॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 88

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

இலா புதனைக் காணுதலும் கிம்புருஷிகளின் தோற்றமும்

பரதன், லக்ஷ்மணன் ஆகியோரின் வினா, இலா காட்டில் உலவுதல், ஏரியில் தவம் செய்யும் புதனைக் காணுதல், புதனின் காமம், பெண்களின் அறிமுகம், ஆவர்த்தனீ வித்தையால் நடந்ததை அறிதல், உடன்வந்த பெண்கள் கிம்புருஷிகளாகி மலையில் வாழ்தல்

ராமன் சொன்ன இலனைப் பற்றிய அந்தக் கதையைக் கேட்டு லக்ஷ்மணனும் பரதனும் பெருவியப்படைந்தனர். அவர்கள் கைகூப்பி, அந்த மகாத்மாவான அரசனின் அந்த நிலையைப் பற்றி விரிவாக அப்போது மீண்டும் ராமனிடம் கேட்டனர் — ‘பெண்ணாகிவிட்ட அந்த அரசன் இக்கட்டான நிலையில் எப்படி வாழ்ந்தான்? ஆணாக இருக்கும்போது அவன் எப்படிப்பட்ட வாழ்க்கை நடத்துகிறான்?’ ஆர்வம் நிறைந்த அவர்களின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டுக் காகுத்ஸ்தன் அந்த அரசனுக்கு நடந்தபடியே சொன்னான் — ‘அந்த முதல் மாதத்திலேயே உலக அழகியான பெண்ணாகி, முன்பு அவனைப் பின்தொடர்ந்தவர்களான அந்தப் பெண்கள் சூழ, தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடைய அந்த உலக அழகி மரங்களும் புதர்களும் கொடிகளும் நிறைந்த அந்தக் காட்டுக்குள் விரைந்து புகுந்து கால்நடையாக உலவினாள். எல்லா வாகனங்களையும் எங்கும் விட்டுவிட்டு இலா அப்போது அந்த மலைச்சரிவின் குகைகளில் மகிழ்ந்திருந்தாள்.’ சகோதரர்களின் வினா இயல்பானது — ஒரே மனிதனுக்கு இருவகை வாழ்க்கை எப்படிச் சாத்தியம்? ராமன் வரிசையாக விடை தருகிறான். இலா ‘கால்நடையாக’ உலவுகிறாள், ‘வாகனங்களை விட்டுவிட்டு’ — அரச மாட்சியைத் துறத்தல்; உமையின் வரப்படி, பெண்ணான அவள் தன் அரச நிலையை மறந்துவிட்டாள். அவளுடன் வந்தவர்களும் பெண்கள்; ஆகவே அவள் தனியாக இல்லை. இரண்டாம் சுலோகத்தில் பதிப்பில் ‘தௌ ராமம் ப்ராஞ்ஜலீ பூத்வா’ (அவர்கள் இருவரும் கைகூப்பி ராமனிடம்); மூன்றாம் சுலோகத்தில் ‘வர்தயத்யஸௌ’ (அவன் நடத்துகிறான்) என்ற நிகழ்காலம் தெளிவாக உள்ளது. இந்தி உரையில் ‘பெரும் இக்கட்டில் சிக்கியிருப்பாரே’ என்று சகோதரர்களின் இரக்கம் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்தச் சர்க்கத்தில் கேட்பவர்கள் பரதனும் லக்ஷ்மணனும், சொல்பவன் ராமன் — முந்தைய இரண்டு சர்க்கங்களில் லக்ஷ்மணன் சொல்பவனாக இருந்தான்; இவ்வாறு சகோதரர்களின் உரையாடல் ஒருவருக்கொருவர் கதைகளைப் பரிமாறிக்கொள்வதால் தொடர்கிறது. இலாவின் காட்டு உலா கவலையற்றது — அவள் தன் முந்தைய உருவை நினைவுகூர்வதில்லை, ஆகவே துயரத்தையும் உணர்வதில்லை; இது உமையின் வரத்தின் பலன். ‘உலக அழகி’ என்ற சொல் இருமுறை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது; அதனால் அவள் அழகின் மிகுதி உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

