சர்க்கம்
விருத்திர வதமும் இந்திரனின் பிரம்மஹத்தியும்
விஷ்ணுவின் உபாயம் — தம்மை மூன்றாகப் பிரித்தல், தேவர்கள் விருத்திரனின் காட்டுக்குச் செல்லுதல், இந்திரன் வஜ்ரத்தால் விருத்திரனைக் கொல்லுதல், பிரம்மஹத்தி இந்திரனைத் தொடர்தலும் அவன் ஓடுதலும், விஷ்ணுவின் அசுவமேத உபதேசம்
லக்ஷ்மணனின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, பகைவரை அழிக்கும் ராமன், ‘நல்விரதம் உடையவனே, விருத்திர வதத்தை முழுமையாகச் சொல்’ என்றான். ராகவன் இவ்வாறு சொன்னதும், சுமித்திரையின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்கும், நல்விரதம் உடைய லக்ஷ்மணன் அந்தத் தெய்வீகக் கதையை மேலும் சொன்னான் — ‘ஆயிரம் கண்ணுடைய இந்திரனும் எல்லா விண்ணுலகவாசிகளும் சொன்னதைக் கேட்டு, விஷ்ணு இந்திரனை முன்னிட்ட எல்லாத் தேவர்களிடமும் சொன்னார் — “முன்பே நான் இங்கே மகாத்மாவான விருத்திரனோடு நட்பால் கட்டுண்டிருக்கிறேன்; ஆகவே உங்கள் விருப்பத்துக்காகவும் அந்தப் பெரிய அசுரனை நான் கொல்லமாட்டேன். உங்களுக்கு உயர்ந்த இன்பத்தைச் செய்துதர வேண்டியது கட்டாயம்; ஆகவே ஆயிரம் கண்ணுடைய இந்திரன் அவனைக் கொல்வதற்கான உபாயத்தைச் சொல்கிறேன். தேவர்களுள் சிறந்தவர்களே, நான் என்னை மூன்றாகப் பிரித்துக்கொள்வேன்; அதனால் ஆயிரம் கண்ணுடைய இந்திரன் விருத்திரனைக் கொல்வான், ஐயமில்லை. ஒரு பங்கு இந்திரனிடம் செல்லட்டும், இரண்டாவது வஜ்ரத்திடமே, மூன்றாவது பூமிக்குச் செல்லட்டும்; அப்போது அவன் விருத்திரனைக் கொல்வான்.” தேவதேவன் இவ்வாறு சொன்னதும் தேவர்கள் சொன்னார்கள் — “தைத்தியர்களைக் கொல்பவரே, நீங்கள் சொல்வதுபோலவே இது நடக்கும், ஐயமில்லை. உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; விருத்திராசுரனின் வதத்தை விரும்பும் நாங்கள் செல்கிறோம்; பெருந்தன்மையுடையவரே, உங்கள் ஒளியால் இந்திரனைச் சார்ந்திருங்கள்.”’ விஷ்ணுவின் அறச்சங்கடம் — ஒருபுறம் நட்பு, மறுபுறம் தேவர்களின் நலன். அவர் தாமே கொல்லவில்லை; ஆனால் தம் ஒளியை இந்திரனிடமும் வஜ்ரத்திடமும் பூமியிலும் நிறுவுகிறார். இவ்வாறு வதத்தைச் செய்பவன் இந்திரன், விஷ்ணு அல்ல. ஐந்தாம் சுலோகத்தில் பதிப்பில் ‘ஸஹஸ்ராக்ஷோ வதிஷ்யதி’ (ஆயிரம் கண்ணுடையவன் கொல்வான்), திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘யேன வ்ருத்ரம் ஹனிஷ்யத’ (அதனால் நீங்கள் விருத்திரனைக் கொல்வீர்கள்); ஏழாம் சுலோகத்தில் ‘யாது ததா’, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஶக்ரஸ் ததோ’. ராமன் ‘முழுமையாக’ என்று கட்டளையிடுகிறான் — அவன் கதை முழுவதையும் கேட்க விரும்புகிறான், ஏனெனில் யாகம் பற்றிய முடிவு அதைச் சார்ந்துள்ளது. லக்ஷ்மணன் ‘சுமித்திரையின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குபவன்’ என்று வர்ணிக்கப்படுகிறான்; முந்தைய சர்க்கத்தில் பரதன் ‘கைகேயியின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குபவன்’ — கவிஞர் சகோதரர்களைத் தாயின் பெயரால் நினைவுகூர்கிறார். விஷ்ணு மூன்றாகப் பிரிவது வேதங்களிலும் பிரசித்தம் — இந்திரனின் விருத்திர வதத்தில் விஷ்ணு உதவியவர் என்று ரிக்வேதத்திலும் வர்ணிக்கப்படுகிறது. விஷ்ணுவின் அறிவில் உள்ள நம்பிக்கையால் தேவர்கள் அவர் உபாயத்தை உடனே ஏற்கிறார்கள். விஷ்ணு தம் நட்பை முறிக்கவில்லை, இருந்தும் தேவர்களைக் காக்கிறார் — இதுவே அவருடைய அறச்சங்கடத்துக்கான தீர்வு.
