॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 94

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

குசலவர்கள் ராமாயணத்தைப் பாடுதல்

விடியற்காலையில் பாடல், ராமனின் ஆர்வம், அறிஞர் அவையை அழைத்தல், அவையில் பாடல், கேட்போரின் வியப்பு, பொன்னை மறுத்தல், காவியத்தின் ஆசிரியரையும் அளவையும் அறிமுகப்படுத்துதல்

இரவு விடிந்ததும், நீராடி அக்கினிக்கு ஆகுதி செய்த — அக்னிஹோத்திரத்தை முடித்த — அந்த இரு குமாரர்களும், ரிஷி முன்பு சொன்னபடியே அனைத்தையும் அங்கே யாகசாலையில் பாடினர். முற்கால ஆசான்களால் உருவாக்கப்பட்ட, பாடுமுறையின் இசைநெறியால் அணிசெய்யப்பட்ட, முன்னில்லாத அந்தப் ‘பாட்யஜாதி’யைக் காகுத்தனான ராமன் கேட்டான். பல அளவுகளால் கட்டமைக்கப்பட்ட, நரம்பிசையும் லயமும் இணைந்த அதைச் சிறுவர்கள் இருவரும் பாடக் கேட்டு ராகவன் ஆர்வம் மேலிட்டவன் ஆனான். ‘பாட்யஜாதி’ என்பது ஓதலும் பாடலும் கலந்த ஒரு தனிவகைப் பாடுமுறை; இந்தி உரை அதை ‘இசையின் சிறப்புகளுடன் கூடிய, சுரங்களை ஆலாபனை செய்யும் முன்னில்லாத பாணி’ என்று விளக்குகிறது. ‘அளவுகளால்’ என்பது துரிதம், மத்யம், விலம்பிதம் ஆகிய தால அளவுகளின் சுழற்சிகள், அல்லது ஏழு சுரங்களின் வேறுபாடுகள் என்கிறார் உரையாசிரியர். ராமனின் ஆர்வம் இருவகையானது — பாடலின் இனிமை, பாடகர்களின் தோற்றம். முனிவரின் ஆணை வெற்றி பெற்றது — குமாரர்கள் ராமனின் வாயிலில் பாடுகின்றனர், ராமனே கேட்கிறான். ‘நீராடி அக்கினிக்கு ஆகுதி செய்த’ என்ற அடைமொழியால் அவர்களுடைய பிரம்மசாரி நெறியும் நாள்தோறும் செய்யும் கடமையும் சுட்டப்படுகின்றன — பாடுவதற்கு முன் அவர்கள் தம் கடமையை மறப்பதில்லை. ‘முற்கால ஆசான்களால் உருவாக்கப்பட்ட’ என்ற சொல்லால் பாடுமுறையின் தொன்மை காட்டப்படுகிறது; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘பூர்வசர்யாம் ததஸ் ததஃ’ என்ற பாடம் உள்ளது — அங்கே ராமன் தன் சொந்த முந்தைய வரலாற்றையே கேட்கிறான் என்பது பொருள். இவ்வாறு பாடலின் தொடக்கமே ராமனின் மனத்தைக் கவர்கிறது; அதனால் அவன் பின்னர் அறிஞர் அவையை அழைக்கிறான். முனிவர் அறிவுறுத்தியபடியே குமாரர்கள் முதலில் ராமனின் மாளிகை வாயிலிலும் ரித்விக்குகளின் முன்னிலையிலும் பாடுகின்றனர். தந்திரி என்பது வீணை, லயம் என்பது தாளத்தின் நடை — இவ்விரண்டின் இசைவே பாடலின் முதன்மையான அழகு. அரசனான ராமன் கலைச்சுவை அறிந்தவனும் கூட என்பது இதிலிருந்து தெரிகிறது; பாடலைக் கேட்டு அவன் அக்கறையின்றி இருப்பதில்லை, அதன் நுட்பத்தை அறிய விரும்புகிறான்.

