॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 29

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

மேகநாதன் இந்திரனைச் சிறைப்பிடித்தல்

இருளில் நடந்த போர், ராவணன் தேவப்படையின் நடுவே புகுதல், ராவணனை உயிருடன் பிடிக்க இந்திரனின் தீர்மானம், ராவணன் தடுத்து நிறுத்தப்படுதல், மேகநாதன் மாயையால் புகுதல், இந்திரன் கட்டப்படுதல், ராவணன் இலங்கைக்குத் திரும்புதல்

முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் இந்திரன், ராவணன் இருவரின் அம்புமழைகளால் எல்லாம் இருளால் மூடப்பட்டிருந்தது. அந்த இருள் சூழ்ந்தபோது தேவர்களும் ராக்ஷசர்களும் அனைவரும் வலிமையால் வெறிகொண்டு ஒருவரையொருவர் அழித்தபடி போரிட்டனர். தேவப்படையால் ராக்ஷசர்களின் பெரும்படை எந்த அளவுக்குக் கொல்லப்பட்டதென்றால், அதில் பத்தில் ஒரு பங்கே போரில் எஞ்சி நின்றது; மீதி யமனுலகுக்கு அனுப்பப்பட்டது. இருளில் நடந்த அந்தப் போரில் போரிட்ட தேவர்களும் ராக்ஷசர்களும் ஒருவரையொருவர் அடையாளம் காணவில்லை; ஆனால் இந்திரன், ராவணன், பெருவலிமையுடைய ராவணன் மகன் — இந்த மூவரும் இருள்வலையால் மூடப்பட்டும் மயக்கமடையவில்லை. கணப்பொழுதில் தன் படை முழுவதும் கொல்லப்பட்டதைக் கண்ட ராவணன் கடுஞ்சினமுற்றுப் பெருமுழக்கமிட்டான். வெல்லுதற்கரிய அவன் சினத்துடன் தேரில் இருந்த தேரோட்டியிடம் சொன்னான் — ‘பகைவர் படையின் நடுவே அதன் முடிவுவரை என்னைக் கொண்டுசெல். இன்று நானே என் வீரத்தால், பலவகைப் படைக்கலங்களின் பெருமழைகளால், இந்தத் தேவர்கள் அனைவரையும் யமனுலகுக்கு அனுப்புகிறேன். இந்திரனையும் தனத்தலைவனையும் வருணனையும் யமனையும் கொல்வேன்; தேவர்களை விரைவில் கொன்றொழித்து நானே அனைவர்க்கும் மேலாக நிற்பேன். மனம் தளராதே; விரைவில் என் தேரைச் செலுத்து. இரண்டாம் முறையாகச் சொல்கிறேன் — முடிவுவரை என்னைக் கொண்டுசெல். நாம் இருக்கும் இந்த இடம் நந்தனவனத்தின் பகுதி; இன்று உதயமலை இருக்கும் இடம்வரை என்னைக் கொண்டுசெல்.’ அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட தேரோட்டி மனோவேகமுடைய குதிரைகளைப் பகைவர்களின் நடுவே செலுத்தினான். ராவணனின் தீர்மானம் மிகப் பெரியது — நான்கு திசைக்காவலர்களையும் கொல்வது, தானே அனைத்துக்கும் மேலாக நிற்பது. ‘இரண்டாம் முறையாகச் சொல்கிறேன்’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய பொறுமையின்மையும் பிடிவாதமும் வெளிப்படுகின்றன. இந்தி உரை விளக்குவதுபோல, நந்தனவனம் முதல் உதயமலை வரை தேவப்படை பரந்திருந்தது — ஆகவே ராவணன் தேவப்படை முழுவதையும் பிளந்துகொண்டு செல்ல விரும்புகிறான். மூவர் மட்டுமே மயங்காதது அவர்களுடைய தனிச்சிறப்பான ஆற்றலைக் காட்டுகிறது — இந்திரன் தேவராஜன் என்பதால், ராவணன் வரபலத்தால், மேகநாதன் மாயவித்தையால். போரின் இந்தக் கட்டத்தில் ராக்ஷசப் படையில் பத்தில் ஒரு பங்கே எஞ்சியது — இதனால் தேவர்களின் வீரமும், ராவணனின் சினத்துக்கான காரணமும் சுட்டப்படுகின்றன. படையின் அழிவைக் கண்டு அவன் மனம் தளரவில்லை; மாறாக இன்னும் துணிகிறான் — தனியொருவனாகவே தேவப்படை முழுவதையும் பிளக்க விரும்புகிறான். தேரோட்டிக்கு அவன் இட்ட ஆணையில் ‘மனம் தளராதே’ என்ற சொல் — தேரோட்டியும் அஞ்சியிருந்தான் என்பதைச் சுட்டுகிறது. போரின் தொடக்கத்தில் மேகநாதனின் மாயையால் உண்டான இருள் இப்போதும் நீங்கவில்லை; அதே இருளில் தேவர்களும் ராக்ஷசர்களும் ஒருவரையொருவர் அறியவில்லை. ராவணனின் தீர்மானத்தில் நான்கு திசைக்காவலர்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றனர் — இந்திரன் கிழக்குக்கும், யமன் தெற்குக்கும், வருணன் மேற்குக்கும், தனத்தலைவன் வடக்குக்கும் காவலர்கள்; அவர்களைக் கொல்வதால் எல்லாத் திசைகளிலும் ஆட்சியை அவன் விரும்புகிறான். ‘நானே மேலாக நிற்பேன்’ என்பது அவன் அகங்காரத்தின் உச்சம். தேரோட்டியிடம் ராவணன் பேசிய சொற்கள் அவனுடைய வெல்லுதற்கரிய தன்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன.

