சர்க்கம்
புதன்–இலா சேர்க்கையும் புரூரவனின் பிறப்பும்
கிம்புருஷர் தோற்றத்துக்குப் பின் கதையின் தொடர்ச்சி, புதனின் வேண்டுகோள், இலாவின் ஒப்புதல், இலன் விழித்தெழுதல், புதனின் ஆறுதல், மாதம் மாறி மாறிப் பெண்ணும் ஆணுமாதல், புரூரவனின் பிறப்பு
முந்தைய சர்க்கத்தில் கிம்புருஷிகளின் கதை முடிந்தது. அந்தக் கிம்புருஷர் தோற்றக் கதையைக் கேட்டு லக்ஷ்மணனும் பரதனும் இருவரும் மக்கள் தலைவனான ராமனிடம் ‘என்ன வியப்பு!’ என்றனர். பிறகு பெரும்புகழ் உடைய அறவுள்ளம் கொண்ட ராமன் பிரஜாபதியின் மகனான இலனின் கதையை மீண்டும் சொல்லத் தொடங்கினான். கின்னரிகள் அனைவரும் மலையை நோக்கி ஓடிவிட்டதைக் கண்டு, முனிவர்களுள் சிறந்த புதன் அழகு நிறைந்த அந்தப் பெண்ணிடம் புன்னகைப்பவன் போலச் சொன்னான் — ‘மிக அழகிய முகமுடையவளே, நான் சோமனின் மிகவும் அன்புக்குரிய மகன்; சிறந்த இடையுடையவளே, அன்போடு, பரிவான பார்வையோடு என்னை ஏற்றுக்கொள்.’ இங்கே ‘புன்னகைப்பவன் போல’ என்ற சொல் புதனின் மனத்தின் லேசான நிலையையும் காமத்தையும் சுட்டுகிறது. அவன் தந்தை சோமனின் பெயரால் தன்னை அறிமுகப்படுத்துகிறான்; அதனால் அவன் குலப் பெருமை வெளிப்படுகிறது. கின்னரிகள் ஓடிவிட்டதால் அந்த இடம் வெறிச்சோடியது; அந்தத் தனிமையில்தான் புதன் தன் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்துகிறான். இலா முன்பு ஆணாக இருந்தவள் என்று அவன் அறிவான்; இருப்பினும் அவளுடைய இப்போதைய உருவமே அவனை மயக்குகிறது — இது கதையின் விசித்திரமான பகுதி. ராமனே கதை சொல்பவன், கேட்பவர்கள் தம்பியர்; அவர்களுடைய வியப்பே அடுத்த கதைப்பகுதிக்குக் காரணம். புதனின் வேண்டுகோளில் ‘அன்போடு’ (பக்த்யா) என்ற சொல்லும் குறிப்பிடத்தக்கது — அவன் காமத்தை மட்டுமன்றி அன்பையும் வேண்டுகிறான்; அதனால் அவன் சொல் மென்மையானதாகிறது, பலவந்தம் அல்ல.
தன்னவர் யாருமில்லாத வெறிச்சோடிய அந்த இடத்தில் புதனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, இலா மிக அழகிய தோற்றமும் பேரொளியும் உடைய புதனுக்கு மறுமொழி கூறினாள் — ‘சௌம்யனே, நான் விருப்பம்போல் திரியும் சுதந்திரமானவளாக இருந்தேன்; ஆனால் இப்போது உன் வசப்பட்டவள்; சோமனின் மகனே, எனக்கு ஆணையிடு, நீ விரும்பியபடி செய்.’ அவளுடைய அற்புதமான அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, சந்திரனின் மகனான காமுற்ற புதன் மகிழ்ச்சியடைந்து அவளோடு இன்புற்றான். அழகிய முகமுடைய அந்த இலாவோடு இன்புற்றிருந்த காமுற்ற புதனுக்கு மாதவ மாதமான வைகாசி ஒரு கணம்போல மிக விரைவாகக் கழிந்தது. இங்கே ‘விருப்பம்போல் திரிபவள்’, ‘வசப்பட்டவள்’ என்ற இரண்டு முரணான சொற்கள் ஒன்றாக வைக்கப்பட்டுள்ளன — தன் விருப்பத்தாலேயே அவள் புதனின் வசப்படுவதை ஏற்கிறாள். இந்தி உரையும் ‘சுதந்திரமானவள், ஆனால் உங்கள் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டவள்’ என்று அதே பொருளை விளக்குகிறது. ‘ஒரு கணம்போல’ என்ற உவமை காதலர்கள் காலத்தை மறப்பதைக் குறிக்கிறது — இன்பத்தில் ஒரு மாதமும் ஒரு கணம்போலக் கழிகிறது. மாதவம் வசந்த காலத்து மாதம் என்பதால் அவர்கள் இன்பத்தின் இனிமையும் குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது. வெறிச்சோடிய இடத்தில் தன்னவர் இல்லாதது இலாவின் ஆதரவற்ற நிலையையும் காட்டுகிறது; அவளுக்கு முன்பே பழக்கமான யாரும் அங்கே இல்லை. முன்பு இலன் அரசனாக இருந்தான், இப்போது அவள் புதனின் ஆணையை எதிர்பார்க்கிறாள் — இந்த மாற்றத்தின் ஆழமே கதையின் உயிர்நாடி.
