சர்க்கம்
இந்திரலோகத்தின்மீது படையெடுப்பும் சுமாலியின் வதமும்
ராவணன் இந்திரலோகம் புகுதல், இந்திரன் விஷ்ணுவிடம் அடைக்கலம் புகுதல், வருங்கால ராவண வதம் குறித்த விஷ்ணுவின் சபதம், தேவ ராக்ஷசப் போர், சுமாலியின் வீரம், சாவித்ரன் என்ற வசுவால் சுமாலியின் வதம்
முந்தைய சர்க்கத்தில் கைலாசத்தில் ரம்பையை அவமதித்ததால் நளகூபரனின் சாபம் கிடைத்தது; ஆயினும் ராவணன் தன் படையெடுப்பைக் கைவிடவில்லை. கைலாசத்தைக் கடந்து, படையோடும் வலிமையோடும் வாகனங்களோடும் கூடிய பேரொளியுடைய பத்துத் தலையன் இந்திரலோகத்தை அடைந்தான். எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் வந்துகொண்டிருந்த அவனுடைய ராக்ஷசப் படையின் ஓசை தேவலோகத்தில் உடைபடும் கடலின் ஓசைபோலப் பெரிதாக ஒலித்தது — கடையப்படும் கடலின் முழக்கம்போல அது அனைவரையும் அச்சுறுத்தியது. ராவணன் வந்துவிட்டான் என்று கேட்டு இந்திரன் தன் ஆசனத்திலிருந்து அசைந்து, அங்கே கூடியிருந்த தேவர்கள் அனைவரிடமும் சொன்னான் — ‘ஆதித்யர்களே, வசுக்களே, ருத்ரர்களே, சாத்யர்களே, மருத்துக் கூட்டங்களே, தீய உள்ளம் கொண்ட ராவணனுக்கு எதிராகப் போருக்குத் தயாராகுங்கள்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், போரில் சக்ரனுக்கு நிகரான பேராற்றலுடைய தேவர்கள் போரார்வத்துடன் ஆயத்தமானார்கள். ‘ஆசனத்திலிருந்து அசைந்து’ என்ற சொல் இரு பொருள்களைத் தாங்கியுள்ளது — அச்சத்தால் ஆசனத்திலிருந்து எழுதல், அரசாசனமே நடுங்குதல். தேவர்களின் படை எல்லா வகையிலும் தயாராக இருக்கிறது; அவர்களுடைய போரார்வமும் உறுதியானது; ஆனால் அவர்கள் தலைவனே மனத்தில் அஞ்சியிருக்கிறான் என்பது அடுத்த பகுதியில் வெளிப்படுகிறது. ராக்ஷசப் படையின் ஓசையே தேவலோகத்தைக் கலக்குகிறது; போருக்கு முன்பே அச்சத்தை உண்டாக்குகிறது. ராவணனின் படையெடுப்பின் இலக்கு இந்திரலோகமே என்று முந்தைய சர்க்கங்களில் சொல்லப்பட்டது; இப்போது அது அடையப்பட்டது. தேவலோகத்தின் அமைதி ஒரே ஓசையால் குலைந்துவிட்டது என்று கவி சுட்டுகிறார்.
