॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 26

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

ரம்பை வன்கொடுமைக்கு உள்ளாதலும் நளகூபரனின் சாபமும்

கைலாசத்தில் இரவு தங்குதல், நிலவெழுச்சியில் வனத்தின் எழில், ராவணன் காமவசப்படுதல், ரம்பையின் வருகையும் வருணனையும், ராவணனின் வேண்டுகோள், தான் மருமகள் என்று ரம்பை கூறுதல், வன்கொடுமை, நளகூபரனின் சாபம், தேவர்களும் பதிவிரதைகளும் மகிழ்தல்

முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் ராவணன் கைலாசத்தை அடைந்து படையைத் தங்கவைத்தான். வீரனான தசக்ரீவன் கதிரவன் மறைந்ததும் படையுடன் அங்கே இரவு தங்க விரும்பினான். மலையைப் போன்ற ஒளியுடைய களங்கமற்ற சந்திரன் உதித்ததும், பலவகைப் படைக்கலங்கள் ஏந்திய அந்தப் பெரும்படை ஆழ்ந்து உறங்கியது. பேராற்றலுடைய ராவணனோ தனியனாக மலையுச்சியில் அமர்ந்து, நிலவின் கதிர்களால் அழகுபெற்ற அந்த மலையின் எழில்களைக் கண்டான். கவி இங்கே வனத்தை விரிவாக வருணிக்கிறார் — ஒளிரும் கர்ணிகாரக் காடுகள், கடம்பும் மகிழமும், மலர்ந்த தாமரைக் குளங்கள், மந்தாகினியின் நீர், சம்பகம், அசோகம், புன்னாகம், மந்தாரம், மாமரம், பாடலம், லோத்ரம், பிரியங்கு, அர்ஜுனம், தாழை, தகரம், தென்னை, பிரியாளம், பலா ஆகிய மரங்களாலும் வேறு மரங்களாலும் வனத்தின் உட்பகுதி ஒளிர்ந்தது. அங்கே காமத்தால் வாடிய இனிய குரலுடைய கின்னரர்கள் ராகத்துடன் ஒருசேரப் பாடினார்கள்; அந்தப் பாடல் மனநிறைவைப் பெருக்கியது. மதுமயக்கத்தில் ஆழ்ந்து, மதத்தால் கடைக்கண் சிவந்த வித்யாதரர்கள் பெண்களுடன் விளையாடி மகிழ்ந்தனர். செல்வத்தலைவனின் இல்லத்தில் பாடும் அப்சரஸ் கூட்டங்களின் இனிய ஓசை மணியோசைபோலக் கேட்டது. காற்றால் அசைக்கப்பட்ட, வசந்த மலர்மணம் கமழும் மரங்கள் மலர்மாரி பொழிந்து அந்த மலையை மணக்கச் செய்வதுபோல் இருந்தன. தேனும் மலர்த்தூளும் கலந்த நிறைந்த நறுமணத்தை ஏந்திய இனிய தென்றல் ராவணனின் காமத்தைப் பெருக்கியபடி வீசியது. பாடலாலும், மலர்வளத்தாலும், காற்றின் குளிர்ச்சியாலும், மலையின் எழிலாலும், தொடங்கிய இரவாலும், நிலவின் உதயத்தாலும் — இந்தத் தூண்டுதல்கள் அனைத்தாலும் பேராற்றலுடைய அந்த ராவணன் காமவசப்பட்டு, மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டபடி சந்திரனை உற்றுநோக்கினான். இங்கே அச்சுப் பதிப்பில் நான்காம் சுலோகம் முதல் எட்டாம் சுலோகம் வரை உள்ள வனவருணனைச் சுலோகங்கள் பல திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; ஆயினும் அவை காமத்தைத் தூண்டும் சூழல்களை விரிவாக்குகின்றன. காவிய சாஸ்திரப் பார்வையில் சிருங்கார ரசத்தின் தூண்டுதல்கள் அனைத்தும் இங்கே ஒன்றுசேர்க்கப்பட்டுள்ளன — சந்திரன், வசந்தம், பாடல், நறுமணம், குளிர்ந்த காற்று. ஆனால் இந்தச் சிருங்காரம் அறத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படவில்லை; ஆகவே அது பின்னர் அறமின்மையாக உருமாறுகிறது. படை உறங்குகிறது, ராவணன் ஒருவனே விழித்திருக்கிறான் — இந்தத் தனிமையே அடுத்து நிகழவிருக்கும் தீச்செயலுக்கு முன்னுரை. கவி முதலில் அழகை விரிவாக வருணிக்கிறார்; அதனால் பின்னர் அந்த அழகு தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுவது மேலும் துயரமாகத் தோன்றுகிறது. கைலாசம் குபேரனின் உறைவிடம்; ஆகவே அங்கே செல்வத்தலைவனின் இல்லத்தில் அப்சரஸ்களின் பாடல் கேட்கிறது — இதுவே பின்னர் ரம்பையின் வருகைக்குக் காரணமாகிறது. வனவருணனையில் ஒவ்வொரு மரத்தின் பெயரும் தனித்தனியாக எண்ணப்பட்டுள்ளது — கர்ணிகாரம், கடம்பு, மகிழம், சம்பகம், அசோகம், புன்னாகம், மந்தாரம், மாமரம், பாடலம், லோத்ரம், பிரியங்கு, அர்ஜுனம், தாழை, தகரம், தென்னை, பிரியாளம், பலா. இந்தப் பெயர்ப்பட்டியல் கைலாசத்தின் வளத்தைக் காட்டுகிறது; அங்கே எல்லாப் பருவங்களின் மலர்களும் ஒரே நேரத்தில் காணப்படுகின்றன. கின்னரர், வித்யாதரர், அப்சரஸ்கள் — மூன்று தேவ இனத்தவரும் இங்கே அன்புடன் விளையாடுகின்றனர்; எங்கும் இணைகள், ராவணன் மட்டுமே தனியன். அவனுடைய பெருமூச்சு இந்தத் தனிமையையும் காமத்தையும் சுட்டுகிறது. ‘பெருமூச்செறிந்து பெருமூச்செறிந்து’ (விநிஃஶ்வஸ்ய விநிஃஶ்வஸ்ய) என்ற மீள்கூற்று அவனுடைய பொறுமையின்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. இரவு தொடங்கியதும் நிலவு உதித்ததும் இரண்டு காலக் காரணங்கள்; பாடல், நறுமணம், காற்று, மலையின் எழில் ஆகியவை நான்கு இடக் காரணங்கள் — இவ்வாறு ஆறு காரணங்களால் அவன் காமம் பெருகியது என்று கவி எண்ணிச் சொல்கிறார். இந்தப் பகுதி தூய இயற்கை வருணனை போலத் தொடங்குகிறது; ஆனால் அதன் முடிவில் ராவணனின் மனக்கோளாறே முதன்மையாகிறது. வாசகர் அழகில் திளைக்கிறார்; திடீரென அந்த அழகின் அச்சமூட்டும் விளைவைக் காண்கிறார். ‘மலையுச்சியில் அமர்ந்து’ என்ற சொல்லால் ராவணனின் உயர்ந்த இருப்பிடம் காட்டப்படுகிறது — அங்கிருந்து அவன் வனம் முழுவதையும் காண்கிறான்; கீழே வழியில் செல்லும் ரம்பையையும் காண்கிறான்.