பிறகு யாகச் சடங்குகளுக்கு இடையிலான ஓய்வுவேளையில், மனிதருள் புலியான அரசன் ராமன் மாமுனிவர்களையும், அரசர்களையும், பண்டிதர்களையும், வேதமறிந்த நைகமர்களையும் நகரப் பெரியோர்களையும் அழைத்தான்; புராணம் அறிந்தவர்களையும், சொல்லறிவுடைய இலக்கண அறிஞர்களையும், முதிய இருபிறப்பாளர்களையும், சுரங்களின் இலக்கணம் அறிந்தவர்களையும், பாடல் கேட்க ஆவலுற்ற அந்தணருள் சிறந்தவர்களையும்; சாமுத்திரிக இலக்கணம் அறிந்தவர்களையும், இசையறிந்த கந்தர்வர்களையும், சிறப்பாக நைகமர்களையும்; பாதம், எழுத்து, சமாசம் ஆகியவற்றை அறிந்தவர்களையும், யாப்பில் தேர்ந்தவர்களையும்; கலை, மாத்திரை ஆகியவற்றின் நுட்பம் அறிந்தவர்களையும், சோதிடத்தில் கரைகண்டவர்களையும்; சடங்கு நெறிகளை அறிந்த கர்மகாண்டிகளையும், காரியங்களில் வல்லவர்களையும்; மொழிகளை அறிந்தவர்களையும், குறிப்பறிபவர்களையும், நைகமர்கள் அனைவரையும்; காரணம் காட்டி வாதிடுவதில் வல்ல தார்க்கிகர்களையும், பரந்த கல்வியுடையவர்களையும்; யாப்பறிஞர்களையும், புராணம் அறிந்தவர்களையும், வைதிகர்களான அந்தணருள் சிறந்தவர்களையும்; ஓவியம் அறிந்தவர்களையும், நன்னடத்தை நூல்களின் சூத்திரங்களை அறிந்தவர்களையும், பாட்டிலும் நடனத்திலும் வல்லவர்களையும்; சாஸ்திரம் அறிந்தவர்களையும், நீதியில் தேர்ந்தவர்களையும், வேதாந்தப் பொருளை விளக்குபவர்களையும் — இவர்கள் அனைவரையும் ஒன்றுகூட்டி, பாடகர்களான இரு குமாரர்களையும் அவையில் அமர்த்தினான். இந்த நீண்ட பட்டியல் திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை; வல்கேட் பாடத்தில் ஐந்து சுலோகங்கள் (5.2–10.1) கூடுதலாக உள்ளன. அதன் நோக்கம் — எல்லா சாஸ்திரங்களையும் அறிந்தவர்களால் காவியம் சோதிக்கப்பட வேண்டும் என்பது. ராமன் தான் மட்டும் கேட்பதில்லை; காவியத்தின் சிறப்புகள் அனைவராலும் சோதிக்கப்படும்படி அறிஞர்களின் முன்னிலையில் பாடச் செய்கிறான். இங்கே பண்டைய பாரதத்தின் கல்விகளின் முழுச் சித்திரம் தெரிகிறது — இலக்கணம், யாப்பு, சோதிடம், கல்பம், இசை, நடனம், ஓவியக்கலை, தர்க்கம், நீதி, வேதாந்தம். ராமனின் அவை கல்விகளின் சங்கமம் என்று கவி காட்டுகிறார். இவர்களில் சிலர் காவியத்தின் சொல்லையும் பொருளையும், சிலர் யாப்பையும், சிலர் சுரத்தையும் தாளத்தையும், சிலர் நாடகக் கூறுகளையும் சோதிக்க வல்லவர்கள். ஆகவே ராமாயணப் பாடல் எல்லாக் கூறுகளிலும் சோதிக்கப்படும் பொருளாயிற்று. ‘பாடகர்களை அமர்த்தினான்’ என்ற வாக்கியத்தால் குமாரர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட மதிப்பும் காட்டப்படுகிறது — வாயிலில் நிற்கும் பாடகர்களைப் போல அல்லாமல், அவர்கள் அவையின் நடுவே இருக்கையில் அமர்த்தப்பட்டனர்.

