சர்க்கம்
இலன் பெண்ணாதலும் உமையின் வரமும்
ராமன் இலனின் கதையைத் தொடங்குதல் — கர்தமரின் மகனும் பாஹ்லீக நாட்டு மன்னனுமான இலன், வேட்டை, கார்த்திகேயன் பிறந்த இடத்தில் சிவனின் பெண் வடிவம், அனைத்தும் பெண்ணாதல், இலனின் துயரம், சிவனின் மறுப்பு, உமையின் பாதி வரம் — ஒரு மாதம் பெண், ஒரு மாதம் ஆண்
லக்ஷ்மணன் சொன்ன சொற்களைக் கேட்டு, சொல்வன்மை மிக்க பேரொளியுடைய ராகவன் புன்னகைத்தபடி மறுமொழி கூறினான் — ‘மனிதருள் சிறந்த லக்ஷ்மணா, விருத்திர வதத்தை முழுமையாகவும் அசுவமேதத்தின் பலனையும் நீ சொன்னபடியே அது உள்ளது. சௌம்யனே, முன்பு கர்தம பிரஜாபதியின் மகனும், பாஹ்லீக நாட்டின் தலைவனும், திருவுடையவனும், மிகுந்த அறவுள்ளம் கொண்டவனுமான இலன் என்பவன் இருந்தான் என்று கேள்விப்படுகிறோம். மனிதருள் புலியே, பெரும்புகழ் உடைய அந்த அரசன் பூமி முழுவதையும் தன் வசப்படுத்தி, அரசைத் தன் மகனைப் போலக் காத்தான். சௌம்யனே, ரகுநந்தனா, பெருந்தன்மையுடைய தேவர்களாலும், பெருஞ்செல்வமுடைய தைத்தியர்களாலும், நாகர்கள், அரக்கர்கள், கந்தர்வர்கள், மகாத்மாக்களான யக்ஷர்கள் ஆகியோராலும் அச்சத்தோடு அவன் எப்போதும் பூஜிக்கப்பட்டான்; அந்த மகாத்மா கோபமுற்றால் மூவுலகும் அஞ்சின. அப்படிப்பட்டவனாக இருந்தும் அந்த அரசன் அறத்திலும் வீரத்திலும் நிலைபெற்றவனாக, அறிவில் பெருந்தன்மையுடையவனாக, பெரும்புகழ் உடைய பாஹ்லீக மன்னனாக இருந்தான்.’ ராமன் லக்ஷ்மணனின் முன்மொழிவை ஏற்கிறான்; ஆனால் அசுவமேதத்தின் இன்னொரு ஆற்றலையும் காட்டுவதற்காக இலனின் கதையைத் தானே தொடங்குகிறான். ‘புன்னகைத்தபடி’ என்ற சொல்லால் அவன் மகிழ்ச்சி சுட்டப்படுகிறது — தம்பியின் கதை அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது. இலன் வலிமையானவன் மட்டுமல்ல, அறவுள்ளம் கொண்டவனும் கூட; மூவுலகும் அவன் கோபத்துக்கு அஞ்சின, இருந்தும் அவன் மக்களை மகனைப் போலக் காத்தான் — அரச குணங்களின் இணைவு. இந்தக் கதையின் முடிவிலும் அசுவமேதமே இலனைக் கரையேற்றும்; ஆகவே இந்தக் கதை லக்ஷ்மணனின் முன்மொழிவுக்கு ஆதரவே. ‘பாஹ்லீக நாட்டின் தலைவன்’ என்ற சொல்லால் இலனின் அரசு பாஹ்லீக தேசத்தில் இருந்தது என்று தெரிகிறது. கர்தம பிரஜாபதி படைப்பின் தொடக்கக் காலத்து முனிவர்; ஆகவே இலன் தெய்வீக வம்சத்தவன். ராமன் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தவன்; இலனோ சந்திர வம்சத்தின் மூலபுருஷன் என்று புராணங்களில் பிரசித்தம் — பின்னர் இலாவுக்குப் புதனிடமிருந்து புரூரவஸ் பிறப்பான். இவ்வாறு ராமன் சூரிய வம்சக் கதைக்குப் பின் சந்திர வம்சத்தின் தோற்றத்தையும் சொல்கிறான். தேவர்களும் தைத்தியர்களும் இருவருமே அவனைப் பூஜிக்கிறார்கள் — இது அவனுடைய உலகளாவிய ஆட்சிக்கான அடையாளம். அவன் கோபத்துக்கு மூவுலகும் அஞ்சுகின்றன; ஆனால் அவன் தன் கோபத்தை அறத்தால் அடக்குகிறான். முந்தைய கதையின் விருத்திரனும் இப்படிப்பட்ட அறவுள்ளமும் வலிமையும் உடையவனே — இரு கதைகளின் நாயகர்களும் ஒத்தவர்கள், ஆனால் அவர்கள் விதி வேறுபட்டது.