இதற்கிடையில் தெய்வீக அணிகலன்கள் பூண்டவளும், முழுநிலவு போன்ற முகமுடையவளும், அப்சரஸ்கள் அனைவரிலும் சிறந்தவளுமான ரம்பை அங்கே வந்தாள். அவள் உடலில் தெய்வீகச் சந்தனம் பூசப்பட்டிருந்தது; கூந்தல் மந்தார மலர்களால் அணிசெய்யப்பட்டிருந்தது; தெய்வீக மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவள், அன்பனுடன் கூடுதல் என்ற தெய்வீகத் திருவிழாவுக்காகப் புறப்பட்டிருந்தாள். கண்ணையும் மனத்தையும் கவரும், பருத்த, மேகலைச் சரத்தால் அணிசெய்யப்பட்ட இடையை அவள் இன்பத்துக்கான சிறந்த காணிக்கைபோலச் சுமந்து சென்றாள். ஆறு பருவங்களின் மலர்களால் இயற்றப்பட்ட ஈரமான அலங்காரக் கோலங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட அவள், அழகாலும் பொலிவாலும் ஒளியாலும் புகழாலும் இன்னொரு திருமகள்போல விளங்கினாள். நீர் நிறைந்த மேகம் போன்ற நீல ஆடையை அவள் உடுத்தியிருந்தாள்; அவள் முகம் சந்திரனைப் போன்றது; புருவங்கள் வில்லைப் போன்ற அழகியவை. தொடைகள் யானையின் துதிக்கை போன்றவை; கைகள் தளிர் போன்று மென்மையானவை. இத்தகைய வடிவுடைய அவள் படையின் நடுவே செல்வதை ராவணன் கண்டான். ரம்பையின் வருணனை அடிமுதல் முடிவரை விரிவானது; அதன் பல சுலோகங்கள் (15, 16, 17.2) வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளவை. அவள் செல்லும் நோக்கம் கணவனுடன் கூடுதல் என்பது தொடக்கத்திலேயே சுட்டப்படுகிறது — அவள் மனம்போன போக்கில் அல்ல, அன்பனின் அருகே செல்கிறாள். ‘படையின் நடுவே’ என்ற சொல் துரதிருஷ்டத்தைச் சுட்டுகிறது — அவள் வழியே ராக்ஷசப் படையின் நடுவே அமைந்துவிட்டது. ரம்பையின் அலங்காரங்கள் அனைத்தும் தெய்வீகமானவை — தெய்வீக அணிகலன், தெய்வீகச் சந்தனம், தெய்வீக மலர்கள், தெய்வீகத் திருவிழா. ‘தெய்வீக’ (திவ்ய) என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தப்படுவது, அவளுடைய தேவலோகத் தொடர்பை ராவணனின் ராக்ஷசத் தன்மையிலிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறது. ‘இன்னொரு திருமகள்போல’ என்ற உவமையால் அவள் லக்ஷ்மிக்கு நிகரானவள் என்று சொல்லப்படுகிறாள். ‘ராவணனால் காணப்பட்டாள்’ என்ற சொல்லால், அவள் தானாக ராவணனைக் காணவில்லை, அவனே அவளைக் கண்டான் என்பது சுட்டப்படுகிறது. ரம்பையின் ஆடை நீலம், முகம் சந்திரனுக்கு நிகர் — மேகத்தில் சந்திரன்போல அவள் ஒளிர்கிறாள் என்பது குறிப்புப்பொருள்.

