॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 28

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

மேகநாதன் ஜயந்தன் போரும் இந்திரன் ராவணன் சந்திப்பும்

சுமாலியின் வதத்தால் சினமுற்ற மேகநாதனின் தாக்குதல், ஜயந்தனின் போர், மாய இருள், புலோமன் ஜயந்தனைக் கொண்டுசெல்லுதல், இந்திரன் புறப்படுதல், ராவணனின் தேர், கும்பகர்ணனின் போர், ராக்ஷசப் படையின் அழிவு, இந்திரனுக்கும் ராவணனுக்கும் அம்புப்போர்

முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் சாவித்ரன் என்ற வசுவால் சுமாலி கொல்லப்பட்டான்; அவன் உடல் கதையால் சாம்பலாக்கப்பட்டது; ராக்ஷசர்கள் ஓடினர். வசுவால் சுமாலி சாம்பலாக்கப்பட்டதைக் கண்டும், தேவர்களால் வருத்தப்பட்ட தன் படை ஓடுவதைக் கவனித்தும், ராவணனின் வலிமைமிக்க மகனான மேகநாதன் சினமுற்று, ராக்ஷசர்கள் அனைவரையும் திருப்பிக்கொண்டு போருக்கு நின்றான். அந்த மகாரதன், முன்பு மாஹேஸ்வர யாகத்தில் பெற்ற, நெருப்பின் நிறமுடைய, விரும்பிய இடம் செல்லும் தேரில் ஏறி, காடுகளை எரிக்கும் நெருப்புபோல அந்தத் தேவப்படையை நோக்கிப் பாய்ந்தான். பலவகைப் படைக்கலங்கள் ஏந்தி அவன் உள்ளே புகுவதைக் கண்ட மாத்திரத்திலேயே தேவர்கள் அனைவரும் எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடினர். போரை விரும்பிய அவன் முன் எவரும் நிற்கவில்லை. அப்போது இந்திரன் அஞ்சி நடுங்கிய தேவர்கள் அனைவரையும் கடிந்துகொண்டு சொன்னான் — ‘தேவர்களே, அஞ்சாதீர்கள், ஓடாதீர்கள், போருக்குத் திரும்புங்கள். தோல்வியறியாத என் மகன் இதோ போருக்குச் செல்கிறான்.’ பாட்டனின் வதத்தால் மேகநாதனின் சினம் கொழுந்துவிட்டது; குலத்துக்காகப் பழிவாங்க அவன் முன்னே வருகிறான். முந்தைய சர்க்கத்தில் இந்திரன் தானே அஞ்சி விஷ்ணுவிடம் அடைக்கலம் புகுந்தான்; இப்போது அவன் மற்றவர்களைக் கடிந்துகொள்கிறான், தன் மகனை அனுப்புகிறான் — இதனால் விஷ்ணுவின் சொல்லால் ஆறுதல் பெற்று அவன் மீண்டும் மனவுறுதி பெற்றான் என்பது சுட்டப்படுகிறது. ‘காடுகளை எரிக்கும் நெருப்புபோல’ என்ற உவமை மேகநாதனின் வேகத்தையும் அழிக்கும் ஆற்றலையும் காட்டுகிறது — காட்டுத்தீ காய்ந்த காட்டைக் கணப்பொழுதில் எரிப்பதுபோல அவன் தேவப்படையை எரிக்கிறான். ‘கண்ட மாத்திரத்திலேயே’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய அச்சமூட்டும் தன்மை மிகுதியாகச் சொல்லப்படுகிறது — போருக்கு முன்பே தேவர்கள் ஓடுகின்றனர். இந்திரன் தன் மகனுக்குத் தரும் ‘தோல்வியறியாதவன்’ என்ற அடைமொழி அவன் நம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது; ஆனால் பின்னர் அதே மகன் போர்க்களத்திலிருந்து கொண்டுசெல்லப்படப்போகிறான் — இது கதையின் முரண்நகை. சுமாலியின் மரணம் மேகநாதனுக்குத் தனிப்பட்ட அடி — அவன் அவனுக்குக் கொள்ளுப்பாட்டன் போன்ற முதிய மூதாதை.