தேவர்களுக்கு ஆணையிட்ட பின்னும் மகேந்திரன் தானே ராவணனுக்கு அஞ்சி மனமொடிந்து நடுங்கி, விஷ்ணுவின் அருகே வந்து இவ்வாறு சொன்னான் — ‘விஷ்ணுவே, ராக்ஷசனான ராவணனை நான் எப்படி எதிர்கொள்வேன்? ஐயோ, மிகுந்த வலிமையுடைய அந்த ராக்ஷசன் போருக்கு வந்துகொண்டிருக்கிறான். அவன் பிரம்மனின் வரத்தால் மட்டுமே வலிமையுடையவன், வேறு காரணத்தால் அல்ல; தாமரையில் பிறந்தவர் சொன்ன அந்த உண்மைச் சொல்லை நாம் காக்கவேண்டும். முன்பு உம் வலிமையைச் சார்ந்து நான் நமுசி, விருத்திரன், பலி, நரகன், சம்பரன் ஆகியோரை எரித்தொழித்ததுபோல, இப்போதும் செய்தருள்க. மதுசூதனரே, தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவரே, அசைவனவும் அசையாதனவும் கொண்ட மூவுலகிலும் உம்மைத் தவிர வேறு புகலிடமோ சார்பிடமோ இல்லை. நீரே திருவுடைய, என்றுமுள்ள பத்மநாபனான நாராயணன்; இந்த உலகங்கள் உம்மால் நிலைநிறுத்தப்பட்டவை; தேவர்கோனான சக்ரனான நானும் உம்மாலேயே நிலைநிறுத்தப்பட்டேன். பகவானே, அசைவனவும் அசையாதனவும் கொண்ட இந்த மூவுலகமும் உம்மால் படைக்கப்பட்டது; யுக முடிவில் அனைத்தும் உம்மிடமே புகுகின்றன. ஆகவே தேவதேவரே, உண்மையை நீரே எனக்குச் சொல்லும் — வாளும் சக்கரமும் துணையாகக் கொண்டு நீர் ராவணனோடு போரிடுவீரா?’ இந்திரனின் சொற்களில் இரண்டு உணர்வுகள் — பிரம்மனின் வரத்தின் வரம்பை ஏற்றுக்கொள்வது, விஷ்ணுவின் எல்லாம்வல்ல தன்மையில் நம்பிக்கை. அவன் முந்தைய வெற்றிகளை நினைவுகூர்கிறான்; அவற்றுக்கெல்லாம் விஷ்ணுவின் வலிமையே மூலம். விஷ்ணுவின் துதியில் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்ற மூன்றும் குறிப்பிடப்படுகின்றன — அவரே படைப்பவர், காப்பவர், அழிப்பவர். படைப்பையும் ஊழியையும் குறிப்பிடும் பன்னிரண்டாம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. இந்திரனின் கேள்வி இறுதியில் தெளிவாகிறது — ‘நீரே போரிடும்.’ இந்திரனுக்குத் தரப்பட்ட ‘மனமொடிந்து நடுங்கி’ என்ற அடைமொழிகளில் தேவர்கோனின் பலவீனமும் வெளிப்படுகிறது; அவன் மற்றவர்களைப் போருக்கு அனுப்புகிறான், தானோ காப்பாளரைத் தேடுகிறான். நமுசி, விருத்திரன் முதலியோரை நினைவுகூர்வதால், தன் முந்தைய வீரமும் விஷ்ணுவின் அருளாலேயே என்று அவன் ஒப்புக்கொள்கிறான். ‘வாளும் சக்கரமும் துணையாக’ என்று இந்திரன் விஷ்ணுவின் படைக்கலங்களை நினைவுகூர்கிறான் — நந்தகம் என்ற வாள், சுதர்சனம் என்ற சக்கரம்; அவற்றாலேயே முன்பு அசுரர்கள் கொல்லப்பட்டனர். அவன் கேள்வியில் ஒரு நம்பிக்கையும் பொதிந்துள்ளது — விஷ்ணுவே போரிட்டால் போர் விரைவில் முடிந்துவிடும்.