அவள் செல்வதைக் கண்டு காமனின் அம்புகளுக்கு வசப்பட்ட ராவணன் எழுந்து, நாணிக்கொண்டிருந்த அவள் கையைப் பற்றிப் புன்னகைத்தபடி பேசினான் — ‘அழகிய இடையாளே, எங்கே செல்கிறாய்? நீயாக எந்த இன்பத்தை நாடிச் செல்கிறாய்? உன்னை அனுபவிக்கப்போகும் இது யாருடைய நற்காலம்? தாமரையும் நீலோத்பலமும் போல மணக்கும், அமுதச்சுவைக்கு நிகரான உன் இதழ்ச்சுவையைப் பருகி இன்று யார் நிறைவடையப்போகிறான்? அஞ்சுபவளே, பொற்குடம் போன்ற, பருத்த, அழகிய, இடைவெளியற்ற உன் இந்தக் கொங்கைகள் யாருடைய மார்பைத் தீண்டப்போகின்றன? பொற்சக்கரம் போன்ற, பொற்சரங்கள் சூடிய, அகன்ற, சுவர்க்கம் போன்ற உன் இடையின்மேல் இன்று யார் ஏறப்போகிறான்? சக்ரனோ, விஷ்ணுவோ, அஸ்வினி தேவர்களோ — என்னைவிடச் சிறந்த ஆண் யார்? என்னை விட்டு வேறிடம் செல்வது தகாது. அகன்ற இடையாளே, இதோ அழகிய பாறைத்தளம், இங்கே இளைப்பாறு. மூவுலகிலும் தலைவனாக இருப்பவன் என்னைத் தவிர வேறு யாருமில்லை. மூவுலகத் தலைவனுக்கும் தலைவனும் விதிப்பவனுமான இந்தப் பத்துத் தலையன் கைகூப்பிப் பணிந்து உன்னை வேண்டுகிறான்; என்னை ஏற்றுக்கொள்.’ ராவணனின் சொற்களில் அகங்காரமும் காமமும் கலந்துள்ளன — அவன் தன்னை மூவுலகத் தலைவன் என்று வருணிக்கிறான்; ஆயினும் கைகூப்பி வேண்டுகிறான். இது பணிவின் நாடகமே; ஏனெனில் பின்னர் அவன் வலிமையைப் பயன்படுத்துகிறான். ‘யாருடைய நற்காலம்’ என்ற கேள்வி, அவன் ரம்பையின் விருப்பத்தைக் கேட்கவில்லை, இன்னொரு ஆணின் நற்பேற்றைக் கண்டு பொறாமைப்படுகிறான் என்பதைக் காட்டுகிறது. தேவர்களிலும் தன்னைவிடச் சிறந்தவன் எவனுமில்லை என்பது அவன் செருக்கு. ராவணனின் வேண்டுகோளில் ரம்பையின் ஒவ்வோர் உறுப்பையும் — முகம், கொங்கைகள், இடை — வருணிப்பது அவன் காமத்தின் இழிதன்மையைக் காட்டுகிறது. அவன் அன்பைப் பற்றி அல்ல, அனுபவிப்பதைப் பற்றியே சிந்திக்கிறான். சக்ரனையும் விஷ்ணுவையும் அஸ்வினி தேவர்களையும் நினைவுகூர்ந்து அவன் தன்னை அவர்களைவிடவும் சிறந்தவனாகக் கருதுகிறான்; இந்தச் செருக்கின் பயன் விரைவிலேயே சாபமாக வந்துசேரும். ‘நாணிக்கொண்டிருந்தவளை’ என்ற சொல்லால் ரம்பையின் விருப்பமின்மை தொடக்கத்திலேயே தெளிவாகிறது. ‘கைகூப்பிப் பணிந்து’ என்ற அடைமொழிகள் மூவுலகத் தலைவனின் வாயில் ஓர் ஏளனம் போலத் தோன்றுகின்றன — எல்லோரையும் வெல்பவன் காமத்தால் தோற்கடிக்கப்படுகிறான்.

இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட ரம்பை நடுங்கியபடி கைகூப்பிச் சொன்னாள் — ‘அருள்புரிக; இவ்வாறு பேசுவது உமக்குத் தகாது; நீர் எனக்குப் பெரியவர் (குரு). வேறு யாரேனும் என்னை அவமதிக்க முயன்றாலும் அவனிடமிருந்தும் நீரே என்னைக் காக்கவேண்டும்; அறநெறிப்படி நான் உமது மருமகள்; இதை உண்மையாகவே சொல்கிறேன்.’ தலைகுனிந்து தன் பாதங்களையே நோக்கிக்கொண்டிருந்த அவளைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே அவனுக்கு மயிர்க்கூச்செறிந்தது. தசக்ரீவன் சொன்னான் — ‘நீ என் மகனின் மனைவியாக இருந்தால்தான் மருமகளாவாய்.’ ‘ஆம்’ என்று ரம்பை மறுமொழி கூறினாள் — ‘ராக்ஷசர்களில் காளை போன்றவரே, அறநெறிப்படி நான் உம் மகனின் மனைவி. உம் சகோதரர் வைஶ்ரவணனுக்கு உயிரினும் இனியவனான மகன் நளகூபரன் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றவன். அவன் அறத்தில் அந்தணன், வீரத்தில் க்ஷத்திரியன், சினத்தில் நெருப்பு, பொறுமையில் பூமிக்கு நிகர். உலகக் காவலனின் மகனான அவனைச் சந்திக்க நான் ஏற்பாடு செய்திருக்கிறேன்; அவனை எண்ணியே இந்த அலங்காரம் அனைத்தையும் செய்துகொண்டேன். அவன் உள்ளம் என்னிடமே இருப்பதுபோல, வேறொருவரிடம் இல்லாததுபோல, என் உள்ளமும் அவனிடமே. பகைவரை அடக்கும் அரசே, அந்த உண்மையின் பெயரால் என்னை விடுவிக்கவேண்டும்; அறநெஞ்சனான அவன் ஆவலுடன் எனக்காகக் காத்திருக்கிறான். அவன் காரியத்துக்கு இடையூறு செய்யலாகாது; என்னை விடுங்கள்; சான்றோர் நடந்த வழியில் நடங்கள். நீர் எனக்கு மதிக்கத்தக்கவர்; நான் உம்மால் காக்கப்படவேண்டியவள்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட தசக்ரீவன் பணிவுடையவன்போல மறுமொழி கூறினான். ரம்பையின் வாதம் ஒழுங்கானது — முதலில் பெரியவர் என்ற நிலை, பிறகு உறவுமுறை, பிறகு கணவனின் நற்குணங்கள், இறுதியில் சான்றோர் வழி. ‘பணிவுடையவன்போல’ (விநீதவத்) என்ற சொல்லில் உள்ள ‘போல’ (வத்) என்ற விகுதி, அவன் பணிவு வெளித்தோற்றம் மட்டுமே என்று சுட்டுகிறது. ரம்பையின் சொற்களில் ‘குரு’ என்ற சொல்லே முதன்மையானது — மாமனார் தந்தைக்கு நிகர்; ஆகவே அவருடைய காமச்சொல் முற்றிலும் தகாதது. அவள் ராவணனுடனான உறவைத் தெளிவுபடுத்துகிறாள் — நளகூபரன் குபேரனின் மகன்; குபேரன் ராவணனின் சகோதரன்; ஆகவே அவள் ராவணனின் சகோதரன் மகனின் மனைவி; அறநெறிப்படி மருமகளே. நளகூபரனின் நற்குண வருணனை இருமுகமானது — அந்தணத் தன்மையும் க்ஷத்திரியத் தன்மையும், நெருப்பு போன்ற சினமும் பூமி போன்ற பொறுமையும்; இந்த முரண்தொடை அவன் முழுமையைச் சுட்டுகிறது; பின்னர் அவன் சினம் சாபமாக வெளிப்படப்போகிறது. ‘அந்த உண்மையின் பெயரால்’ என்பது ஒரு சத்தியவாக்கு — உண்மையின் வலிமையால் அவள் விடுதலை வேண்டுகிறாள். ‘சான்றோர் நடந்த வழியில் நடங்கள்’ என்ற அவளுடைய இறுதி அறிவுரை ராவணனுக்கு அறத்தை நினைவூட்டுவதாகும். அவளுடைய வாதம் முழுவதும் அறத்தோடு பொருந்தியது; ஆனால் காமத்தால் கண்மூடிய ராவணன் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை. ‘நீ என் மகனின் மனைவியாக இருந்தால்’ என்ற ராவணனின் எதிர்க்கேள்வி வஞ்சகமானது — அவன் உறவை ஏற்றுக்கொள்வதுபோலத் தோன்றுகிறான்; ஆனால் அதன் நெறியைத் தவிர்க்க வழி தேடுகிறான்.