‘நீண்ட கைகளை உடைய அவன் மனம் கவரும் சித்திரை மாதத்தில் பணியாளர்களோடும் படையோடும் வாகனங்களோடும் அழகிய காட்டில் வேட்டையாடினான். அந்த அரசன் காட்டில் லட்சக்கணக்கில் விலங்குகளைக் கொன்றான்; கொன்றும் அந்த மகாத்மாவான அரசனுக்கு நிறைவு உண்டாகவில்லை. அந்த மகாத்மாவால் பலவகை விலங்குகள் பத்தாயிரக்கணக்கில் கொல்லப்பட்டன; பிறகு அவன் மகாசேனன் (கார்த்திகேயன்) பிறந்த அந்த இடத்துக்குச் சென்றான். அந்தப் பகுதியில் வெல்ல முடியாத தேவர்கோனான ஹரன் (சிவன்) தம் பரிவாரத்தார் அனைவரோடும் மலையரசனின் மகளை (உமையை) மகிழ்வித்துக்கொண்டிருந்தார். காளைக்கொடியுடைய உமாபதி தேவிக்கு இனியது செய்ய விரும்பி, அந்த மலையருவியின் அருகே தம்மைப் பெண் வடிவமாக்கிக்கொண்டு இருந்தார். அந்தக் காட்டுப் பகுதியில் எங்கெல்லாம் ஆண்பால் உயிர்களும், ஆண்பால் பெயருடைய மரங்களும் இருந்தனவோ, அவை அனைத்தும் பெண்களாயின; அங்கிருந்த எதுவானாலும் அனைத்தும் பெண்பால் பெயர் பெற்றன. இதற்கிடையே கர்தமரின் மகனான அந்த அரசன் இலன் ஆயிரக்கணக்கான விலங்குகளைக் கொன்றபடி அந்த இடத்துக்கு வந்தான். பாம்புகள், விலங்குகள், பறவைகள் உட்பட அனைத்தும் பெண்ணாக்கப்பட்டதையும், ரகுநந்தனா, தன் பரிவாரத்தோடு தானும் பெண்ணாக்கப்பட்டதையும் கண்டு, அந்நிலையை அடைந்த தன்னைக் கண்டு அவனுக்குப் பெருந்துயரம் உண்டாயிற்று.’ வேட்டையில் இலனுக்கு நிறைவு இல்லாதது அவன் குறையைச் சுட்டுகிறது — உயிர்க்கொலையில் பேராசை. அறியாமல் அவன் சிவனின் லீலாஸ்தலத்துக்குள் நுழைகிறான்; அங்கே ஆண்மையே தடைசெய்யப்பட்டது. ‘ஆண்பால் பெயருடைய மரங்கள்’ என்பது நுட்பமானது — உயிர்கள் மட்டுமல்ல, ஆண்பால் பெயருடைய மரங்களும் பெண்பாலாயின. பதினான்காம் சுலோகத்தின் பிற்பாதியிலிருந்து பாதிப் பிரிவு வல்கேட் பாடத்தில் ஒரு பாதியால் நகர்ந்துள்ளது — ‘நிக்னன் ம்ருகஸஹஸ்ராணி’ என்ற பாதி பதினைந்தாம் சுலோகத்தின் தொடக்கத்தில் உள்ளது; இந்தி உரையிலும் ‘14½’, ‘15½’ போன்ற எண்கள் உள்ளன. பதின்மூன்றாம் சுலோகத்தின் பிற்பாதி வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. மகாசேனன் பிறந்த இடம் சிவபார்வதியரின் விளையாட்டு நிலம்; ஆகவே அங்கே சிவனின் சங்கல்பம் எங்கும் செயல்படுகிறது. சிவனே தேவியின் மகிழ்ச்சிக்காகப் பெண் வடிவம் கொள்கிறார் — இவ்வாறு அந்த இடத்தின் நியதி அனைவருக்கும், தலைவருக்கும்கூடப் பொதுவானது. அரசனான இலனும் அந்த நியதியிலிருந்து தப்பவில்லை — தெய்வ ஆற்றல் அரச வலிமையைவிட மேலானது. அவனுடைய பரிவாரத்தாரும் பெண்களானார்கள்; ஆகவே அவன் தனியாக அல்ல, தன் கூட்டத்தோடே மாற்றம் அடைந்தான். ‘பாம்புகள், விலங்குகள், பறவைகள் உட்பட’ என்ற சொல்லால் மாற்றத்தின் பரப்பு வர்ணிக்கப்படுகிறது. இலனின் துயரம் இருவகை — தன் உருவம் இழந்தது, பரிவாரத்தாருக்கும் நேர்ந்த கேடு.