பிறகு சக்ரனின் மகனான, ஜயந்தன் என்று புகழ்பெற்ற தேவன் வியத்தகு அமைப்புடைய தேரில் போர்க்களத்துக்கு வந்தான். பிறகு தேவர்கள் அனைவரும் சசியின் மகனைச் சூழ்ந்துகொண்டு போரில் ராவணனின் மகனை எதிர்கொண்டு தாக்கினர். தேவர்களுக்கும் ராக்ஷசர்களுக்கும், மகேந்திரனின் மகனுக்கும் ராக்ஷச வேந்தனின் மகனுக்கும் இடையே நிகரான போர் நடந்தது — இருவரும் அரசகுமாரர்கள், இருவரும் வீரர்கள். பிறகு ராவணனின் மகன், ஜயந்தனின் தேரோட்டியும் மாதலியின் மகனுமான கோமுகன்மீது பொன்னணி பூண்ட அம்புகளை எய்தான். சசியின் மகனான ஜயந்தனும் அவ்வாறே அவனுடைய தேரோட்டியைத் துளைத்தான்; சினமுற்ற ராவணனின் மகன் அந்த ஜயந்தனை எல்லாப் பக்கங்களிலும் திருப்பித் துளைத்தான். சினம் பொங்கிய வலியோனான ராவணனின் மகன், கண்களை அகல விரித்து, சக்ரனின் மைந்தனை அம்புமழையால் மூடினான். பிறகு கடுஞ்சினமுற்ற அவன் கூரிய முனைகளுடைய ஆயிரக்கணக்கான பலவகைப் படைக்கலங்களை — சதக்னிகள், உலக்கைகள், ஈட்டிகள், கதைகள், வாள்கள், கோடரிகள், பெரும் மலைச்சிகரங்கள் ஆகியவற்றை — தேவப்படைகள்மீது வீழ்த்தினான். போரின் தொடக்கமே தேரோட்டிகளிடம்தான் — முதலில் தேரோட்டியைத் தாக்குகிறார்கள்; அதனால் தேர்வீரன் ஆதரவற்றவனாவான். இங்கே தொடக்கத்தில் போர் சமநிலையில் உள்ளது; பின்னர் மேகநாதனின் மேலாதிக்கம் — படிப்படியாக அவன் உச்சத்தை அடைகிறான். அவனுடைய படைக்கலங்களின் மிகுதி, மாஹேஸ்வர யாகத்தில் அவன் பெற்ற வற்றாத இரு அம்பறாத்தூணிகளையும் தெய்வீக அஸ்திரத்தையும் நினைவூட்டுகிறது. கோமுகன் மாதலியின் மகன் என்பதை அறியவேண்டும் — இந்திரனின் தேரோட்டியின் குலமே ஜயந்தனுக்கும் தேரோட்டுகிறது. ‘கண்களை அகல விரித்து’ என்ற அடைமொழி அவன் சினத்தின் கண்கூடான அடையாளம். ஜயந்தனின் வருகை தேவர்களின் மனத்தில் மீண்டும் நம்பிக்கையை உண்டாக்குகிறது — அரசகுமாரனைக் காக்கப் படைவீரர்கள் சூழ்வதுபோல அவர்கள் அவனைச் சூழ்ந்து போரிடுகின்றனர். இரு இளவரசர்களின் போர் தந்தையரின் போருக்கு முன்வடிவம் போன்றது — அதன்பின் இந்திரனும் ராவணனும் தாமே போரிடுகின்றனர். மேகநாதனின் படைக்கல மழையில் மலைச்சிகரங்களும் வீழ்த்தப்படுவது அவனுடைய மனிதருக்கு அப்பாற்பட்ட வலிமையைக் காட்டுகிறது. பதினான்காம் சுலோகத்தில் உள்ள படைக்கலப் பெயர்ப்பட்டியல் திறனாய்வுப் பதிப்பின் ஆறடிச் சுலோகத்தின் ஒரு பகுதி; வல்கேட் பதிப்பிலோ அது இரண்டு சுலோகங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. தேரோட்டிகளைக் கொல்வதும் போர்நெறியின் ஒரு பகுதி — தேரைச் செலுத்துபவன் அழிந்தால் தேர்வீரனுக்கு இயக்கம் இல்லை.

