சர்க்கம்
நிவாதகவசர்களோடு நட்பும் காலகேயர் வதமும் வருணனின் மைந்தர்களின் தோல்வியும்
ரஸாதலத்தில் புகுதல், போகவதியில் நாகர்களை வசப்படுத்துதல், நிவாதகவசர்களோடு ஓராண்டுப் போரும் பிரம்மா நட்பை நிலைநாட்டுதலும், அஸ்மநகரத்தில் காலகேயர் வதமும் வித்யுஜ்ஜிஹ்வன் வதமும், வருணனின் இருப்பிடத்தில் சுரபியைக் காணுதல், வருணனின் மைந்தர்களோடு போரும் அவர்களின் தோல்வியும், பிரஹாஸனின் சொல்
அகஸ்தியர் கூறுகிறார் — பிறகு தேவர்களில் சிறந்த யமனை வென்ற பின், போரில் தற்பெருமை கொள்ளும் தசக்ரீவனான ராவணன் தன் துணைவர்களைக் கண்டான். குருதியில் நனைந்த உடலோடு, அடிகளால் சிதைக்கப்பட்ட ராவணனைக் கண்டு ராக்ஷசர்கள் வியப்படைந்தனர். யமனோடு நிகழ்ந்த போரின் அடையாளங்கள் அவன் உடலில் தெளிவாகத் தெரிந்தன — அவன் வெற்றி எளிதாகக் கிடைக்கவில்லை. மாரீசன் முதலிய அவர்கள் அனைவரும் அவன் வெற்றியைப் போற்றி வாழ்த்தினர்; ராவணனால் ஆறுதல் சொல்லப்பட்டு புஷ்பகத்தில் ஏறினர். முன்பு யமனின் தேரைக் கண்டு ஓடியவர்களே இப்போது வெற்றி முழக்கம் செய்கின்றனர் — அரசனின் பணியாளர்களின் இயல்பு இது. ராவணனும் அவர்களைப் பழிக்கவில்லை, ஆறுதல் சொல்கிறான் — இது அவனுடைய தலைமைத் திறன். பிறகு அந்த ராக்ஷசன், தைத்தியர்களும் நாகக் கூட்டங்களும் வாழ்வதும் வருணனால் நன்கு காக்கப்படுவதும் நீர்களின் இருப்பிடமுமான ரஸாதலத்தில் புகுந்தான். வாசுகியால் காக்கப்படும் போகவதி என்ற நகருக்குச் சென்று, நாகர்களை வசப்படுத்தி, மகிழ்ச்சியோடு மணிமயமான நகருக்குச் சென்றான். அங்கே வரம் பெற்ற நிவாதகவசர்கள் என்ற தைத்தியர்கள் வாழ்ந்தனர்; ராக்ஷசன் அவர்களை அணுகிப் போருக்கு அழைத்தான். மிகுந்த வீரமும் வலிமையும் உடையவர்களும் பலவகை ஆயுதங்கள் தாங்கியவர்களும் போர்வெறி கொண்டவர்களுமான அந்தத் தைத்தியர்கள் அனைவரும் அங்கே மகிழ்ச்சியோடு இருந்தனர். இங்கே ரஸாதலத்தின் நிலவியல் — முதலில் நாகர்களின் நகரமான போகவதி, பிறகு தைத்தியர்களின் மணிமய நகரம். வாசுகி நாகர்களின் அரசன்; அவன் நகரம் எளிதாக வெல்லப்பட்டது. நிவாதகவசர்களோ பிரம்மனின் வரத்தால் வலிமை பெற்றவர்கள் — ராவணனுக்கு நிகரான எதிரிகள். ரஸாதலம் ‘பயஸாம் நிதி:’ (நீர்களின் இருப்பிடம்) என்று வருணிக்கப்படுகிறது — இங்கே கடலின் அடிப்பகுதியே ரஸாதலம் என்பது கவியின் கற்பனை. அது வருணனால் நன்கு காக்கப்படுவது; ஆகவே ராவணனின் இறுதி இலக்கு வருணனே; வழியில் அவன் நாகர்களையும் தைத்தியர்களையும் எதிர்கொள்கிறான். நாகர்களை வசப்படுத்துவது எளிதாக