‘உமாபதியின் அந்தச் செயலை அறிந்து அவன் அச்சமடைந்தான். பிறகு பணியாளர்களோடும் படையோடும் வாகனங்களோடும் அந்த அரசன் மகாத்மாவான, நீலகண்டரான, சடைமுடி தரித்த தேவனைச் சரணடைந்தான். பிறகு வரமளிக்கும் மகேசுவரன் தேவியோடு சேர்ந்து புன்னகைத்து, பிரஜாபதியின் மகனிடம் தாமே சொன்னார் — “ராஜரிஷியே, கர்தமரின் மகனே, பெரும் வலிமையுடையவனே, எழுந்திரு, எழுந்திரு; சௌம்யனே, நல்விரதம் உடையவனே, ஆண்மையைத் தவிர வேறு வரம் கேள்.” மகாத்மாவால் இவ்வாறு மறுக்கப்பட்ட அந்த அரசன் சோகத்தால் வாடினான்; பெண்ணாகிவிட்ட அவன் தேவர்களுள் சிறந்தவரிடமிருந்து வேறு வரம் எதையும் ஏற்கவில்லை.’ சிவன் மகிழ்ந்திருக்கிறார், ஆனால் அவருடைய நியதி உடைக்க முடியாதது — ஆண்மையை அவர் தருவதில்லை. இலனும் உறுதியானவன் — அவன் வேறு வரத்தை விரும்பவில்லை, ஏனெனில் அவனுக்கு ஒரே நோக்கம்தான். சிவன் ‘புன்னகைத்து’ என்ற நிலை விளையாட்டைக் குறிக்கிறது — இந்நிகழ்ச்சி முழுவதும் அவருடைய லீலை. இலனின் அச்சம் பெண்ணானதால் மட்டுமல்ல, மகாதேவனின் செயலை அவமதித்துவிட்டோமோ என்ற அச்சத்தாலும். ‘நீலகண்டர், சடைமுடி தரித்தவர்’ என்ற அடைமொழிகளால் சிவனின் வடிவம் நினைவூட்டப்படுகிறது — கருத்த கழுத்துடையவர், சடை தரித்தவர். இருபத்தோராம் சுலோகத்தில் பதிப்பில் ‘ஸ்த்ரீபூதோ(அ)ஸௌ ந ஜக்ராஹ’, திறனாய்வுப் பதிப்பில் சொல்வரிசை வேறுபாடு ‘ந ஸ ஜக்ராஹ ஸ்த்ரீபூதோ’. சிக்கலின் வேர் சிவனே என்று இலன் அறிகிறான்; ஆகவே அவரையே சரணடைகிறான் — இது அவன் அறிவு. சிவனின் ‘எழுந்திரு, எழுந்திரு’ என்ற சொல் அன்பு நிறைந்தது; அது அவர் கருணையைக் காட்டுகிறது; இருப்பினும் நியதி உடைக்கப்படவில்லை.