பகைவர் படைகளை அழித்துக்கொண்டிருந்த அந்த ராவணன் மகனின் ஆற்றலால் உலகங்கள் கலங்கின; பிறகு எங்கும் இருள் சூழ்ந்தது. அந்த இருளாலும் அம்புகளாலும் வருந்திய தேவப்படை சசியின் மகனைச் சுற்றிலும் பலவகையிலும் நிலைகுலைந்தது. தேவர்களோ ராக்ஷசர்களோ ஒருவரையொருவர் அடையாளம் காணவில்லை; தடுமாறிய அவர்கள் அங்குமிங்கும் ஓடினர். இருளால் மூடப்பட்டு மயங்கிய தேவர்கள் தேவர்களையே, ராக்ஷசர்கள் ராக்ஷசர்களையே கொன்றனர்; மற்றவர்கள் ஓடினர். இதற்கிடையில் புலோமன் என்ற வீரனான தைத்தியத் தலைவன் சசியின் மகனான ஜயந்தனைப் பற்றிக்கொண்டு அப்புறப்படுத்தினான். மகளின் மகனான அவனை எடுத்துக்கொண்டு அவன் கடலுக்குள் புகுந்தான்; ஏனெனில் அவன் அவனுக்கு மூதாதை — தாய்வழிப் பாட்டன் — ஆவான்; அவனுடைய மகள்தான் சசி. அப்போது ஜயந்தன் மறைந்துவிட்டதை அறிந்து தேவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியிழந்து வருந்தி ஓடினர். ராவணன் மகனோ கடுஞ்சினமுற்று, தன் படைகள் சூழ அந்தத் தேவர்களை நோக்கிப் பாய்ந்து பெரும் முழக்கமிட்டான். இந்த இருள் பரவியது மேகநாதனின் தாமஸீ மாயையின் விளைவு; அதை இருபத்தைந்தாம் சர்க்கத்தில் சுக்கிரன் ‘இருளை உண்டாக்குவது’ என்று வருணித்தார். புலோமனின் செயல் விந்தையானது — தைத்தியனாக இருந்தும் மகளின் மகனைக் காப்பதற்காக அவனைப் போர்க்களத்திலிருந்து அப்புறப்படுத்துகிறான்; உறவுப்பாசம் பகைத்தரப்பையும் கடந்துநிற்கிறது. ஆனால் தேவர்கள் அதை அறியவில்லை; ஜயந்தன் அழிந்துவிட்டான் என்று எண்ணி நம்பிக்கை இழக்கின்றனர். தேவர்கள் தேவர்களையும் ராக்ஷசர்கள் ராக்ஷசர்களையும் கொல்லும் பதினெட்டாம் சுலோகம் வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது. இருளில் தம் தரப்பினரையே ஒருவரையொருவர் கொல்வது போரின் மிக அச்சமூட்டும் வடிவம் — பகைவனும் நண்பனும் அடையாளம் தெரிவதில்லை. மேகநாதனின் மாயை பகைவர்களை மட்டுமல்ல, தன் வீரர்களையும் மயக்குகிறது. ஜயந்தனின் மறைவு தேவர்களின் மனவுறுதிக்கான ஆதாரத்தையே பறித்துவிடுகிறது; ஆகவே அவர்கள் ஓடுவது இயல்பே. மேகநாதனின் பெருமுழக்கம் அவன் வெற்றியின் அறிவிப்பு. புலோமனின் குடிவழித் தொடர்பும் தெளிவாக்கப்படுகிறது — சசி புலோமனின் மகள்; ஆகவே அவள் ‘பௌலோமி’ என்று புகழ்பெற்றவள்; அவள் மகன் ஜயந்தன் புலோமனின் மகள்வழிப் பேரன். இவ்வாறு தைத்திய குலத்துக்கும் தேவ குலத்துக்கும் இடையிலான மணவுறவு இங்கே நினைவூட்டப்படுகிறது. மகனைப் பிரிந்து துயருற்ற இந்திரனின் செவிகளிலும் மேகநாதனின் முழக்கம் விழுந்திருக்கும்.