‘பிறகு அந்தக் காட்டுப் பகுதியில், மலைக்குச் சற்று அருகில், மிக அழகிய தோற்றமுடைய, பலவகைப் பறவைக் கூட்டங்கள் நிறைந்த ஓர் ஏரி இருந்தது. அதில் இலா அப்போது, தன் உடலொளியால் சுடர்விடுபவனும், உதித்த முழுநிலவு போன்றவனுமான சோமனின் மகன் புதனைக் கண்டாள் — நீரின் நடுவே கடுந்தவம் செய்துகொண்டிருந்தவன், அணுகுதற்கரியவன், புகழ் சேர்ப்பவன், காமத்தைத் தூண்டுபவன், இளமையில் நிலைபெற்றவன். ரகுநந்தனா, வியப்படைந்த அவள் பெண்களாகிவிட்ட அந்த முன்னாள் ஆண்களோடு சேர்ந்து அந்த நீர்நிலை முழுவதையும் கலக்கினாள்.’ புதன் சோமனின் (சந்திரனின்) மகன், முழுநிலவு போல ஒளியுடையவன். அவனுடைய ஏரி சிவனின் நியதியின் எல்லைக்கு வெளியே இருந்தது — இதுபற்றி அச்சுப் பதிப்பில் ஓர் அடிக்குறிப்பு: ‘சிவபெருமானின் ஆணையால் உயிர்கள் பெண்ணுருவம் அடைந்த எல்லைக்கு வெளியே இந்த ஏரி இருந்தது. ஆகவேதான் புதனுக்குப் பெண்மை ஏற்படவில்லை.’ ஆகவே புதன் ஆணாகவே இருந்தான். இலா தன் தோழியரோடு செய்த நீர்விளையாட்டு புதனின் தவத்துக்கு இடையூறு விளைவிக்கிறது; அதுவே அடுத்து வரும் நிகழ்ச்சிகளுக்குக் காரணம். பத்தாம் சுலோகத்தில் திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘யஶஸ்கரம் காமகமம்’ (புகழ் சேர்ப்பவன், விரும்பியவாறு செல்பவன்), பதிப்பில் ‘யஶஸ்கரம் காமகரம்’ (புகழ் சேர்ப்பவன், காமத்தைத் தூண்டுபவன்). புதனின் வர்ணனை நான்கு வகை — ஒளியில் முழுநிலவு, தவத்தில் அணுகுதற்கரியவன், குணத்தில் புகழ் சேர்ப்பவன், வயதில் இளைஞன். இப்படிப்பட்ட ஆணே இலாவுக்கு ஏற்றவன் என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார். இலாவின் வியப்பும் இயல்பானதே — ஆளரவமற்ற காட்டில் ஒரு தெய்வீகத் தவசி. நீரின் கலக்கம் புறத்தே, புதனின் மனக்கலக்கம் அகத்தே — இரண்டுக்குமுள்ள ஒப்புமையைக் கவிஞர் நுட்பமாகக் காட்டுகிறார்.

‘புதனோ அவளைக் கண்டவுடனேயே மன்மதனின் அம்புகளுக்கு வசப்பட்டான்; அப்போது நீரில் அவன் தன்னிலை இழந்தான், நிலைகுலைந்தான். மூவுலகிலும் மேலான அழகுடைய மங்கலமான இலாவைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த அவன் மனம் எல்லை கடந்தது — “தேவதைகளையும் மிஞ்சிய இவள் யார்? தேவப் பெண்களிலோ, நாகப் பெண்களிலோ, அசுரப் பெண்களிலோ, அப்சரஸ்களிலோ இப்படிப்பட்ட அழகால் பொலிந்த எவளையும் நான் இதற்கு முன் கண்டதில்லை. இவள் வேறொருவருக்கு உரியவள் அல்லள் என்றால், எனக்கு ஏற்றவளாக இருப்பாள்.” இவ்வாறு முடிவெடுத்து அவன் நீரிலிருந்து கரைக்கு வந்தான். அறவுள்ளம் கொண்ட அவன் ஆசிரமத்தை அடைந்து, அந்தச் சிறந்த பெண்களை அழைத்தான்; அவர்களும் அவனை வணங்கினர். அறவுள்ளம் கொண்ட அவன் அவர்களிடம் கேட்டான் — “இந்த உலக அழகி யாருடையவள்? எதற்காக இங்கே வந்தாள்? எல்லாவற்றையும் தாமதமின்றிச் சொல்லுங்கள்.” அவனுடைய மங்கலமான, இனிமையான, இன்சொற்கள் நிறைந்த அந்த வாக்கைக் கேட்டு அந்தப் பெண்கள் அனைவரும் இனிய குரலில் சொன்னார்கள் — “அழகிய இடையுடைய இவள் எப்போதும் எங்களுக்குத் தலைவியாக இருக்கிறாள்; கணவன் இல்லாத இவள் எங்களோடு காட்டுப் பகுதிகளில் உலவுகிறாள்.”’ புதனின் காமமும் அறவரம்புக்கு உட்பட்டது — அவன் முதலில் ‘வேறொருவருக்கு உரியவள் அல்லள் என்றால்’ என்று சிந்திக்கிறான்; பிறன் மனைவியை அவன் விரும்பவில்லை. அவன் இலாவை நேரடியாகக் கேட்கவில்லை, தோழியரையே கேட்கிறான் — நல்லொழுக்க முறை. பெண்களின் விடை உண்மையானது, ஆனால் முழுமையற்றது — இலன் ஆணாக இருந்ததை அவர்கள் சொல்லவில்லை, ஏனெனில் அவர்களுக்கும் நினைவு இல்லை. பதினான்காம் சுலோகத்தில் ‘நாஸுரீஷ்வப்ஸர:ஸு ச’ என்ற சுலோகத்தில் புதனின் வியப்பு உயர்வு நவிற்சியால் வர்ணிக்கப்படுகிறது. தவசியும் காமத்தின் வசப்படுகிறான் என்று கவிஞர் பற்றின்றி வர்ணிக்கிறார்; ஆனால் புதனின் நடத்தை வரம்புக்குட்பட்டதாகவே உள்ளது. ‘ஆசிரமத்தை அடைந்து’ என்ற சொல்லால், அவன் நீரிலேயே அல்லாமல் தன் இருப்பிடத்துக்குச் சென்ற பின்பே பெண்களை அழைக்கிறான். ‘கணவன் இல்லாதவள்’ என்ற விடை புதனுக்கு நல்ல அறிகுறி.

