சர்க்கம்
நாரதரின் அறிவுரையும் ராவணன் யமலோகம் செல்லுதலும்
மேகங்களின் நடுவே நாரதரைக் காணுதல், மனித உலகைத் துன்புறுத்துவதை விட்டு யமனை வெல்லும்படி அறிவுரை, ராவணனின் உறுதிமொழி, தென்திசைக்குப் புறப்படுதல், நாரதரின் ஆர்வமும் சிந்தனையும்
அகஸ்தியர் கூறுகிறார் — பிறகு பூமியில் மனிதர்களை அச்சுறுத்தியபடி திரிந்த ராக்ஷசர் தலைவன், அடர்ந்த மேகங்களின் நடுவே முனிவர்களில் சிறந்த நாரதரைச் சந்தித்தான். இரவில் திரியும் தசக்ரீவன் அவரை வணங்கி, நலம் விசாரித்து, அவர் வந்த காரணத்தையும் கேட்டான். ரிஷிகளிடம் நடந்துகொள்ளவேண்டிய ஒழுக்கமுறையை ராவணனும் அறிவான் — நாரதரின் செல்வாக்கு எங்கும் மதிக்கப்படுவது. பிறகு மேகத்தின்மேல் நின்ற, பேரொளியும் அளவற்ற ஒளிவீச்சும் கொண்ட தேவரிஷியான நாரதர் புஷ்பகத்தில் இருந்த ராவணனிடம் கூறினார் — ‘ராக்ஷசர் தலைவனே, சௌம்யனே, விஶ்ரவஸின் மகனே, நில். உயர்குடிப் பிறந்தவனே, உன் வலிமைமிக்க வீரச்செயல்களால் மகிழ்ந்தேன். விஷ்ணு செய்த தைத்திய வதங்களாலும் கந்தர்வர்களையும் நாகர்களையும் அடக்கியதாலும் நான் மகிழ்ந்தது போலவே, நீ செய்த அழிவுகளாலும் பெரிதும் மகிழ்விக்கப்பட்டேன்.’ நாரதரின் சொற்களில் மறைந்த நோக்கம் உள்ளது — அவர் கலகப்பிரியர் என்று புகழ்பெற்றவர்; அவருடைய புகழுரை ராவணனின் அகங்காரத்தைப் பெருக்கி, பிறகு அவனைப் புதியதொரு போரை நோக்கித் தூண்டுவதற்காகவே. விஷ்ணுவின் தைத்திய வதத்தோடு ராவணனின் வெற்றிகளை ஒப்பிடுவதும் நையாண்டி நிறைந்தது — விஷ்ணு அறத்தைக் காப்பதற்காகப் போரிடுகிறார், ராவணனோ செருக்கால். ‘சௌம்யனே’ என்ற விளியும் சமாதானப்படுத்துவதற்காகவே — ராவணனைச் சினமூட்ட நாரதர் விரும்பவில்லை. நாரதர் மேகத்தின்மேல், ராவணன் புஷ்பகத்தில் — இருவரின் உரையாடலும் வானிலேயே நிகழ்கிறது. இந்தக் காட்சி கதையின் போக்கைக் குறிக்கிறது — இனி ராவணனின் வெற்றிப் பயணம் பூமியில் அல்ல, லோகபாலர்களின் உலகங்களில். முனிவரின் புகழுரை ராவணனின் காதுகளுக்கு இனிமையானது; ஆகவே அவருடைய அறிவுரையைக் கேட்க அவன் ஆயத்தமாகிறான்.