பிறகு மாதம் நிறைவுற்றதும், முழுநிலவு போன்ற முகமுடைய, திருவுடைய பிரஜாபதியின் மகன் இலன் மீண்டும் ஆணாகிப் படுக்கையில் விழித்தெழுந்தான். அங்கே நீர்நிலையில், கைகளை உயர்த்தி எந்தப் பிடிமானமுமின்றித் தவம் செய்யும் சோமனின் மகன் புதனைக் கண்டு அந்த அரசன் அவனிடம் பேசினான் — ‘பகவானே, நான் என் பரிவாரத்தோடு அணுகுதற்கரிய இந்த மலைக்குள் புகுந்தேன்; ஆனால் அந்தப் படையைக் காணவில்லை; என் மக்கள் எங்கே போனார்கள்?’ பெண்ணாக இருந்தபோது நடந்தவற்றின் நினைவு அவனுக்கு இல்லை. நினைவிழந்த அந்த ராஜரிஷியின் சொல்லைக் கேட்டு, புதன் உயர்ந்த சொற்களால் ஆறுதல் கூறி மங்கலமான மறுமொழி சொன்னான் — ‘பெரும் கல்மழையால் உன் பணியாளர்கள் வீழ்த்தப்பட்டனர்; நீயும் காற்று மழையின் அச்சத்தால் வாடி இந்த ஆசிரமத்தில் உறங்கினாய். ஆறுதல் கொள், உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; வீரனே, அச்சமின்றிக் கவலை நீங்கி, கனிகளையும் கிழங்குகளையும் உண்டு இங்கே இன்பமாக வாழ்ந்திரு.’ அந்தச் சொல்லால் ஆறுதல் பெற்ற பேரறிவுடைய அரசன், பணியாளர்கள் அழிந்ததால் துயருற்றவனாக மீண்டும் மறுமொழி கூறினான். புதனின் விடை உண்மையல்ல, கருணையால் புனையப்பட்டது — இலனின் நாணத்தைத் தவிர்ப்பதற்காக அவன் பெண்மை நிலையை மறைக்கிறான். கைகளை உயர்த்திய தவசியின் கோலம் பூண்டு புதன் தன் காமத்தைத் தவத்தால் மூடிமறைக்கிறான் என்ற ஓர் ஏளனக் குறிப்பும் உள்ளது. இலனின் வினாவில் அரசனின் கவலை முதலில் தன் மக்களைப் பற்றியதே — அவன் தன் நிலையைக் கேட்கவில்லை, பின்தொடர்ந்தவர்களைப் பற்றியே கேட்கிறான். இதனால் அவனுடைய நற்பண்பு தெரிகிறது.
