॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 22

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

யம-ராவணப் போரும் பிரம்மனின் சொல்லால் காலதண்டம் திரும்பப்பெறப்படுதலும்

யமன் தேரில் ஏறி மிருத்யுவோடும் காலதண்டத்தோடும் புறப்படுதல், ராவணனின் அமைச்சர்கள் ஓடுதல், ஏழு இரவுப் போர், மிருத்யுவின் வேண்டுகோள், காலதண்டத்தை உயர்த்துதல், பிரம்மன் தடுத்தல், யமன் மறைதல், ராவணன் யமலோகத்திலிருந்து வெளியேறுதல்

அகஸ்தியர் கூறுகிறார் — அந்த ராவணனின் பெருமுழக்கத்தைக் கேட்டு, பிரபுவான வைவஸ்வதன் பகைவன் வென்றுவிட்டதாகவும் தன் படை அழிந்துவிட்டதாகவும் கருதினான். வீரர்கள் கொல்லப்பட்டதாக எண்ணி, சினத்தால் கண்கள் சிவக்க, அவன் விரைந்து தேரோட்டியிடம் கூறினான் — ‘என் தேரைக் கொண்டுவா.’ அவன் தேரோட்டி அப்போது தெய்விகமான பெரும் தேரைக் கொண்டுவந்து நிறுத்தி நின்றான்; பேரொளியுடைய யமன் அந்தத் தேரில் ஏறினான். அவன் முன்னே ஈட்டியும் இருப்புத் தடியும் கையில் ஏந்திய மிருத்யு நின்றான்; அழிவற்ற இந்த மூவுலகம் முழுவதையும் சுருக்கி அழிப்பவன் அவனே. அவன் அருகே காலதண்டம் உருவெடுத்து நின்றது — யமனின் தெய்விக ஆயுதம், ஒளியால் கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்பைப் போன்றது. அவன் இருபக்கங்களிலும் இடைவெளியற்ற காலபாசங்கள் நிறுத்தப்பட்டிருந்தன; நெருப்பின் தீண்டல் போன்ற இருப்புத் தடியும் உருவெடுத்து நின்றது. பிறகு எல்லா உலகங்களுக்கும் அச்சமூட்டும் காலன் அவ்வாறு சினங்கொண்டிருப்பதைக் கண்டு மூவுலகமும் கலங்கியது; வானுலகவாசிகள் நடுங்கினர். இங்கே யமனின் ஆயுதங்கள் உருவம் கொண்டவை — மிருத்யு, காலதண்டம், காலபாசங்கள், இருப்புத் தடி ஆகியவை உயிருள்ளவை போல அவனுக்குத் துணையாக நிற்கின்றன. இதனால் கவி யமனின் வியப்பூட்டும் வடிவத்தை வரைகிறார் — அவன் வெறும் போர்வீரன் அல்ல, முழுமையான அழிவின் நேரடி வடிவம். ‘யஸ்ய ஸங்க்ஷிப்யதே ஸர்வம்’ (எவனால் அனைத்தும் சுருக்கி அழிக்கப்படுகிறதோ) என்பது மிருத்யுவின் அறிமுகம் — பிரளய காலத்தில் அவன் அனைத்தையும் அழிக்கிறான். தேவர்களும் நடுங்குகின்றனர் — யமனின் சினம் அனைவருக்கும் அச்சத்துக்குக் காரணம். முந்தைய சர்க்கத்தில் யமன் அமைதியான நீதிபதியைப் போல வருணிக்கப்பட்டான்; இங்கேயோ சினங்கொண்ட போர்வீரன் — அவனுக்கு இரு வடிவங்கள். ‘என் தேரைக் கொண்டுவா’ என்ற சொல் சுருக்கமானது, அவசரமானது — அவன் சினத்தின் கடுமையைக் குறிக்கிறது. தேரை வருணிக்காமலேயே அவனுடைய துணைவர்களைக் கவி வருணிக்கிறார்; அதனால் அச்சம் பெருகுகிறது. இந்தக் காட்சியின் அச்சமூட்டும் தன்மை ராவணனின் செருக்கைச் சோதிக்கிறது — இதுவரை அவன் மனிதர்களையும் தேவர்களையும் வென்றான்; இப்போதோ நேரடியாக மரணத்தோடு போர். யமன் தூதர்களை அனுப்பாமல் தானே போர்க்களத்துக்குச் செல்கிறான் — இது அவன் சினத்தின் ஆழத்தைக் குறிக்கிறது.