‘பிறகு பெருஞ்சோகத்தோடு அந்த அரசன் தன் முழு உள்ளத்தோடும் மலையரசனின் மகளான உமாதேவியை வணங்கிச் சொன்னான் — “வரங்களுக்குத் தலைவியே, வரமளிப்பவளே, நீ உலகங்களுக்கு ஒளியூட்டுபவள்; வீண்போகாத பார்வையுடைய தேவியே, அருள்நோக்கால் என்னைக் கடாக்ஷித்தருள்.” ஹரனின் முன்னிலையில் அந்த ராஜரிஷியின் உள்ளக்கிடக்கையை அறிந்து, ருத்திரனின் ஒப்புதலோடு தேவி மங்கலமான சொற்களால் மறுமொழி கூறினாள் — “பாதி வரத்தைத் தேவன் அளிப்பவர், மீதிப் பாதி வரத்தை நான் உனக்கு அளிப்பவள்; ஆகவே பெண்மைக்கும் ஆண்மைக்கும் இடையே நீ எவ்வளவு விரும்புகிறாயோ அந்தப் பாதியை எடுத்துக்கொள்.” தேவியின் மிக அற்புதமான, ஒப்பற்ற அந்த வரத்தைக் கேட்டு, மிகவும் மனம் மகிழ்ந்த அரசன் இவ்வாறு சொன்னான் — “தேவியே, நீ என்னிடம் மகிழ்ந்திருந்தால், பூமியில் அழகில் ஒப்பற்றவளாக ஒரு மாதம் பெண்மையில் வாழ்ந்து, மீண்டும் ஒரு மாதம் ஆணாக இருப்பேனாக.” அவன் விருப்பத்தை அறிந்து, மிக அழகிய முகமுடைய தேவி மங்கலமான மறுமொழி கூறினாள் — “அப்படியே ஆகும். அரசே, ஆணாக இருக்கும்போது நீ பெண்மையை நினைவுகூரமாட்டாய்; அடுத்த மாதம் பெண்ணாக இருக்கும்போது ஆண்மையை நினைவுகூரமாட்டாய்.” இவ்வாறு கர்தமரின் மகனான அந்த அரசன் ஒரு மாதம் ஆணாக இருந்து, பிறகு ஒரு மாதம் மூவுலகிலும் அழகியான இலா என்ற பெண்ணானான்.’ உமையின் வரம் சாதுரியமானது — சிவனின் நியதியை உடைக்காமலேயே பக்தனின் வேண்டுகோளை நிறைவேற்றுகிறது. நினைவு துண்டிக்கப்படுவதும் வரத்தின் ஓர் அங்கம் — ஒரு வடிவில் இருக்கும்போது மற்றதன் நினைவு இல்லை; அதனால் துயரம் உண்டாவதில்லை. இருபத்தொன்பதாம் சுலோகம் ஆறு பாதங்களுடையது. இருபத்து மூன்றாம் சுலோகத்தில் பதிப்பில் ‘பஜ ஸௌம்யேன சக்ஷுஷா’ (அருள்நோக்கால் கடாக்ஷித்தருள்), திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘பஜே ஸௌம்யே நமோ(அ)ஸ்து தே’ (சௌம்யையே, உன்னைச் சரணடைகிறேன், உனக்கு வணக்கம்). இங்கே உமையின் கருணை சிவனின் நியதியை நிறைவு செய்கிறது — தம்பதியருள் ஒருவர் நியதியைக் காக்கிறார், மற்றவள் கருணை காட்டுகிறாள்; இவ்வாறு சிவனும் சக்தியும் இணைந்து செயல்படுவது சுட்டப்படுகிறது. இலனின் வேண்டுகோளும் விவேகமானது — அவன் முழு ஆண்மையைக் கேட்கவில்லை, பாதியையே ஏற்கிறான். ‘பூமியில் அழகில் ஒப்பற்றவளாக’ என்ற வேண்டுகோளிலும் அவனுடைய அரச இயல்பு தெரிகிறது — பெண்மையிலும் அவன் எல்லோரிலும் சிறந்தவளாக இருக்க விரும்புகிறான். ‘பாதி வரத்தைத் தேவன் அளிப்பவர்’ என்ற உமையின் சொல்லில் கணவனிடம் மரியாதை உள்ளது — அவள் சிவனின் உரிமையை மீறவில்லை. இவ்வாறு இலா என்ற அழகி அடுத்த சர்க்கத்தில் புதனைச் சந்திப்பாள்; அங்கிருந்து சந்திர வம்சம் தொடங்குகிறது. மாதந்தோறும் நிகழும் மாற்றம் காலச்சக்கரம் போன்றது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे सप्ताशीतितमः सर्गः॥ ८७॥