நாரதர் கூறுகிறார் — ‘ஒன்று சொல்கிறேன்; நீ கேட்பதானால் அதைக் கேட்கவேண்டும். அன்பனே, நான் சொல்வதைக் கேட்க மனத்தை ஒருமுகப்படுத்து. அன்பனே, தேவர்களால் கொல்லப்பட முடியாத நீ இந்த உலகத்தை ஏன் கொல்கிறாய்? இந்த உலகம் மரணத்தின் வசப்பட்டபோதே கொல்லப்பட்டுவிட்டது. தேவர்கள், தானவர்கள், தைத்தியர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், ராக்ஷசர்கள் ஆகியோரால் கொல்லப்பட முடியாத நீ மனித உலகைத் துன்புறுத்துவது தகாது. எப்போதும் தன் நன்மையைப் பற்றி மயங்கியிருக்கும், பெருந்துயரங்களால் சூழப்பட்ட, முதுமையும் நூற்றுக்கணக்கான நோய்களும் கொண்ட அத்தகைய உலகை யார் கொல்வார்? எங்கும் பலவகைத் தீங்குகளின் வருகையால் இடைவிடாது வருந்தும் மனித உலகில், எந்த அறிவாளி போரில் நாட்டம் கொள்வான்? விதியால் அடிபட்டு, பசி, தாகம், முதுமை முதலியவற்றால் தேய்ந்து, சோர்விலும் துயரிலும் மயங்கிக் கிடக்கும் உலகை நீ அழிக்காதே. நீண்ட கைகளுடையவனே, ராக்ஷசேசுவரனே, பார் — இந்த மனித உலகம் இப்படி மயங்கியது, விசித்திரமான நோக்கங்கள் கொண்டது, அதன் போக்கு அறியமுடியாதது. ஓரிடத்தில் மகிழ்ந்த மக்கள் இசைக்கருவிகளையும் நடனத்தையும் அனுபவிக்கின்றனர்; வேறிடத்தில் துயருற்ற மற்றவர்கள் கண்ணீர் தாரைதாரையாக வழியும் முகத்தோடு அழுகின்றனர். தாய், தந்தை, மக்கள் ஆகியோரின் பாசத்தாலும் மனைவி, உறவினர் ஆகியோர்மீதுள்ள இனிய பற்றாலும் மயங்கிய இந்த மக்கள், அழிந்துகொண்டிருந்தும் தம் துன்பத்தை உணர்வதில்லை. மயக்கத்தால் இவ்வாறு வீழ்த்தப்பட்ட உலகைத் துன்புறுத்துவதால் என்ன பயன்? சௌம்யனே, மனித உலகம் உன்னால் வெல்லப்பட்டுவிட்டது; ஐயமில்லை.’ இங்கே நாரதரின் அறிவுரையில் உலக வாழ்வின் துயர இயல்பு வருணிக்கப்படுகிறது — முதுமை, நோய், பசி, துயரம், மயக்கம் ஆகியவை மனிதர்களை இடைவிடாது வருத்துகின்றன. இன்ப-துன்பக் கலவையும் காட்டப்படுகிறது — ஓரிடத்தில் நடனம், வேறிடத்தில் அழுகை. பாசப் பிணைப்புகளே மனிதனின் மயக்கத்துக்குக் காரணம்; அதனால் தன் துன்பத்தையும் அவன் அறிவதில்லை. இந்த வாதத்திலிருந்து நாரதர் முடிவைச் சொல்கிறார் — தானாகவே அழிபவனைக் கொல்வதில் வீரம் இல்லை. இந்த அறிவுரை கருணை நிறைந்ததாகத் தோன்றுகிறது; ஆனால் அதன் இலக்கு ராவணனை மனித உலகிலிருந்து விலக்கி யமனை நோக்கிச் செலுத்துவதே. உண்மையில் நாரதர் மனிதர்களைக் காக்கும் அதே வேளையில் ராவணனின் அழிவுக்கான வழியையும் திறக்கிறார். ‘மா க்ஷபயஸ்வ’ (அழிக்காதே) என்ற தெளிவான தடையே அறிவுரையின் மையம். மனித உலகம் துயர் நிறைந்தது; ஆகவே அதைக் கொல்வது ஆண்மை அல்ல, பலவீனனைத் துன்புறுத்துவதே என்பது நாரதரின் கருத்து. நாரதரின் சொற்களில் பற்றின்மையின் குரல் தெளிவாக ஒலிக்கிறது — உலக வாழ்வு கனவைப் போல நிலையற்றது; அங்கே போரால் புகழ் கிடைக்காது. ‘ஹத ஏவ ஹ்யயம் லோகோ யதா ம்ருத்யுவஶம் கத:’ (இந்த உலகம் மரணத்தின் வசப்பட்டபோதே கொல்லப்பட்டுவிட்டது) என்ற வாக்கியம் அறிவுரை முழுவதற்குமான சூத்திரம் — மரணத்துக்கு அடிமையானவன் முன்பே இறந்தவன் போன்றவன். இந்த வாதத்தின் இயல்பான முடிவு — மரணத்தின் தலைவனான யமனே உண்மையான எதிரி. இவ்வாறு நாரதர் சாமர்த்தியமாக ராவணனின் பார்வையை மனிதனிடமிருந்து யமனை நோக்கித் திருப்புகிறார். ‘ஶ்ரோஷ்யஸே யதி’ (நீ கேட்பதானால்) என்ற ஐயம் கலந்த சொல், ராவணனின் இயல்பை அறிந்த முனிவரின் எச்சரிக்கையைக் காட்டுகிறது.