பிறகு தேரோட்டி அழகிய ஒளியுடைய அந்தக் குதிரைகளைத் தூண்டினான்; அச்சமூட்டும் முழக்கமுடைய அந்தத் தேர் ராக்ஷசர் தலைவன் நின்ற இடத்துக்குச் சென்றது. இந்திரனின் குதிரைகளுக்கு நிகரான, மனத்தின் வேகமுடைய அந்தக் குதிரைகள் ஒரு கணத்தில் போர் நடந்துகொண்டிருந்த இடத்துக்கு யமனைக் கொண்டுசேர்த்தன. மிருத்யுவோடு கூடிய அத்தகைய கோரமான தேரைக் கண்டு ராக்ஷசேந்திரனின் அமைச்சர்கள் திடீரென்று ஓடினர். மனவலிமை குறைந்ததால் நினைவிழந்து, அச்சத்தால் வருந்தி, ‘இங்கே போரிட எங்களால் முடியாது’ என்று கூறி அவர்கள் திசைதோறும் சென்றனர். ஆனால் தசக்ரீவன் உலகத்துக்கே அச்சமூட்டும் அத்தகைய தேரைக் கண்டும் கலங்கவில்லை; அச்சமும் அவனை ஆட்கொள்ளவில்லை. இங்கே ராவணனின் துணிவு புகழப்படுகிறது — அமைச்சர்கள் ஓடிவிட்டனர், அவன் தனியாக நிற்கிறான். பிறகு கடுஞ்சினங்கொண்ட யமன் ராவணனை அணுகி சக்திகளையும் தோமரங்களையும் ஏவி, ராவணனின் உயிர்நிலைகளைப் பிளந்தான். ராவணன் நிலைகுலையாமல், மேகம் நீர்மழை பொழிவது போல, வைவஸ்வதனின் தேர்மீது அம்பு மழை பொழிந்தான். யமனின் குதிரைகள் ‘மநஸஸ்துல்யா:’ (மனத்துக்கு நிகரானவை) என்ற வருணனை அவற்றின் வேகத்தைக் காட்டுகிறது — மனம் செல்லுமிடத்துக்கு அவை ஒரு கணத்தில் செல்கின்றன. அமைச்சர்களின் ஓட்டம் முந்தைய சர்க்கத்தில் அவர்கள் காட்டிய வீரத்துக்கு மாறானது — யமதூதர்களோடு அவர்கள் போரிட்டனர்; ஆனால் நேரடியாக மிருத்யுவைக் கண்டதும் அவர்கள் துணிவு அழிந்தது. ‘லகுஸத்த்வதயா’ (மனவலிமை குறைந்ததால்) என்று கவி காரணம் தருகிறார் — அவர்களுடைய மனவலிமை சிறியது. ராவணனோ வரத்தின் வலிமையால் அச்சமற்றவன்; ஆனால் அவன் துணிவும் இயல்பானதே என்று கவி குறிப்பிடுகிறார். யமனின் முதல் தாக்குதல் உயிர்நிலைகள்மீது — அனுபவமிக்க போர்வீரனைப் போல அவன் பலவீனமான இடங்களைக் குறிவைக்கிறான். ராவணனின் எதிர்த்தாக்குதல் மேகமழையைப் போன்றது — இடைவிடாததும் மிகுதியானதும். இவ்வாறு சமவலிமையுடைய இருவரின் போர் தொடங்கியது. இங்கே கவி ராவணனின் வீரத்தைக் குறைத்துக் கூறவில்லை — யமனின் தேரைக் கண்டும் அவன் அசையாமல் நிற்கிறான். இந்த வீரம் அவனுடைய தீய இயல்போடு கலந்தது — அவனுடைய நற்பண்புகளும் குறைகளும் ஆகிய இரண்டும் கதையில் காட்டப்படுகின்றன. அமைச்சர்களின் ஓட்டம் அவன் தனிமையைக் காட்டுகிறது.

