॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 19

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

அனரண்யன் கொல்லப்படுதலும் ராவணன் சாபம் பெறுதலும்

ராவணன் அரசர்களைத் தோற்கடித்தல், அயோத்தியில் அனரண்யனோடு தனிப்போர், படை அழிவு, உள்ளங்கை அடியால் அனரண்யன் வீழ்தல், இக்ஷ்வாகு குலத்தில் ராமன் பிறப்பான் என்ற சாபம்

அகஸ்தியர் தொடர்கிறார் — மருத்தனை வென்ற பின், அந்த ராக்ஷசர் தலைவனான பத்துத் தலையன் போரை விரும்பியவனாக மன்னர்களின் நகரங்களுக்குச் சென்றான். மகேந்திரனுக்கும் வருணனுக்கும் நிகரான மன்னர் தலைவர்களை அணுகி அந்த ராக்ஷசேந்திரன் கூறினான் — ‘எனக்குப் போர் கொடுங்கள்; அல்லது “நாங்கள் தோற்றோம்” என்று சொல்லுங்கள் — இதுவே என் உறுதியான தீர்மானம். வேறுவிதமாக நடப்பவர்களுக்கு விடுதலையே கிடையாது.’ அப்போது அச்சமற்றவர்களும் அறிவாளிகளும் அறத்தில் உறுதியுடையவர்களும் பெருவலிமை கொண்டவர்களுமான அரசர்கள் ஒருவரோடொருவர் ஆலோசித்து, பகைவனின் வரவலிமையை அறிந்து, ‘நாங்கள் தோற்றோம்’ என்று சொன்னார்கள். துஷ்யந்தன், சுரதன், காதி, கயன், மன்னன் புரூரவஸ் — இந்த அரசர்கள் அனைவரும், அன்பனே, ‘நாங்கள் தோற்றோம்’ என்றனர். இங்கே கவி அரசர்களின் விவேகத்தைப் புகழ்கிறார் — அவர்கள் கோழைகள் அல்லர், அறிவாளிகள்; பிரம்மனின் வரத்தால் காக்கப்பட்ட பகைவனைப் போரால் வெல்ல முடியாது என்று அறிந்து, வீணாகக் குடிமக்கள் அழிவதை அவர்கள் விரும்பவில்லை. ‘தர்மநிஶ்சயா:’ (அறத்தில் உறுதியுடையவர்கள்) என்ற அடைமொழியால் அவர்களின் முடிவும் அறத்துக்கு ஏற்றதே என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது. புகழ்பெற்ற அரச குலங்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிடுவதால் ராவணனின் ஆதிக்கம் எவ்வளவு பரந்தது என்பது காட்டப்படுகிறது — பௌரவ குலம் (துஷ்யந்தன், புரூரவஸ்), கான்யகுப்ஜம் (காதி), இன்னும் பிறர். இவர்களுக்கு மாறாக, அடுத்து இக்ஷ்வாகு குலத்தவனான அனரண்யன் போரையே தேர்ந்தெடுக்கிறான். பிறகு அந்த ராக்ஷசர் தலைவனான ராவணன் அயோத்தியை அடைந்தான். ராவணனின் விதி இருவகையானது — போர், அல்லது தோல்வியின் அறிவிப்பு; மூன்றாவது வழி இல்லை. அரசர்களின் ஆலோசனையும் கவனிக்கத்தக்கது — அவர்கள் தனித்தனியாக முடிவெடுக்கவில்லை, ஒருவரோடொருவர் கலந்து ஆலோசித்தனர். இது அரசியல் நெறியின் அடையாளம். அவர்கள் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டது வெட்கத்துக்குரியது அல்ல; ஏனெனில் அது குடிமக்களைக் காப்பதற்காக. ராவணனும் அவர்களைக் கொல்லவில்லை; ஏனெனில் தன் மேன்மையை அவர்கள் ஒப்புக்கொள்வதே அவன் நோக்கம்.

