சர்க்கம்
கவரப்பட்ட பெண்களின் புலம்பலும் சாபமும், சூர்ப்பணகைக்கு ஆறுதலும் தண்டகத்துக்கு அனுப்புதலும்
திரும்பி வரும் ராவணன் தேவ, தானவ, மனித, ரிஷி கன்னியரைக் கவர்தல், அவர்களின் துயரமும் புலம்பலும், கற்புடைய மங்கையரின் சாபம், இலங்கையில் நுழைதல், கைம்பெண்ணான சூர்ப்பணகையின் புலம்பல், ராவணனின் ஆறுதல், கரனோடு பதினாலாயிரம் ராக்ஷசர் படையைத் தண்டகாரண்யத்துக்கு அனுப்புதல்
அகஸ்தியர் கூறுகிறார் — திரும்பி வந்துகொண்டிருந்த, மகிழ்ச்சி நிறைந்த, தீய மனமுடைய அந்த ராவணன் வழியில் அரசர்கள், ரிஷிகள், தேவர்கள், தானவர்கள் ஆகியோரின் கன்னியரைக் கவர்ந்தான். அந்த ராக்ஷசன் காண்பதற்கு அழகான எந்தக் கன்னியையோ பெண்ணையோ கண்டாலும், அவளுடைய உறவினர்களைக் கொன்று அவளை விமானத்தில் அடைத்துவைத்தான். இவ்வாறு நாகக் கன்னியரையும் ராக்ஷசப் பெண்களையும் அசுரப் பெண்களையும் மனிதப் பெண்களையும் யக்ஷ, தானவக் கன்னியரையும் அவன் விமானத்தில் ஏற்றினான். அவர்கள் அனைவரும் ஒருசேரத் துயரத்தால் கண்ணீர் பெருக்கினர் — துயர நெருப்பிலிருந்தும் அச்சத்திலிருந்தும் பிறந்த அந்தக் கண்ணீர் நெருப்பின் சுடர்களுக்கு நிகராக இருந்தது. ஆறுகளால் கடல் நிரம்புவது போல, அச்சமும் துயரமும் அமங்கலமும் நிறைந்த கண்ணீருடைய, குறையற்ற அந்தப் பெண்களால் அந்த விமானம் நிரம்பியது. நாக, கந்தர்வக் கன்னியரும், பெருமுனிவர்களின் மகள்களும், தைத்திய, தானவக் கன்னியரும் நூற்றுக்கணக்கில் விமானத்தில் அழுதனர். அவர்கள் நீண்ட கூந்தலும் மிக அழகிய உறுப்புகளும் முழுநிலவு போன்ற முகமும் கொண்டவர்கள்; பருத்த தனங்களும், வைர மேடை போல ஒளிரும் இடையும், தேரின் ஏர்க்காலைப் போன்ற இடுப்பால் மனத்தைக் கவர்பவர்களும், தேவமங்கையருக்கு நிகரானவர்களும், புடமிட்ட பொன்னின் ஒளியுடையவர்களுமான பெண்கள். துயரத்தாலும் வேதனையாலும் அச்சத்தாலும் நடுங்கி நிலைகுலைந்தவர்கள் அந்த அழகிய இடையுடையவர்கள்; அவர்களுடைய பெருமூச்சுக் காற்றால் எங்கும் கொழுந்துவிட்டெரிந்த புஷ்பகம், நெருப்பு அடைக்கப்பட்ட அக்னிஹோத்ரச் சாலையைப் போலத் தோன்றியது. தசக்ரீவனின் வசப்பட்டு, துயரத்தால் கலங்கி, ஏழ்மையான முகமும் கண்களும் கொண்ட அந்த இளம்பெண்கள் சிங்கத்தின் பிடியில் சிக்கிய பெண்மான்களைப் போல இருந்தனர். அங்கே ஒருத்தி சிந்திக்கிறாள் — ‘இவன் என்னைத் தின்றுவிடுவானோ?’ இங்கே கவி கவரப்பட்ட பெண்களின் துயரத்தைக் கருணைச் சுவையோடு சித்திரிக்கிறார். கண்ணீரைத் தீச்சுடரோடு ஒப்பிடுவது விந்தையானது — துயரம் நெருப்பைப் போல எரிக்கிறது; ஆகவே அதன் நீரும் சுடுகிறது. பெருமூச்சுகளால் கொழுந்துவிடும் புஷ்பகம் அக்னிஹோத்ரச் சாலையைப் போன்றது — அங்கே அடைக்கப்பட்ட நெருப்பு புகைந்துகொண்டிருக்கிறது. அழகின் வருணனையும் கருணையின் பின்னணியிலேயே — தேவமங்கையருக்கு நிகரான அழகுடையவர்கள் இன்று சிறைப்பட்டவர்கள். சிங்கத்தின் பிடியில் சிக்கிய பெண்மான்களின் உவமை அவர்களுடைய ஆதரவற்ற நிலையைக் காட்டுகிறது. இவையனைத்தும் சீதை கவரப்படுவதன் முன்வடிவம் போன்றவை — பிறர் மனைவியர்மீது ராவணனுக்குள்ள ஆசையே அவன் அழிவுக்குக் காரணமாகும். ‘ஶ்யாமா’ என்ற சொல் பதினாறு வயது இளம்பெண்ணைக் குறிக்கிறது; இந்தி உரையும் அவ்வாறே கூறுகிறது. இந்தப் பகுதி ராவணனின் மகிழ்ச்சியில் தொடங்கி, பெண்களின் அச்சத்தில் முடிகிறது — இந்த முரணே சர்க்கத்தின் உணர்வைத் தீர்மானிக்கிறது. வெற்றிக்குப் பின் கொள்ளைப்பொருளைப் போல ராவணன் பெண்களைக் கைப்பற்றுகிறான்; அவன் காமமே அவன் திக்விஜயத்தின் இறுதி அத்தியாயம். ‘ஹத்வா பந்துஜநம்’ (உறவினர்களைக் கொன்று) என்ற சொல்லால் அவன் கொடுமை இரட்டிப்பாகிறது — அவன் பெண்ணைக் கவர்வது மட்டுமல்ல, அவளைக் காப்பவர்களையும் கொல்கிறான். எல்லா இனத்துக் கன்னியரும் — நாகர், கந்தர்வர், யக்ஷர், தானவர், மனிதர், ராக்ஷசியரும் கூட — அவன் பேராசையிலிருந்து தப்பவில்லை. இதனால் எல்லா உலகிலும் பரவிய அவன் ஆதிக்கமும் அதன் தீய விளைவும் காட்டப்படுகின்றன. கவி இங்கே புஷ்பகத்தின் உருவத்தையும் மாற்றுகிறார் — வெற்றியின் அடையாளமாக இருந்த விமானம் இப்போது சிறைச்சாலை. ‘ஶ்யாமா’ என்ற சொல் இளமையைக் குறிப்பது. இந்தச் சர்க்கத்தில் பெண்களின் அழகைப் பற்றிய விரிவான வருணனை (7–8) வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் 7.024.004a (‘தீர்ககேஶ்ய:…’ — நீண்ட கூந்தலுடையவர்கள்) மட்டுமே உள்ளது. ‘பக்ஷயிஷ்யதி’ (தின்றுவிடுவானோ) என்ற கவலை ராக்ஷசனின் மனிதரைத் தின்னும் இயல்பை நினைவூட்டுகிறது — அவர்கள் அடிமைத்தனத்தை மட்டுமல்ல, சாவையும் அஞ்சுகின்றனர்.