இருந்தது — அவர்கள் போரின்றியே வசப்பட்டனர் என்பது ‘க்ருத்வா நாகாந்வஶே’ (நாகர்களை வசப்படுத்தி) என்ற சுருக்கமான சொல்லால் குறிப்பிடப்படுகிறது. நிவாதகவசர்களின் வருணனையில் நான்கு அடைமொழிகள் — மிகுந்த வீரம், வலிமை, பலவகை ஆயுதங்கள், போர்வெறி — அவர்கள் ஆற்றலை முழுமையாகக் காட்டுகின்றன. இதனால் அடுத்து வரும் நீண்ட போருக்கான களம் அமைக்கப்படுகிறது. ராவணனின் உடலிலுள்ள காயங்களும் அவன் ஊக்கத்தைக் குறைக்கவில்லை — ஓய்வின்றியே அவன் முன்னேறுகிறான்.
சூலங்களாலும் திரிசூலங்களாலும் வஜ்ராயுதங்களாலும் பட்டிசங்களாலும் வாள்களாலும் கோடரிகளாலும் சினங்கொண்ட ராக்ஷசர்களும் தானவர்களும் ஒருவரையொருவர் பிளந்தனர். அவர்கள் போரிட்டுக்கொண்டிருக்கையில் ஓராண்டுக்கும் மேலாகக் கழிந்தது; அதில் எந்தத் தரப்புக்கும் வெற்றியோ அழிவோ ஏற்படவில்லை. பிறகு மூவுலகுக்கும் புகலிடமான அழிவற்ற பாட்டனாரான தேவன் சிறந்த விமானத்தில் ஏறி விரைந்து வந்தார். முதியவரான பாட்டனார் நிவாதகவசர்களின் அந்தப் போர்ச்செயலைத் தடுத்து, உண்மையை அறிந்தவராகக் கூறினார் — ‘இந்த ராவணனைப் போரில் தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் வெல்ல முடியாது; நீங்களும் தேவர்களோடு கூடிய தானவர்களாலும் அழிக்கப்பட முடியாதவர்கள். உங்களோடு நட்புக்கொள்வது ராக்ஷசனுக்கு விருப்பமானது; நண்பர்களுக்கு எல்லாப் பொருள்களும் பிரிக்கப்படாதவை — இதில் ஐயமில்லை.’ பிறகு ராவணன் அங்கே அக்கினியைச் சாட்சியாகக் கொண்டு நட்பு செய்து, நிவாதகவசர்களோடு அன்புடன் இருந்தான். அவர்களால் முறைப்படி உபசரிக்கப்பட்டு அவன் அங்கே ஓராண்டு வாழ்ந்தான்; தன் நகரத்தைவிட எந்தக் குறையுமின்றி இன்பம் பெற்றான். அங்கே நூறு மாயைகளைக் கற்றறிந்து ஒன்றை நிறைவு செய்தான்; பிறகு நீர்த்தலைவனின் நகரத்தைத் தேடியபடி ரஸாதலத்தில் சுற்றித் திரிந்தான். இங்கே பிரம்மா மீண்டும் சமாதானத் தூதர் — முந்தைய சர்க்கத்தில் யமனின் தண்டத்தைத் திரும்பப்பெறச் செய்தார், இங்கே போரை நிறுத்துகிறார். அவர் வாதம் — இரு தரப்பும் சமவலிமையுடையவை என்பதால் போர் பயனற்றது; ஆகவே நட்பே மேலானது. அக்கினியைச் சாட்சியாகக் கொண்ட நட்பு — இது நட்புக்கான புனிதமான முறை; ராமனுக்கும் சுக்ரீவனுக்கும் இடையிலான நட்பும் இவ்வாறே நிகழ்ந்தது. நூறு மாயைகளைப் பெற்றது ராவணனுக்குப் பின்னர் போர்களில் பயன்படும் — மாயைப்போர் ராக்ஷசர்களின் சிறப்பு. திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஶதம் ஏகோநம் ஆத்மவாந்’ (தன்னடக்கமுடையவன் தொண்ணூற்றொன்பதை) என்று உள்ளது — அதாவது நூற்றுக்கு ஒன்று குறைவு; அச்சுப் பதிப்பிலோ ‘ஶதமேகம் ஸமாப்தவாந்’ (நூறு, அவற்றில் ஒன்றை நிறைவு செய்தான்). ஓராண்டுக்கும் மேலான போர் — இது யமனோடு நிகழ்ந்த ஏழு இரவுப் போரைவிடவும் நீண்டது. இரு தரப்புக்கும் பிரம்மனின் வரம் உண்டு; ஆகவே எவரும் வெல்லவுமில்லை, அழியவுமில்லை. ‘நண்பர்களுக்கு எல்லாப் பொருள்களும் பிரிக்கப்படாதவை’ என்ற பிரம்மனின் சொல் ஒரு நீதிமொழி — நண்பர்களின் செல்வமும் இன்பங்களும் பொதுவானவை. இதன் பயன் — ராவணன் நிவாதகவசர்களால் முறைப்படி உபசரிக்கப்பட்டு, தன் நகரில் இருப்பது போன்ற இன்பம் பெறுகிறான். இந்த நட்பு அவன் திக்விஜயத்தில் ஓர் அமைதியான இடைவேளை. ராக்ஷசர்களும் தானவர்களும் இங்கே ஒருவரையொருவர் பிளந்தனர் — ஆயுதங்களின் பட்டியல் போரின் கொடுமையைக் காட்டுகிறது. ‘வ்ருத்த: பிதாமஹ:’ (முதியவரான பாட்டனார்) என்ற அடைமொழி அவருடைய அனுபவத்தையும் பெருமையையும் குறிக்கிறது. எப்போதும் பிரம்மனின் வரத்தைச் சார்ந்திருப்பது போலவே, இங்கேயும் ராவணன் பாட்டனாரின் சொல்லை மதிக்கிறான். நூறு மாயைகளைக் கற்றது ராவணனின் அறிவுத்திறனைக் காட்டுகிறது — அவன் போரால் மட்டுமல்ல, நட்பாலும் பயன் அடைகிறான்.
பிறகு அவன் காலகேயர்கள் வாழ்ந்த அஸ்மநகரம் என்ற இடத்துக்குச் சென்று, அங்கே வலிமை பொங்கும் காலகேயர்களைக் கொன்று, சூர்ப்பணகையின் கணவனும் தன் மைத்துனனும் வலிமைமிக்கவனும் பெருவலிமை பொங்குபவனுமான வித்யுஜ்ஜிஹ்வனை — போரில் ராக்ஷசனை நாவால் நக்குபவனைப் போல இருந்தவனை — அப்போது வாளால் வெட்டினான். அவனை வென்று ஒரு கணத்தில் நானூறு தைத்தியர்களைக் கொன்றான். இந்த நிகழ்ச்சியின் முக்கியத்துவம் தனிச்சிறப்பானது — சூர்ப்பணகையின் கணவன் ராவணனாலேயே கொல்லப்பட்டான்; இதுவே பின்னர் (24ஆம் சர்க்கத்தில்) சூர்ப்பணகையின் புலம்பலுக்குக் காரணம், பிறகு அவள் தண்டகாரண்யத்தில் வாழ்ந்ததற்கும், இறுதியில் சீதை கவரப்பட்டதற்கும் கூட வேர். வித்யுஜ்ஜிஹ்வன் ‘நாவால் நக்குபவன் போல’ — அவன் பெயரே அவனுடைய அச்சமூட்டும் வடிவத்தைக் குறிக்கிறது; மின்னலைப் போல அசையும் நாக்கு. 17.2–19.1 வரையிலான அரைச் சுலோகங்கள் வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளன; திறனாய்வுப் பதிப்பில் இந்த வதத்தின் வருணனை இல்லை. ராவணனின் திக்விஜயத்தில் இந்த நிகழ்ச்சி துயரமானது — தன் தங்கையின் கணவனையும் அவன் காக்கவில்லை. பின்னர் அவனே ‘போர்வெறியில் நான் அறியவில்லை’ என்று சொல்வான்.