பிறகு அகன்ற மார்பில் விழுந்த நூற்றுக்கணக்கான பெரும் சக்திகளால் ஆயுத முனைகள் தைத்து வருந்திய அந்த ராக்ஷசனால் பதிலடி கொடுக்க முடியவில்லை. இவ்வாறு பகைவரை வாட்டும் யமன் பலவகை ஆயுதங்களால் ஏழு இரவுகள் போரிட்டதால், பகைவன் நினைவிழந்து புறமுதுகிட்டான். அப்போது வெற்றியை விரும்பியவர்களும் போர்களில் பின்வாங்காதவர்களுமான யமன், ராக்ஷசன் ஆகிய இருவருக்கும் இடையே கடும் போர் நிகழ்ந்தது. வீரனான ராமா, பிறகு கந்தர்வர்களோடு கூடிய தேவர்களும் சித்தர்களும் பெருமுனிவர்களும் பிரஜாபதியை முன்னிறுத்திக்கொண்டு அந்தப் போர்க்களத்தில் கூடினர். ராக்ஷசர்களின் தலைவனும் பிரேதங்களின் ஈசுவரனும் போரிட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, அது உலகங்களின் ஸம்வர்த்தம் போல — பிரளய காலம் போல — இருந்தது. ராக்ஷசேந்திரனும் இந்திரனின் இடி போன்ற ஒளியுடைய வில்லை நாணொலி எழுப்பி, வானத்தை இடைவெளியற்றதாக்குவது போல அம்புகளை எய்தான். நான்கு அம்புகளால் மிருத்யுவையும் ஏழால் தேரோட்டியையும் வருத்தினான்; நூறாயிரம் அம்புகளால் விரைவாக யமனின் உயிர்நிலைகளைத் தாக்கினான். ஏழு இரவுகள் போர் என்ற காலநீட்சி போரின் பெருமையைக் காட்டுகிறது — இவ்வளவு காலம் யமனோடு எவரும் போரிட்டதில்லை. ராவணன் ஒரு கணம் நினைவிழக்கிறான், மறுகணம் மீண்டும் எழுகிறான் — இவ்வாறு போரின் ஏற்ற இறக்கங்கள். பார்வையாளர்களாகத் தேவர்கள் வருவது நாரதரின் ஆர்வத்தைப் போன்றதே — அனைவரும் இந்த வியப்பூட்டும் போருக்குச் சாட்சிகள். பிரஜாபதியின் வருகை பின்னர் முடிவை நிர்ணயிப்பதாகும் — அவரே போரை நிறுத்துவார். ‘ஸம்வர்த்த இவ லோகாநாம்’ (உலகங்களின் பிரளயம் போல) என்ற உவமை போரின் அழிவுத்தன்மையைக் குறிக்கிறது. ராவணனின் அம்புகளுக்கான மூன்று இலக்குகள் கவனிக்கத்தக்கவை — மிருத்யு, தேரோட்டி, யமன்; அவன் அனைவரையும் ஒரே நேரத்தில் தாக்குகிறான். போரின் வருணனையில் பகல்-இரவு வேறுபாடு இல்லை — ஏழு இரவுகள் இடைவிடாத போர். ராவணனின் ‘விஸம்ஜ்ஞ: விமுக:’ (நினைவிழந்து புறமுதுகிட்ட) நிலை அவனுடைய முதல் உண்மையான தோல்வி போன்றது; ஆனால் அவன் மீண்டும் எழுகிறான். இருவருக்குமான ‘ஸமரேஷ்வநிவர்திநோ:’ (போர்களில் பின்வாங்காதவர்கள்) என்ற அடைமொழி — இருவருமே போர்க்களத்திலிருந்து பின்வாங்குவதில்லை. மிருத்யுவையும் தேரோட்டியையும் தாக்குவது ராவணனின் துடுக்கைக் காட்டுகிறது — அவன் மரணத்தையே அம்புகளால் துளைக்கிறான். யமனின் உயிர்நிலைகளில் நூறாயிரம் அம்புகள் — இந்த உயர்வு நவிற்சி போரின் கடுமையைக் குறிக்கிறது.