இந்திரனால் அமராவதி காக்கப்படுவது போல அந்த அயோத்தி அனரண்யனால் நன்கு காக்கப்பட்டிருந்தது. வலிமையில் இந்திரனுக்கு நிகரான, மனிதர்களில் புலியான அந்த மன்னனை அணுகி ராவணன் கூறினான் — ‘போர் கொடு; அல்லது “நான் தோற்றேன்” என்று சொல் — இதுவே என் ஆணை.’ பாவ மனமுடைய அவனுடைய சொல்லைக் கேட்டு, அயோத்தியின் தலைவனான அனரண்யன் கடுஞ்சினங்கொண்டு ராக்ஷசேந்திரனிடம் கூறினான் — ‘ராக்ஷசர் தலைவனே, உனக்குத் தனிப்போர் தருகிறேன். விரைவாக ஆயத்தமாகி நில்; நானும் அவ்வாறே ஆயத்தமாகிறேன்.’ இங்கே இக்ஷ்வாகு குலத்தின் க்ஷத்திரிய ஒளி வெளிப்படுகிறது — மற்ற அரசர்கள் வரத்தை அறிந்து பணிந்தனர்; அனரண்யனோ அவமானத்தைப் பொறுக்கவில்லை. ‘ஶாஸநம்’ (ஆணை) என்ற ராவணனின் சொல் அவன் செருக்கைக் குறிக்கிறது; சுதந்திரமான அரசனுக்கும் அவன் ஆணையிடுகிறான். அமராவதியோடு அயோத்தியை ஒப்பிடுவது ராமனின் நகரத்தின் பெருமையை உயர்த்துகிறது — இது மனிதர்களின் சுவர்க்க நகரம் போன்றது. அனரண்யனின் பதில் சுருக்கமானது, வீரனுக்கு ஏற்றது — அவன் வாதிடவில்லை, அச்சமும் காட்டவில்லை, போருக்கான அழைப்பை ஏற்கிறான் மட்டுமே. அனரண்யன் அயோத்தியின் தலைவன், ராமனின் முன்னோன் — ஆகவே இந்த நிகழ்ச்சி ராமனுக்குத் தனிச் சிறப்புடையது.

பிறகு, ராவணனைப் பற்றிய செய்தியை முன்பே கேட்டிருந்த மன்னனால் ஆயத்தப்படுத்தப்பட்ட, ராக்ஷசனைக் கொல்ல முனைந்த மிகப் பெரும் படை நகரத்திலிருந்து புறப்பட்டது. பத்தாயிரம் யானைகள், பத்து லட்சம் குதிரைகள், பல்லாயிரம் தேர்கள், எண்ணற்ற காலாட்கள் — மனிதர்களில் சிறந்தவனே, காலாட்களோடும் தேர்களோடும் கூடிய அந்தப் படை பூமியை மூடிக்கொண்டு போர்க்களத்துக்குப் புறப்பட்டது. போரில் வல்ல ராமா, பிறகு மன்னன் அனரண்யனுக்கும் ராக்ஷசேந்திரனுக்கும் இடையே வியக்கத்தக்க மிகப் பெரும் போர் மூண்டது. ஆனால் அந்த மன்னனின் படை ராவணனின் படையை எதிர்கொண்டதும், தீயில் சொரியப்பட்ட ஆகுதியைப் போல அப்போது முழுவதும் அழிந்தது. அந்தப் படை நெடுநேரம் போரிட்டு மிகச் சிறந்த வீரத்தைக் காட்டியும், கொழுந்துவிட்டெரியும் அந்த ராவணனை எதிர்கொண்டதும், விட்டில் பூச்சிகள் கூட்டமாக நெருப்பில் புகுவது போல, விரைவிலேயே சிலரே எஞ்சும்படி ஆயிற்று. பெருங்கடலை அடைந்து நூற்றுக்கணக்கான காட்டாறுகள் கரைந்துபோவது போல, தன் பெரும்படை அழிவதை அந்த மன்னன் கண்டான். இங்கே மூன்று உவமைகள் வரிசையாகப் படையின் அழிவைக் காட்டுகின்றன — தீயில் ஆகுதி, விளக்கில் விட்டில்கள், கடலில் ஆறுகள். ஒவ்வோர் உவமையும் தவிர்க்க முடியாத கரைவைக் குறிக்கிறது — அதில் படையின் குறை எதுவும் இல்லை; ராவணனின் வரவலிமையின் மேலோங்கலே காரணம். படையின் வீரமும் புகழப்படுகிறது — ‘க்ருத்வா விக்ரமமுத்தமம்’ (மிகச் சிறந்த வீரத்தைக் காட்டி). படையின் எண்ணிக்கை வருணனையும் இக்ஷ்வாகு நாட்டின் செழிப்பைக் காட்டுகிறது. விட்டில் உவமை சிறப்பாகக் கவனிக்கத்தக்கது — விட்டில்கள் தாமாகவே நெருப்பில் புகுகின்றன; அவ்வாறே வீரர்களும் சாவை அறிந்திருந்தும் போர்க்களத்திலிருந்து பின்வாங்கவில்லை. ‘அத பூர்வம் ஶ்ருதார்த்தேந’ (செய்தியை முன்பே கேட்டிருந்த) என்ற சொல்லால் மன்னனின் தொலைநோக்கு குறிப்பிடப்படுகிறது — ராவணனின் வருகையை முன்பே கேட்டு அவன் படையை ஆயத்தப்படுத்தினான். அவன் ஆயத்தமின்றிப் பிடிபடவில்லை. ஆயினும் வரவலிமையின் முன் அந்த ஆயத்தமும் பயனற்றுப்போனது. இங்கே கவி விதியின் மேலோங்கலைக் காட்டுகிறார் — மனித முயற்சி எவ்வளவு பெரிதாயினும் காலத்தின் விதிப்பைக் கடக்க முடியாது. இதே கருத்து அடுத்து அனரண்யனின் சொற்களில் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது.