அவனுடைய அந்தத் தீர்மானத்தை அறிந்து, தேரில் இருந்த தேவர்கோனான சக்ரன் போர்க்களத்தில் நின்ற தேவர்களிடம் சொன்னான் — ‘தேவர்களே, எனக்கு இப்போது உகந்ததாகத் தோன்றும் என் சொல்லைக் கேளுங்கள். ராக்ஷசனான தசக்ரீவன் உயிருடனேயே நன்கு பிடிக்கப்படட்டும். பெருவலிமையுடைய இவன் காற்றின் வேகமுடைய தேரில், பருவநாளில் அலைகள் பொங்கும் கடல்போலப் படையின் நடுவே செல்வான். இன்று இவனைக் கொல்ல இயலாது; ஏனெனில் வரத்தால் இவன் முற்றிலும் அச்சமற்றவன்; ஆகவே நாம் அந்த ராக்ஷசனைப் பிடிப்போம் — போரில் கவனமாக இருங்கள். பலி அடக்கப்பட்டதால் நான் மூவுலகையும் ஆள்வதுபோல, இந்தப் பாவியையும் அடக்குவதே எனக்கு உகந்தது.’ பிறகு சக்ரன் ராவணனை விட்டுவிட்டு வேறோர் இடத்தில் நின்று, பேரரசே, ராக்ஷசர்களை அச்சுறுத்தியபடி போரில் போரிட்டான். இந்திரனின் உத்தி விஷ்ணுவின் சொல்லோடு பொருந்துகிறது — ராவணன் இன்று கொல்லத்தக்கவன் அல்லன்; ஆகவே பிடிக்கத்தக்கவன். பலியின் எடுத்துக்காட்டு பொருள்பொதிந்தது — விஷ்ணு வாமன வடிவில் பலியைப் பாதாளத்தில் அடக்கினார்; அதனால் இந்திரனின் மூவுலக ஆட்சி நிலைபெற்றது. இந்திரன் அவ்வாறே ராவணனைக் கட்ட விரும்புகிறான். ஆனால் கதையின் முரண்நகை — பிடிக்க விரும்புபவனே பின்னர் பிடிக்கப்படுகிறான். ‘பருவநாளில் கடல்’ என்ற உவமை, முழுநிலவு நாளில் பொங்கும் கடலைப்போல ராவணனின் தடுக்கமுடியாத வேகத்தைக் காட்டுகிறது. ‘பேரரசே’ என்ற விளி மீண்டும் ராமனை நோக்கியது. இந்திரனின் சொற்களில் ‘நன்கு’ என்ற சொல் கவனிக்கத்தக்கது — பிரம்மனின் வரத்தின் வரம்பு மீறப்படாதவாறு, அவன் ராவணனைத் துன்புறுத்த அல்ல, முறையாக அடக்கவே விரும்புகிறான். உயிருடன் பிடிப்பதற்குக் கொல்வதைவிட மிகுந்த திறமை தேவை என்பதால், ‘கவனமாக இருங்கள்’ என்று அவன் தேவர்களை எச்சரிக்கிறான்.