பிறகு சினங்கொண்ட யமனின் வாயிலிருந்து தீச்சுடர் மாலையணிந்து, பெருமூச்சோடும் புகையோடும் சினத்தீ எழுந்தது. தேவர்களும் தானவர்களும் முன்னிருக்க அந்த அதிசயத்தைக் கண்டு, கடுஞ்சினம் கொண்ட மிருத்யுவும் காலனும் மகிழ்ந்தனர் — தங்கள் செயலுக்கான வாய்ப்பு வந்துவிட்டது என்று. பிறகு மேலும் சினங்கொண்ட மிருத்யு வைவஸ்வதனிடம் கூறினான் — ‘என்னை விடுவியும்; போரில் இந்தப் பாவி ராக்ஷசனைக் கொல்கிறேன். ராக்ஷசா, இன்று இந்த எல்லை (நீ உயிர்வாழ்வது) இருக்கக்கூடாது — இதுவே என் இயல்பு. சீர்மிகு ஹிரண்யகசிபு, நமுசி, சம்பரன், நிஸந்தி, தூமகேது, விரோசனனின் மகன் பலி, சம்பு என்ற தைத்தியன், மகாராஜன் விருத்திரன், பாணன்; சாஸ்திரம் அறிந்த ராஜரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், பெரும் நாகங்கள், ரிஷிகள், பன்னகர்கள், தைத்தியர்கள், யக்ஷர்கள், அப்சரஸ் கூட்டங்கள்; மகாராஜனே, யுகம் முடிந்து மாறும்போது பெருங்கடல்களோடும் மலைகளோடும் ஆறுகளோடும் மரங்களோடும் கூடிய பூமியும் என்னால் அழிவுக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டது. இவர்களும் வலிமைமிக்க, அணுகுதற்கரிய இன்னும் பலரும் என் பார்வை பட்டு அழிந்தனர் — இந்த இரவில் திரிபவனைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா? அறமறிந்தவரே, என்னை நன்றாக விடுவியும்; இவனைக் கொன்றுவிடுகிறேன். என் பார்வை பட்ட எந்த வலியவனும் உயிரோடு இருப்பதில்லை. காலரே, இது என் வலிமை அல்ல; இது இயல்பாக அமைந்த எல்லை — என் பார்வை பட்டவன் ஒரு கணமும் உயிர்வாழ்வதில்லை.’ மிருத்யுவின் சொற்களில் அவன் இயல்பின் அறிமுகம் உள்ளது — அவன் பார்வை பட்டதுமே உயிர் இறக்கிறது. முன்பு தான் கொன்ற பெரியோர்களின் பெயர்களை அவன் எண்ணிச் சொல்கிறான் — தைத்திய அரசர்கள், ராஜரிஷிகள், பூமி முழுவதும். இந்தப் பட்டியலின் நோக்கம் ராவணனின் அற்பத்தன்மையைக் காட்டுவதே — ‘இந்த இரவில் திரிபவனைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா?’ மிருத்யு இங்கே பணிவைக் காட்டுகிறான் — தன் வலிமையைப் பற்றி அவன் செருக்குக் கொள்ளவில்லை; ‘இயல்பு’ என்றே சொல்கிறான்; கொல்வது அவன் இயல்பு, வீரச்செயல் அல்ல. மிருத்யுவும் காலனும் மகிழ்வது விந்தையானது — போர் அவர்களுக்குத் திருவிழா போன்றது. யமனின் வாயிலிருந்து எழுந்த சினத்தீ அவன் சினத்தின் கண்ணுக்குப் புலப்படும் வடிவம். மிருத்யுவின் பட்டியலில் உள்ள பெயர்கள் புராணங்களில் புகழ்பெற்றவை — ஹிரண்யகசிபு நரசிம்மரால் கொல்லப்பட்டான், விருத்திரன் இந்திரனால், பலி வாமனரால் கட்டப்பட்டான் முதலியவை. மிருத்யுவின் சொற்களில் காலச் சக்கரத்தின் சித்திரமும் உண்டு — யுக முடிவில் கடல்கள், மலைகள், ஆறுகள், மரங்கள் ஆகியவற்றோடு பூமி முழுவதும் அவனால் அழிக்கப்பட்டது. அவன் பார்வையில் ராவணன் ஒரு சாதாரண உயிர். ‘மர்யாதா ஹி நிஸர்கத:’ (இது இயல்பாக அமைந்த எல்லை) என்ற வாக்கியம் இருமுறை (25, 31) பயன்படுத்தப்படுகிறது — அவன் வலிமையின் அடிப்படை நியதியே, வீரம் அல்ல. மிருத்யு யமனின் அனுமதியை வேண்டுகிறான் — அவன் தன்னிச்சையானவன் அல்ல, தர்மராஜனுக்குக் கட்டுப்பட்டவன். இந்த வரிசைமுறை யமலோகத்தின் ஒழுங்கமைப்பைக் காட்டுகிறது. ‘தர்மஜ்ஞ’ (அறமறிந்தவரே) என்று யமனை விளிப்பது அவனுடைய நீதியுணர்வை நினைவூட்டுகிறது. மிருத்யு ராவணனைப் பார்த்தால் அவன் இறந்துவிடவேண்டும் — ஆனால் வரத்தின் காரணமாக அதுவும் இயலாது என்பதை அடுத்து பிரம்மா தெளிவுபடுத்துவார்.

அவன் சொல்லைக் கேட்டு, வீரமிக்க தர்மராஜன் அங்கே அந்த மிருத்யுவிடம் கூறினான் — ‘நீ நில்; நானே இவனைக் கொல்கிறேன்.’ பிறகு கண்கள் சிவக்கச் சினங்கொண்ட பிரபுவான வைவஸ்வதன் வீண்போகாத காலதண்டத்தைக் கையால் உயர்த்தினான். அதன் இருபக்கங்களிலும் காலபாசங்கள் வைக்கப்பட்டு நிறுத்தப்பட்டிருந்தன; நெருப்பையும் இடியையும் போன்ற இருப்புத் தடியும் உருவெடுத்து நின்றது. பார்வையாலேயே உயிர்களின் உயிரை இழுப்பது, அது தீண்டினாலோ விழுந்தாலோ சொல்லவும் வேண்டுமா? தீச்சுடர்கள் சூழ்ந்த அந்தத் தண்டம், ராக்ஷசனை எரிப்பது போல, வலிமைமிக்க அந்த யமனால் தொடப்பட்டதும் அந்தப் பேராயுதம் துடித்தது. பிறகு அந்தப் போர்க்களத்திலிருந்து அனைவரும் அஞ்சி ஓடினர்; தண்டத்தை உயர்த்திய யமனைக் கண்டு தேவர்கள் அனைவரும் கலங்கினர். யமன் மிருத்யுவைத் தடுத்துவிட்டுத் தானே தண்டத்தை எடுக்கிறான் — இந்த முடிவு அவன் சினத்தின் உச்சத்தைக் குறிக்கிறது. காலதண்டத்தின் வருணனை அச்சமூட்டுவது — அதைப் பார்ப்பதே மரணம், தீண்டலைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா. தேவர்களும் ஓடுவது, இந்தத் தண்டம் ராவணனை மட்டுமல்ல, அனைத்தையும் அழிக்கவல்லது என்பதைக் குறிக்கிறது. இங்கே போரின் முடிவை நிர்ணயிக்கும் கணம் வந்துவிட்டது — தண்டம் விழுந்தால் ராவணனின் மரணம் நிச்சயம். கவி இங்கே நிறுத்துகிறார்; அதனால் படிப்பவரின் ஆர்வம் பெருகுகிறது. ‘அமோகம்’ (வீண்போகாதது) என்ற அடைமொழி தண்டம் தவறாது என்பதைக் குறிக்கிறது — இதுவே பிரம்மனின் கவலைக்குக் காரணமாகும். யமன் மிருத்யுவின் வேண்டுகோளை ஏற்கவில்லை — தானே பகைவனைக் கொல்ல விரும்புகிறான். இது அவன் தன்மானம் — அவன் படை அழிந்தது; ஆகவே அவனே பழிதீர்ப்பான். தண்டத்தின் துடிப்பு அதன் உயிர்த்தன்மையைக் குறிக்கிறது.