மகன் மறைந்ததையும் தேவர்கள் ஓடுவதையும் கண்ட தேவர்கோன் இந்திரன் மாதலியிடம், ‘தேர் கொண்டுவரப்படட்டும்’ என்று சொன்னான். பிறகு மாதலியால் செலுத்தப்பட்ட, பெருவேகமுடைய, தெய்வீகமான, மிக அச்சமூட்டும், ஆயத்தமான பெருந்தேர் வந்து நின்றது. அந்தத் தேரின் முன்னே மின்னலுடன் கூடிய பெருவலிமையுடைய மேகங்கள் காற்றால் அலைக்கப்பட்டுப் பேரொலி எழுப்பி முழங்கின. தேவர்களின் தலைவன் புறப்பட்டதும் பலவகை வாத்தியங்கள் இசைக்கப்பட்டன; கந்தர்வர்கள் ஒருமுகப்பட்டனர்; அப்சரஸ் கூட்டங்கள் நடனமாடின. ருத்ரர்கள், வசுக்கள், ஆதித்யர்கள், அஸ்வினி தேவர்கள், மருத்துக் கூட்டங்கள் ஆகியோர் சூழ, தேவர்களின் அதிபன் பலவகைப் படைக்கலங்களுடன் புறப்பட்டான். சக்ரன் புறப்படும்போது கடுங்காற்று வீசியது; கதிரவன் ஒளியிழந்தான்; பெரும் எரிநட்சத்திரங்கள் விழுந்தன. இந்திரனின் தேரின் வருணனை அவன் பதவிக்கு ஏற்றது — மேகங்கள், மின்னல்கள், காற்று ஆகியவை அனைத்தும் மழைத்தெய்வத்தின் துணைவர்கள். ஆனால் புறப்படும்போதே தீய அறிகுறிகள் — கடுங்காற்று, ஒளியிழந்த சூரியன், எரிநட்சத்திர வீழ்ச்சி — இந்திரனின் வருங்காலத் தோல்வியைச் சுட்டுகின்றன. திருவிழாவின் வாத்தியங்களும் நடனமும், தீய அறிகுறிகளும் ஒரே நேரத்தில் — இந்த முரண் கதையின் போக்கைச் சுட்டுகிறது: வெளியே ஆடம்பரம், உள்ளே ஆபத்து. மகன் அழிந்தான் என்று எண்ணி இந்திரன் தானே போருக்குப் புறப்படுகிறான் — தந்தையின் துயரும் சினமும் அவனைத் தூண்டுகின்றன. மாதலி இந்திரனின் புகழ்பெற்ற தேரோட்டி; யுத்த காண்டத்தில் அவன் ராமனுக்கும் இந்திரனின் தேரைக் கொண்டுவருவான்; அவன் பெயர் இங்கே முன்கூட்டியே அறிமுகமாகிறது. தேரின் ஆயத்தநிலை ‘ஆயத்தமாகவே’ என்ற சொல்லால் சொல்லப்படுகிறது — தேவராஜனின் தேர் எப்போதும் போருக்குத் தயார். அரசனின் பயணத்தில் மங்கல வாத்தியங்கள் முழங்குவதுபோல, கந்தர்வர்களும் அப்சரஸ்களும் தேவராஜனின் புறப்பாட்டைத் திருவிழாவாகக் கொண்டாடுகின்றனர்.

