சர்க்கம்
சீதையின் சபதம் பற்றிய முடிவு
பல நாள் பாடலைக் கேட்டல், குசலவர்கள் சீதையின் மைந்தர்கள் என்று அறிதல், வால்மீகியிடம் தூதர்களை அனுப்புதல், முனிவரின் இசைவு, அவைக்கு அழைப்பு, மறுநாள் சபதம் என்ற முடிவு
ராமன் முனிவர்களுடனும் அரசர்களுடனும் வானரர்களுடனும் பல நாள்கள் அந்த மிக மங்கலமான பாடலைக் கேட்டான். அந்தப் பாடலிலிருந்தே குசீலவர்கள் சீதையின் மைந்தர்கள் என்று அறிந்துகொண்டு, ராமன் அந்த அவையின் நடுவே பேசினான். தன் சொந்த அறிவால் ஆலோசித்து, தூய நடத்தையுடைய நம்பகமான தூதர்களை அழைத்து அவன் சொன்னான் — ‘இங்கிருந்து பகவான் வால்மீகியிடம் சென்று என் சொல்லைச் சொல்லுங்கள் — சீதை தூய நடத்தையுடையவளானால், அல்லது களங்கமற்றவளானால், மாமுனிவரின் இசைவு பெற்று இங்கே தன் தூய்மையை நிரூபிக்கட்டும். முனிவரின் விருப்பத்தையும், சீதையின் மனத்தில் உள்ளதையும் அறிந்து, அவள் நம்பிக்கைச் சான்று தர விரும்புகிறாளா என்பதை எனக்கு விரைவில் தெரிவியுங்கள். நாளை விடியற்காலையில் ஜனகனின் மகளான மைதிலி இந்த அவையின் நடுவே என்னுடைய தூய்மைக்காகவே சபதம் செய்யட்டும்.’ குமாரர்கள் சீதையின் மைந்தர்கள் என்று ராமன் எப்படி அறிந்தான்? பாடலின் கதையிலேயே — சீதையைக் கைவிட்டதும், வால்மீகியின் ஆசிரமத்தில் இரு மைந்தர்கள் பிறந்ததும் உத்தர காண்டத்தில் வருணிக்கப்பட்டுள்ளன; அந்தப் பாடலைக் கேட்டு ராமன் புரிந்துகொண்டான்; இந்தி உரையும் ‘அந்தக் கதையிலிருந்தே அவனுக்கு இது தெரிந்தது’ என்கிறது. ‘என்னுடைய தூய்மைக்காகவே’ என்ற சொல் சிந்திக்கத்தக்கது — ராமன் சீதையினுடையது மட்டுமன்றி, தன் மீதான பழியையும் களைய விரும்புகிறான்; உலகப் பழி அரசனுக்கும் களங்கமே. ‘ஆனால் … அல்லது’ என்று இருமுறை ஐயம் எழுகிறது — ராமன் சீதை குற்றமற்றவள் என்று அறிவான்; ஆயினும் உலகின் முன் சான்று தேவைப்படுகிறது. ‘தூய நடத்தையுடைய’ என்பது தூதர்களுக்கான அடைமொழி; நான்காம் சுலோகத்தில் அதுவே சீதைக்கான அடைமொழியும் — கவி நுட்பமான ஒப்புமையை அமைக்கிறார். பல நாள்கள் பாடலைக் கேட்ட பின்னரே ராமன் முடிவெடுக்கிறான் — அவன் அவசரப்படுவதில்லை, ஆலோசித்தே செயல்படுகிறான்.