நாரதர் நிறைவு செய்கிறார் — ‘இவர்கள் அனைவரும் நிச்சயமாக யமனின் இருப்பிடத்துக்குச் செல்லவேண்டியவர்களே. புலஸ்தியனின் வழித்தோன்றலே, பகைவரின் நகரங்களை வெல்பவனே, ஆகவே யமனை அடக்கு; அவன் வெல்லப்பட்டால் எல்லாமே வெல்லப்பட்டதாகும்; ஐயமில்லை.’ இந்த வாதம் சாமர்த்தியம் நிறைந்தது — எல்லா உயிர்களும் இறுதியில் யமனின் வசம் செல்கின்றன; ஆகவே யமனை வென்றவன் அனைவரையும் வென்றவன். இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், தன் ஒளியால் சுடர்விடும் இலங்கையின் தலைவன் நாரதரை வணங்கி, சிரித்துக்கொண்டு அங்கே கூறினான் — ‘தேவர்களிடையேயும் கந்தர்வர்களிடையேயும் உலவுபவரே, போரை விரும்புபவரே, பெருமுனிவரே, நான் வெற்றிக்காக ரஸாதலத்துக்குச் செல்ல ஆயத்தமாக இருக்கிறேன். பிறகு மூவுலகையும் வென்று, நாகர்களையும் தேவர்களையும் என் வசப்படுத்தி, அமுதத்துக்காக ரசங்களின் இருப்பிடமான கடலைக் கடைவேன்.’ ‘ஸமரப்ரிய’ (போரை விரும்புபவரே) என்ற விளி நாரதரின் இயல்பைக் குறிக்கிறது — போரைக் காண்பதில் அவருக்கு விருப்பம். ராவணனின் திட்டம் பெரியது — ரஸாதலத்தை வெல்லுதல், மூவுலகையும் வசப்படுத்துதல், அமுதத்தைப் பெறுதல். அமுதத்துக்காகக் கடலைக் கடையும் அவன் விருப்பம், தேவர்கள் அமுதம் பெற்றதைப் பின்பற்றுவதே; அதனால் தானும் இறவாதவனாகலாம் என்று எண்ணுகிறான். ராவணன் நாரதரின் சொல்லை முழுமையாக ஏற்கவில்லை; தான் முன்பே தீர்மானித்திருந்த திட்டத்தைச் சொல்கிறான். ஆனால் அவன் திட்டத்திலும் யமனை வெல்லுதல் அடங்கியுள்ளது; ஏனெனில் ரஸாதலத்துக்கான வழி யமனின் நகரம் வழியாகவே செல்கிறது. அவன் சிரிப்பு நாரதரின் அறிவுரையை அற்பமாகக் கருதுவது போல உள்ளது. ‘தேவர்களிடையேயும் கந்தர்வர்களிடையேயும் உலவுபவரே’ என்ற விளியால் ராவணன் நாரதர் எங்கும் உலவுவதை நினைவுகூர்கிறான் — தேவலோகங்களிலும் அவர் தடையின்றித் திரிகிறார். இந்த அடைமொழிகள் ராவணனின் சூழ்ச்சி அறிவையும் குறிக்கின்றன — அவன் முனிவருக்கு இனியதைப் பேசுகிறான்.