‘அந்தப் பெண்களின் தெளிவற்ற சொற்களைக் கேட்டு, அந்த அந்தணர் புனிதமான ஆவர்த்தனீ வித்தையைப் பயன்படுத்தினார். முனிவர்களுள் சிறந்த அவர் அந்த அரசனைப் பற்றிய முழு உண்மையையும் உள்ளபடியே அறிந்து, அந்தப் பெண்கள் அனைவரிடமும் சொன்னார் — “இங்கே நீங்கள் கிம்புருஷிகளாகி மலைச்சரிவில் வாழ்வீர்கள்; இந்த மலையில் விரைவில் உங்கள் இருப்பிடத்தை அமைத்துக்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் அனைவரும் எப்போதும் கிழங்குகள், இலைகள், கனிகளைக் கொண்டு வாழ்வீர்கள்; பெண்களாகிய நீங்கள் கிம்புருஷர்கள் என்ற கணவர்களைப் பெறுவீர்கள்.” சோமனின் மகனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, கிம்புருஷிகளாக்கப்பட்ட அந்தப் பல மங்கையர் அப்போது மலையில் வாழத் தொடங்கினர்.’ புதன் ஆவர்த்தனீ வித்தையால் — நினைவை மீட்டுக் கொண்டுவரும் வித்தையால் — இலனின் முந்தைய வரலாற்றை அறிகிறான். அவன் இலனுடன் வந்த பெண்களைப் பிரிக்கிறான்; அதனால் இலா தனியாக அவன் அருகில் இருப்பாள். கிம்புருஷ இனத்தின் தோற்றம் இங்கே விளக்கப்படுகிறது — ஆகவேதான் அடுத்த சர்க்கத்தின் முதல் சுலோகத்தில் ராமன் சொன்ன இந்தக் கதை ‘கிம்புருஷர் தோற்றம்’ என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. இலா–புதன் சேர்க்கை அடுத்த சர்க்கத்தில் வர்ணிக்கப்படுகிறது. இருபத்து இரண்டாம் சுலோகத்தில் திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘அத்ர கிம் புருஷா பத்ரா அவஸஞ் ஶைலரோதஸி’, பதிப்பில் ‘கிம்புருஷீர்பூத்வா … வத்ஸ்யத’ (கிம்புருஷிகளாகி… வாழ்வீர்கள்) — வேறுபட்ட வாக்கியம். இருபத்து நான்காம் சுலோகத்தில் ‘வத்வஸ்தா பஹுலாஸ்ததா’ (அந்தப் பல மங்கையர் அப்போது), திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘பஹ்வ்யஸ் தா பஹுதா ததா’ (அந்தப் பலர் பலவாறாக அப்போது). புதனின் ஆணை கடுமையானது போலத் தோன்றும்; ஆனால் அவர்களுக்கும் ஏற்பாடு உள்ளது — இருப்பிடம், உணவு, கணவர்கள். இவ்வாறு இலாவின் முன்னாள் பணியாளர்களும் புதிய வாழ்க்கையைப் பெறுகிறார்கள். ‘ஆவர்த்தனீ வித்தை’ என்ற சொல் கவனிக்கத்தக்கது — அந்த வித்தை கடந்ததை மீண்டும் கண்முன் கொண்டுவருகிறது; புதன் பெண்களின் சொல்லால் மட்டுமன்றி, ஞானத்தாலேயே உண்மையை அறிகிறான். அவனுடைய ஞானமே அவன் முடிவின் அடிப்படை.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डेऽष्टाशीतितमः सर्गः॥ ८८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க