சர்க்கம்
அசுவமேதத்தால் இலன் ஆண்மை பெறுதல்
தம்பியர் இருவரின் வினா, புதன் முனிவர்களை அழைத்தல், கர்தமரின் வருகையும் ஆலோசனையும், மருத்தன் நடத்திய அசுவமேதம், ருத்திரனின் அருள், பிரதிஷ்டான நகரை நிறுவுதல்
இலனின் அந்த அற்புதமான பிறப்பு வரலாற்றை ராமன் சொன்னதும், பெரும்புகழ் உடைய லக்ஷ்மணனும் பரதனும் மீண்டும் கேட்டனர் — ‘மனிதருள் சிறந்தவரே, சோமனின் மகனருகே ஓராண்டு வாழ்ந்த அந்த இலா பிறகு என்ன செய்தாள்? உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும்.’ இவ்வாறு கேட்ட அவர்களின் சொல்லின் இனிமையைக் கேட்டு, ராமன் பிரஜாபதியின் மகனான இலனைப் பற்றிய இந்தக் கதையை மீண்டும் சொன்னான். வீரனான இலன் ஆண்மையை அடைந்ததும், மிகச் சிறந்த அறிவும் பெரும்புகழும் உடைய புதன் பெருந்தன்மையுடைய சம்வர்த்த முனிவரை அழைத்தான்; அவ்வாறே பிருகுவின் மகன் சியவனரையும், அரிஷ்டநேமி முனிவரையும், பிரமோதனரையும், மோதகரரையும், துர்வாச முனிவரையும் அழைத்தான். இவர்கள் அனைவரையும் ஒன்றுகூட்டி, சொல்லின் பொருள் அறிந்தவனும் உண்மை கண்டவனுமான புதன் மனவுறுதியோடு, மனவொருமை கொண்ட நண்பர்களான அனைவரிடமும் சொன்னான் — ‘நீண்ட கைகளை உடைய இந்த அரசன் கர்தமரின் மகன் இலன்; இவனை உள்ளபடியே அறிந்துகொள்ளுங்கள்; இங்கே இவனுக்கு நன்மையானதைச் செய்யுங்கள்.’ முந்தைய சர்க்கத்தில் புதன் ‘நன்மை செய்விப்பேன்’ என்று உறுதியளித்தான்; இப்போது அந்த உறுதிமொழியை நிறைவேற்றுகிறான். அவனால் தானே சாபத்தை நீக்க முடியாது; ஆகவே மகரிஷிகளின் கூட்டத்தை அழைக்கிறான். தம்பியரின் வினாவால் அவர்கள் கதையில் ஆழ்ந்திருந்தனர் என்று தெரிகிறது; ராமனும் இனிமை நிறைந்த அவர்கள் வினாவால் மகிழ்ந்து கதையை விரிக்கிறான். இந்த முனிவர்களுள் சம்வர்த்தர் முதலில் சொல்லப்படுகிறார், ஏனெனில் அவருடைய சீடனே பின்னர் யாகத்தை நடத்துவான். சியவனர் ‘பிருகுவின் மகன்’ என்ற அடைமொழியால் அவர் பார்கவர் என்று நினைவூட்டப்படுகிறது; துர்வாசரோ பின்னர் ராமனின் கதையிலும் மீண்டும் வருவார். ‘உள்ளபடியே அறிந்துகொள்ளுங்கள்’ என்று சொல்லிப் புதன் இலனின் மறைவான நிலையை மகரிஷிகளுக்குத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறான், ஏனெனில் அவர்களின்றி உபாயம் கைகூடாது. இங்கே புதனின் பணிவும் தெரிகிறது — தானே கிரகதேவனாக இருந்தும் அவன் முனிவர்களின் கருத்தைக் கேட்கிறான், தன் அறிவால் மட்டுமே முடிவெடுக்கவில்லை. ‘நண்பர்கள்’ என்ற சொல்லால் அந்த முனிவர்கள் புதனின் நண்பர்கள் என்று தெரிகிறது.
