண்ணூற்றெட்டாம் சர்க்கம்’ என்று எண்ணிடப்பட்டுள்ளது; இடைச்செருகல் என்ற குறியோ அடிக்குறிப்போ எதுவும் இல்லை. அடுத்த சர்க்கத்தில் உத்தர பாகத்தின் பாடலும் ராமனின் பிற்கால வாழ்க்கையும் வருணிக்கப்படும். இவ்வாறு சோகமும் கடமையும் இரண்டுமே இந்தச் சர்க்கத்தின் இறுதியில் ஒருங்கே நிற்கின்றன.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डेऽष्टनवतितमः सर्गः॥ ९८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க