பிறகு ராக்ஷசர் தலைவன் வெண்மேகம் போன்றதும் கைலாசத்தைப் போல ஒளிர்வதுமான வருணனின் தெய்விக இருப்பிடத்தைக் கண்டான். அங்கே பால் சுரந்துகொண்டு நின்ற சுரபி என்ற பசுவைக் கண்டான்; அதன் பால் பெருகி வழிந்ததால் பாற்கடல் உண்டாயிற்று. அங்கே ராவணன் காளைகளின் அரசனுடைய தாயான சுரபியைக் கண்டான்; அவளிடமிருந்தே குளிர்ந்த கதிர்களையுடைய இரவின் தலைவனான சந்திரன் தோன்றுகிறான்; அந்தப் பாற்கடலைச் சார்ந்து நுரையை உண்ணும் பெருமுனிவர்கள் வாழ்கின்றனர்; அங்கேயே அமுதமும், ஸ்வதையை உண்பவர்களுக்கான ஸ்வதையும் தோன்றின. உலகில் மனிதர்கள் சுரபி என்ற பெயரால் அழைக்கும் மிக அற்புதமான அவளை வலம்வந்து, ராவணன் பலவகைப் படைகளால் காக்கப்பட்ட மிகக் கொடிய வருணனின் இருப்பிடத்தில் புகுந்தான். பிறகு நூற்றுக்கணக்கான நீர்த்தாரைகள் நிறைந்த, கூதிர்கால மேகம் போன்ற, எப்போதும் மகிழ்ச்சி நிறைந்த வருணனின் சிறந்த மாளிகையைக் கண்டான். இங்கே பாற்கடல் தோன்றிய வரிசை வருணிக்கப்படுகிறது — சுரபியின் பாலிலிருந்து பாற்கடல், அதிலிருந்து சந்திரன், அமுதம், ஸ்வதை. ராவணனும் சுரபியை வலம்வருகிறான் — அவனுடைய தீய இயல்பிலும் பசுத்தாய்மீதுள்ள மதிப்பு எஞ்சியுள்ளது. இந்த நுட்பமான முரண் கவனிக்கத்தக்கது. வருணனின் மாளிகை ‘தாராஶதாகீர்ணம்’ (நூற்றுக்கணக்கான நீர்த்தாரைகள் நிறைந்தது) என்று வருணிக்கப்படுவது நீர்த்தெய்வத்தின் இல்லத்துக்கு ஏற்றது — அங்கே நீரூற்றுகளைப் போலத் தாரைகள். சுரபி காமதேனு என்று புராணங்களில் புகழ்பெற்றவள்; அவள் பாலால் பாற்கடல் தோன்றியது இங்கே வருணிக்கப்படுகிறது. நுரையுண்ணும் ரிஷிகள் பாற்கடலின் நுரையையே உணவாகக் கொள்கின்றனர் — இது அவர்களுடைய தவத்தின் சிறப்பு. சந்திரன் பாற்கடலிலிருந்து பிறந்தான் என்பது பாற்கடல் கடைதல் கதையையும் நினைவூட்டுகிறது. வருணனின் இருப்பிடம் கைலாசத்தோடு ஒப்பிடப்படுகிறது — வெண்மையானது, உயர்ந்தது, ஒளிர்வது. வலம்வருதல் வணக்கத்துக்குரியவருக்குச் செய்யும் மரியாதை முறை; ராவணன் சுரபியைத் தெய்வமாகக் கருதி வலம்வருகிறான்.
