சர்க்கம்
லக்ஷ்மணனின் அசுவமேத முன்மொழிவும் விருத்திரன் கதையின் தொடக்கமும்
லக்ஷ்மணன் அசுவமேதத்தை முன்மொழிதல், இந்திரன் பிரம்மஹத்தியிலிருந்து விடுபட்டதை நினைவுகூர்தல், விருத்திரனின் மகிமை, அறவரசு, தவம், இந்திரன் விஷ்ணுவிடம் வேண்டுதல்
ராமனும் மகாத்மாவான பரதனும் அவ்வாறு பேசிய பின், லக்ஷ்மணன் ரகுநந்தனனிடம் மங்கலமான சொற்களைச் சொன்னான் — ‘ரகுநந்தனா, எல்லாப் பாவங்களையும் தூய்மைப்படுத்தும், வெல்ல முடியாத பெருவேள்வியான அசுவமேதம் உங்களுக்கு உகந்ததாகட்டும். மிகப் பெரிய மகாத்மாவான இந்திரனைப் பற்றிய ஒரு பழங்கதை கேட்கப்படுகிறது அல்லவா — பிரம்மஹத்தியால் சூழப்பட்ட இந்திரன் அசுவமேதத்தால் தூய்மையடைந்தான்.’ முந்தைய சர்க்கத்தில் ராஜசூயம் கைவிடப்பட்டது, ஏனெனில் அது உலகுக்குத் துன்பம் தருவது; லக்ஷ்மணனோ அசுவமேதத்தை முன்மொழிகிறான்; அது தூய்மைப்படுத்துவது, அரசர்களை அழிப்பது அல்ல. இவ்வாறு மூன்று சகோதரர்களின் ஆலோசனை நிறைவுபெறுகிறது — ராமன் யாகத்தை விரும்புகிறான், பரதன் அகிம்சையை, லக்ஷ்மணன் இரண்டையும் இணைப்பதை. அசுவமேதத்தின் முக்கியத்துவம் இந்திரனின் எடுத்துக்காட்டால் நிறுவப்படுகிறது — தேவராஜனும் பிரம்மஹத்திப் பாவத்திலிருந்து இதனாலேயே விடுபட்டான். இந்த முன்மொழிவு ராமாயணத்தின் இறுதிப் பகுதியின் மையம் — அசுவமேதத்தில்தான் குசனும் லவனும் ராமாயணத்தைப் பாடுவதும், சீதையை மீண்டும் காண்பதும் நிகழும். லக்ஷ்மணன் இந்திரனின் கதையைச் சொல்லத் தொடங்குகிறான்; அது அடுத்த இரண்டு சர்க்கங்களில் தொடர்கிறது. இரண்டாம் சுலோகத்தில் பதிப்பில் ‘ரோசதாம் ரகுநந்தன’ (ரகுநந்தனா, உகந்ததாகட்டும்), திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ரோசதாம் க்ரதுபுங்கவ:’ (யாகங்களுள் சிறந்தது உகந்ததாகட்டும்). ‘எல்லாப் பாவங்களையும் தூய்மைப்படுத்தும்’ என்ற அடைமொழி யாகத்தின் நோக்கத்தைத் தெளிவுபடுத்துகிறது — வெற்றி அல்ல, தூய்மை.
‘நீண்ட கைகளை உடையவரே, முன்பு தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இடையிலான மோதல் காலத்தில், உலகத்தால் மதிக்கப்பட்ட விருத்திரன் என்ற பெரிய தைத்தியன் இருந்தான் என்பர். அவன் நூறு யோசனை அகலமும் அதைவிட மூன்று மடங்கு உயரமும் உடையவன்; அன்போடும் பரிவோடும் மூவுலகையும் எல்லாப் பக்கமும் கண்ணோக்கி வந்தான். தர்மம் அறிந்தவனும் நன்றி மறவாதவனும் அறிவில் நிலைபெற்றவனுமான அவன் மிகுந்த கவனத்தோடு செழிப்பான பூமியை அறநெறிப்படி ஆண்டான். அவன் ஆண்டபோது பூமி எல்லா விருப்பங்களையும் சுரந்து தந்தது; மலர்களும் கிழங்குகளும் கனிகளும் சுவை நிறைந்தவையாக இருந்தன. அந்த மகாத்மாவின் பூமி உழாமலேயே விளைந்து செழித்திருந்தது; அப்படிப்பட்ட செழிப்பான, அற்புதத் தோற்றமுடைய அரசை அவன் அனுபவித்தான்.’ லக்ஷ்மணனின் வர்ணனையில் விருத்திரன் தீய அசுரன் அல்லன், அறவுள்ளம் கொண்ட அரசன் — இது வல்கேட் உத்தர காண்டத்தின் தனிச்சிறப்பு. அவன் அரசில் உழாமலேயே விளையும் பூமி — உழவின்றியே தானியம் விளைகிறது — இது சத்திய யுகத்தின் அடையாளம். ஆகவே அவனைக் கொல்வதும் பிரம்மஹத்தி போன்ற பாவத்தை உண்டாக்குகிறது; இது பின்னர் தெளிவாகும். ‘அன்போடும் பரிவோடும்’ என்ற இரு சொற்களால் அவனுடைய உலக அன்பு காட்டப்படுகிறது. அவன் உடலின் பரப்பு மிகப் பெரியது — நூறு யோசனை அகலம், முந்நூறு யோசனை உயரம் — அதனால் அவன் வலிமையின் அளவும் சுட்டப்படுகிறது. ஆறாம் சுலோகத்தில் பதிப்பில் ‘ஸ்பீதாம்’ (செழிப்பான), திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஸர்வாம்’ (முழுவதையும்). பின்னர் அவனைக் கொன்றது எப்படிப் பாவமாயிற்று என்பதை உணர்த்துவதற்காக லக்ஷ்மணன் விருத்திரனின் குணங்களை விரிவாக வர்ணிக்கிறான் — அறவுள்ளம் கொண்டவனைக் கொல்வதும் பிரம்மஹத்திக்கு நிகரானது.