பிறகு சினத்தால் தன்னை மறந்த மன்னன், இந்திரனின் வில்லுக்கு நிகரான வில்லை நாணொலி எழுப்பியபடி தானே அந்த ராவணனை எதிர்கொண்டான். அனரண்யனால் தாக்கப்பட்ட மாரீசன், சுகன், சாரணன், பிரஹஸ்தன் ஆகிய அமைச்சர்கள் சிதறிய மான்களைப் போல ஓடினர். இங்கே மன்னனின் வீரம் — ராவணனின் புகழ்பெற்ற அமைச்சர்களும் அவன் முன் நிற்கவில்லை. பிறகு இக்ஷ்வாகு குலத்தை மகிழ்விப்பவனான அந்த மன்னன் ராக்ஷசர் அரசனின் தலையில் எண்ணூறு அம்புகளை எய்தான். ஆனால் அந்த அம்புகள் அவன்மீது விழுந்தும் எங்கும் காயம் உண்டாக்கவில்லை — மேகங்களிலிருந்து விழும் மழைத்தாரைகள் மலையுச்சியில் எதுவும் செய்யாதது போல. வரத்தின் ஆற்றல் இங்கே தெளிவாகிறது — மனிதனின் ஆயுதங்கள் அவனைத் துன்புறுத்தவில்லை; மனிதர்களைப் புல்லாகக் கருதி அவர்களிடமிருந்து கொல்லப்படாமையை அவன் கேட்கவில்லை என்றாலும், அவன் உடல் உறுதியானதாகவே இருந்தது. பிறகு சினங்கொண்ட ராக்ஷசர் அரசன் உள்ளங்கையால் தலையில் அடிக்க, அந்த மன்னன் தேரிலிருந்து விழுந்தான். அந்த மன்னன் நிலைகுலைந்து நடுநடுங்கி, காட்டில் இடியால் எரிந்த சால மரம் விழுவது போலத் தரையில் விழுந்தான். ஒரே உள்ளங்கை அடியால் மன்னன் வீழ்ந்தது — இதனால் ராவணனின் மனிதருக்கு அப்பாற்பட்ட வலிமை காட்டப்படுகிறது; அவன் ஆயுதத்தைக்கூடக் கையில் எடுக்கவில்லை. சால மரத்தின் உவமை மன்னனின் உயர்வையும் உறுதியையும் நினைவூட்டுகிறது — விழுந்தும் அவன் பெரியவனே. அனரண்யன் தனியாகப் போரிடுவது அவன் வீரத்தைக் காட்டுகிறது — படை அழிந்தும் அவன் ஓடவில்லை. ஒருவனின் தலையிலேயே எண்ணூறு அம்புகள் — இது அவனுடைய வில்வித்தைக்கான புகழுரை. மலையின் உவமை ராவணனின் அசைவின்மையைக் குறிக்கிறது; மழை மலையை அசைப்பதில்லை, அதன் மேற்பரப்பில் வழிந்தோடுகிறது மட்டுமே.