சக்ரனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட தலைவரான நாராயண தேவர் சொன்னார் — ‘நடுக்கம் கொள்ளவேண்டாம்; என் சொல்லைக் கேள். இந்தத் தீய உள்ளத்தவன் வரத்தால் வெல்லுதற்கரியவன்; ஆகவே தேவர்களாலோ அசுரர்களாலோ அவனை வெல்லவோ கொல்லவோ முடியாது. வலிமை செருக்கிய இந்த ராக்ஷசன் தன் மகனுடன் சேர்ந்து எப்படியும் ஒரு பெருஞ்செயலைச் செய்வான் — இதை நான் இயல்பாகவே கண்டுவிட்டேன். தேவர்கோனே, ‘போரிடும்’ என்று நீ என்னிடம் சொன்னதற்கு மறுமொழி இதுதான் — நான் இப்போது போரில் அந்த ராவணனை எதிர்த்துப் போரிடமாட்டேன். விஷ்ணு போர்க்களத்தில் பகைவனைக் கொல்லாமல் திரும்புவதில்லை; வரத்தால் காக்கப்பட்ட ராவணனிடம் இன்று என் விருப்பம் நிறைவேறுவது அரிது. ஆனால் சதக்ரதுவே, தேவேந்திரனே, உன் முன்னிலையில் சபதம் செய்கிறேன் — இந்த ராக்ஷசனின் மரணத்துக்கு நான் எவ்வாறு காரணமாவேனோ அவ்வாறே ஆவேன். காலம் வந்ததை அறிந்து நானே ராவணனை அவனுடைய முன்னணியினரோடு கொல்வேன்; தேவர்களை மகிழ்விப்பேன். சசியின் கணவனே, தேவராஜனே, இந்த உண்மையை உனக்குச் சொன்னேன்; பெருவலியோனே, இப்போது அச்சம் நீங்கித் தேவர்களுடன் சேர்ந்து போரிடு.’ இங்கே ராமாவதாரத்தின் விதை காணப்படுகிறது — காலம் வரும்போது தாமே ராவணனைக் கொல்வதாக விஷ்ணு தெளிவாகச் சபதம் செய்கிறார். ‘முன்னணியினரோடு’ (ஸபுர:ஸரம்) என்ற சொல்லால், ராவணனின் பணியாளர்களும் அவனுடன் கொல்லப்படுவார்கள் என்பது சுட்டப்படுகிறது. விஷ்ணுவின் நெறியும் கவனிக்கத்தக்கது — அவர் போரிடும்போது பகைவனைக் கொன்றே திரும்புவார்; ஆகவே தகாத காலத்தில் போர் புரிவதில்லை. பிரம்மனின் வரத்தின் வரம்பும் காக்கப்படுகிறது — தேவர்களோ தானவர்களோ அவனைக் கொல்ல இயலாது; ஆகவே மனித வடிவிலேயே அவன் வதம் நிகழும் என்பது மறைமுகக் குறிப்பு. ‘இதை இயல்பாகவே கண்டுவிட்டேன்’ என்பதால் விஷ்ணு தம் இயல்பான தெய்வீக ஞானத்தைச் சுட்டுகிறார் — அவர் எதிர்காலத்தைக் காண்கிறார். ராவணன் மகனுடன் சேர்ந்து செய்யப்போகும் பெருஞ்செயல் பற்றிய குறிப்பு, அடுத்த சர்க்கங்களில் மேகநாதன் இந்திரனைச் சிறைப்பிடிப்பதை முன்கூட்டியே சுட்டுகிறது. ஆகவே தேவர்களின் தோல்வியும் விஷ்ணுவின் அறிவில் இருக்கிறது; ஆனால் பிரம்மனின் சொல் மெய்யாக்கப்படவேண்டும் என்பதால் அவர் அதைத் தடுக்க விரும்பவில்லை. விஷ்ணுவின் சொற்கள் மூன்று பகுதிகளைக் கொண்டவை — நிகழ்கால நிலையின் விளக்கம், தாம் போரிடாததற்கான காரணம், எதிர்காலம் பற்றிய சபதம். இறுதியில் இந்திரனுக்குத் தெளிவான ஆணை — ‘அச்சமின்றிப் போரிடு.’ இவ்வாறு அவர் இந்திரனைக் கைவிடவில்லை; மாறாக மனவுறுதியைத் தருகிறார்.