ராகவனின் மிக வியப்பான இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, தூதர்கள் ‘நல்லது’ என்று சொல்லி முனிவருள் சிறந்தவர் இருந்த இடத்துக்குச் சென்றனர். சுடர்விடும், அளவற்ற ஒளியுடைய மகாத்மாவான முனிவரை வணங்கி, அவர்கள் ராமனின் சொற்களை மென்மையாகவும் இனிமையாகவும் சொன்னார்கள். அவர்களுடைய அந்தப் பேச்சைக் கேட்டு, ராமனின் மனத்தில் உள்ளதையும் அறிந்து, பேரொளி படைத்த முனிவர் இவ்வாறு சொன்னார் — ‘அப்படியே ஆகட்டும்; உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; ராகவன் சொல்வது போலவே சீதை செய்வாள்; ஏனெனில் பெண்ணுக்குக் கணவனே தெய்வம்.’ முனிவர் இவ்வாறு சொன்னதும், பேராற்றல் படைத்த அரசத் தூதர்கள் அனைவரும் ராகவனிடம் திரும்பி வந்து முனிவரின் சொற்களை முழுமையாகச் சொன்னார்கள். தூதர்கள் மென்மையாகவும் இனிமையாகவும் பேசுகின்றனர்; ஏனெனில் செய்தி கடுமையானது — மனைவியின் தூய்மைக்கான சோதனை. வால்மீகியும் சீதையின் இசைவைக் கேட்பதில்லை; ‘கணவனே தெய்வம்’ என்று கற்புநெறியை முழங்குகிறார் — சீதை கணவனின் ஆணையை மீற மாட்டாள் என்பது அவருடைய நம்பிக்கை. ‘ராமனின் மனத்தில் உள்ளதை அறிந்து’ என்ற சொல்லால், முனிவர் ராமனின் இதயத்தின் தவிப்பையும் புரிந்துகொள்கிறார் என்பது தெரிகிறது — அரசன் மனைவியை மீண்டும் ஏற்க விரும்புகிறான்; ஆனால் உலகப் பழிக்கு அஞ்சிச் சான்றை எதிர்பார்க்கிறான். திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘யதா துஷ்யதி ராகவஃ’ — ராகவன் மகிழும்படி — என்ற பாடம் உள்ளது; அச்சுப் பதிப்பில் ‘யதா வததி ராகவஃ’ — ராகவன் சொல்வது போல. ‘சுடர்விடும்’ என்பது முனிவரின் தவ ஒளியின் வருணனை; அதனால் அவருடைய சொல்லின் நம்பகத்தன்மையும் சுட்டப்படுகிறது. தூதர்கள் முனிவரின் சொல்லை அப்படியே ராகவனிடம் தெரிவிக்கின்றனர்; எதையும் சேர்ப்பதில்லை, எதையும் விடுவதில்லை — இதுவே தூதனின் தர்மம்.
பிறகு மகாத்மாவான வால்மீகியின் சொல்லைக் கேட்டு மகிழ்ந்த காகுத்தன், அங்கே கூடியிருந்த ரிஷிகளிடமும் அரசர்களிடமும் சொன்னான் — ‘சீடர்களுடன் கூடிய பூஜ்யர்களும், பரிவாரங்களுடன் கூடிய அரசர்களும், விரும்பும் வேறு எவரும் — அனைவரும் சீதையின் சபதத்தைக் காணட்டும்.’ மகாத்மாவான ராகவனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு ரிஷிகளுள் முதன்மையானவர்கள் அனைவரிடமிருந்தும் ‘நன்று, நன்று’ என்ற பெரும் பாராட்டொலி எழுந்தது. அரசர்களும் மகாத்மாவான ராகவனைப் புகழ்ந்தனர் — ‘மனிதருள் சிறந்தவனே, இது உலகில் உனக்கே பொருந்தும், வேறு எவருக்கும் அல்ல.’ இவ்வாறு ‘நாளை’ என்று முடிவு செய்து, பகைவரை அழிக்கும் ராகவன் அப்போது அனைவருக்கும் விடைகொடுத்தான். கடைசிச் சுலோகம் ஔபச்சந்தசிக யாப்பில் — அரசருள் சிங்கமான, மகாத்மாவான, பெரியோரினும் பெரியவனான அவன், நாளை சபதம் என்ற முடிவை நன்கு ஆலோசித்து, முனிவர்கள் அனைவருக்கும் அரசர்களுக்கும் விடைகொடுத்தான். ராமனின் மகிழ்ச்சி இங்கே குறிப்பிடத்தக்கது — சீதையின் தூய்மைக்கான பொதுச் சான்று நாளை கிடைக்கும், அதன்பின் அவள் மீண்டும் ஏற்கப்படுவாள் என்பது அவனுடைய நம்பிக்கை. ஆனால் அடுத்த சர்க்கத்தில் வேறொன்றே நிகழும் என்பது வாசகருக்குத் தெரியும். ‘உலகில் உனக்கே, வேறு எவருக்கும் அல்ல’ என்ற அரசர்களின் புகழ்ச்சி ராமனின் தர்மப்பற்றைப் போற்றுகிறது — உலகுக்காகத் தன் மனைவியையே சோதனைக்கு உட்படுத்துகிறான். இந்தச் சுலோகத்தின் இறுதியில் உள்ள ‘பெரியோரினும் பெரிய, பெருமை மிக்க’ என்ற மூன்று அடைமொழிகள் ராமனின் மேன்மையை மீண்டும் மீண்டும் வருணிக்கின்றன. திறனாய்வுப் பதிப்பில் கடைசிச் சுலோகம் இல்லை; அது வல்கேட் பாடத்தின் நிறைவுரை. அனைவரும் சாட்சிகளாக இருக்கட்டும் என்பது ராமனின் விருப்பம் — சபதம் மறைவானதன்று, பொதுவானதே; இவ்வாறு உலகப் பழியின் வேரே களையப்பட வேண்டும் என்பது அவனுடைய நோக்கம்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे पञ्चनवतितमः सर्गः॥ ९५॥