ராவணன் சொன்னான் — ‘நான் மருமகள் என்று நீ சொன்னாயே, அந்த முறை ஒரே கணவனுடைய பெண்களுக்கு மட்டுமே பொருந்தும். தேவலோகத்தின் இந்த நிலை தேவர்களால் என்றென்றைக்குமானதாகக் கருதப்படுகிறது — அப்சரஸ்களுக்குக் கணவன் இல்லை; அவர்கள் ஒருவனுக்கு மட்டும் உரியவர்களும் அல்லர்.’ இவ்வாறு சொல்லி அந்த ராக்ஷசன் அவளைப் பாறைத்தளத்தில் கிடத்தி, காம இன்பத்தில் மூழ்கி, வலிந்து புணர முற்பட்டான். பிறகு விடுவிக்கப்பட்ட ரம்பை, மாலையும் அணிகளும் சிதைந்து, விளையாட்டாக யானைத்தலைவனால் கலக்கப்பட்ட நதிபோலக் கலங்கிப்போனாள். அவள் கூந்தல் நுனிகள் கலைந்து குலைந்திருந்தன; தளிர்போன்ற கைகள் நடுங்கின; காற்றால் உலுக்கப்பட்ட பூத்த கொடிபோல் இருந்தாள். அவள் நடுங்கியபடி, நாணி, அஞ்சிக் கைகூப்பி நின்றாள். ராவணனின் வாதம் குதர்க்கமே — அப்சரஸ்களின் சுதந்திரத்தைத் தன் காமத்துக்குக் கருவியாக்குகிறான்; அவள் மறுப்பைப் பொருட்படுத்தவில்லை. கவி இங்கே நதி, கொடி என்ற உவமைகளால் ரம்பையின் துயரை உருக்கமாகச் சித்திரிக்கிறார். இங்கே ‘பணிவுடையவன்போல மறுமொழி கூறினான்’, ‘பாறைத்தளத்தில் கிடத்தி’ என்ற இரு அரைச்சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பிலிருந்து வேறுபடுகின்றன; ஆனால் பொருள் ஒன்றே. ராவணன் இங்கே தேவலோகத்தின் நெறியைத் தன்னலத்துக்குப் பயன்படுத்துகிறான்; அறத்தின் சாரத்தைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. ரம்பையின் நிலையை வருணிப்பதில் மூன்று உவமைகள் — மதயானையால் கலக்கப்பட்ட நதி, காற்றால் உலுக்கப்பட்ட கொடி, மாலை சிதைந்த பெண். இவற்றால் அவளுடைய உடல்துயரும் மனத்துயரும் ஒருசேர வெளிப்படுகின்றன. கவி நிகழ்வைச் சுருக்கமாகவும், அவள் துயரை விரிவாகவும் சொல்கிறார் — இதுவே கவியின் கருணை.