பிறகு ருத்ரர்கள் ஆதித்யர்களுடனும், வசுக்களும் மருத்துக்களும் அஸ்வினி தேவர்களும் ஆயத்தமாகி, விரைந்து நகரிலிருந்து வெளியேறி ராக்ஷசர்களை நோக்கிச் சென்றனர். இதற்கிடையில் இரவு முடியும் வேளையில், எல்லாப் பக்கங்களிலும் போருக்கு எழுந்த ராவணப் படையின் பெருமுழக்கம் கேட்டது. பேராற்றலுடைய அந்த ராக்ஷசர்கள் விழித்தெழுந்து ஒருவரையொருவர் நோக்கி, மகிழ்ந்தவர்கள்போலப் போரை நோக்கி முன்னேறினர். போர்முனையில் அழியாத அந்தப் பெரும்படையைக் கண்டு தேவப் படைகளில் பெருங்கலக்கம் உண்டாயிற்று. பிறகு தேவர், தானவர், ராக்ஷசர் ஆகியோருக்கிடையே, அச்சமூட்டும் பேரிரைச்சலுடன், பலவகைப் படைக்கலங்கள் ஓங்கிய கொடிய போர் மூண்டது. இந்தப் பகுதியில் பல சுலோகங்கள் (21–22, 24–25) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அவற்றால் தேவர்கள் புறப்பட்டதும் ராக்ஷசர்கள் விழித்தெழுந்ததும் விரிவாக்கப்படுகின்றன. முந்தைய சர்க்கத்தில் படை கைலாசத்தில் உறங்கிக்கொண்டிருந்தது; இங்கே விடியலில் அது விழித்தெழுவது சொல்லப்படுகிறது. ‘அழியாத பெரும்படை’ என்ற சொல்லால் ராக்ஷசப் படையின் எல்லையின்மை சுட்டப்படுகிறது; அதைக் கண்டதுமே தேவர்கள் கலங்கினர். ‘தேவ தானவ ராக்ஷசர்களின்’ என்ற சொல்லால் தானவர்களும் போரில் கலந்தனர் என்பது தெரிகிறது — முந்தைய சர்க்கத்தில் சொல்லப்பட்ட தைத்தியர்கள் ராவணனைப் பின்தொடர்ந்தனர். இரவின் முடிவில் போரின் தொடக்கம் — விடியல் ஒரு புதிய கொடுஞ்செயலின் காலம். ராக்ஷசர்கள் ‘மகிழ்ந்தவர்கள்போல’ முன்னேறுவது அவர்களுடைய போர்விருப்பைக் காட்டுகிறது; தேவர்களின் கலக்கமோ அவர்களுடைய அச்சத்தைக் காட்டுகிறது. போருக்கான மூன்று அடைமொழிகள் — கொடியது, பேரிரைச்சல் கொண்டது, பலவகைப் படைக்கலங்கள் ஓங்கியது — காட்சியையும் ஒலியையும் ஒருசேரச் சித்திரிக்கின்றன.
இதற்கிடையில் அச்சமூட்டும் தோற்றமுடைய வீரர்களான ராவணனின் அமைச்சர்களாகிய ராக்ஷசர்கள் போருக்கு முன்வந்தனர் — மாரீசன், பிரஹஸ்தன், மகாபார்சுவன், மகோதரன், அகம்பனன், நிகும்பன், சுகன், சாரணன், சம்ஹ்ராதன், தூமகேது, மகாதம்ஷ்ட்ரன், கடோதரன், ஜம்புமாலி, மகாஹ்ராதன், விரூபாக்ஷன், சுப்தக்னன், யஜ்ஞகோபன், துர்முகன், தூஷணன், கரன், திரிசிரஸ், கரவீராக்ஷன், சூரியசத்ரு, மகாகாயன், அதிகாயன், தேவாந்தகன், நராந்தகன் ஆகியோர். பேராற்றலுடைய இவர்கள் அனைவராலும் சூழப்பட்டு, பெருவலிமையுடைய, ராவணனின் மூதாதையான சுமாலி தேவப்படைக்குள் புகுந்தான். சினமுற்ற அவன் கூரிய பலவகைப் படைக்கலங்களால், காற்று மேகங்களைச் சிதறடிப்பதுபோலத் தேவக் கூட்டங்கள் அனைத்தையும் ஒரே நேரத்தில் சிதறடித்தான். ராமா, நிசாசரர்களால் தாக்கப்பட்ட