இதற்கிடையில் பெருமிதமுடைய வீரனான தசக்ரீவன் விஶ்வகர்மாவால் உருவாக்கப்பட்ட தெய்வீகத் தேரில் ஏறினான். அந்தத் தேர் மிகப் பெரிய உடலுடைய, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் பாம்புகளால் சுற்றப்பட்டிருந்தது; அவற்றின் மூச்சுக்காற்றால் அது போர்க்களத்தில் கொழுந்துவிட்டு எரிவதுபோல் இருந்தது. தைத்தியர்களாலும் நிசாசரர்களாலும் சூழப்பட்ட அந்தத் தெய்வீகத் தேர் போரை நோக்கி மகேந்திரனை எதிர்த்துச் சென்றது. ராவணன் மகனைத் தடுத்துவிட்டுத் தானே போரில் நின்றான்; ராவணன் மகனும் போரிலிருந்து விலகித் தேரில் அமர்ந்தான். பிறகு தேவர்களுக்கும் ராக்ஷசர்களுக்கும் போர் தொடங்கியது; அவர்கள் மேகங்களைப்போலப் படைக்கலங்களைப் பொழிந்தனர். அரசே, தீய உள்ளம் கொண்ட கும்பகர்ணன் பலவகைப் படைக்கலங்களை ஓங்கியபடி யாருடன் போரிடுகிறான் என்பதே அப்போது தெரியவில்லை — வெறிகொண்டவன்போலத் தம்மவர் பிறர் என்று பிரித்தறியாமல், பற்களாலும் கால்களாலும் தோள்களாலும் கைகளாலும் சக்தி, தோமரம், உலக்கை ஆகியவற்றாலும், கைக்கு வந்ததைக் கொண்டு கடுஞ்சினத்துடன் தேவர்களை அடித்தான். அந்த நிசாசரன் மிகக் கொடிய ருத்ரர்களை எதிர்கொண்டு அவர்களுடன் போரிட்டபோது படைக்கலங்களால் இடைவிடாது காயமுற்றான். படைக்கலங்களால் உடல் நிறைந்து குருதி வழிய நின்ற கும்பகர்ணன், மின்னலும் இடிமுழக்கமும் கொண்டு தாரைதாரையாகப் பொழியும் மேகம்போல் விளங்கினான். ‘அரசே’ என்ற விளி அகஸ்தியர் ராமனிடம் பேசுவதை நினைவூட்டுகிறது. ராவணன் மகனை ஓய்வுக்கு அனுப்புகிறான் — அரசனே அரசனை எதிர்கொள்ளவேண்டும் என்பதால் அவன் இந்திரனுடன் தானே போரிட விரும்புகிறான். கும்பகர்ணனின் போர் அவன் இயல்புக்கு ஏற்றது — படைக்கலங்களையும் விட்டுப் பற்களாலும் கால்களாலும் போரிடுகிறான். காயமுற்ற கும்பகர்ணனை மேகத்துக்கு உவமிக்கும் முப்பத்தேழாம் சுலோகம் வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது. இரு தேர்களுக்கிடையிலான வேறுபாடு கவனிக்கத்தக்கது — இந்திரனின் தேர் மேகங்களும் மின்னல்களும் கொண்டது; ராவணனின் தேர் பாம்புகளால் சுற்றப்பட்டது; இரண்டும் தெய்வீகமானவை, ஆனால் ஒன்று வானத்தின், மற்றொன்று பாதாளத்தின் அடையாளம்போல. ராவணனின் தேர் விஶ்வகர்மாவால் உருவாக்கப்பட்டது — தேவர்களின் சிற்பியே அவன் தேரை உருவாக்கினான்; அது புஷ்பகம்போலக் குபேரனிடமிருந்து கவரப்பட்டதாக இருக்கலாம். கும்பகர்ணன் ருத்ரர்களுடன் போரிடுவதில், ருத்ரர்களின் கொடுமை