பிறகு அவன் படைத்தலைவர்களைக் கொன்று, அவர்களால் தானும் அடிபட்டு, வீரர்களிடம் கூறினான் — ‘அரசனிடம் விரைவாகத் தெரிவியுங்கள் — போரை விரும்பும் ராவணன் வந்திருக்கிறான்; அவனுக்குப் போர் கொடுக்கப்படட்டும்; அல்லது கைகூப்பி “நான் தோற்றேன்” என்று சொல்; பிறகு உனக்கு அச்சமில்லை.’ இதற்கிடையில் மகாத்மாவான வருணனின் மைந்தர்களும் பேரர்களும் சினங்கொண்டு புறப்பட்டனர்; கௌவும் புஷ்கரனும் படைத்தலைவர்கள். நற்பண்புகள் நிறைந்த அவர்கள் தம் படைகள் சூழ, விரும்பிய இடம் செல்லும் தேர்களைப் பூட்டிக்கொண்டு, உதிக்கும் சூரியனின் ஒளியோடு அங்கே வந்தனர். பிறகு நீர்த்தலைவனின் மைந்தர்களுக்கும் அறிவாளனான ராவணனுக்கும் இடையே மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் கொடிய போர் நிகழ்ந்தது. ராக்ஷசனான தசக்ரீவனின் பெருவீரமுடைய அமைச்சர்களால் வருணனின் படை முழுவதும் ஒரு கணத்தில் வீழ்த்தப்பட்டது. போரில் தம் படையின் நிலையைக் கண்டு, அம்புவலையால் வருந்திய வருணனின் மைந்தர்கள் போர்ச்செயலிலிருந்து பின்வாங்கினர். தரையில் இருந்த அவர்கள் புஷ்பகத்தில் இருந்த ராவணனைக் கண்டு, விரைந்து செல்லும் தேர்களோடு விரைவாக வானில் புகுந்தனர். பிறகு சமமான இடத்தை அடைந்ததும், தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் இடையிலானது போன்ற கடும் வான்போர் அவர்களிடையே நிகழ்ந்தது. அவர்கள் நெருப்பு போன்ற அம்புகளால் போரில் ராவணனைப் புறமுதுகிடச் செய்து, மகிழ்ந்து பலவகை முழக்கங்களை எழுப்பினர். இங்கே ராவணனுக்கு மீண்டும் நெருக்கடி — வருணனின் மைந்தர்கள் அவனைப் புறமுதுகிடச் செய்கின்றனர். வருணனின் மைந்தர்களுடைய போர் உத்தி சாமர்த்தியமானது — தரையில் தோற்றதும் வானுக்குச் சென்று சமமான இடத்தைப் பெறுகின்றனர். ராவணனின் அழைப்பு முன்போலவே — போர், அல்லது தோல்வியை ஒப்புக்கொள்ளுதல்; ‘ஸாஞ்ஜலி:’ (கைகூப்பி) என்ற சொல் அவன் செருக்கைக் காட்டுகிறது. ‘தீமத:’ (அறிவாளன்) என்ற அடைமொழி ராவணனுக்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது — கவி பகைவனின் அறிவையும் ஏற்கிறார். வருணனின் மைந்தர்களும் பேரர்களும் அனைவரும் போருக்குப் புறப்பட்டனர் — வருணன் இல்லாதபோது குலத்தைக் காப்பது அவர்கள் கடமை. கௌவும் புஷ்கரனும் வருணனின் படைத்தலைவர்கள் என்று இந்தி உரை தெளிவுபடுத்துகிறது. அவர்களுடைய தேர்கள் விரும்பிய இடம் செல்பவை — விருப்பப்படி செல்கின்றன. முதலில் ராவணனின் அமைச்சர்களே வருணனின் படையை ஒரு கணத்தில் வீழ்த்துகின்றனர் — ராவணனின் படையின் ஆற்றல். ஆனால் வருணனின் மைந்தர்கள் தாமே வீரர்கள் — அம்புவலையால் வருந்தியும் அவர்கள் போரைக் கைவிடவில்லை, இடத்தை மட்டுமே மாற்றுகின்றனர். வான்போரைத் தேவாசுரப் போரோடு ஒப்பிடுவது அதன் பெருமையைக் காட்டுகிறது. வருணனின் மைந்தர்களுடைய நெருப்பு போன்ற அம்புகள், நீர்த்தெய்வத்தின் மைந்தர்களுக்கும் நெருப்புக்கு நிகரான ஒளி உண்டு என்பதைக் குறிக்கின்றன — இது அழகான முரண். ராவணன் புறமுதுகிட்டது அவன் செருக்குக்கு விழுந்த அடி. போரின் ‘ரோமஹர்ஷணம்’ (மயிர்க்கூச்செறியச் செய்வது) என்ற அடைமொழி அதன் கொடுமையைக் குறிக்கிறது. ராவணனுக்கான ‘தீமத:’ என்ற அடைமொழி விந்தையானது — கவி அவனுடைய அறிவுத்திறனையும் ஏற்கிறார். அமைச்சர்களுக்கான ‘மஹாவீர்யை:’ (பெருவீரமுடையவர்கள்) என்ற புகழ்ச்சி அவர்கள் முன்பு ஓடியதற்கு மாறானது — யமனுக்கு அஞ்சியவர்களும் வருணனின் படை முன் வீரர்களே.
பிறகு அரசன் அவமதிக்கப்பட்டதைக் கண்டு, சினங்கொண்ட வீரனான மகோதரன் மரண அச்சத்தைத் துறந்து போரை விரும்பி நோக்கினான். அந்த மகோதரனின் கதையால் போரில் விரும்பிய இடம் செல்லும், காற்றுக்கு நிகரான வருணனின் குதிரைகள் அடிபட்டுத் தரையில் வீழ்ந்தன. வருணனின் மைந்தர்களுடைய வீரர்களையும் குதிரைகளையும் கொன்று, தேரிழந்து நிற்கும் அவர்களைக் கண்டு, அவன் விரைவாகப் பெருமுழக்கம் செய்தான். குதிரைகளோடும் சிறந்த தேரோட்டிகளோடும் அவர்களின் அந்தத் தேர்கள் மகோதரனால் அழிக்கப்பட்டுத் தரையில் வீழ்ந்தன. ஆனால் மகாத்மாவான வருணனின் வீர மைந்தர்கள் தேர்களைக் கைவிட்டு, தம் ஆற்றலால் வானில் நின்று வருந்தவில்லை. அவர்கள் விற்களை நாணேற்றி, மகோதரனைப் பிளந்து, ஒன்றுகூடிச் சினத்தோடு போரில் ராவணனைச் சூழ்ந்தனர். வில்லிலிருந்து விடுபட்ட, வஜ்ராயுதம் போன்ற மிகக் கொடிய அம்புகளால், மேகங்கள் பெருமலையைப் பிளப்பது போல, கடுஞ்சினத்தோடு அவர்கள் அவனைப் பிளந்தனர். பிறகு பிரளய காலத் தீயைப் போலப் பெருகிச் சினங்கொண்ட தசக்ரீவன் அவர்களின் உயிர்நிலைகளில் மிகக் கொடிய அம்பு மழையைப் பொழிந்தான். மேலே நின்ற அந்த வெல்லுதற்கரியவன் விந்தையான உலக்கைகளையும் நூற்றுக்கணக்கான பல்லம் என்ற அம்புகளையும் பட்டிசங்களையும் சக்திகளையும் பெரிய சதக்னிகளையும் அவர்கள்மீது பொழிந்தான். அடிபட்டு