அங்கே உரையாடிக்கொண்டிருந்த அந்தக் கேட்போருக்கு மகிழ்ச்சியைப் பெருக்கும் பாடலை முனிவரின் சிறுவர்கள் இருவரும் தொடங்கினர். பிறகு மனிதத்தன்மையைக் கடந்த இனிய கந்தர்வ இசை தொடர்ந்தது; பாடலின் வளத்தால் கேட்போர் யாரும் தெவிட்டவில்லை. மகிழ்ந்த முனிவர் கூட்டங்கள் அனைத்தும், பேராற்றல் படைத்த அரசர்களும், கண்களால் பருகுவது போல அவர்களை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தனர். அனைவரும் ஒருமுகப்பட்டவர்களாக ஒருவருக்கொருவர் இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டனர் — ‘இவ்விருவரும் ராமனைப் போலவே இருக்கின்றனர், உருவத்திலிருந்து எழுந்த பிரதிபிம்பம் போல. இவர்கள் சடைமுடி தரித்தவர்களாக இல்லாவிட்டால், மரவுரி அணிந்தவர்களாக இல்லாவிட்டால், பாடும் இவர்களுக்கும் ராகவனுக்கும் இடையே எந்த வேறுபாட்டையும் நம்மால் காண முடியாது.’ நகரத்தாரும் நாட்டுப்புறத்தாரும் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், நாரதர் காட்டிய முதல் சர்க்கத்திலிருந்து — முதல் சர்க்கமான மூல ராமாயணத்திலிருந்து — தொடக்கமாகப் பாடல் தொடர்ந்தது. அதுமுதல் இருபது சர்க்கங்கள் வரை அவர்கள் பாடினர்; பிறகு பிற்பகல் வேளையில் ராகவன் பேசினான். இங்கே சர்க்கத்தின் நாடகத்தன்மை உச்சத்தை அடைகிறது — எல்லா மக்களும் ஒற்றுமையைக் காண்கின்றனர், ராமனும் காண்கிறான்; ஆனால் யாரும் உண்மையைச் சொல்வதில்லை. ‘உருவத்திலிருந்து பிரதிபிம்பம் போல’ என்ற உவமை தந்தைக்கும் மைந்தர்களுக்கும் இடையிலான ஒற்றுமையின் முழுமையைச் சொல்கிறது. ‘கண்களால் பருகுவது போல’ என்ற உருவகம் பார்த்துப் பார்த்துத் தெவிட்டாத தன்மையைக் காட்டுகிறது. திறனாய்வுப் பதிப்பில் பதினொன்று, பன்னிரண்டாம் சுலோகங்கள் (7.085.009–010) ஒற்றுமை பற்றிய கூற்றுக்கு முன்பு அல்ல, பாடலின் தொடக்கத்திலேயே அமைந்துள்ளன; அச்சுப் பதிப்பில் அவை வரிசை மாற்றத்துடன் வைக்கப்பட்டுள்ளன. கேட்போர் அனைவரும் ஒருமுகப்பட்டிருந்தனர் — பாடலின் இனிமையில் மூழ்கியிருந்தும், ஒற்றுமையைப் பற்றித் தமக்குள் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். ‘நகரத்தாரும் நாட்டுப்புறத்தாரும்’ என்ற சொல்லால் நகரவாசிகள், கிராமவாசிகள் ஆகிய இருசாராரும் கேட்போராக இருந்தனர் என்பது அறியப்படுகிறது. முதல் சர்க்கம் நாரதர் வால்மீகிக்கு உபதேசித்த சுருக்கமான ராமகதைச் சாரம்; ஆகவே பாடல் காவியத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே ஆரம்பிக்கிறது. ஒரு நாளில் இருபது சர்க்கங்கள் — முனிவரின் நியதி அப்படியே கடைப்பிடிக்கப்பட்டது.

இருபது சர்க்கங்களைக் கேட்டபின், சகோதரரிடம் அன்புடைய ராமன் தம்பி பரதனிடம் சொன்னான் — ‘காகுத்தனே, இந்த மகாத்மாக்கள் இருவருக்கும் பதினெட்டாயிரம் பொற்காசுகளை உடனே கொடு; வேறு அவர்கள் விரும்புவது எதுவோ அதையும்.’ காகுத்தனான பரதன் உடனே சிறுவர்கள் இருவருக்கும் தனித்தனியே கொடுத்தான். ஆனால் கொடுக்கப்பட்ட அந்தப் பொன்னைக் குசீலவர்கள் ஏற்கவில்லை; வியப்புற்ற அந்த மகாத்மாக்கள் இருவரும் ‘இதனால் என்ன பயன்?’ என்றனர் — ‘காட்டுப் பழங்களிலும் கிழங்குகளிலும் நிறைவு கொண்ட காட்டுவாசிகள் நாங்கள்; காட்டில் பொன்னையும் தங்கத்தையும் வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வோம்?’ அவர்கள் இவ்வாறு சொன்னதும், கேட்போர் அனைவரும் ராமனும் ஆர்வமும் பெருவியப்பும் அடைந்தனர். பிறகு அந்தக் காவியத்தின் தோற்றத்தைக் கேட்க ஆவலுற்ற பேரொளி படைத்த ராமன் முனிவரின் சிறுவர்கள் இருவரிடமும் கேட்டான் — ‘இந்தக் காவியத்தின் அளவு என்ன? மகாத்மாவான கவியின் இருப்பிடம் எது? இந்தப் பெருங்காவியத்தை இயற்றியவர் யார்? அந்த முனிவருள் சிறந்தவர் எங்கே இருக்கிறார்?’ முந்தைய சர்க்கத்தில் முனிவர் ‘பேராசை கொள்ளக் கூடாது’ என்று அறிவுறுத்தியது இங்கே பலன் தருகிறது — குமாரர்கள் அரசனின் கொடையைக்கூட மறுக்கின்றனர். அவர்களுடைய பேராசையின்மை ராமனை மேலும் வியப்படையச் செய்கிறது. ராமனின் கேள்விகள் நான்கு — காவியத்தின் அளவு, கவியின் இருப்பிடம், இயற்றியவர், அவர் இருக்குமிடம்; இவையே அடுத்து வரும் விடைக்கு அடிப்படை. திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ததஸ்வ சீக்ரம் … மா வ்ருதா ச்ரமஃ’ என்ற பாடம் உள்ளது; அங்கே ராமன் ‘உழைப்பு வீணாகக் கூடாது’ என்று சொல்கிறான்; அச்சுப் பதிப்பிலோ ‘ததௌ ஸ சீக்ரம் காகுத்ஸ்தோ பாலயோர்வை ப்ருதக்ப்ருதக்’ என்று பரதனின் கொடை வருணிக்கப்படுகிறது. பதினெட்டாயிரம் பொற்காசுகள் பெரும் பரிசு; அதை மறுத்தது குமாரர்களின் ஆசிரமப் பண்பாட்டுக்குச் சான்று. ‘இதனால் என்ன பயன்?’ என்ற கேள்வி சிறுவர்களுக்கு இயல்பானது, எளிமையானது; ஆனால் அதில் பற்றின்மை பற்றிய ஆழ்ந்த உபதேசம் பொதிந்துள்ளது. ராமனும் வியப்படைந்தான்; ஏனெனில் அரசவையில் செல்வத்தை மறுப்பவர்கள் அரிது.