அந்தத் தேவப்படை சிங்கங்களால் விரட்டப்பட்ட மான்களைப்போல எல்லாத் திசைகளிலும் சிதறி ஓடியது. இங்கே ‘ராமா’ என்ற விளி — அகஸ்தியர் இந்தக் கதையை ராமனுக்குச் சொல்கிறார் என்பதை நினைவூட்டுகிறது. இந்தப் பெயர்ப்பட்டியலில் உள்ள பல ராக்ஷசர்கள் யுத்த காண்டத்தில் ராமனாலும் லக்ஷ்மணனாலும் வானரர்களாலும் கொல்லப்பட்டவர்கள் — பிரஹஸ்தன், அகம்பனன், மகோதரன், மகாபார்சுவன், அதிகாயன், தேவாந்தகன், நராந்தகன், திரிசிரஸ், ஜம்புமாலி, விரூபாக்ஷன்; கரன், தூஷணன், திரிசிரஸ் ஆகியோர் ஆரண்ய காண்டத்தில். அவர்கள் அனைவரையும் இங்கே ஒன்றாகக் குறிப்பிடுவது கேட்பவனான ராமனுக்குப் பொருள்பொதிந்தது — பின்னர் அவனால் கொல்லப்பட்டவர்கள் முன்பு தேவர்களையும் வென்றவர்கள். முப்பதாம் சுலோகமும் முப்பத்தொன்றாம் சுலோகத்தின் முன்பாதியும் வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளவை; அவற்றில் பெயர்ப்பட்டியலின் பின்பாதி உள்ளது. சுமாலிக்கு இரண்டு உவமைகள் — காற்று மேகங்களைப்போல, சிங்கங்கள் மான்களைப்போல — இரண்டிலும் அவன் தாக்குதலின் எளிமையும் வேகமும் சுட்டப்படுகின்றன. மேகங்கள் காற்றால் எளிதில் சிதறுகின்றன; மான்கள் சிங்கத்திடமிருந்து எதிர்ப்பின்றி ஓடுகின்றன; அவ்வாறே தேவர்களும் அவன் முன் நிற்க இயலவில்லை. அமைச்சர்களின் நீண்ட பெயர்ப்பட்டியல் ராவணனின் அரசின் முழு அமைச்சரவையும் போரில் இறங்கியது என்பதைக் காட்டுகிறது. சுமாலி ‘ராவணனின் மூதாதை’ என்று சொல்லப்படுகிறான்; ஆகவே வயதில் முதியவனாக இருந்தும் அவன் போரில் முன்னணியில் நிற்கிறான். ராவணன் தானே படையின் நடுவில் நிற்கிறான்; முன்னணியிலோ அவனுடைய முதிய தாய்வழிப் பாட்டன் போரிடுகிறான் — இது ராக்ஷசர்களின் குலப்பெருமை.
இதற்கிடையில் வசுக்களில் எட்டாமவனும் வீரனுமான, சாவித்ரன் என்று புகழ்பெற்ற வசு, பலவகைப் படைக்கலங்கள் ஓங்கிய மகிழ்ந்த படைகள் சூழப் பகைவர் படைகளை அச்சுறுத்தியபடி போர்க்களத்தில் புகுந்தான். அவ்வாறே அதிதியின் பேராற்றலுடைய இரு மைந்தர்களான த்வஷ்டாவும் பூஷாவும் அச்சமின்றித் தம் படையுடன் ஒருசேரப் போர்க்களம் புகுந்தனர். பிறகு தேவர்களுக்கும் ராக்ஷசர்களுக்கும் போர் நடந்தது; போரிலிருந்து பின்வாங்காத, சினமுற்ற ராக்ஷசர்களின் புகழைக் கண்டு தேவர்கள் சினமுற்றனர். பிறகு அந்த ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் போர்க்களத்தில் நின்ற தேவர்களைக் கொடிய பலவகைப் படைக்கலங்களால் நூறாயிரக்கணக்கில் கொன்றனர். தேவர்களும் பெருவலிமையும் வீரமும் கொண்ட கொடிய ராக்ஷசர்களைப் போர்க்களத்தில் களங்கமற்ற படைக்கலங்களால் யமனுலகுக்கு அனுப்பினர். இதற்கிடையில், ராமா, சுமாலி என்ற ராக்ஷசன் மீண்டும் போரில் இறங்கினான். போர் இரு