சர்க்கம்
சீதையின் சபதமும் ரசாதலப் பிரவேசமும்
ராமனின் மறுமொழி — முன்பு அளிக்கப்பட்ட சான்றும் உலகப் பழியும், தேவர்களின் வருகை, தெய்வீகக் காற்று, சீதையின் மூவகைச் சபதம், பூமியிலிருந்து எழுந்த சிம்மாசனம், பூமிதேவி சீதையை ஏற்றல், மலர்மழை, உலகின் மயக்கம்
வால்மீகி இவ்வாறு சொன்னதும், உலகத்தின் நடுவே சிறந்த அழகுடைய அந்தச் சீதையைக் கண்டு, ராகவன் கைகூப்பியவனாக மறுமொழி கூறினான் — ‘தர்மம் அறிந்த பெரும் பேறுடையவரே, நீங்கள் சொல்வது போலவே இது; அந்தணரே, களங்கமற்ற உங்கள் சொற்களால் எனக்கு நம்பிக்கை உண்டாகிறது. முன்பு இலங்கையில் தேவர்களின் முன்னிலையில் வைதேகியின் நம்பிக்கைச் சான்று நிகழ்ந்தது; அங்கே சபதமும் செய்யப்பட்டது; அதனால் அவளை என் இல்லத்துக்குள் அழைத்துக்கொண்டேன். ஆனால் உலகப் பழி வலிமையானது; அதனாலேயே மைதிலி கைவிடப்பட்டாள். அந்தணரே, அவள் பாவமற்றவள் என்று அறிந்திருந்தும், உலகுக்கு அஞ்சி இந்தச் சீதையை நான் கைவிட்டேன்; அதை நீங்கள் பொறுத்தருள வேண்டும். இரட்டையராகப் பிறந்த இந்தக் குசீலவர்கள் என் மைந்தர்கள் என்று அறிகிறேன்; உலகத்தின் நடுவே தூயவளான மைதிலியிடம் என் அன்பு நிலைக்கட்டும்.’ சீதை குற்றமற்றவள் என்று அறிந்திருந்தும் அவளைக் கைவிட்டதை ராமனே ஒப்புக்கொள்கிறான் — அவனுடைய இந்தத் தன்னொப்புதல் மிக நெஞ்சைத் தொடுவது. அவன் மன்னிப்புக் கேட்கிறான் — சீதையிடம் அல்ல, முனிவரிடம்; அவனுடைய பணிவும் துயரமும் இரண்டும் இதில் வெளிப்படுகின்றன. ‘முன்பு நம்பிக்கைச் சான்று நிகழ்ந்தது’ என்பது யுத்த காண்டத்தின் அக்கினிப் பரீட்சையை நினைவூட்டுகிறது; அங்கே தேவர்களின் முன்னிலையில் சீதையின் தூய்மை நிரூபிக்கப்பட்டது. ‘உலகத்தின் நடுவே’ என்ற இரு சொற்கள் இருமுறை வருகின்றன — ராமன் தனிமையில் அல்ல, உலகம் முழுவதன் முன்னிலையில் சான்றை விரும்புகிறான். நான்காம் சுலோகம் மூன்று வரிகள் கொண்டது; அதில் உலகப் பழியின் வலிமை, கைவிட்டதற்கான காரணம், மன்னிப்பு வேண்டுதல் ஆகியவை ஒருங்கே அமைந்துள்ளன. மைந்தர்களை ஏற்றுக்கொள்வது இங்கே முதல்முறையாக ராமனின் வாயிலிருந்து வெளிப்படுகிறது — ‘இவ்விருவரும் என் மைந்தர்கள் என்று அறிகிறேன்.’ ராமனின் சொல்லில் அரச தர்மத்துக்கும் கணவனின் தர்மத்துக்கும் இடையிலான போராட்டம் தெளிவாகத் தெரிகிறது — அரசன் உலகின் கருத்தைப் புறக்கணிக்க முடியாது; கணவனோ மனைவி குற்றமற்றவள் என்று அறிவான். ‘என் அன்பு நிலைக்கட்டும்’ என்ற வாக்கியத்தில் அவனுடைய நம்பிக்கை பொதிந்துள்ளது — சீதை மீண்டும் இல்லத்துக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்று. முனிவரிடம் அவனுக்குள்ள மதிப்பும் தெரிகிறது.