அவனுடைய கொடுமைக்கு நிகராகிறது. ராவணன் தன் மகனையே தடுக்கிறான் — மேகநாதன் வெற்றிபெற்று வந்தான்; ஆயினும் தந்தை அவனை ஓய்வெடுக்கச் செய்கிறான். இதனால் ராவணனின் செருக்கு சுட்டப்படுகிறது: இந்திரனைத் தோற்கடித்த புகழ் தனக்கே சேரவேண்டும். ஆனால் அடுத்த சர்க்கத்தில் மீண்டும் மேகநாதனே இந்திரனைச் சிறைப்பிடிப்பான்; ஆகவே இந்த ஓய்வு குறுகிய காலமே. தேவர்களுக்கும் ராக்ஷசர்களுக்கும் நடந்த போர் மேகங்களின் மழைபோன்றது — இருபுறமும் படைக்கல மழை.

பிறகு மருத்துக் கூட்டங்களுடன் கூடிய தேவர்களால் எதிர்க்கப்பட்ட அந்த ராக்ஷசப் படை முழுவதும் போர்க்களத்தில் பலவகைப் படைக்கலங்களால் விரட்டியடிக்கப்பட்டது. சிலர் கொல்லப்பட்டு, வெட்டப்பட்டு, தரையில் துடித்தனர்; மற்றவர்கள் வாகனங்களில் ஒட்டியபடியே போர்க்களத்தில் நின்றனர். தேர்கள், யானைகள், கழுதைகள், ஒட்டகங்கள், பாம்புகள், குதிரைகள், சிசுமாரங்கள், பன்றிகள், பிசாச முகமுடைய விலங்குகள் ஆகிய வாகனங்களைக் கைகளால் தழுவிக்கொண்டு விறைத்து நின்ற சில நிசாசரர்கள், தேவர்களின் படைக்கலங்களால் பிளக்கப்பட்டு மாண்டனர். தரையில் கொல்லப்பட்டு உறங்குவதுபோலக் கிடந்த ராக்ஷசர்கள் அனைவருடைய அந்தப் போர்க்களக் குழப்பம் ஓர் ஓவியம்போலத் தோன்றியது. போர்முனையில் குருதியே நீராக ஓடும், காகங்களும் கழுகுகளும் நிறைந்த, படைக்கலங்களையே முதலைகளாகக் கொண்ட ஒரு நதி பெருக்கெடுத்தது. இங்கே போரின் அச்சமூட்டும் சித்திரம் — இறந்தவர்களும் வாகனங்களில் ஒட்டிக்கொண்டு, ஓவியத்தில் அசையாத உருவங்களைப்போல நிற்பதாகத் தோன்றுகின்றனர். குருதி நதி என்ற உருவகம் ராமாயணத்தில் பலமுறை காணப்படுகிறது — நீர் குருதி, முதலைகள் படைக்கலங்கள், கரையில் காகங்களும் கழுகுகளும். ராக்ஷசர்களின் வாகனங்கள் மீண்டும் எண்ணப்படுகின்றன — இருபத்தைந்தாம் சர்க்கத்தில் சொல்லப்பட்டவையே இங்கே இறந்தவர்களால் தழுவப்பட்டுள்ளன. மருத்துக்களும் ருத்ரர்களும் காட்டிய வீரத்தால் போரின் போக்கு தேவர்களுக்குச் சாதகமாக மாறுகிறது. ‘ஓவியம்போல’ என்ற உவமை தனித்தன்மை வாய்ந்தது — இறந்தவர்களின் அசைவற்ற உருவங்கள் ஓவியத்தில் தீட்டப்பட்டவைபோலத் தோன்றுகின்றன; கவி போரின் கொடூரத்தை அழகியலின் மொழியில் சொல்கிறார்; அதனால் வாசகர் வியப்புடன் துயரையும் உணர்கிறார். வாகனங்களைத் தழுவுவது, மரணவேளையிலும் புகலிடம் தேடுவதைக் காட்டுகிறது — அஞ்சிய ராக்ஷசர்கள் வாகனங்களையே அடைக்கலமாகக் கருதுகின்றனர்.