‘பிறகு ஆயிரம் கண்ணுடைய இந்திரனை முன்னிட்ட மகாத்மாக்களான தேவர்கள் அனைவரும், பெரிய அசுரனான விருத்திரன் இருந்த அந்தக் காட்டுக்குச் சென்றனர். ஒளியால் தவம் செய்துகொண்டிருந்த, மூவுலகையும் குடிப்பவன் போலவும் வானத்தை எரிப்பவன் போலவும் தோன்றிய அசுரர்களுள் சிறந்த அவனை அவர்கள் கண்டனர். அசுரர்களுள் சிறந்தவனைக் கண்டவுடனேயே தேவர்கள் அச்சமுற்றனர் — “இவனை எப்படிக் கொல்வோம்? தோல்வி நேராமல் இருப்பது எப்படி?” அவர்கள் அங்கே இவ்வாறு சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கையில், ஆயிரம் கண்ணுடைய புரந்தரன் இரு கைகளாலும் வஜ்ரத்தைப் பற்றி விருத்திரனின் தலைமீது வீசினான். ஊழிக்கால நெருப்பைப் போலக் கொடியதும், பெருஞ்சுடர் போல ஒளிர்வதுமான விருத்திரனின் தலை விழுந்ததும் உலகமே அச்சமடைந்தது.’ விருத்திரனின் தவ ஒளி மிகப் பெரியது — தேவர்கள் அவனைக் கண்டவுடனேயே அஞ்சினர். இந்திரன் அவன் தவம் செய்துகொண்டிருக்கும்போதே கொல்கிறான் — போரின்றி, அறைகூவலின்றி. இதுவே வதத்தின் குற்றம்: குற்றமற்ற தவசியைக் கொல்வது. வஜ்ரம் தாக்கியபோது உலகமும் நடுங்குகிறது, ஏனெனில் அறவுள்ளம் கொண்டவனின் வதம் உலகுக்கும் அமங்கலம். பதினான்காம் சுலோகத்தில் பதிப்பில் ‘பததா வ்ருத்ரஶிரஸா’ (விருத்திரனின் தலை விழுந்ததும்), திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ப்ரதப்தம் வ்ருத்ரஶிரஸி’ (விருத்திரனின் தலைமீது சுடர்ந்த). ‘தோல்வி நேராமல் இருப்பது எப்படி?’ என்ற வினாவில் தேவர்களின் அச்சம் வெளிப்படுகிறது — போரில்லாமலேயே அவர்கள் தோல்வியை ஐயுறுகிறார்கள். இந்திரனின் வஜ்ரத் தாக்குதல் விரைவானதும் சிந்திக்காததுமாகும்; ஆகவே பின்னர் அவனுக்குப் பச்சாத்தாபம் வருகிறது. ‘மூவுலகையும் குடிப்பவன் போல’ என்ற உயர்வு நவிற்சியால் விருத்திரனின் தவ ஒளி வர்ணிக்கப்படுகிறது.