பின்வாங்காத தசக்ரீவன் வடக்குப் பக்கமாகத் தேவப்படைக்குள் புகுந்தான்; சதக்ரதுவோ தெற்குப் பக்கமாக ராக்ஷசப் படைக்குள் புகுந்தான். பிறகு நூறு யோஜனை தொலைவு உள்ளே புகுந்த ராக்ஷச அதிபன் தேவப்படை முழுவதையும் அம்புமழைகளால் மூடினான். பிறகு தன் படை அழிந்ததைக் கண்ட சக்ரன் பதற்றமின்றி பத்துத் தலையனைச் சூழ்ந்து தடுத்து நிறுத்தினான் — எல்லாப் பக்கங்களிலும் மறித்துப் போரிலிருந்து அவனைத் திருப்பினான். இதற்கிடையில் சக்ரனின் பிடியில் சிக்கிய ராவணனைக் கண்டு தானவர்களும் ராக்ஷசர்களும், ‘ஐயோ, நாம் அழிந்தோம்’ என்று பெருங்கூச்சலிட்டனர். நூறு யோஜனை உள்ளே புகுந்தது தேவப்படையின் பரப்பையும் ராவணனின் வீரத்தையும் காட்டுகிறது. இந்திரன் இங்கே ‘பதற்றமற்றவன்’ — முந்தைய சர்க்கங்களில் அஞ்சியிருந்த அவன் இப்போது மனவுறுதியுடன் போரிடுகிறான்; தன் தீர்மானத்தை ஏறக்குறைய நிறைவேற்றிவிடுகிறான். ராக்ஷசர்களின் அவலக்குரல் அவர்கள் தலைவனின் நெருக்கடியைச் சுட்டுகிறது; அதுவே மேகநாதன் உள்ளே புகுவதற்குக் காரணமாகிறது. இரு படைகளும் எதிரெதிர்த் திசைகளிலிருந்து புகுவது போரின் அணிவகுப்பைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. இந்திரன் ராவணனைப் பிடிப்பது ஏறக்குறைய நிறைவேறிவிட்டது — அவன் திட்டம் பலிப்பதுபோல் தோன்றுகிறது; ஆனால் அடுத்த கணத்தில் நிலைமை தலைகீழாகும்.