தரப்பிலும் சமமாக நடப்பதுபோல் இருக்கிறது — இருவரும் ஒருவரையொருவர் கொல்கின்றனர். சாவித்ரனின் வருகை சுமாலியின் அழிவுக்கு முன்னறிவிப்பு. த்வஷ்டா, பூஷா ஆகியோரின் வருகை (36.2–37.1) வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் சாவித்ரன் மட்டுமே சொல்லப்படுகிறான். சாவித்ரன் ‘வசுக்களில் எட்டாமவன்’ என்ற அடைமொழியால் குறிப்பிடப்படுகிறான்; வசுக்கள் எண்மர்; அவர்களில் இறுதியானவன் இந்தக் காவலன். த்வஷ்டாவும் பூஷாவும் ஆதித்யர்கள், அதிதியின் மைந்தர்கள்; அவர்கள் உடன் வருவதால் தேவர் தரப்பின் வலிமை பெருகுகிறது. இந்தப் பகுதியில் போரின் இருதரப்பு வருணனையும் சமநிலையுடன் உள்ளது — ராக்ஷசர்கள் தேவர்களை நூறாயிரக்கணக்கில் கொல்கின்றனர்; தேவர்களும் ராக்ஷசர்களை யமனுலகுக்கு அனுப்புகின்றனர். தேவர்களின் படைக்கலங்கள் ‘களங்கமற்றவை’, ராக்ஷசர்களுடையவை ‘கொடியவை’ என்ற வேறுபாடும் கவனிக்கத்தக்கது. ‘சினமுற்ற ராக்ஷசர்களின் புகழை’ என்ற இடத்தில் தேவர்களின் சினத்துக்கான காரணம் சொல்லப்படுகிறது — பகைவரின் புகழே அவர்களைத் தூண்டுகிறது.
சினமுற்ற சுமாலி பலவகைப் படைக்கலங்களுடன் அந்தத் தேவப்படையை எதிர்த்து முன்னேறினான். கூரிய பலவகைப் படைக்கலங்களால், காற்று மேகத்தைச் சிதறடிப்பதுபோல், அவன் தேவப்படை முழுவதையும் சிதறடித்தான். அவனுடைய பேரம்பு மழையாலும் மிகக் கொடிய சூலங்களாலும் ஈட்டிகளாலும் தாக்கப்பட்ட தேவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி நிற்க இயலவில்லை. சுமாலியால் தேவர்கள் விரட்டப்பட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, வசுக்களில் எட்டாமவனான சாவித்ரன் சினத்துடன் உறுதியாக நின்றான். தன் தேர்ப்படைகள் சூழ நின்ற பேரொளியுடைய அவன், வீரத்துடன் தாக்கிக்கொண்டிருந்த நிசாசரனைப் போரில் தடுத்து நிறுத்தினான். பிறகு போரிலிருந்து பின்வாங்காத சுமாலிக்கும் வசுவுக்கும் இடையே மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் பெரும்போர் நடந்தது. பிறகு மகாத்மாவான வசு தன் பேரம்புகளால் கணப்பொழுதில் அவனுடைய நாகங்கள் பூட்டிய தேரைத் தகர்த்து வீழ்த்தினான். போரில் நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் துளைக்கப்பட்ட அவன் தேரை அழித்து, வசு அவனைக் கொல்வதற்காகக் கையில் கதையை எடுத்தான். ஒளிரும் நுனியுடைய, காலதண்டம் போன்ற கதையை ஏந்தி, சாவித்ரன் அதைச் சுமாலியின் தலையில் வீழ்த்தினான். அவன்மேல் விழுந்த, எரிநட்சத்திரம் போல் ஒளிர்ந்த அந்தக் கதை, இந்திரன் விடுத்து முழங்கியபடி மலையில் விழும் பேரிடிபோல் விளங்கியது. அப்போது அவனுடைய எலும்போ தலையோ சதையோ காணப்படவில்லை — போர்க்களத்தில் கொல்லப்பட்ட அவனுடைய அனைத்தும் கதையால் சாம்பலாக்கப்பட்டன. போரில் அவன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்ட அந்த ராக்ஷசர்கள் ஒருவரையொருவர் கூவி அழைத்தபடி ஒன்றாக எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடினர்; வசுவால் விரட்டப்பட்ட ராக்ஷசர்கள் நிற்கவில்லை. சுமாலி ராவணனின் தாய்வழிப் பாட்டன்; ராக்ஷச குலத்தின் மறுமலர்ச்சியைத் தொடங்கிவைத்தவன் — அவனே முன்பு கைகசியை விஶ்ரவஸிடம் அனுப்பினான். அவன் வதம் ராவணனுக்குப் பெரும் அடி; அவன் உடலின் எலும்புகூட மிஞ்சவில்லை என்பதால் முழுமையான அழிவு சுட்டப்படுகிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் இந்த வதத்துக்குப் பழிவாங்க மேகநாதன் போரில் இறங்குகிறான். இந்தப் போரின் வருணனையில் உள்ள வரிசை கவனிக்கத்தக்கது — முதலில் சுமாலியின் வெற்றியும் தேவர்களின் ஓட்டமும்; பிறகு சாவித்ரனின் எதிர்ப்பு; பிறகு இருவருக்கும் சமமான போர்; பிறகு தேரின் அழிவு; இறுதியில் கதையால் வதம். இவ்வாறு கவி படிப்படியாக உச்சத்தை உருவாக்குகிறார். கதைக்கு இருவகை உவமை — எரிநட்சத்திரம் போல் ஒளிர்வது, இந்திரனின் இடிபோல் முழங்குவது; இடியின் உவமையால் இந்திரன் தரப்பின் வெற்றி சுட்டப்படுகிறது. சுமாலியின் நாகங்கள் பூட்டிய தேர் ராக்ஷசர்களின் கொடிய வடிவத்தின் அடையாளம்; அதன் அழிவு அவர்களுடைய செருக்கின் அழிவு. ராக்ஷசர்கள் ஒருவரையொருவர் கூவியபடி ஓடுகின்றனர் — தலைவன் கொல்லப்பட்டால் படை சிதையும் என்ற போர் நியதி இங்கே காணப்படுகிறது. சாவித்ரனின் கதையடி ஒன்றே, ஆனால் தீர்க்கமானது; அதற்கு முன் அம்புகளால் தேர் அழிக்கப்பட்டது; அதனால் சுமாலி தரையில் காலாளாக நின்றான். இவ்வாறு வசு அறப்போரின் முறையைப் பின்பற்றுகிறான். இந்திரனின் அச்சமும் விஷ்ணுவின் ஆறுதலும் முன்பு சொல்லப்பட்டன; இங்கே முதல் வெற்றி தேவர்களுடையதே, ராவணன் தானே இன்னும் போரில் இறங்கவில்லை என்றாலும். அவன் வதத்தின் வருணனையில் ‘எலும்பும் இல்லை, தலையும் இல்லை, சதையும் இல்லை’ என்ற மும்மை மறுப்பு முழுமையான அழிவைக் காட்டுகிறது — உடலுக்கு ஈமச்சடங்கு செய்வதும் இயலாது. இந்தக் கடுந்தண்டனை அவனுடைய நெடுங்காலத் தேவர்பகையின் பயன்போன்றது. சுமாலி முன்பு விஷ்ணுவால் போரில் தோற்கடிக்கப்பட்டு ரசாதலத்துக்குள் புகுந்திருந்தான்; இப்போது மகளின் மகனுடைய வலிமையால் மீண்டும் தேவலோகத்தை அடைந்து அங்கேயே அழிந்தான். கதையின் சக்கரம் முழுமையடைந்ததுபோல் இருக்கிறது — ராக்ஷசர்களின் மறுமலர்ச்சிக்கு விதை விதைத்தவனே அந்தப் போரில் முதலில் வீழ்ந்தான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे सप्तविंशः सर्गः॥ २७॥