வீசப்பட்ட அந்த வீரர்கள் காலாட்களாகக் கீழே விழுந்தனர். பிறகு அதனாலேயே திடீரென்று அந்தக் காலாட்கள், அறுபது வயது யானைகள் பெருஞ்சேற்றில் சிக்கியதைப் போலச் சோர்ந்தனர். சோர்ந்து நிலைகுலைந்த மைந்தர்களைக் கண்டு, பெருவலிமையுடைய அந்த ராவணன் மகிழ்ச்சியால் பெருமேகத்தைப் போல முழங்கினான். பிறகு அந்த ராக்ஷசன் பெருமுழக்கங்களை எழுப்பி, மேகம் மழைத்தாரைகளால் தாக்குவது போலப் பலவகை ஆயுதங்களால் வருணனின் மைந்தர்களைத் தாக்கினான். பிறகு அவர்கள் அனைவரும் புறமுதுகிட்டுத் தரையில் வீழ்ந்தனர்; அவர்களுடைய ஆட்கள் அவர்களைப் போர்க்களத்திலிருந்து விரைவாக வீடுகளுக்குள் கொண்டுசென்றனர். இங்கே மகோதரனின் பங்கு தீர்மானகரமானது — அரசனின் அவமானத்தைக் கண்டு மரண அச்சத்தைத் துறந்து போரிடுகிறான்; இது பணியாளனின் தலைவன்மீதான பற்றுக்கு எடுத்துக்காட்டு. ஆனால் வருணனின் மைந்தர்களும் வீரர்களே — தேர்கள் அழிந்தும் அவர்கள் வருந்தவில்லை, தம் ஆற்றலால் வானில் நிற்கின்றனர். இறுதியில் ராவணனின் அஸ்திர மழையே முடிவை நிர்ணயிக்கிறது. அறுபது வயது யானை சேற்றில் மூழ்குவது — இந்த உவமை முதிய வலியவனின் இயலாமையைக் காட்டுகிறது. வருணனின் மைந்தர்கள் வீழ்ந்த பின் அவர்களுடைய ஆட்கள் அவர்களை வீட்டுக்குக் கொண்டுசெல்கின்றனர் — அவர்கள் கொல்லப்படவில்லை, தோற்கடிக்கப்பட்டனர் மட்டுமே. இந்தப் பகுதியில் போரின் மூன்று கட்டங்கள் — முதலாவது மகோதரனின் தாக்குதலும் குதிரைகள், தேர்களின் அழிவும்; இரண்டாவது வருணனின் மைந்தர்களுடைய எதிர்த்தாக்குதலும் ராவணனைச் சூழ்தலும்; மூன்றாவது ராவணனின் தீர்மானகரமான அம்பு மழை. ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் இரு தரப்பின் வலிமையும் ஏற்ற இறக்கம் அடைகிறது. வருணனின் மைந்தர்கள் ‘ஸ்வப்ரபாவாந்ந விவ்யது: (தம் ஆற்றலால் வருந்தவில்லை) என்ற வருணனை அவர்களுடைய தெய்விகத் தன்மையைக் காட்டுகிறது — தேரின்றியும் அவர்கள் வானில் நிற்கின்றனர். மகோதரனைப் பிளந்ததும் அவர்கள் ஆற்றலுக்குச் சான்று. மேகங்கள் மலையைப் பிளக்கும் உவமை ராவணனின் உறுதியை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது — முந்தைய சர்க்கங்களிலும் அவன் மலையோடு ஒப்பிடப்பட்டான். ராவணனின் ஆயுதப் பட்டியல் — உலக்கைகள், பல்லங்கள், பட்டிசங்கள், சக்திகள், சதக்னிகள் — அவனுடைய ஆயுதச் செல்வத்தைக் காட்டுகிறது. ‘உபரி விஷ்டித:’ (மேலே