பிறகு சினத்தால் தன்னிலை இழந்த ராவணன் மகன் தேரில் ஏறி, கடுஞ்சினத்துடன் மிகக் கொடிய அந்தத் தேவப்படைக்குள் புகுந்தான். முன்பு பசுபதியிடமிருந்து பெற்ற அந்தப் பெருமாயைக்குள் புகுந்து, மிகுந்த ஆவேசத்துடன் அவன் அந்தப் படையைத் தாக்கினான். அவன் மற்ற தேவர்கள் அனைவரையும் விட்டுவிட்டுச் சக்ரனையே நோக்கிப் பாய்ந்தான்; பேரொளியுடைய மகேந்திரனோ பகைவனின் மகனைக் காணவில்லை. அங்கே கவசம் கழன்று, தேவர்களால் தாக்கப்பட்டபோதும் ராவணன் மகன் சிறிதும் அஞ்சவில்லை. எதிர்வந்த மாதலியைச் சிறந்த அம்புகளால் அடித்துவிட்டு, மீண்டும் மகேந்திரனை அம்புமழையால் மூடினான். பிறகு சக்ரன் தேரை விட்டு, தேரோட்டியை அனுப்பிவிட்டு, ஐராவதத்தின்மேல் ஏறி ராவணன் மகனைத் தேடினான். மாயவலிமையுடைய அவன் கண்ணுக்குப் புலப்படாமல் வானில் இயங்கியபடி, இந்திரனை மாயையால் சூழ்ந்து அம்புகளால் தாக்கினான். இந்திரன் களைத்துவிட்டான் என்று ராவணன் மகன் அறிந்தபோது, அவனை மாயையால் கட்டித் தன் படையை நோக்கிக் கொண்டுசென்றான். பெரும்போர்க்களத்திலிருந்து அவனால் வலிந்து கொண்டுசெல்லப்படும் மகேந்திரனைக் கண்டு அமரர்கள் அனைவரும், ‘இது என்னவாக இருக்கும்?’ என்று சிந்தித்தனர் — ‘போர்களை வெல்லும் அந்தச் சக்ரனை வென்ற மாயாவி கண்ணுக்குப் புலப்படவில்லை; வித்தைகளை அறிந்தவனாக இருந்தும் இந்திரன் அவனுடைய மாயையால் வலிந்து கவரப்பட்டானே.’ இருபத்தைந்தாம் சர்க்கத்தில் சுக்கிரன் வருணித்த தாமஸீ மாயை — ‘இருளை உண்டாக்குவது; போரில் அதைப் பயன்படுத்துபவனின் போக்கு அறியப்படாது’ — இங்கே முழுமையாகப் பலிக்கிறது. மேகநாதன் கண்ணுக்குப் புலப்படாமல் போரிடுகிறான்; ஆகவே இந்திரன் அவனைக் காணவில்லை. ‘சக்ரஜித்’ (சக்ரனை வென்றவன்) என்ற பெயர் இங்கே முதன்முறையாகத் தேவர்களாலேயே உச்சரிக்கப்படுகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் பிரம்மா அந்தப் பெயரை நிலைநிறுத்துவார். இந்திரன் ஐராவதத்தில் ஏறியதும் பயனற்றது — கண்ணுக்குப் புலப்படாத பகைவனை எப்படித் தேடுவது? இருபத்தைந்தாம் சுலோகமும் (கவசம் கழல்வது) முப்பத்தொன்றாம் சுலோகத்தின் முன்பாதியும் வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளவை. தந்தையால் முன்பு தடுக்கப்பட்டிருந்தும் மேகநாதன் மீண்டும் போரில் புகுகிறான் — தந்தையின் நெருக்கடி அவனைத் தூண்டுகிறது. அவன் மற்ற தேவர்கள் அனைவரையும் விட்டு இந்திரனையே இலக்காக்குகிறான் — வேரைப் பிடித்தால் அனைத்தும் தோற்கும் என்பது அவன் உத்தி. கவசம் அழிந்தபோதும் அவன் அஞ்சாதது அவன் வீரத்தைக் காட்டுகிறது. மாதலி தாக்கப்பட்டதால் இந்திரன் தேரிழக்கிறான்; பிறகு ஐராவதத்தில் ஏறுகிறான்; ஆனால் யானையும் கண்ணுக்குப் புலப்படாத பகைவனைக் காணவில்லை. இறுதியில் இந்திரனின் களைப்பே அவன் தோல்விக்குக் காரணம் — அவன் களைத்துவிட்டதை அறிந்த பிறகுதான் மேகநாதன் அவனைக் கட்டுகிறான். தேவர்களின் வியப்பு ‘இது என்னவாக இருக்கும்?’ என்ற கேள்வியில் வெளிப்படுகிறது; இந்திரனின் வித்தையை அவர்கள் அறிவார்கள்; ஆயினும் மாயையால் அவன் தோற்கடிக்கப்பட்டானே என்பது அவர்களுடைய பெருந்துயரம்.

இதற்கிடையில் தேவக் கூட்டங்கள் அனைத்தும் சினமுற்று ராவணனைப் புறங்காட்டச் செய்து அம்புமழைகளால் மூடின. ஆதித்யர்களையும் வசுக்களையும் எதிர்கொண்டு பகைவர்களால் வருத்தப்பட்ட ராவணன் போரில் போரிட இயலாமல் போனான். அடிகளால் நைந்து வாடிய தந்தையைக் கண்டு, கண்ணுக்குப் புலப்படாமல் நின்ற ராவணன் மகன் போரில் இவ்வாறு சொன்னான் — ‘தந்தையே, வாருங்கள், செல்வோம்; போர்ச்செயல் நிறுத்தப்படட்டும். நமக்கே வெற்றி என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள்; கவலை நீங்கி நலமாக இருங்கள். தேவப்படைக்கும் மூவுலகுக்கும் தலைவனான இவன் தேவப்படையின் நடுவிலிருந்து பிடிக்கப்பட்டான்; தேவர்களின் செருக்கு உடைக்கப்பட்டது. பகைவனை உம் வலிமையால் அடக்கிவிட்டீர்; மூவுலகையும் விருப்பம்போல் அனுபவியுங்கள். இங்கே வீணாக உழைப்பதால் உமக்கு என்ன பயன்? இன்று போர் பயனற்றது.’ ராவணன் மகனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு அந்தத் தேவக் கூட்டங்கள் போர்ச்செயலிலிருந்து விலகின; சக்ரனை இழந்த தேவர்கள் சென்றுவிட்டனர். இங்கே மேகநாதன் தக்க நேரத்தில் செய்த உதவி கவனிக்கத்தக்கது — தந்தை நைந்துபோயிருக்கிறான்; மகன் அவனைக் காக்கிறான், வெற்றியையும் அறிவிக்கிறான். அவன் கண்ணுக்குப் புலப்படாமலேயே பேசுகிறான்; அதனால் அவன் மாயை இன்னும் உடையாமல் இருக்கிறது. தேவர்கள் விலகுவது இயல்பே — தலைவன் பிடிக்கப்பட்டான்; போரின் நோக்கமே அழிந்துவிட்டது. தந்தையின் வாட்டம் மகனின் வெற்றியால் திடீரென மகிழ்ச்சியாக மாறுகிறது. மேகநாதனின் சொற்களில் மூன்று பகுதிகள் — போரின் முடிவு, வெற்றியின் அறிவிப்பு, வருங்கால இன்பத்துக்கான உறுதிமொழி. ‘மூவுலகையும் விருப்பம்போல் அனுபவியுங்கள்’ என்ற சொல் ராவணனின் திக்விஜயத்தின் இறுதி இலக்கை நிறைவுசெய்கிறது. தேவர்கள் ‘சக்ரனை இழந்தவர்கள்’ — அரசனில்லாத படை அனாதை. ஆதித்யர்களாலும் வசுக்களாலும் ராவணன் தோற்கடிக்கப்பட்டதும் கவனிக்கத்தக்கது — மேகநாதன் இல்லாவிட்டால் ராவணனும் கட்டப்பட்டிருப்பான். மகனின் சொல் தந்தையின் மதிப்பைக் காக்கிறது — அவன் ‘நீர் தோற்றீர்’ என்று சொல்லவில்லை, ‘நமக்கே வெற்றி’ என்று சொல்கிறான்; அதனால் தந்தையும் வெற்றியில் பங்காளியாகிறான்.