இவ்வாறு கேட்ட ராகவனிடம் முனிவரின் சிறுவர்கள் இருவரும் சொன்னார்கள் — ‘இதை இயற்றியவர் பகவான் வால்மீகி; அவர் இந்த யாகத்துக்கு வந்திருக்கிறார்; உன்னுடைய வரலாறு முழுவதையும் உனக்குக் காட்டியவர் அவரே. தவசீலரான அந்தப் பார்கவர் இருபத்து நான்காயிரம் சுலோகங்களையும், நூறு உபாக்யானங்களையும் இயற்றியுள்ளார். அரசே, தொடக்கத்திலிருந்து ஐந்நூறு சர்க்கங்களையும், உத்தர காண்டத்துடன் ஆறு காண்டங்களையும் அந்த மகாத்மா இயற்றியுள்ளார். எங்கள் குருவான ரிஷி உன் வரலாற்றை இயற்றியுள்ளார்; உன் வாழ்நாள் எவ்வளவோ அவ்வளவு வரையிலான அனைத்தின் நிலையும் நிகழ்வும் இதில் உள்ளன. பெருந்தேர் வீரனான அரசே, கேட்பதற்கு மனம் கொண்டாயானால், யாகச் சடங்குகளுக்கு இடையிலான ஓய்வுவேளையில் தம்பியருடன் அதைக் கேள்.’ ‘நல்லது’ என்றான் ராமன்; அவர்களும் ராகவனிடம் விடைபெற்று மகிழ்ச்சியுடன் முனிவருள் சிறந்தவர் இருக்கும் இடத்துக்குச் சென்றனர். ராமனும் மகாத்மாக்களான முனிவர்களுடனும் அரசர்களுடனும் அந்தப் பாடலின் இனிமையைக் கேட்டபின் யாகசாலைக்குச் சென்றான். கடைசிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் — குசீலவர்களால் பாடப்பட்ட, தாளமும் லயமும் பொருந்திய, சர்க்கங்களாக அமைந்த, இனிய சுரவொலி கொண்ட, நரம்பிசை, லயம், வெளிப்பாடு ஆகியவற்றின் இணைவு கொண்ட அந்தக் காவியத்தை அவன் கேட்டான். இங்கே காவியம் தன்னைத் தானே அறிமுகப்படுத்துகிறது — ராமாயணமே தன் அளவைச் சொல்கிறது; ‘பார்கவர்’ என்ற சொல்லால் வால்மீகி பிருகு குலத்தவர் என்பது சுட்டப்படுகிறது. ‘உத்தர காண்டத்துடன்’ என்பது உத்தர காண்டத்தையும் குறிப்பிடுகிறது; ஏனெனில் கேட்பவனான ராமனே இப்போது வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறான் — ஆகவேதான் ‘உன் வாழ்நாள் வரை’ என்கின்றனர். இருபத்தைந்தாம் சுலோகம் மூன்று வரிகள் கொண்டது. ராமன் ‘நல்லது’ என்ற ஒற்றைச் சொல்லால் ஏற்றுக்கொள்கிறான் — அவனுடைய ஆவல் தெளிவாகத் தெரிகிறது. குமாரர்களும் குருவிடம் திரும்புகின்றனர்; ஏனெனில் அவர்களுடைய கடமை நிறைவேறியது. இவ்வாறு முதல் நாளின் பாடல் முடிந்தது; அடுத்த சர்க்கத்தில் சீதையைச் சபதம் செய்யவைக்க ராமன் தூதர்களை அனுப்புவான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे चतुर्नवतितमः सर्गः॥ ९४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க