மிகுந்த துயரத்தால் வருந்திய ஒருத்தி சிந்தித்தாள் — ‘இவன் என்னைக் கொன்றுவிடவும் கூடும்.’ இவ்வாறு தாயரையும் தந்தையரையும் கணவர்களையும் சகோதரர்களையும் நினைத்து, துயரமும் சோகமும் ஆட்கொண்ட அந்தப் பெண்கள் ஒன்றுசேர்ந்து புலம்பினர் — ‘நானில்லாமல் என் மகன் எப்படி இருப்பான்? என் தாய் எப்படி, என் சகோதரன் எப்படி — துயரக் கடலில் மூழ்கியிருப்பார்களே? ஐயோ, அந்தக் கணவரில்லாமல் நான் என்ன செய்வேன்? மிருத்யுவே, உன்னை வேண்டுகிறேன் — துயருற்ற என்னைக் கொண்டுசெல். முன்பு வேறொரு பிறவியில் என்ன தீவினை செய்தேனோ?’ இவ்வாறு அவர்கள் அனைவரும் துயருற்றுத் துயரக் கடலில் விழுந்திருந்தனர் — ‘இப்போது எங்கள் இந்தத் துயரத்துக்கு முடிவைக் காணவில்லை.’ இங்கே ஒவ்வொரு பெண்ணின் துயரமும் தன் உறவினர்களின் நினைவால் பெருகுகிறது — மகன், தாய், சகோதரன், கணவன். தாய்மையின் கவலையே முதலாவது — ‘நானில்லாமல் என் மகன் எப்படி இருப்பான்?’ மிருத்யுவிடம் வேண்டுவது அவர்களுடைய நம்பிக்கையின்மையின் உச்சம். முற்பிறவி வினையை நினைப்பது இந்தியத் தத்துவத்துக்கு ஏற்றது — துயரத்துக்குக் காரணம் முன்பு செய்த பாவம் என்று அவர்கள் கருதுகின்றனர். இதனால் யமலோக வருணனையின் (21ஆம் சர்க்கம்) வினைப்பயன் கொள்கை மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது. ‘ஸஹிதா:’ (ஒன்றுசேர்ந்து) என்ற சொல் அவர்களுடைய கூட்டு அழுகையைக் குறிக்கிறது — அனைவரும் ஒன்றாகப் புலம்புகின்றனர்.
அவர்கள் கூறுகின்றனர் — ‘ஐயோ, மனித உலகுக்கு இழிவு! இதைவிடக் கீழானது வேறில்லை; ஏனெனில் உதிக்கும் சூரியனால் உரிய காலத்தில் நட்சத்திரங்கள் மறைக்கப்படுவது போல, வலிமையற்ற எங்கள் கணவர்கள் வலிமைமிக்க ராவணனால் அழிக்கப்பட்டனர். ஐயோ, மிகுந்த வலிமையுடைய இந்த ராக்ஷசன் கொல்லும் வழிகளிலேயே மகிழ்கிறான். ஐயோ, தீய நடத்தையைக் கைக்கொண்டும் தன்னைத்தானே அருவருப்பதில்லை. தீய மனமுடைய இவனுடைய வீரம் எல்லாவகையிலும் தகுந்ததே; ஆனால் பிறர் மனைவியரைத் தீண்டும் இந்தச் செயலோ தகாதது. ராக்ஷசர்களில் இழிந்த இவன் பிறருடைய மனைவியரிடம் இன்பம் காண்பதால், தீய மதியுடைய இவன் ஒரு பெண்ணின் காரணமாகவே கொல்லப்படுவான்.’ கற்புடைய சிறந்த மங்கையர் இவ்வாறு உரைத்ததும், வானிலிருந்த துந்துபிகள் முழங்கின, பூமழையும் பொழிந்தது. கணவரையே தெய்வமாகக் கொண்ட கற்புடைய பெண்களால் சபிக்கப்பட்ட அவனோ, ஒரேயடியாக ஒளி பறிக்கப்பட்டவனைப் போல ஒளியிழந்து மனம் கலங்கியவனைப் போல ஆனான். இவ்வாறு அவர்களுடைய புலம்பலைக் கேட்டபடி, ராக்ஷசர்களில் சிறந்த அவன் இரவில் திரிபவர்களால் போற்றப்பட்டு இலங்கை நகரில் நுழைந்தான். இங்கே மூன்றாவது சாபம் — வேதவதியினுடையது (17), அனரண்யனுடையது (19), இப்போது கற்புடைய பெண்களுடையது. மூன்று சாபங்களும் ராவணனின் அழிவைக் குறிக்கின்றன; இதன் சிறப்போ — ‘ஸ்த்ரீக்ருதேந வத:’ (ஒரு பெண்ணின் காரணமாகக் கொல்லப்படுதல்); சீதையின் காரணமாக ராமனால் கொல்லப்படுவான் என்பது பொருள். பெண்களின் நியாய உணர்வு கவனிக்கத்தக்கது — அவர்கள் ராவணனின் வீரத்தைப் பழிக்கவில்லை; பிறர் மனைவியரைத் தீண்டுவதை மட்டுமே பழிக்கின்றனர். சூரியன்-நட்சத்திர உவமை ராவணனின் ஆதிக்கத்தை ஏற்கிறது — அவன் உதிக்கும்போது மற்றவர்களின் ஒளி மறைகிறது. சாபத்துக்குப் பின் ராவணன் ஒளியிழந்தான் — கற்புடைய பெண்களின் தவ ஆற்றல் உடனே தெரிகிறது. ஆயினும் இலங்கையில் அவன் போற்றப்படுகிறான் — அவன் குடிமக்கள் அவன் பாவத்தை அறிவதில்லை, அல்லது பொருட்படுத்துவதில்லை. ‘திங் மானுஷம் லோகம்’ (மனித உலகுக்கு இழிவு) என்ற சொல் விந்தையானது — வலியவனே தலைவனாக இருக்கும், அறம் தலைமை பெறாத மனித உலகை அவர்கள் பழிக்கின்றனர். ‘அஹோ’ (ஐயோ) என்பது மூன்றுமுறை பயன்படுத்தப்படுகிறது — வியப்பு, பழிப்பு, துயரம் மூன்றும் ஒருசேர. கற்புடைய பெண்களின் தவ ஆற்றலால் சாபம் பலிக்கிறது — தேவர்கள் துந்துபிகளாலும் பூமழையாலும் அதை ஏற்கின்றனர். இந்தச் சாபம் ராமாயணத்தின் மூலக்கதைக்கான தெய்விகக் காரணத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது — ராவணனின் அழிவு ஒரு பெண்ணின் காரணமாக நிகழ்வது நிச்சயமாயிற்று.
இதற்கிடையில், கொடியவளும் விரும்பிய உருவம் எடுப்பவளுமான ராவணனின் தங்கையான அந்த ராக்ஷசி சூர்ப்பணகை திடீரென்று தரையில் விழுந்தாள். தங்கையான அவளைத் தூக்கி ஆறுதல் சொல்லியபடி ராவணன் கூறினான் — ‘நங்கையே, இது என்ன? என்னிடம் விரைவாக ஏதோ சொல்ல விரும்புகிறாயா?’ கண்ணீர் தேங்கி மறைந்த, சிவந்த கண்களுடைய அவள் கூறினாள் — ‘அரசே, வலிமையுடைய உன்னால் வலுக்கட்டாயமாக நான் கைம்பெண்ணாக்கப்பட்டேன். அரசே, காலகேயர்கள் என்று புகழ்பெற்ற பதினாலாயிரம் தைத்தியர்கள் உன் வீரத்தால் போரில் கொல்லப்பட்டனர். அங்கே பெருவலிமையுடைய என் கணவன், எனக்கு உயிரைவிட மேலானவன் இருந்தான்; அன்பனே, சகோதரன் என்ற வாசனை மட்டுமே கொண்ட பகைவனான உன்னால் அவனும் கொல்லப்பட்டான். அரசே, உறவினனான உன்னாலேயே நான் கொல்லப்பட்டேன்; நீ உண்டாக்கிய ‘கைம்பெண்’ என்ற சொல்லையும் நான் சுமந்து வாழ்வேன். போர்களிலும் மருமகன் உன்னால் காக்கப்படவேண்டியவன் அல்லவா; அவன் உன்னாலேயே போரில் கொல்லப்பட்டான் — உனக்கு வெட்கமில்லையா?’ சூர்ப்பணகையின் புலம்பல் கூர்மையானது — அவள் ராவணனை ‘ப்ராத்ருகந்தீ ரிபு:’ (சகோதரன் என்ற வாசனை மட்டுமே கொண்ட பகைவன்) என்கிறாள்; பெயரளவில் சகோதரன், உண்மையில் பகைவன். ‘கைம்பெண் என்ற சொல்லைச் சுமந்து வாழ்வேன்’ என்ற சொல் கைம்பெண்ணின் சமூகத் துயரத்தைக் குறிக்கிறது — ‘கைம்பெண்’ என்ற பெயரோடேயே அவள் வாழ்வாள். மருமகனைக் காப்பது உறவினனின் அறம் — அதை மீறியது ராவணனுக்கு வெட்கத்துக்குரியது. காலகேயர்களின் எண்ணிக்கை இங்கே பதினாலாயிரம் என்று சொல்லப்படுகிறது; முந்தைய சர்க்கத்திலோ ‘நானூறு’ — இரண்டும் அச்சுப் பதிப்பின்படியே எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. இந்த நிகழ்ச்சியின் விளைவு — சூர்ப்பணகை தண்டகத்தில் வாழ்தல், பிறகு ராமனைச் சந்தித்தல், இறுதியில் சீதை கவரப்படுதல். சூர்ப்பணகையின் ‘பாஷ்பபரிருத்தாக்ஷீ ரக்தாக்ஷீ’ (கண்ணீர் தேங்கிய, சிவந்த கண்களுடையவள்) என்ற வருணனை அவள் துயரத்தையும் சினத்தையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறது. ‘த்வயாஸ்மி நிஹதா’ (உன்னால் நான் கொல்லப்பட்டேன்) — கணவனின் கொலையால் அவளும் இறந்தவள் போல ஆனாள். அவளுடைய ‘ந லஜ்ஜஸே?’ (உனக்கு வெட்கமில்லையா?) என்ற கேள்வி ராவணனின் தன்மானத்தைத் தொடுகிறது. இந்தப் பகுதியின் உணர்வு முந்தைய பகுதியின் பெண்களின் புலம்பலோடு ஒத்துப்போகிறது — வெளியே பிற பெண்களின் அழுகை, வீட்டில் தன் தங்கையின் அழுகை.
இவ்வாறு கதறிய தங்கை சொன்னதும், தசக்ரீவன் அவளுக்கு ஆறுதல் கூறி இனிய சொற்களால் இவ்வாறு சொன்னான் — ‘மகளே, அழுதது போதும்; நீ எதற்கும் அஞ்சவேண்டாம். கொடைகளாலும் மரியாதைகளாலும் அருளாலும் உன்னை முயன்று மகிழ்விப்பேன். போர்வெறியில் கவனம் சிதறி, வெற்றியை விரும்பி, அம்புகளை எய்தபடி போரிட்டுக்கொண்டிருந்த நான் போர்க்களத்தில் நம்மவர் யார், பிறர் யார் என்று அறியவில்லை. போர்வெறியோடு தாக்கிக்கொண்டிருந்தபோது மருமகனை நான் அறியவில்லை. அதனால்தான், தங்கையே, உன் கணவன் போரில் என்னால் கொல்லப்பட்டான். இந்த நேரத்தில் எது பொருத்தமோ அதை உன் நன்மைக்காகச் செய்வேன்.’ ராவணனின் சொற்களில் தன்னை நியாயப்படுத்துதல் — அவன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்கிறான்; ஆனால் அதற்குக் காரணம் போர்வெறியே, பகை அல்ல என்கிறான். ‘அறியாமல் செய்தது’ என்பதே அவனுடைய முக்கிய வாதம். தங்கையின் துயரத்தைச் செல்வத்தாலும் மரியாதையாலும் தணிக்க விரும்புகிறான் — இது அரசனுக்குரிய வழி. ‘இந்த நேரத்தில் எது பொருத்தமோ’ என்ற சொல்லால் அவன் நடைமுறைத் தீர்வை முன்வைக்கிறான். ஆனால் அவன் ஆறுதல் சூர்ப்பணகையின் துயரத்தை அழிக்கவில்லை — பின்னர் அவள் சினமே சீதையைக் கவர்வதற்குத் தூண்டுதலாகும். ‘வத்ஸே’ (மகளே) என்ற அன்பு நிறைந்த விளி அவனுடைய சகோதரப் பாசத்தைக் காட்டுகிறது. ‘தாநமாநப்ரஸாதை:’ (கொடைகளாலும் மரியாதைகளாலும் அருளாலும்) — அரசன் ஆறுதல் சொல்லும் மூன்று வழிகள்.
