சர்க்கம்
அசுவமேதத்தால் இந்திரன் பிரம்மஹத்தியிலிருந்து விடுபடுதல்
இந்திரனின் உணர்விழப்பு, இந்திரன் இல்லாததால் உலகில் அமைதியின்மையும் மழையின்மையும், தேவர்கள் அசுவமேதம் நடத்துதல், பிரம்மஹத்தியின் நான்கு பங்குகள், இந்திரனின் தூய்மை, லக்ஷ்மணனின் நிறைவுரை
அப்போது மனிதருள் சிறந்த லக்ஷ்மணன் விருத்திர வதம் முழுவதையும் முற்றாகச் சொல்லிவிட்டு, கதையின் எஞ்சிய பகுதியைச் சொல்லத் தொடங்கினான் — ‘தேவர்களுக்கு அச்சமூட்டிய பெரும் வீரமுடைய விருத்திரன் கொல்லப்பட்டதும், பிரம்மஹத்தியால் சூழப்பட்ட, விருத்திரனைக் கொன்ற இந்திரன் உணர்வு பெறவில்லை. உலகங்களின் எல்லையை அடைந்து, உணர்விழந்து, நினைவற்று, நெளியும் பாம்புபோல அவன் சில காலம் அங்கே கிடந்தான். ஆயிரம் கண்ணுடையவன் மறைந்ததும் உலகம் கலங்கியது; பூமி அழிந்ததுபோலத் தோன்றியது, ஈரமற்றது, காடுகள் உலர்ந்தன. எல்லா ஏரிகளும் ஆறுகளும் நீரோட்டம் அற்றுப்போயின; மழையின்மையால் உயிர்களிடையே பெருங்கலக்கம் உண்டாயிற்று. இந்த உலகம் அழிந்துகொண்டிருக்கையில், மனம் கலங்கிய தேவர்கள் முன்பு விஷ்ணு சொன்ன அந்த யாகத்தை மேற்கொண்டனர்.’ இந்திரன் மழையின் தெய்வம்; ஆகவே அவன் இல்லாதபோது மழையின்மை — நீர் இல்லாததால் பூமி உலர்ந்தது, ஆறுகள் நீரோட்டம் அற்றன, உயிர்கள் தவித்தன. இவ்வாறு ஒருவனின் பாவத்தின் பலனை உலகம் முழுவதும் அனுபவிக்கிறது — முந்தைய சர்க்கங்களில் தண்டன் கதையிலும் காணப்பட்ட கொள்கை இது. இந்திரனுக்கான உவமை ‘நெளியும் பாம்பு’ — துன்புற்ற பாம்பு தன்னைச் சுருட்டிக்கொள்வதுபோல அவன் உணர்வற்றுப் புரள்கிறான். முதல் சுலோகத்தில் பதிப்பில் ‘ததா வ்ருத்ரவதம்’ (அப்போது விருத்திர வதத்தை), திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ததா’ (அவ்வாறே); ‘ப்ரசக்ரமே’, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘உபாக்ரமத்’ (இரண்டும் ‘தொடங்கினான்’). ஐந்தாம் சுலோகத்தில் பதிப்பில் ‘நி:ஸ்ரோதஸஸ்தே ஸர்வே து ஹ்ரதாஶ்ச’ (அந்த ஏரிகள் அனைத்தும் நீரோட்டம் அற்றன), திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘நி:ஸ்ரோதஸஶ் சாம்புவாஹா ஹ்ரதாஶ் ச’ (மேகங்களும் ஏரிகளும் நீரோட்டம் அற்றன). மழையின்மையை வர்ணிப்பதன் மூலம் கவிஞர் இந்திரனின் முக்கியத்துவத்தையும் மறைமுகமாகக் காட்டுகிறார் — அவன் இல்லாதபோதுதான் அவன் பயன் தெரிகிறது. நெருக்கடியைக் கண்ட பிறகுதான் தேவர்கள் விஷ்ணுவின் சொல்லை நினைவுகூர்கிறார்கள் — நெருக்கடியில்தான் உபாயம் நினைவுக்கு வருகிறது.