‘அவனுக்கு, “ஒப்பற்ற தவம் செய்வேன்” என்ற எண்ணம் தோன்றியது — தவமே மேலான நன்மை, மற்ற இன்பம் மயக்கமே. அவன் தன் மூத்த மகனான மதுரேசுவரனை நகர மக்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, எல்லாத் தேவர்களையும் வாட்டும் கடுந்தவத்தை மேற்கொண்டான். விருத்திரன் தவம் செய்துகொண்டிருக்கையில், இந்திரன் மிகவும் துன்புற்றவன் போல விஷ்ணுவை அணுகி இவ்வாறு சொன்னான் — “நீண்ட கைகளை உடையவரே, தவம் செய்துகொண்டிருக்கும் அவனால் எல்லா உலகங்களும் வெல்லப்பட்டுவிட்டன; அவன் வலிமையானவன், அறவுள்ளம் கொண்டவன், அவனை என்னால் அடக்க முடியாது. தேவர்களின் தலைவரே, அவன் மேலும் தவம் செய்துகொண்டே இருந்தால், உலகங்கள் நிலைத்திருக்கும் வரை அவை அவன் ஆணைக்கு உட்பட்டவையாக இருக்கும். பெரும் வலிமையுடையவரே, பெருந்தன்மையுடைய அவனை நீங்கள் கண்டுகொள்ளாமல் இருக்கிறீர்கள்; தேவர்களின் தலைவரே, நீங்கள் கோபித்தால் விருத்திரன் ஒரு கணமும் நிலைக்கமாட்டான். விஷ்ணுவே, அவன் உங்களோடு அன்புறவில் இணைந்தது முதல் உலகங்களின் தலைமையைப் பெற்றான். அப்படிப்பட்ட நீங்கள் மனவொருமையோடு உலகங்களுக்கு அருள் புரியுங்கள்; நீங்கள் செய்வதால் உலகம் முழுவதும் அமைதியும் நோயின்மையும் பெறும் அல்லவா. விஷ்ணுவே, இந்த விண்ணுலகவாசிகள் அனைவரும் உங்களை எதிர்பார்க்கிறார்கள்; விருத்திரனைக் கொல்லும் பெருஞ்செயலால் அவர்களுக்கு உதவுங்கள். இந்த மகாத்மாக்களுக்கு நீங்கள் எப்போதும் உதவியிருக்கிறீர்கள்; இது மற்றவர்களால் தாங்க முடியாதது; புகலற்றவர்களுக்கு நீங்களே புகலிடம்.”’ இந்திரனின் அச்சம் விருத்திரனின் பாவத்தால் அல்ல, அவன் தவத்தின் வலிமையால் — அவன் தவத்தால் உலகங்களை வென்றுவிடுவான் என்று. இங்கே இந்திரனின் பலவீனம் தெளிவாகிறது — அவனால் தானே முடியவில்லை, விஷ்ணுவைச் சரணடைகிறான். ‘மதுரேசுவரன்’ என்ற சொல் பற்றி அச்சுப் பதிப்பில் ஓர் அடிக்குறிப்பு உள்ளது — திலக உரையாசிரியர் ‘மதுரன் என்ற அரசன்’ என்றும், ராமாயண பூஷண உரையாசிரியர் ‘இனிய, மென்மையான இயல்புடைய அரசன்’ என்றும், ராமாயண சிரோமணி உரையாசிரியர் ‘இனிமையாகப் பேசுவோரின் தலைவன்’ அல்லது ‘மதுரா நகரின் தலைவன்’ என்றும் விளக்குகின்றனர். ‘தவமே மேலான நன்மை, மற்ற இன்பம் மயக்கமே’ என்பது விருத்திரனின் விவேகம் — அவன் அரசின் இன்பத்தை மயக்கமாகக் கருதுகிறான். இந்திரனின் சொல்லில் விஷ்ணுவின்மீது ஒரு குறைகூறலும் உள்ளது — நீங்கள் அவனைக் கண்டுகொள்ளவில்லை, ஆனால் நீங்கள் கோபித்தால் அவன் ஒரு கணமும் நிற்கமாட்டான். ‘புகலற்றவர்களுக்குப் புகலிடம்’ என்பது விஷ்ணுவின் துதி. ஒன்பதாம் சுலோகத்தில் திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘தபோ ஹி பரமம் ஸுகம்’ (தவமே மேலான இன்பம்), பதிப்பில் ‘ஸம்மோஹமிதரத்ஸுகம்’ (மற்ற இன்பம் மயக்கம்). இந்திரனின் வேண்டுகோள் அரசியல் நீதியின் பார்வையிலும் கவனிக்கத்தக்கது — அவன் விருத்திரனைக் கொல்ல விரும்புவது அவன் தீயவன் என்பதால் அல்ல, எதிர்காலத்தைப் பற்றிய அச்சத்தால். இதுவே அவன் பாவத்தின் வேர்; அதற்கான பரிகாரம் அசுவமேதத்தால் நிகழும்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे चतुरशीतितमः सर्गः॥ ८४॥