ராமனின் கருத்தை அறிந்து, சீதையின் அந்தச் சபதத்துக்காக மகேந்திரன் முதலான பேராற்றல் படைத்த தேவருள் சிறந்தவர்கள் அனைவரும் பாட்டனாரான பிரம்மாவை முன்னிட்டுக்கொண்டு வந்து கூடினர். ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், விசுவேதேவர்கள், மருத்துக் கணங்கள், சாத்யதேவர்கள் அனைவரும், பரமரிஷிகள் அனைவரும், நாகர்கள், சுபர்ணர்கள், சித்தர்கள் — அவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்த மனத்துடன், சீதையின் சபதத்தால் பரபரப்படைந்தவர்களாக வந்து கூடினர். தேவர்களையும் ரிஷிகளையும் கண்டு ராகவன் மீண்டும் சொன்னான் — ‘தேவருள் சிறந்தவர்களே, களங்கமற்ற ரிஷியின் சொற்களால் எனக்கு நம்பிக்கை உண்டாகிறது; உலகத்தின் நடுவே தூயவளான வைதேகியிடம் என் அன்பு நிலைக்கட்டும்.’ பிறகு மங்கலமான, புனிதமான, தெய்வீக மணம் கமழும், மனத்துக்கு இனிய காற்று எல்லாப் பக்கங்களிலும் அந்த மக்கள் வெள்ளத்தை, தேவருள் சிறந்தவனைப் போல, மகிழ்வித்தது. எல்லா நாடுகளிலிருந்தும் வந்த மனிதர்கள் ஒருமுகப்பட்டவர்களாக, சிந்தனைக்கு எட்டாத, வியப்பானது போன்ற அதை — முன்பு கிருத யுகத்தில் போல — பார்த்தனர். தேவர்களின் வருகை சபதத்தின் கனத்தைக் கூட்டுகிறது — மனிதர்கள் மட்டுமல்ல, மூவுலகங்களும் சாட்சிகள். ‘சீதையின் சபதத்தால் பரபரப்படைந்தவர்கள்’ என்ற சொல்லால் தேவர்களும் கலக்கமுற்றனர் என்பது சுட்டப்படுகிறது — பெரிதாக ஏதோ நிகழப்போகிறது என்று அவர்கள் அறிவார்கள். தெய்வீகக் காற்று நன்மையின் அறிகுறி; ‘கிருத யுகத்தில் போல’ என்ற உவமை — கிருத யுகத்தில் தேவர்களும் மனிதர்களும் ஒருங்கே காணப்பட்டனர்; இன்றும் அவ்வாறே. திறனாய்வுப் பதிப்பின் 7.088.006c (அசுவினிதேவர்கள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ் கூட்டங்கள்) அச்சுப் பதிப்பில் இல்லை. ஒன்பது, பத்தாம் சுலோகங்கள் — ராமனின் மறுகூற்று — திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அவை வல்கேட் பாடத்தின் விரிவு. தேவர்களைக் கண்டு ராமன் தன் சொல்லை மீண்டும் உரைக்கிறான்; அதனால் தேவர்களின் சாட்சியமும் கிடைக்கிறது. காற்றுக்கான உவமை ‘தேவருள் சிறந்தவன்’ — அந்தக் காற்றும் தெய்வம் போல வணங்கத்தக்கது. மக்கள் அனைவரும் ஒருமுகப்பட்டு, ஒலியின்றி, சீதையின் சொல்லைக் கேட்கக் காத்திருக்கின்றனர்.
ஒன்றுகூடியிருந்த அனைவரையும் கண்டு, காவியுடை அணிந்த சீதை கண்களைத் தாழ்த்தி, தலைகுனிந்து, கைகூப்பியவளாகச் சொன்னாள் — ‘ராகவனைத் தவிர வேறு ஒரு ஆடவனை நான் மனத்தாலும் நினைக்கவில்லை என்பது உண்மையானால், மாதவி தேவியான பூமி எனக்கு இடம் தரட்டும். மனத்தாலும் செயலாலும் சொல்லாலும் நான் ராமனையே வழிபடுகிறேன் என்பது உண்மையானால், மாதவி தேவி எனக்கு இடம் தரட்டும். ராமனைத் தவிர வேறு எவரையும் நான் அறியேன் என்று நான் சொன்ன இது உண்மையானால், மாதவி தேவி எனக்கு இடம் தரட்டும்.’ சீதையின் சபதம் மூவகையானது — மனம் பற்றியது, செயல்-சொல்-உடல் பற்றியது, வாய்மை பற்றியது; ஒவ்வொன்றின் இறுதியிலும் அதே வேண்டுதல் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது. சீதையின் வேண்டுதல் ‘சான்று உண்டாகட்டும்’ என்பதன்று, ‘இடம் தரட்டும்’ என்பதே — அவள் ராமனின் இல்லத்துக்குத் திரும்ப வேண்டுவதில்லை; தாயான பூமியின் மடியையே வேண்டுகிறாள். சீதை பூமியில் பிறந்தவள்; ஜனகன் ஏர் உழும்போது பூமியிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவள்; ஆகவே மாதவி தேவி அவளுக்குத் தாய் போன்றவள். காவியுடை அவளுடைய தவக்கோலத்தைக் குறிக்கிறது. இரண்டாம், மூன்றாம் சபதங்கள் (15–16) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அங்கே ஒன்றே உள்ளது. ‘கண்களைத் தாழ்த்தி, தலைகுனிந்து’ — அவள் யாருடைய முகத்தையும், ராமனுடையதையும் கூட, பார்ப்பதில்லை. சபதம் மும்முறை மீண்டும் வருவது அதன் உறுதியைக் குறிக்கிறது — ஒருமுறை அல்ல, மும்முறை. இங்கே சீதை ராமனைக் குற்றம் சாட்டவில்லை, உலகையும் அல்ல; தன் பற்றுறுதியை மட்டும் அறிவிக்கிறாள். அவளுடைய மௌனமும் சபதமும் இரண்டுமே அவளுடைய தன்மானத்துக்குச் சான்று.