‘பிறகு தேவர் கூட்டங்கள் அனைத்தும் உபாத்தியாயர்களோடும் முனிவர்களோடும், அச்சத்தால் மயங்கிய இந்திரன் இருந்த இடத்துக்கு வந்துசேர்ந்தன. பிரம்மஹத்தியால் சூழப்பட்ட ஆயிரம் கண்ணுடையவனைக் கண்டு, அந்தத் தேவர்கோனை முன்னிறுத்தி அவர்கள் அசுவமேதத்தைத் தொடங்கினார்கள். மன்னா, பிறகு மகாத்மாவான மகேந்திரனைப் பிரம்மஹத்தியிலிருந்து தூய்மைப்படுத்துவதற்காக மிகப் பெரிய அசுவமேதம் நடந்தது. பிறகு யாகம் முடிந்ததும் பிரம்மஹத்தி மகாத்மாக்களான தேவர்களை அணுகிச் சொன்னது — “எனக்கு எங்கே இடம் அமைத்துத் தருவீர்கள்?”’ தேவர்கள் பிருகஸ்பதி முதலிய உபாத்தியாயர்களோடு சென்று விஷ்ணு உபதேசித்த யாகத்தைச் செய்கிறார்கள். இந்திரன் யஜமானன், தேவர்கள் ருத்விக்குகள் — இவ்வாறு அனைவரும் சேர்ந்து ஒருவனின் பாவத்துக்குப் பரிகாரம் செய்கிறார்கள். பிரம்மஹத்தி உருவம் கொண்ட பெண்போலப் பேசுகிறது — அது இந்திரனை விட்டுவிடத் தயார், ஆனால் தனக்கு வாழ இடம் கேட்கிறது; பாவம் அழிவதில்லை, இடம் மட்டுமே மாறுகிறது என்பது புராணப் பார்வை. ‘அச்சத்தால் மயங்கிய’ என்ற அடைமொழி இந்திரனின் நிலையை நினைவூட்டுகிறது — அவனால் இன்னும் தானே யாகம் செய்ய முடியவில்லை; ஆகவே தேவர்கள் அவனை ‘முன்னிறுத்தி’ யாகம் செய்கிறார்கள். இந்தி உரையில் ‘ஸோபாத்யாயா:’ (உபாத்தியாயர்களோடு) என்பதற்கு ‘பிருகஸ்பதியை உடன் அழைத்துக்கொண்டு’ என்று விளக்கம். யாகம் முடிந்தபோதுதான் பாவம் பற்றிய வினா எழுகிறது, ஏனெனில் யாகமே அதை நீக்கும் கருவி. இக்காட்சிக்குப் பின், ராமனின் அசுவமேதமும் இவ்வாறே அனைவரின் நன்மைக்கும் அமையும் என்று வாசகர் ஊகிக்கிறார்.
‘மகிழ்ந்து அன்பு நிறைந்த தேவர்கள் பிறகு அதனிடம் சொன்னார்கள் — “அணுகுதற்கரியவளே, நீயே உன்னை நான்காகப் பிரித்துக்கொள்.” மகாத்மாக்களான தேவர்களின் சொல்லைக் கேட்டு, தங்குதற்கரிய அந்தப் பிரம்மஹத்தி இடங்களை நிர்ணயித்து, இந்திரனைவிட்டு வேறிடத்தில் வாழ்வதைத் தேர்ந்தெடுத்தது — “ஒரு பங்கால், மழைக்கால நான்கு மாதங்களும் நீர் நிறைந்த ஆறுகளில், அவற்றின் செருக்கை அழிப்பவளாக, விருப்பம்போல் திரிபவளாக வாழ்வேன். இன்னொரு பங்கால் நான் பூமியில் எல்லாக் காலத்திலும் எப்போதும் வாழ்வேன், ஐயமில்லை; இதை உங்களிடம் சத்தியமாகச் சொல்கிறேன். என்னுடைய இந்த மூன்றாவது பங்கால், செருக்கு நிறைந்த இளமைப் பொலிவுடைய பெண்களிடம், அவர்கள் செருக்கை அழிப்பவளாக மூன்று இரவுகள் வாழ்வேன். தேவர்களுள் காளைகளே, பொய்க் குற்றம் சுமத்திக் குற்றமற்ற அந்தணர்களைக் கொல்பவர்களை என் நான்காவது பங்கால் சார்ந்திருப்பேன்.” பிறகு தேவர்கள் அதற்கு மறுமொழி சொன்னார்கள் — “தங்குதற்கரியவளே, நீ சொல்வதுபோலவே அனைத்தும் ஆகட்டும்; நீ விரும்பியதை நிறைவேற்றிக்கொள்.” பிறகு அன்பு நிறைந்த தேவர்கள் ஆயிரம் கண்ணுடையவனை வணங்கினர்; இந்திரன் துயர் நீங்கிப் பாவம் கழுவப்பட்டவனானான். ஆயிரம் கண்ணுடையவன் மீண்டும் நிலைபெற்றதும் உலகம் முழுவதும் அமைதியடைந்தது; அப்போது இந்திரன் அற்புதத் தோற்றமுடைய அந்த யாகத்தைப் பூஜித்தான்.’ பிரம்மஹத்தியின் நான்கு இருப்பிடங்கள் — மழைக்காலத்தில் கலங்கிய ஆறுகள், பூமி (இந்தி உரையில் ‘பூமியின்மீது’; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘வ்ருக்ஷேஷு’ — மரங்களில்), மாதவிடாய் உற்ற பெண்கள், குற்றமற்ற அந்தணர்களைக் கொல்பவர்கள். இங்கே ‘செருக்கு நிறைந்த’ என்ற சொல்லால் மாதவிடாய்க் காலத்தில் பெண்களின் தீட்டு மறைமுகமாகக் குறிக்கப்படுகிறது; ‘செருக்கை அழிப்பவள்’ என்பதால் மழைக்காலத்தில் ஆறுகள் கலங்கியிருப்பது குறிக்கப்படுகிறது. பதின்மூன்றாம் சுலோகத்தின் பிற்பாதியும் பதினான்காம் சுலோகத்தின் முற்பாதியும் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன. இந்திரனின் தூய்மையால் உலகின் அமைதி மீண்டும் நிலைநாட்டப்படுகிறது — அரசனின் தூய்மை மக்களின் இன்பம். பாவத்தைப் பிரிப்பதால் அதன் சுமை குறைகிறது — முழுப் பாவமும் ஓரிடத்தில் தங்குவதில்லை. அதன் வேண்டுகோளைத் தேவர்கள் ஏற்கிறார்கள், ஏனெனில் அதுவும் உலக ஒழுங்கின் ஓர் அங்கம். கடைசிப் பங்கு குறிப்பாகக் கவனிக்கத்தக்கது — குற்றமற்ற அந்தணர்களைப் பொய்க் குற்றச்சாட்டால் கொல்பவர்களிடம் அது வாழ்கிறது; இது அரசதர்மத்துக்கான உபதேசமும் ஆகும், ஏனெனில் அரசனும் அநியாயமாகத் தண்டிக்கலாகாது.
‘ரகுநந்தனா, அசுவமேதத்தின் ஆற்றல் இப்படிப்பட்டது; மிகப் பெரும் பேறுடைய மன்னா, அசுவமேதத்தால் வேள்வி செய்யுங்கள்.’ லக்ஷ்மணனின் உயர்ந்த, மிகவும் மனம் கவரும் இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, இந்திரனுக்கு நிகரான வீரமும் ஒளியும் உடைய மகாத்மாவான அந்த அரசன் மனம் மகிழ்ந்து நிறைவடைந்தான். லக்ஷ்மணனின் நிறைவுரை சுருக்கமானது, தெளிவானது — கதையின் முடிவு ஒரே வாக்கியத்தில் சொல்லப்படுகிறது. இந்திரன் அசுவமேதத்தால் தூய்மையடைந்ததுபோல ராமனும் வேள்வி செய்யட்டும் என்பது அவன் கருத்து. ராமன் ‘இந்திரனுக்கு நிகரான வீரமும் ஒளியும் உடையவன்’ என்று வர்ணிக்கப்படுகிறான் — கதையின் நாயகனான இந்திரனோடு அவனுக்குள்ள ஒப்புமை சுட்டப்படுகிறது. கடைசிச் சுலோகம் புஷ்பிதாக்ரா விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அது ராமனின் மகிழ்ச்சியோடு சர்க்கத்தை நிறைவு செய்கிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் ராமன் லக்ஷ்மணனின் முன்மொழிவை ஏற்று இலனின் கதையையும் சொல்கிறான்; அதில் அசுவமேதத்தின் மற்றொரு ஆற்றல் காட்டப்படுகிறது. ராமனின் ‘மனம் மகிழ்ந்த’ நிலை முன்பு பரதனின் சொல்லிலும் காணப்பட்டது — அவன் தம்பியரின் நல்லுரையால் எப்போதும் மகிழ்கிறான். மூன்று சகோதரர்களின் ஆலோசனை இங்கே நிறைவுபெறுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे षडशीतितमः सर्गः॥ ८६॥