அவள் நளகூபரனை அடைந்து அவன் பாதங்களில் விழுந்தாள். அவளை அந்த நிலையில் கண்ட மகாத்மாவான நளகூபரன், ‘நல்லவளே, இது என்ன? ஏன் என் பாதங்களில் விழுந்திருக்கிறாய்?’ என்று கேட்டான். அவள் பெருமூச்செறிந்து நடுங்கியபடி கைகூப்பி, நடந்தபடியே அனைத்தையும் சொல்லத் தொடங்கினாள் — ‘தேவனே, இந்தத் தசக்ரீவன் சுவர்க்கத்துக்குச் செல்ல வந்திருக்கிறான். படைத்துணையுடன் அவன் இந்த இரவை இங்கே கழித்தான். பகைவரை அடக்குபவனே, உன்னிடம் வந்துகொண்டிருந்த என்னை அவன் கண்டு பிடித்து, ‘நீ யாருடையவள்?’ என்று கேட்டான். உண்மையானதையெல்லாம் நான் அவனிடம் சொன்னேன்; ஆனால் காமமயக்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவன் என் சொல்லைக் கேட்கவில்லை. தேவனே, தலைவனே, ‘நான் உமது மருமகள்’ என்று மீண்டும் மீண்டும் நான் வேண்டியும், அவன் அதையெல்லாம் புறக்கணித்து வலிந்து என்னை அவமதித்தான். நல்விரதனே, இவ்வாறு நேர்ந்த என் பிழையைப் பொறுத்தருள வேண்டும்; அன்பனே, பெண்ணின் வலிமையும் ஆணின் வலிமையும் நிகரானவை அல்லவே.’ இதைக் கேட்ட வைஶ்ரவணனின் மகன் நளகூபரன் கடுஞ்சினம் கொண்டான். ரம்பை தன்னைக் குற்றவாளியாகக் கருதவில்லை; ஆயினும் கணவனிடம் மன்னிப்பு வேண்டுகிறாள் — இது அவள் நல்லொழுக்கத்தின் அடையாளம். ‘பெண்ணுக்கும் ஆணுக்கும் வலிமை நிகரல்ல’ என்ற அவளுடைய இறுதிச்சொல் அவள் முற்றிலும் குற்றமற்றவள் என்பதற்கான காரணம். ரம்பையின் முறையீடு அனைத்தையும் வரிசையாகச் சொல்கிறது — ராவணனின் வருகை, படை தங்கியது, தான் சென்றது, பிடிக்கப்பட்டது, கேள்வி, தன் உண்மையான மறுமொழி, ராவணன் செவிசாய்க்காதது, மீண்டும் மீண்டும் வேண்டியது, இறுதியில் வன்கொடுமை. இந்த வரிசையில் அவள் குற்றமின்மை அடிக்கடி தெளிவாகிறது — அவள் உண்மையையே சொன்னாள், மீண்டும் மீண்டும் வேண்டினாள்; ஆயினும் வலிமையால் தோற்கடிக்கப்பட்டாள். ‘நல்விரதனே’, ‘அன்பனே’, ‘தேவனே’, ‘தலைவனே’, ‘பகைவரை அடக்குபவனே’ என்ற விளிகள் கணவன்மீது அவளுக்குள்ள மதிப்பையும் அன்பையும் காட்டுகின்றன. ‘நல்லவளே, இது என்ன?’ என்ற நளகூபரனின் கேள்வி எளிமையானது; ஆனால் அதில் கவலையும் பாசமும் வெளிப்படுகின்றன. ரம்பை பாதங்களில் விழுந்தே கதையைத் தொடங்குகிறாள்; அதனால் அவள் துயரும் நாணமும் தெரிகின்றன. அவள் சொற்களில் ராவணன் ‘தேவன்’, ‘தலைவன்’ என்று அல்ல, ‘அந்த ராக்ஷசன்’ என்று மட்டுமே குறிப்பிடப்படுகிறான் — இதனால் அவளுடைய வெறுப்பும் சுட்டப்படுகிறது.