வைதேகி இவ்வாறு சபதம் செய்துகொண்டிருக்கையில் அந்த வியப்பு தோன்றியது — பூமியிலிருந்து ஒப்பற்ற தெய்வீகச் சிம்மாசனம் எழுந்தது; அளவற்ற வீரமுடைய நாகங்கள் தம் தலைகளால் அதைத் தாங்கியிருந்தன; தெய்வீக உடலுடைய, தெய்வீக ரத்தினங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட நாகங்களால் அது தாங்கப்பட்டிருந்தது. அதில் இருந்த பூமிதேவி தன் கைகளால் மைதிலியைப் பற்றி, வரவேற்று மகிழ்வித்து, இருக்கையில் அமர்த்தினாள். இருக்கையில் அமர்ந்து ரசாதலத்துக்குள் நுழையும் அவளைக் கண்டதும், இடைவிடாத தெய்வீக மலர்மழை சீதையின் மீது பொழிந்தது. தேவர்களிடமிருந்து திடீரென்று மிகப் பெரிய பாராட்டொலி எழுந்தது — ‘நன்று, நன்று சீதே! உன் நடத்தை இத்தகையது!’ வானில் இருந்த தேவர்கள் மகிழ்ந்த மனத்துடன் சீதையின் பிரவேசத்தைக் கண்டு இவ்வாறு பலவாறான சொற்களைச் சொன்னார்கள். யாகசாலையில் இருந்த முனிவர்கள் அனைவரும், மனிதருள் புலிகளான அரசர்களும் வியப்பிலிருந்து மீளவில்லை. வானிலும் பூமியிலும் உள்ள அசைவனவும் அசையாதனவும் அனைத்தும், பேருருவ தானவர்களும், பாதாளத்தில் உள்ள நாகத் தலைவர்களும் — சிலர் மகிழ்ந்து ஆரவாரித்தனர், சிலர் தியானத்தில் ஆழ்ந்தனர், சிலர் ராமனை உற்றுநோக்கினர், சிலர் உணர்விழந்து சீதையைப் பார்த்தனர். சீதையின் பிரவேசத்தைக் கண்டு அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடியிருந்தனர்; அந்தக் கணத்தில் உலகம் முழுவதும் ஒருசேர மிகவும் மயங்கியது போல் ஆயிற்று. இங்கே சீதையின் முடிவு கருணைச்சுவையின் உச்சம் — அவள் தூயவள் என்று நிரூபிக்கப்பட்டாள், ஆனால் ராமனிடம் திரும்பவில்லை. திருமணத்துக்கு முன் ஜனகன் பூமியிலிருந்து அவளை எடுத்தது போல, தாயான பூமி மகளை வரவேற்று ஏற்கிறாள். உலகின் எதிர்வினை பலவகையானது — மகிழ்ச்சி, தியானம், வியப்பு, மயக்கம்; கவி ராமனின் உணர்வை நேரடியாகச் சொல்வதில்லை; அடுத்த சர்க்கத்தில் அவனுடைய சோகம் வருணிக்கப்படும். ‘உன் நடத்தை இத்தகையது’ என்ற தேவர்களின் சொல் சீதையின் நடத்தைக்கான இறுதிச் சான்றிதழ். நாகங்களால் தாங்கப்பட்ட சிம்மாசனம் பாதாளத் தலைவர்கள் அளித்த சிறப்பைக் காட்டுகிறது. இவ்வாறு உத்தர காண்டத்தில் சீதையின் கதை நிறைவடைகிறது; அவளுடைய தூய்மையும் மூவுலகிலும் புகழ்பெறுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे सप्तनवतितमः सर्गः॥ ९७॥