அவர்கள் மகாத்மாக்களான அந்தணர்களோடு உரையாடிக்கொண்டிருக்கையிலேயே பேரொளியுடைய கர்தமர் அந்த ஆசிரமத்துக்கு வந்தார். அவரோடு புலஸ்தியர், க்ரது, வஷட்காரம், பேரொளியுடைய ஓங்காரம் ஆகியோரும் அந்த ஆசிரமத்துக்கு வந்தனர். ஒருவரையொருவர் சந்தித்ததில் மனம் மகிழ்ந்த அவர்கள் அனைவரும் பாஹ்லீக மன்னனான இலனின் நலத்தை விரும்பித் தனித்தனியாகத் தங்கள் கருத்துகளைச் சொன்னார்கள். பிறகு கர்தமர் மகனுக்காக மிக நன்மையான சொல்லைச் சொன்னார் — ‘அந்தணர்களே, அரசனுக்கு நன்மையான என் சொல்லைக் கேளுங்கள். காளைக்கொடியுடைய சிவனைத் தவிர வேறு மருந்தை நான் காணவில்லை; மகாத்மாவான சிவனுக்கு அசுவமேதத்தைவிட உகந்த யாகம் வேறில்லை. ஆகவே நாம் அனைவரும் அரசனுக்காக அரிதான அந்த யாகத்தைச் செய்வோம்.’ கர்தமர் இவ்வாறு சொன்னதும் அந்தணர்களுள் சிறந்தோர் அனைவரும் ஒப்புக்கொண்டனர். தந்தை மகனின் துயரத்தை அறிவார்; அவர் குரலில் வேதனையும் விவேகமும் தெரிகின்றன. இலாவின் நிலை உமையின் வரத்தால் (சாபத்தால்) ஏற்பட்டது; ஆகவே உமாபதியான சிவனின் அருளே அதைப் போக்கும் என்பது கர்தமரின் வாதம். ‘மருந்து’ என்ற சொல் சாபத்தை நோயாகவும் சிவனை வைத்தியராகவும் கருதுகிறது. வஷட்காரமும் ஓங்காரமும் இங்கே உருவம் கொண்ட முனிவர்களைப் போல வர்ணிக்கப்படுகின்றன — இது கவிஞரின் தனித்துவமான கற்பனை; இதனால் வேத மந்திரங்களின் இருப்பும் சுட்டப்படுகிறது. ‘தனித்தனியாகக் கருத்துகளைச் சொன்னார்கள்’ என்ற சொல்லால் முனிவர்கள் அனைவரும் தனித்தனி உபாயங்களைச் சொன்னார்கள் என்று தெரிகிறது; ஆனால் இறுதியில் தந்தை கர்தமரின் கருத்தையே அனைவரும் ஏற்றனர். அவர் சொல்லில் மூன்று பகுதிகள் — சிவனே வைத்தியர், அசுவமேதமே அவருக்கு உகந்தது, ஆகவே நாம் அனைவரும் யாகம் செய்வோம். ‘அரிதான’ என்ற அடைமொழி யாகத்தின் கடினத்தையும் முக்கியத்துவத்தையும் காட்டுகிறது; ஏனெனில் அசுவமேதம் அரசர்களால் மட்டுமே செய்யக்கூடியது, தனி முனிவரால் அல்ல.
அந்தணர்களுள் சிறந்த அவர்கள் ருத்திரனை ஆராதிப்பதற்காக அந்த யாகத்தை விரும்பினர். சம்வர்த்தரின் சீடனும், பகைவரின் நகரங்களை வெல்பவனுமான மருத்தன் என்று புகழ்பெற்ற ராஜரிஷி அந்த யாகத்தை நடத்தினான். பிறகு புதனின் ஆசிரமத்தின் அருகே பெரிய யாகம் நடந்தது; பெரும்புகழ் உடைய ருத்திரனும் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தார். யாகம் முடிந்ததும் பெருமகிழ்ச்சியால் உவந்த உமாபதி இலனின் முன்னிலையில் அந்தணர்கள் அனைவரிடமும் சொன்னார் — ‘அந்தணர்களுள் சிறந்தவர்களே, அசுவமேதத்தாலும் பக்தியாலும் மகிழ்ந்தேன்; இந்தப் பாஹ்லீக மன்னனுக்கு நான் என்ன இனிய நன்மையைச் செய்யட்டும்?’ தேவர்கோன் இவ்வாறு சொன்னதும், மனவொருமை கொண்ட அந்த அந்தணர்கள் ‘இலா ஆணாக வேண்டும்’ என்று தேவர்கோனை வேண்டி மகிழ்வித்தனர். பிறகு மகிழ்ந்த பேரொளியுடைய மகாதேவன் இலாவுக்கு மீண்டும் ஆண்மையை அளித்து மறைந்தார். அசுவமேதம் நிறைவுற்று ஹரனும் மறைந்ததும், தொலைநோக்குடைய அந்த அந்தணர்கள் அனைவரும் வந்தவழியே சென்றனர். முன்பு ‘ஆண்மையைத் தவிர வேறு வரம் கேள்’ என்று சொல்லப்பட்ட சாபம் இப்போது அசுவமேதத்தின் ஆற்றலால் மாற்றப்பட்டது. அந்தணர்கள் தங்களுக்காக எதையும் கேட்கவில்லை, இலனின் நன்மையையே கேட்கிறார்கள் — இது அவர்களுடைய பிறர்நல உணர்வு. சிவனும் ‘இவனுக்கு என்ன இனியது செய்யட்டும்?’ என்று தாமே கேட்கிறார், வேண்டுகோளுக்குக் காத்திருக்கவில்லை; இதனால் அவர் எளிதில் மகிழ்பவர் (ஆசுதோஷர்) என்பது வெளிப்படுகிறது. இங்கே ஒரு சிறப்பு — யாகத்தின் யஜமானன் மருத்தன், இலன் அல்லன்; இருந்தும் பலன் இலனுக்கே. இதனால் பிறருக்காகவும் யாகம் செய்யப்படுகிறது, அதன் புண்ணியம் விரும்பியவருக்குச் சேர்கிறது என்று தெரிகிறது. ருத்திரன் அந்த வரத்தை அளித்தவுடனேயே மறைந்தார்; தொலைநோக்குடைய அந்தணர்களும் தத்தம் இடங்களுக்குத் திரும்பினர் — காரியம் நிறைவேறியது, ஆகவே தாமதம் செய்யவில்லை. ‘தொலைநோக்குடையவர்கள்’ என்ற அடைமொழியால் அவர்களின் தூரப்பார்வை சுட்டப்படுகிறது; அதனால் அவர்கள் இலனின் எதிர்கால நன்மையைச் சிந்தித்தனர்.
அரசன் இலனோ பாஹ்லீக நாட்டை விட்டுவிட்டு, மத்திய தேசத்தில் ஒப்பற்ற, புகழ் சேர்க்கும் பிரதிஷ்டானம் என்ற நகரை நிறுவினான். பகைவரின் நகரங்களை வெல்லும் ராஜரிஷி சசபிந்து பாஹ்லீகத்தை ஆண்டான்; பிரஜாபதியின் மகனான வலிமைமிக்க அரசன் இலன் பிரதிஷ்டானத்தில் இருந்தான். உரிய காலம் வந்ததும் அந்த இலன் ஒப்பற்ற பிரம்மலோகத்தை அடைந்தான்; இலனின் மகனான அரசன் புரூரவன் பிரதிஷ்டானத்தைப் பெற்றான். ராமன் நிறைவு செய்கிறான் — ‘மனிதருள் காளைகளே, அசுவமேதத்தின் ஆற்றல் இப்படிப்பட்டது; பெண்ணாக இருந்தவன் ஆண்மையைப் பெற்றான், வேறு அரியனவற்றையும் பெற்றான்.’ இந்தி உரை பிரதிஷ்டான நகரைக் கங்கை–யமுனை சங்கமத்தின் அருகே உள்ள ஜூன்ஸி என்ற இடமாகக் கருதுகிறது. கடைசிச் சுலோகம் மூன்று வரிகளுடையது; அதில் புரூரவன் அரசு பெற்றதும் ராமனின் நிறைவுரையும் சேர்த்து அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தக் கதையின் நோக்கம் இங்கே தெளிவாகிறது — ராமன் தானே அசுவமேதம் செய்ய விரும்புகிறான்; ஆகவே அதன் மகிமையைத் தம்பியருக்குக் காட்டுகிறான்; அடுத்த சர்க்கத்தில் அந்த யாகத்தின் ஏற்பாடுகள் தொடங்குகின்றன. தந்தைக்கும் மகனுக்கும் இடையிலான அரசுப் பகிர்வு — சசபிந்து மேற்கே பாஹ்லீகத்தில், இலன் மத்திய தேசத்தில் — இரண்டு வம்சங்கள் தனித்தனியானவை என்பதைச் சுட்டுகிறது. ‘வேறு அரியனவற்றையும்’ என்ற ராமனின் சொல் மறைபொருளானது — ஆண்மையோடு இலன் அரசையும் மகனையும் பிரம்மலோகத்தையும் பெற்றான். இவ்வாறு அசுவமேதம் சாபத்தைப் போக்குவது மட்டுமல்ல, எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுவது என்று ராமன் காட்டுகிறான். இலனின் கதை இங்கே முடிகிறது; அதன் பிறகு ராமனின் சொந்த அசுவமேதத்தின் வர்ணனை தொடங்குகிறது; அதில் சீதையின் புதல்வர்கள் முதன்முதலாக ராமனின் அவையில் தோன்றுவார்கள். ஆகவே இந்தக் கதை உத்தர காண்டத்தின் இறுதிப் பகுதிக்கான முன்னுரையே.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे नवतितमः सर्गः॥ ९०॥