ராவணன் சிரித்துக்கொண்டு இக்ஷ்வாகு குலத்தவனான அந்தப் பூமியின் தலைவனிடம் கூறினான் — ‘என்னோடு போரிட்டு இப்போது நீ என்ன பயன் அடைந்தாய்? மன்னவனே, மூவுலகிலும் எனக்குத் தனிப்போர் தரக்கூடியவன் எவனுமில்லை. இன்பங்களில் மூழ்கியிருந்த நீ என் வலிமையைப் பற்றிக் கேள்விப்படவில்லை என்று நினைக்கிறேன்.’ இவ்வாறு பேசிய அவனுடைய சொல்லைக் கேட்டு, உயிர் மங்கிக்கொண்டிருந்த மன்னன் கூறினான் — ‘இங்கே என்ன செய்யமுடியும்? காலம் கடக்கமுடியாதது அல்லவா. ராக்ஷசா, தன்னைத்தானே புகழ்ந்துகொள்ளும் உன்னால் நான் தோற்கடிக்கப்படவில்லை; காலத்தாலேயே நான் அழிந்தேன்; நீயோ எனக்குக் காரணமாக அமைந்த ஒரு கருவி மட்டுமே. உயிர் போய்க்கொண்டிருக்கும் இப்போது என்னால் என்ன செய்யமுடியும்? ராக்ஷசா, நான் புறமுதுகிடவில்லை; போரிட்டுக்கொண்டிருக்கும்போதே உன்னால் கொல்லப்பட்டேன்.’ அனரண்யனின் சொற்களில் ஆழ்ந்த தத்துவம் உள்ளது — எல்லோருடைய அழிவுக்கும் காரணம் காலமே; வென்றவன் ஒரு கருவி மட்டுமே. இதனால் ராவணனின் செருக்கு உடைக்கப்படுகிறது — அவன் தன்னை வெற்றியாளனாகக் கருதுகிறான்; மன்னனின் பார்வையிலோ அவன் காலத்தின் கருவி மட்டுமே. ‘விமுகீ ந’ (புறமுதுகிடவில்லை) என்ற சொல்லில் க்ஷத்திரியனின் பெருமை — போரில் புறமுதுகிடாமல் இறப்பது சுவர்க்கத்தைத் தரும். இதே கருத்து கீதையிலும் காணப்படுகிறது — ‘நிமித்தமாத்ரம் பவ’ (கருவியாக மட்டும் இரு). சாகப்போகிறவனாக இருந்தும் மன்னனின் சொல் துணிவு நிறைந்தது; அவன் ஏழையைப் போல இரந்து கேட்கவில்லை, உண்மையைச் சொல்கிறான். ராவணனின் கேள்விக்கு அவன் பதில் தரவில்லை; மாறாகக் கேள்வியின் அடிப்படையையே மறுக்கிறான்.

மன்னன் மீண்டும் கூறுகிறான் — ‘ராக்ஷசா, இக்ஷ்வாகுக்களை இழிவுபடுத்தியதால் நீ இக்ஷ்வாகுக்களை அவமதித்துவிட்டாய்; ஆகவே ஒரு சொல் சொல்கிறேன். நான் தானம் கொடுத்திருந்தால், வேள்வியில் ஆகுதி சொரிந்திருந்தால், நான் நன்கு தவம் செய்திருந்தால், குடிமக்களை முறையாகக் காத்திருந்தால், என் சொல் உண்மையாகட்டும். மகாத்மாக்களான இக்ஷ்வாகுக்களின் இதே குலத்தில் தசரதனின் மகனான ராமன் என்பவன் பிறப்பான்; அவன் உன் உயிரைப் பறிப்பான்.’ அந்தச் சாபம் உரைக்கப்பட்டதும், மேகம் போல உரக்க முழங்கும் தேவதுந்துபி அடிக்கப்பட்டது; வானிலிருந்து பூமழை பொழிந்தது. அரசர்க்கரசே, பிறகு அந்த மன்னன் சுவர்க்கலோகத்தை அடைந்தான்; அந்த மன்னன் சுவர்க்கம் சென்றதும் அந்த ராக்ஷசன் அங்கிருந்து அகன்றான். இங்கே சத்தியக்கிரியையின் வடிவம் — மன்னன் தன் தானம், ஹோமம், தவம், குடிமக்களைக் காத்தல் ஆகியவற்றின் புண்ணியத்தைச் சான்றாக அழைக்கிறான். வேதவதியின் சாபத்தைப் போலவே இந்தச் சாபத்தின் இலக்கும் ராமனே — ராவண வதத்துக்கான காரணங்களில் இரண்டு சாபங்கள். இவ்வாறு ராமகதையின் முன்னறிவிப்பு மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. தேவர்களின் துந்துபியும் பூமழையும் சாபம் ஏற்கப்பட்டதைக் குறிக்கின்றன. தன் குலத்தில் வரப்போகும் வீரனைக் கண்டவனைப் போல மன்னன் அமைதியாகச் சுவர்க்கம் செல்கிறான் — அவனுடைய தோல்வியும் குலத்தின் எதிர்கால வெற்றிக்கான விதை. 29ஆம் சுலோகம் ஆறு அடிகளைக் கொண்டது — சத்தியக்கிரியையின் மூன்று பகுதிகளும் அதில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे एकोनविंशः सर्गः॥ १९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க