அந்தக் கொடிய அவமதிப்பைக் கேட்ட நளகூபரன் தியானத்தில் ஆழ்ந்தான்; தியானத்தால் ராவணனின் அந்தச் செயலை அறிந்து, ஒரு கணத்தில் சினத்தால் கண்கள் சிவந்து, கையால் நீரை எடுத்தான். நீரை எடுத்து முறைப்படி அனைத்தையும் தொட்டு (ஆசமனம் செய்து), அவன் ராக்ஷச வேந்தன்மீது கொடிய சாபத்தை விடுத்தான் — ‘நல்லவளே, நீ விரும்பாதபோதும் அவன் உன்னை வலிந்து அவமதித்ததால், இனி அவன் விரும்பாத வேறு எந்த இளம்பெண்ணையும் அணுகமாட்டான். காமத்தால் வாடி அவன் விரும்பாத ஒரு பெண்ணை வலிந்து அவமதித்தால், அப்போது அவன் தலை ஏழு துண்டுகளாகச் சிதறும்.’ கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்புக்கு நிகரான ஒளியுடைய அந்தச் சாபம் உச்சரிக்கப்பட்டதும் தேவதுந்துபிகள் முழங்கின; வானிலிருந்து மலர்மாரி பொழிந்தது; பிதாமகன் முதலான தேவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர். உலகின் போக்கு முழுவதையும், அந்த ராக்ஷசனின் மரணத்தையும் அறிந்து ரிஷிகளும் பித்ருக்களும் ஈடற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் அந்தச் சாபத்தைக் கேட்ட தசக்ரீவன், விரும்பாத பெண்களுடன் புணரும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டான். அவனால் கவரப்பட்ட பதிவிரதைப் பெண்கள் அனைவரும் நளகூபரன் விடுத்த, மனத்துக்கு இனிய அந்தச் சாபத்தைக் கேட்டு மகிழ்ந்தனர். இந்தச் சாபத்தின் முக்கியத்துவம் ராமாயணக் கதையில் தெளிவாகிறது — இந்தச் சாபத்தாலேயே ராவணன் இலங்கையில் சீதையை வலிந்து தீண்டவில்லை; அவளோ தன் விருப்பத்தால் அவனை ஏற்கவில்லை. ஆகவே தேவர்களும் ரிஷிகளும் மகிழ்ந்தது ‘அவன் மரணத்தை அறிந்து’ என்று சொல்லப்படுகிறது — சீதையின் பாதுகாப்பே ராவணனின் அழிவுக்குக் காரணமாகப்போகிறது. பதிவிரதைகளின் மகிழ்ச்சியும் அதே காரணத்தால்தான் — இனி அவர்களுடைய கற்பு பாதுகாப்பானது. நளகூபரன் ஆயுதத்தால் அல்ல, தவத்தாலும் நீர்தொடுதலாலும் ராவணனைத் தண்டிக்கிறான்; இது அந்தணத் தன்மையின் வலிமைக்கு எடுத்துக்காட்டு; ஏனெனில் ‘அறத்தில் அந்தணன்’ என்று ரம்பை அவனைச் சொன்னாள். சாபத்தின் வடிவம் தனித்தன்மை வாய்ந்தது — அது ராவணனைக் கொல்லவில்லை; அவனுடைய வருங்காலத் தீயொழுக்கத்தைத் தடுக்கிறது. ‘விரும்பாதவள்’ (அகாமா) என்ற சொல்லே சாபத்தின் மையம் — பெண்ணின் விருப்பமின்றி நிகழும் கூடலே தண்டனைக்குரியது. தலை ஏழாகப் பிளப்பது மரணதண்டனையே; ஆகவே சாபம் அச்சத்தால் ராவணனின் காமத்தைக் கட்டுப்படுத்துகிறது. சாபமிடும் முறையும் கவியால் கவனமாக வருணிக்கப்பட்டுள்ளது — முதலில் உண்மையை அறிவதற்கான தியானம்; பிறகு நீரை எடுத்தல், ஆசமனம், புலன்களைத் தொடுதல்; இறுதியில்தான் சாபத்தின் உச்சரிப்பு. நளகூபரன் ரம்பையின் சொல்லை மட்டும் நம்பிவிடவில்லை; தியானத்தால் தானே சோதித்தறிந்த பிறகே தண்டனை தருகிறான் — இதுவே நீதியின் இலட்சியம். தேவர்களின் மகிழ்ச்சிக்கான காரணம் இருவகை — அறமின்மை கட்டுப்படுத்தப்பட்டது; வருங்கால ராவண வதம் சுட்டப்பட்டது. ‘உலகின் போக்கு முழுவதையும் அறிந்து’ என்ற சொல்லால் ரிஷிகள் எதிர்காலத்தைக் காண்கிறார்கள் என்பது சுட்டப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे षड्विंशः सर्गः॥ २६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க