பிறகு பகவானான நாரத ரிஷி தசக்ரீவனிடம் கூறினார் — ‘இப்போது நீ இங்கிருந்து வேறு வழியில் எங்கே செல்கிறாய்? வெல்லுதற்கரியவனே, பகைவரை வாட்டுபவனே, மிகக் கடினமான இந்த வழி பிரேதங்களின் அரசனான யமனின் நகரத்துக்கே செல்கிறது.’ நாரதர் நுட்பமாகக் குறிப்பிடுகிறார் — ரஸாதலத்துக்கான வழி யமனின் நகரம் வழியாகவே செல்கிறது. அந்தப் பத்துத் தலையன் கூதிர்கால மேகம் போன்ற சிரிப்பை வெளியிட்டு, ‘ஆயிற்று’ என்று கூறி, இவ்வாறு சொன்னான் — ‘பிராமணரே, ஆகவே நான் வைவஸ்வதனைக் கொல்ல முனைந்து, சூரியனின் மகனான யமராஜன் இருக்கும் அந்தத் தென்திசைக்குச் செல்கிறேன். பகவானே, போரை விரும்பிய நான் சினத்தால் நான்கு லோகபாலர்களையும் வெல்வேன் என்று உறுதிமொழி எடுத்திருக்கிறேன். பிரபுவே, ஆகவே இங்கிருந்து பித்ருக்களின் அரசனுடைய நகரத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டுவிட்டேன்; உயிர்களைத் துன்புறுத்தும் யமனை மரணத்தோடு இணைப்பேன்.’ இவ்வாறு கூறி, தசக்ரீவன் அந்த முனிவரை வணங்கி, அமைச்சர்களோடு தென்திசையில் புகுந்து சென்றான். ராவணனின் சொற்களில் ஒரு முரண் — உயிர்களைத் தானே துன்புறுத்துபவன், யமனை ‘உயிர்களைத் துன்புறுத்துபவன்’ என்று பழிக்கிறான். ‘ம்ருத்யுநா யோஜயிஷ்யாமி’ (மரணத்தோடு இணைப்பேன்) என்ற சொல் விந்தையானது — மரணத்தின் தலைவனையே மரணத்தால் கொல்ல விரும்புகிறான். கூதிர்கால மேகத்தின் உவமை அவன் சிரிப்பின் வெண்மையையும் ஆழத்தையும் குறிக்கிறது. ‘க்ருதம்’ (ஆயிற்று) என்ற ஒரே சொல்லால் அவன் நாரதரின் குறிப்பை ஏற்றுக்கொள்கிறான், தன் தீர்மானத்தையும் அறிவிக்கிறான். லோகபாலர்களை வெல்லும் உறுதிமொழி முன்பே குபேரனை வென்றதோடு தொடங்கியது; இப்போது யமன் இரண்டாவது இலக்கு; அடுத்து வருணனும் இந்திரனும். ‘யத்ர ஸூர்யாத்மஜ: ந்ருப:’ (சூரியனின் மகனான அரசன் இருக்குமிடம்) என்ற சொல்லால் யமனின் அரசத்தன்மை ஏற்கப்படுகிறது; ராவணன் அவனை ஓர் அரசனை வெல்வது போல வெல்லச் செல்கிறான். யமனின் நகரம் தென்திசையில் உள்ளது என்ற புராணப் புகழ் இங்கே பின்பற்றப்படுகிறது. அமைச்சர்களோடு புறப்படுவது அவனுடைய அரசனுக்கேற்ற பெருமிதத்தைக் காட்டுகிறது — அவன் தனியாக அல்ல, படையோடு செல்கிறான். தன் உறுதிமொழி சினத்தால் எடுக்கப்பட்டது என்பதை அவனே ஒப்புக்கொள்கிறான் — ‘சினத்தால் உறுதிமொழி எடுத்தேன்’; ஆகவே அவன் செயல்களின் வேர் விவேகம் அல்ல, சினமே. இதுவே அவன் வீழ்ச்சிக்கும் காரணமாகும்.