நின்றவன்) — அவன் வானில் அவர்களுக்கு மேலே நின்றான்; ஆகவே அவன் தாக்குதல்கள் மிக வலிமையானவை. ராவணனின் மகிழ்ச்சி மேக முழக்கத்தோடு ஒப்பிடப்படுகிறது — மேகத்தைப் போல அவன் முழக்கம். வருணனின் மைந்தர்களுடைய வீழ்ச்சி ‘பதாதய:’ (காலாட்களாக) — தேரிழந்த அவர்கள் காலாட்களைப் போலத் தரையில் விழுந்து, அங்கே ராவணனின் அம்பு மழையால் சோர்கின்றனர். அவர்களுடைய பணியாளர்கள் அவர்களைப் போர்க்களத்திலிருந்து தூக்கி வீட்டுக்குக் கொண்டுசெல்கின்றனர் — இது பணியாளர்களின் தலைவன்மீதான பற்றுக்கு எடுத்துக்காட்டு. ராவணன் வீழ்ந்தவர்களைத் துரத்தவில்லை; அவன் இலக்கு வருணனே. இந்தப் போரில் ராவணனின் வெற்றி முழுமையானது போலத் தோன்றுகிறது; ஆனால் வருணன் இல்லாததால் உண்மையான லோகபால வெற்றியை அவன் பெறவில்லை.
பிறகு அந்த ராக்ஷசன் அவர்களிடம், ‘வருணனிடம் தெரிவியுங்கள்’ என்றான். வருணனின் அமைச்சனான பிரஹாஸன் என்பவன் ராவணனிடம் கூறினான் — ‘நீ போருக்கு அழைக்கும் நீர்த்தலைவனான மகாராஜன் வருணன் காந்தர்வ இசையைக் கேட்பதற்காக பிரம்மலோகம் சென்றிருக்கிறார் அல்லவா. வீரனே, அரசன் இல்லாதபோது நீ உழைத்து என்ன பயன்? இங்கிருந்த வீரக் குமாரர்களோ தோற்கடிக்கப்பட்டுவிட்டனர்.’ அதைக் கேட்டு ராக்ஷசேந்திரன் தன் பெயரை முழங்கி, மகிழ்ச்சியால் ஆரவாரம் செய்தபடி வருணனின் இருப்பிடத்திலிருந்து வெளியேறினான். வந்த வழியிலேயே திரும்பி, அந்த ராக்ஷசன் வானில் சென்று இலங்கையை நோக்கிப் பயணித்தான். வருணன் இல்லாதது கதையின் விந்தையான பகுதி — லோகபாலன் தானே போருக்கு வரவில்லை, காந்தர்வ இசையைக் கேட்கச் சென்றிருந்தான். ஆகவே ராவணனின் வருண வெற்றி முழுமையற்றது. பிரஹாஸனின் சொல் பணிவானது, சாமர்த்தியமானது — ராவணனின் உழைப்பு பயனற்றது என்பதைக் குறிப்பிடுகிறான். அச்சுப் பதிப்பில் அமைச்சனின் பெயர் ‘ப்ரஹாஸோ’ என்று உள்ளது; இந்தி உரையிலோ ‘பிரபாஸன்’, திறனாய்வுப் பதிப்பிலும் ‘ப்ரபாஸோ’. இந்தச் சர்க்கத்துக்குப் பிறகு அச்சுப் பதிப்பில் ஓர் அடிக்குறிப்பு உள்ளது — ‘சில பிரதிகளில் இருபத்து மூன்றாம் சர்க்கத்துக்குப் பிறகு ஐந்து இடைச்செருகல் சர்க்கங்கள் காணப்படுகின்றன; அவற்றில் ராவணனின் திக்விஜயப் பயணம் விரிவாக வருணிக்கப்பட்டுள்ளது; தேவையற்ற விரிவுக்கு அஞ்சி அவை இங்கே எடுத்துக்கொள்ளப்படவில்லை.’
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे त्रयोविंशः सर्गः॥ २३॥