அந்த யமன் தண்டத்தால் ராவணனைத் தாக்க விரும்பியபோது, பாட்டனாரான பிரம்மா நேரில் தோன்றி இவ்வாறு கூறினார் — ‘நீண்ட கைகளுடைய வைவஸ்வதா, அளவற்ற வீரமுடையவனே, இந்தத் தண்டத்தால் இந்த இரவில் திரிபவனை நீ கொல்லக்கூடாது. தேவர்களில் சிறந்தவனே, நான் இவனுக்கு வரம் அளித்திருக்கிறேன் அல்லவா; நான் உரைத்த சொல்லை நீ பொய்யாக்கக்கூடாது. தேவனாயினும் மனிதனாயினும், என்னைப் பொய்யனாக்குபவன் மூவுலகையுமே பொய்யாக்கியவனாவான்; இதில் ஐயமில்லை. சினங்கொண்டவனால் ஏவப்படும் கொடியதும் மூவுலகுக்கும் அச்சமூட்டுவதுமான இந்தத் தண்டம், விரும்பியவர், விரும்பாதவர் என்ற வேறுபாடின்றி உயிர்களை அழிக்கிறது. அளவற்ற ஒளியுடைய இந்தக் காலதண்டம் எல்லா உயிர்களிடமும் வீண்போகாதது; முன்பு மிருத்யுவை முன்னிறுத்தி நானே இதைப் படைத்தேன். சௌம்யனே, ஆகவே இதை ராவணனின் தலைமீது விழச் செய்யக்கூடாது; இது விழுந்தால் எவனும் ஒரு கணமும் உயிர்வாழ்வதில்லை. இது விழுந்த பின் இந்த ராக்ஷசன் இறக்காவிட்டாலும், அல்லது இறந்தாலும், இருவழியிலும் பொய்யே. ஆகவே இலங்கையின் தலைவனுக்கு எதிராக உயர்த்திய இந்தத் தண்டத்தைத் திரும்பப் பெறு; உலகங்களின் நலத்தை நீ கருதுவாயானால், இன்று என்னை உண்மையாளனாக்கு.’ பிரம்மனின் வாதம் நுட்பமானது — தண்டம் வீண்போகாதது, வரமும் உண்மையானது; இரண்டும் முரண்படும்போது தண்டம் விழுந்தால், ராவணன் இறந்தால் வரம் பொய்யாகும், இறக்காவிட்டால் தண்டத்தின் வீண்போகாமை பொய்யாகும். ஆகவே தண்டத்தை விழச்செய்யாமையே ஒரே வழி. இங்கே உண்மையின் பெருமை — பிரம்மனின் சொல் மூவுலகுக்கும் அடிப்படை; அது உடைந்தால் எல்லா உலகின் உண்மையும் அழிகிறது. தண்டத்தின் பாகுபாடின்மையும் கவனிக்கத்தக்கது — விரும்பியவர், விரும்பாதவர் என்று வேறுபடுத்தாமல் அனைவரையும் அழிக்கிறது. ஆகவே அதைப் பயன்படுத்துவது உலகங்களின் அழிவுக்கும் காரணமாகலாம். பிரம்மா யமனை ‘த்ரிதஶபுங்கவ’ (தேவர்களில் சிறந்தவனே) என்று மதிக்கிறார், ‘சௌம்யனே’ என்று சமாதானப்படுத்துகிறார் — அவர் ஆணை பணிவான வேண்டுகோளே. இதனால் ராவணனின் பாதுகாப்பு பிரம்மனின் வரத்தாலேயே நிகழ்ந்தது; அவன் தன் வலிமையால் வெல்லவில்லை. இங்கே ராமாயணத்தின் அடிப்படைக் கேள்விக்கான விடையும் மறைந்துள்ளது — ராவணன் தேவர்களால் கொல்லப்பட முடியாதவன்; ஆகவே மனிதனான ராமனால் மட்டுமே அவனைக் கொல்ல முடியும். யமனும் தேவனே; ஆகவே அவன் ராவணனைக் கொல்லத் தகுதியற்றவன். பிரம்மனின் சொல் இதனால் ராமாவதாரத்தின் இன்றியமையாமையைக் குறிக்கிறது. ‘ம்ருத்யுபுரஸ்க்ருத:’ (மிருத்யுவை முன்னிறுத்திப் படைக்கப்பட்டது) என்ற சொல்லால் தண்டத்தின் தோற்றமும் காட்டப்படுகிறது — பிரம்மாவே அதை மிருத்யுவோடு படைத்தார். ஆகவே தண்டமும் வரமும் இரண்டுமே பிரம்மனின் படைப்புகள்; அவற்றின் முரணை அவரே தீர்க்கிறார்.

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அறவோனான யமன் அப்போது மறுமொழி கூறினான் — ‘இந்தத் தண்டம் திரும்பப்பெறப்பட்டது; நீரே எங்கள் தலைவர். ஆனால் வரத்தால் காக்கப்பட்ட இவனை என்னால் கொல்ல முடியாதெனில், போர்க்களத்தில் நிற்கும் நான் இப்போது என்ன செய்யமுடியும்? ஆகவே இந்த ராக்ஷசனின் பார்வையிலிருந்து நான் மறைகிறேன்.’ இவ்வாறு கூறி, அவன் தேரோடும் குதிரைகளோடும் அங்கேயே மறைந்தான். தசக்ரீவனோ அவனை வென்றதாகத் தன் பெயரை முழங்கி, மீண்டும் புஷ்பகத்தில் ஏறி யமனின் இருப்பிடத்திலிருந்து வெளியேறினான். அந்த வைவஸ்வதன் பிரம்மா முதலிய தேவர்களோடு மகிழ்ச்சியாக மூன்றாம் வானுலகுக்குச் சென்றான்; பெருமுனிவரான நாரதரும் சென்றார். யமனின் அறவுள்ளம் இங்கே வெளிப்படுகிறது — அவன் பிரம்மனின் சொல்லை மதிக்கிறான், தன் சினத்தை அடக்குகிறான். ஆனால் அவன் ராவணன் முன் தோற்றவனைப் போல நிற்கவில்லை; மாறாக மறைகிறான் — இது தன் பெருமையைக் காக்கும் வழி. ராவணன் தன் பெயரை முழங்குகிறான் — முன்போலவே யமனின் விலகலை வெற்றியாகவே கருதுகிறான். ஆனால் அவன் காப்பாற்றப்பட்டது பிரம்மனின் வரத்தாலேயே என்பதைப் படிப்பவர் அறிவார். சர்க்கத்தின் இறுதியில் அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக உள்ளனர் — யமன் தன் கடமையைச் செய்துவிட்டு, பிரம்மா தன் வரத்தைக் காத்ததால், நாரதர் தன் ஆர்வம் நிறைவேறியதால். ‘ப்ரணஶ்யாமி’ என்ற சொல் ‘கண்ணுக்குப் புலப்படாமல் போகிறேன்’ என்ற பொருளில் வருகிறது — யமனின் அழிவு அல்ல, மறைதல்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे द्वाविंशः सर्गः॥ २२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க