ராவணன் கூறுகிறான் — ‘செல்வச் சிறப்புடைய உன் சகோதரன் கரனின் அருகில் வாழ். உன் சகோதரன் பதினாலாயிரம் பேருக்குத் தலைவனாவான்; படையெடுப்பிலும் கொடையிலும் பெருவலிமையுடைய ராக்ஷசர்களுக்குத் தலைவனாவான். அங்கே உன் சிற்றன்னையின் மகனான இந்தச் சகோதரன் கரன், தலைவனாக இருந்து, இரவில் திரிபவனாக, எப்போதும் உன் ஆணையை நிறைவேற்றுவான். இந்த வீரன் தண்டகத்தைக் காப்பதற்காக விரைவாகச் செல்லட்டும்; பெருவலிமையுடைய தூஷணன் இவனுடைய படைத்தலைவனாக இருப்பான். அங்கே வீரனான கரன் எப்போதும் உன் சொல்லைச் செய்வான்; விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் ராக்ஷசர்களுக்கு இவன் தலைவனாவான்.’ இவ்வாறு கூறி, தசக்ரீவன் வீரமிக்க பதினாலாயிரம் ராக்ஷசர்களைக் கொண்ட படையை இவனுக்கு ஒதுக்கி ஆணையிட்டான். அச்சமூட்டும் தோற்றமுடைய ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் சூழ, எங்கிருந்தும் அச்சமற்ற கரன் விரைவாகத் தண்டகத்துக்கு வந்தான்; அங்கே முட்களை அழித்த (எதிர்ப்பை ஒழித்த) அரசை நடத்தினான்; அந்தச் சூர்ப்பணகையும் அங்கே தண்டகக் காட்டில் வாழ்ந்தாள். இங்கே ஆரணிய காண்டக் கதையின் வேர் — கரனும் தூஷணனும், பதினாலாயிரம் ராக்ஷசர்களும், சூர்ப்பணகையும் தண்டகாரண்யத்தில் நிலைநிறுத்தப்பட்டனர். அவர்களோடேதான் பின்னர் ராமனின் முதல் பெரும்போர் நிகழும்; அதில் ராமன் தனியாகப் பதினாலாயிரம் ராக்ஷசர்களைக் கொல்வான். கரன் சூர்ப்பணகையின் சிற்றன்னை மகனான சகோதரன் என்ற உறவு இங்கே தெளிவுபடுத்தப்படுகிறது. ராவணனின் திட்டம் அரசியல் சார்ந்ததும் கூட — தண்டகாரண்யத்தில் ராக்ஷசர்களை நிலைநிறுத்துவதால் அவன் நாட்டின் வட எல்லை உறுதியாகிறது. திறனாய்வுப் பதிப்பில் இங்கே உஶனஸின் சாபக் கதை உள்ளது (தண்டகன் உஶனஸால் சபிக்கப்பட்டான், அங்கே ராக்ஷசர்கள் வாழ்வார்கள் என்பது); அது அச்சுப் பதிப்பில் இல்லை. 42ஆம் சுலோகம் ஆறு அடிகளைக் கொண்டது. கரன் ‘ப்ரயாணே தாநே ச ப்ரபு:’ (படையெடுப்பிலும் கொடையிலும் தலைவன்) — படையை நடத்துவதிலும் ஊதியம் வழங்குவதிலும் அவன் தன்னுரிமையுடையவன். தூஷணனின் நியமனமும் ஆரணிய காண்டப் பாத்திரங்களுக்கான அறிமுகமே. ‘அகுதோபய:’ (எங்கிருந்தும் அச்சமற்றவன்) என்ற அடைமொழி விந்தையானது — எங்கும் அச்சமற்றவனான அவன் பின்னர் ராமனால் கொல்லப்படுவான். ‘நிஹதகண்டகம் ராஜ்யம்’ (முட்களை அழித்த அரசு) — அவன் தண்டகத்தில் ரிஷிகளுக்குத் தொல்லை கொடுக்கிறான் என்று ஆரணிய காண்டத்தில் வருணிக்கப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் ஆரணிய காண்டக் கதையோடு இணைகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे चतुर्विंशः सर्गः॥ २४॥