இலன் சொன்னான் — ‘பணியாளர்களை இழந்தாலும் நான் என் அரசைக் கைவிடமாட்டேன்; அந்தணரே, ஒரு கணமேனும் நான் இங்கே எப்படி இருக்க முடியும்? நான் செல்ல எனக்கு அனுமதி தர வேண்டும். என் மூத்த மகன், அறவழியில் பற்றுடையவன், பெரும்புகழ் உடையவன், சசபிந்து என்று புகழ்பெற்றவன்; அவன் என் அரசை ஏற்றுக்கொள்வான். இன்பமாக வாழும் என் பணியாளர்களையும் மனைவியரையும் விட்டுவிட்டு என்னால் இங்கே தங்க முடியாது; பேரொளியுடையவரே, என்னிடம் அமங்கலமான சொல் எதையும் சொல்லலாகாது.’ இந்தி உரையும் இவ்வாறே விளக்குகிறது. அரசன் தன் மக்களைக் கைவிட விரும்பவில்லை — இது அவனுடைய அரசதர்மக் கருணை. மன்னர்க்கரசன் இவ்வாறு சொன்னதும் புதன் ஆறுதலாக மிக அற்புதமான சொல்லைச் சொன்னான் — ‘கர்தமரின் மகனே, பெரும் வலிமையுடையவனே, நீ வருந்த வேண்டாம்; இங்கே வாழ்வது உனக்கு உகந்ததாகட்டும். ஓர் ஆண்டு இங்கே நீ வாழ்ந்த பின் உனக்கு நன்மை செய்விப்பேன்.’ ‘கர்தமரின் மகனே’ என்ற விளி அவன் கர்தமரின் மகன் என்பதை நினைவூட்டுகிறது; அதனால் தந்தையின் வருகை அடுத்த சர்க்கத்தில் சுட்டப்படுகிறது. ‘ஆண்டு முடிவில் நன்மை செய்வேன்’ என்ற புதனின் உறுதிமொழியே அசுவமேதத்தின் விதை; அது அடுத்த சர்க்கத்தில் பலன் தருகிறது. இங்கே புதன் மறைபொருளாகப் பேசுகிறான், எல்லாவற்றையும் வெளிப்படுத்தவில்லை; அவன் சொல் அற்புதமானது என்று கவிஞர் சிறப்பித்துச் சொல்கிறார், ஏனெனில் அது கேட்ட இலனின் அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்தது. அரசனும் மகனின் பெயரால் அரசின் எதிர்காலத்தை உறுதிசெய்கிறான்; அதனால் அவன் பொறுப்புணர்வு வெளிப்படுகிறது.
களங்கமற்ற செயலுடைய, பிரம்மவாதியான புதனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, இலன் சொல்லப்பட்டபடியே அங்கே வாழ முடிவெடுத்தான். அவன் ஒரு மாதம் பெண்ணாகி இடைவிடாமல் எப்போதும் புதனை மகிழ்வித்தான்; ஒரு மாதம் ஆண் நிலையில் அறச்சிந்தனையில் ஈடுபட்டான் — பெண்மையில் காமம், ஆண்மையில் அறம் என்று அவன் வாழ்க்கை இருவகையாயிற்று. பிறகு ஒன்பதாம் மாதத்தில், அழகிய இடையுடைய இலா சோமனின் மகனான புதனிடமிருந்து வலிமைமிக்க புரூரவன் என்ற மகனைப் பெற்றாள். பிறந்தவுடனேயே, புதனைப் போன்ற நிறமுடைய, பெரும் வலிமையுடைய அந்த மகனை அவள் தந்தையின் கையில் ஒப்படைத்தாள். புதனோ ஆண்டின் இடையே ஆணாக மாறிய அந்த இலனைத் தன்னடக்கத்தோடு அறம் தழுவிய கதைகளால் மகிழ்வித்தான். இங்கே புரூரவன் — ஐலன் என்று புகழ்பெற்ற, சந்திர வம்சத்தின் முதல் மூதாதை — பிறந்தான்; அவன் பிறப்பே இந்தக் கதைப்பகுதியின் பலன். ஆண் நிலையில் இலன் புதனுக்கு நண்பனைப் போன்ற உடன்வாழ்பவன், மனைவி அல்லன்; ஆகவே புதன் அவனைக் கதைகளாலேயே மகிழ்விக்கிறான். ‘ஒத்த நிறமுடைய’ என்ற சொல்லால் மகன் தந்தையைப் போன்றவன் என்று சுட்டப்படுகிறது. பதிப்பின் இந்தி உரை ‘அறம் தழுவிய கதைகளால் மனமகிழ்வித்தல்’ என்று இதையே விளக்குகிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் அசுவமேதத்தால் இலன் ஆண்மையைப் பெறுவது வர்ணிக்கப்படும். இவ்வாறு சாபத்தின் விசித்திரமான விளைவும் மங்கலமாயிற்று — அதிலிருந்துதான் ஐல வம்சம் தொடங்கியது; அதனால் பூமியில் அறத்தில் சிறந்த பல அரசர்கள் பிறந்தனர்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे एकोननवतितमः सर्गः॥ ८९॥