ராவணன் சென்ற பின், பேரொளியுடைய நாரதர் சிறிது நேரம் தியானத்தில் ஆழ்ந்து, புகையற்ற நெருப்பைப் போல, அந்தணர்களில் சிறந்த அவர் சிந்தித்தார் — ‘ஆயுள் தீர்ந்ததும் இந்திரனோடு கூடிய மூவுலகங்களும் அசைவனவும் அசையாதனவும் எவனால் அறமுறைப்படி வருத்தப்படுகின்றனவோ, அந்தக் காலன் எப்படி வெல்லப்படுவான்? ஒருவன் கொடுத்ததற்கும் செய்ததற்கும் சாட்சியாக இருப்பவன், இரண்டாவது நெருப்பைப் போன்றவன், எந்த மகாத்மாவின் ஆற்றலால் உலகங்கள் உணர்வு பெற்று இயங்குகின்றனவோ, எவனுக்கு அஞ்சி மூவுலகங்களும் எப்போதும் ஓடுகின்றனவோ, அவனிடம் இந்த ராக்ஷசேந்திரன் தானே எப்படிச் செல்வான்? படைப்பவனும் தாங்குபவனுமாக, நல்வினைக்கும் தீவினைக்கும் பயனளிப்பவனாக, மூவுலகையும் வென்றவனாக இருப்பவனை இவன் எப்படி வெல்வான்? வேறு என்ன வழிமுறையைக் கையாண்டு இவன் இதைச் சாதிப்பான்? எனக்கு ஆர்வம் பிறந்துவிட்டது; இந்த யமனுக்கும் ராக்ஷசனுக்கும் இடையிலான மோதலைக் காண நானே யமனின் இருப்பிடத்துக்குச் செல்வேன்.’ நாரதரின் சிந்தனையில் யமனின் இயல்பு வருணிக்கப்படுகிறது — அவன் மரணத்தின் தெய்வம் மட்டுமல்ல, அறத்தை நெறிப்படுத்துபவன், வினைப்பயன் அளிப்பவன், அனைவருக்கும் சாட்சி. ஆகவே அவனை வெல்வது இயலாதது போலத் தோன்றுகிறது. ஆயினும் நாரதருக்கு முடிவு தெரியவில்லை; ஆகவே ஆர்வம். இந்தச் சர்க்கத்தின் இறுதியில் கதையின் புதிய நிகழ்ச்சி திறக்கிறது — அடுத்த சர்க்கத்தில் யமலோகத்தில் நடக்கும் போர் வருணிக்கப்படுகிறது. ‘விதூம: பாவக இவ’ (புகையற்ற நெருப்பைப் போல) என்ற உவமை நாரதரின் தியானத்தின் தூய்மையைக் காட்டுகிறது. அச்சுப் பதிப்பில் ‘ஸமுத்பந்நோ’ என்ற ஆண்பால் வடிவம் ‘கௌதூஹலம்’ (ஆர்வம், அலிப்பால் சொல்) என்பதோடு சேர்ந்து காணப்படுகிறது; நாரதரே ஆர்வம் நிறைந்தவரானார் என்ற பொருளும் பொருந்தும். நாரதரின் கேள்விகள் மூன்று — காலன் எப்படி வெல்லப்படுவான், ராக்ஷசன் தானே எப்படி அவனிடம் செல்வான், எந்த வழிமுறையால் அவனை வெல்வான். இந்தக் கேள்விகள் படிப்பவர் மனத்திலும் ஆர்வத்தைத் தூண்டுகின்றன.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे विंशः सर्गः॥ २०॥