பிறகு போர்க்களத்திலிருந்து விலகிய, மேலான ஆற்றலுடைய, தேவர்களின் பகைவனும் புகழ்பெற்றவனுமான நிசாசர வேந்தன், தன் மகனின் அந்த இனிய சொல்லை மதிப்புடன் கேட்டு மகனிடம் சொன்னான் — ‘தலைவனே, மகனே, பெருவலிமைக்கு ஏற்ற வீரச்செயல்களால் நீ என் குலத்தையும் குடிவழியையும் வளர்ப்பவன்; ஏனெனில் ஈடற்ற வலிமையுடைய இந்தத் தேவர்கோனையும் தேவர்களையும் நீ இன்று வென்றுவிட்டாய். வாசவனைத் தேரில் ஏற்றிக்கொண்டு படை சூழ இங்கிருந்து நகருக்குச் செல்; நானும் அமைச்சர்களுடன் மகிழ்ச்சியுடன் விரைவில் உன் பின்னால் வருகிறேன்.’ பிறகு படை சூழ வாகனங்களுடன் வீரனான ராவணன் மகன் தேவர்கோனை அழைத்துக்கொண்டு தன் மாளிகையை அடைந்து, போர்புரிந்த ராக்ஷசர்களை அனுப்பிவைத்தான். சர்க்கத்தின் இறுதி நான்கு சுலோகங்கள் நீண்ட யாப்பில் (புஷ்பிதாக்ரா) இயற்றப்பட்டுள்ளன — வெற்றியின் கொண்டாட்டம் யாப்புமாற்றத்தாலும் சுட்டப்படுகிறது. ராவணன் மகனை ‘தலைவனே’ என்று விளிக்கிறான் — அவனுடைய வெற்றியின் பெருமையால் தந்தையே மகனைத் தலைவனாக மதிக்கிறான். இந்திரன் கட்டப்பட்டதுடன் கதையின் ஒரு பகுதி நிறைவடைகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் பிரம்மா வந்து அவனை விடுவிப்பார்; மேகநாதனுக்கு ‘இந்திரஜித்’ என்ற பெயரையும் அளிப்பார். ராவணன் தானே மகனின் பின்னால் செல்கிறான் — இன்று மகனே முன்னோடி. ராவணனின் புகழுரையில் ‘ஈடற்ற வலிமையுடைய தேவர்கோன்’ என்ற சொல் பகைவனின் வலிமையையும் ஏற்றுக்கொள்கிறது — ஏனெனில் வலிய பகைவனைத் தோற்கடிப்பதே பெரும் வெற்றி. மேகநாதன் தன் மாளிகைக்குச் சென்று போரில் உழைத்த ராக்ஷசர்களை அனுப்பிவைக்கிறான் — இது ஒரு படைத்தலைவனுக்குத் தகுந்த நடத்தை.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे एकोनत्रिंशः सर्गः॥ २९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க