‘பெரும்புகழ் உடைய தேவர்கோன் விருத்திரனைக் கொன்றது தகாத செயல் என்று சிந்தித்தபடி விரைவாக உலகின் எல்லைக்குச் சென்றான். விரைந்து செல்லும் அந்த இந்திரனைப் பிரம்மஹத்தி பின்தொடர்ந்தது; அது அவன் அங்கங்களின்மீது விழுந்தது; அந்த இந்திரனைத் துயரம் ஆட்கொண்டது.’ இந்திரன் தன் செயலின் தகாத்தன்மையை அறிகிறான் — ‘தகாதது’ (அஸம்பாவ்யம்), அதாவது செய்திருக்கக் கூடாதது. அவன் உலகின் எல்லைக்கு ஓடுகிறான், ஆனால் பாவம் அவனை விடவில்லை — பிரம்மஹத்தி அவன் பின்னால் ஓடி அவன் உடலுக்குள் புகுகிறது. விருத்திரன் அந்தணன் அல்லன்; இருந்தும் அறவுள்ளம் கொண்ட தவசியைக் கொல்வது பிரம்மஹத்திக்கு நிகரானது என்பதே கதையின் கருத்து. பாவத்துக்கு உருவம் கொடுப்பது — பிரம்மஹத்தி பெண் வடிவில் பின்தொடர்வது — புராணங்களில் பிரசித்தம்; அடுத்த சர்க்கத்தில் அவளே பேசுவாள். ‘உலகின் எல்லைக்குச் சென்றான்’ என்ற சொல்லால் இந்திரனின் வெட்கமும் அச்சமும் இரண்டுமே சுட்டப்படுகின்றன — தேவர்களின் நடுவே அவனால் நிற்க முடியவில்லை. இவ்வாறு தேவராஜனும் வினைப்பயனிலிருந்து விடுபடுவதில்லை.
‘பகைவனைக் கொன்றிருந்தும் இந்திரனை இழந்த, அக்கினியை முன்னிட்ட தேவர்கள் மூவுலகுக்கும் தலைவரான விஷ்ணுவை மீண்டும் மீண்டும் பூஜித்தனர் — “பரமேசுவரரே, நீங்களே புகலிடம், முதல்வர், உலகின் தந்தை; எல்லா உயிர்களையும் காப்பதற்காக நீங்கள் விஷ்ணுத்தன்மையை ஏற்றீர்கள். இந்த விருத்திரன் உங்களாலேயே கொல்லப்பட்டான்; பிரம்மஹத்தியோ இந்திரனை வாட்டுகிறது; தேவர்களுள் புலியே, அவனுக்கு விடுதலையின் வழியைச் சுட்டுங்கள்.” அந்தத் தேவர்களின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு விஷ்ணு சொன்னார் — “இந்திரன் என்னையே வழிபடட்டும்; வஜ்ரம் ஏந்தியவனை நான் தூய்மைப்படுத்துவேன். புனிதமான அசுவமேதத்தால் என்னை வழிபட்டு, பாகசாசனனான இந்திரன் மீண்டும் எங்கிருந்தும் அச்சமின்றித் தேவர்களின் இந்திரப் பதவியை அடைவான்.” இவ்வாறு தேவர்களுக்கு அமுதம் போன்ற அந்தச் சொல்லை அருளிவிட்டு, தேவதேவனான விஷ்ணு துதிக்கப்பட்டவராக விண்ணுலகுக்குச் சென்றார்.’ தேவர்கள் உண்மையையே சொல்கிறார்கள் — விருத்திரன் ‘உங்களால் கொல்லப்பட்டான்’, ஏனெனில் விஷ்ணுவின் ஒளியே வஜ்ரத்தில் இருந்தது. ஆகவே விஷ்ணுவே பரிகாரத்தைச் சுட்டுகிறார் — அசுவமேதம். லக்ஷ்மணனின் முன்மொழிவின் வேர் இதுவே — இந்திரன் அசுவமேதத்தால் தூய்மையடைந்தது போல ராமனும். பதினெட்டாம் சுலோகத்தில் பதிப்பில் ‘பரமேஶான… பிதா’ (பரமேசுவரரே… தந்தை), திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘பரமா தேவ… ப்ரபு:’ (தேவனே, மேலான… பிரபு). இருபத்து இரண்டாம் சுலோகத்தில் திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘அம்ருதோபமா’, பதிப்பில் ‘சாம்ருதோபமாம்’. ‘என்னையே வழிபடட்டும்’ என்ற சொல்லால் அசுவமேதத்தின் தெய்வம் விஷ்ணு என்று நிறுவப்படுகிறது — ராமனே விஷ்ணு; ஆகவே ராமனின் அசுவமேதமும் அவனுக்கே செய்யப்படும் ஆராதனை என்பது மறைமுகக் குறிப்பு. தேவர்களின் துதியில் விஷ்ணுவின் படைப்புத்தன்மை, தந்தைமை, காக்கும் தன்மை ஆகிய மூன்றும் சொல்லப்பட்டுள்ளன. இந்திரன் மீண்டும் இந்திரப் பதவியை அடைவது ‘எங்கிருந்தும் அச்சமின்றி’ — பாவத்திலிருந்து விடுபட்ட அவன் அச்சமற்றவனாவான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे पञ्चाशीतितमः सर्गः॥ ८५॥