இதற்கிடையில் பெருமிதமுடைய தசக்ரீவன் தன் படை முழுவதும் தேவர்களால் வீழ்த்தப்பட்டதைக் கண்டு சினமுற்றான். விரைவில் பெருகிய அந்தத் தேவப்படைக் கடலுக்குள் மூழ்கி, போரில் தேவர்களைக் கொன்றபடி அவன் சக்ரனையே நோக்கிச் சென்றான். பிறகு சக்ரன் பேரொலி எழுப்பும் தன் பெரிய வில்லை நாணொலிக்கச் செய்தான்; அதன் நாணொலி முழக்கங்களால் பத்துத் திசைகளும் அதிர்ந்தன. அந்தப் பெரிய வில்லை வளைத்து இந்திரன் நெருப்பும் கதிரவனும் போன்ற ஒளியுடைய அம்புகளை ராவணனின் தலைமேல் வீழ்த்தினான். அவ்வாறே நீண்ட கைகளுடைய நிசாசரனான தசக்ரீவனும் தன் வில்லிலிருந்து பொழிந்த அம்புமழையால் சக்ரனை மூடினான். இருவரும் போரிட்டபோது எல்லாப் பக்கங்களிலும் அம்புமழையால் அப்போது எதுவுமே தெரியவில்லை — எல்லாம் இருளால் மூடப்பட்டது. இரு அரசர்களின் நேரடிப் போருடன் சர்க்கம் நிறைவடைகிறது; அதன் விளைவு அடுத்த சர்க்கத்தில். இருள் மீண்டும் பரவியது — முன்பு மாயையால், இப்போது அம்புகளின் மிகுதியால்; இதனால் போரின் நிச்சயமின்மை சுட்டப்படுகிறது. ‘படைக்கடல்’ என்ற உருவகம் தேவப்படையின் பரப்பைக் காட்டுகிறது; ராவணன் அந்தக் கடலில் மூழ்கித் தனியாகவே இந்திரனை நோக்கிச் செல்கிறான் — அவன் இலக்கு தெளிவானது. இந்திரனின் அம்புகள் ‘நெருப்பும் கதிரவனும் போன்ற ஒளியுடையவை’ — அவனுடைய தெய்வீகத்துக்கு ஏற்றவை. இருவரின் அம்புமழையாலும் எங்கும் இருள் — இங்கே வெற்றி யாருக்கு என்பது நிச்சயமில்லை; சர்க்கம் ஆவலைத் தூண்டியபடி முடிகிறது. இந்திரன் முதலில் தாக்குகிறான், ராவணன் திருப்பித் தாக்குகிறான் — இருவரின் வீரமும் நிகரானதுபோல் தோன்றுகிறது. பத்துத் திசைகளும் அதிர்வது வில்லின் ஓசையின் பெருமையைக் காட்டுகிறது. சர்க்கத்தின் இறுதியில் போரின் நிலை தீர்மானிக்கப்படாமலேயே விடப்படுகிறது; அதனால் கேட்பவர் அடுத்த சர்க்கத்தைக் கேட்க ஆவல்கொள்கிறார். ராவணனும் இந்திரனும் — மூவுலகின் இரு போட்டியாளர்கள் — இப்போது நேருக்குநேர் நிற்கின்றனர்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डेऽष्टाविंशः सर्गः॥ २८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க