॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 17

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

வேதவதியின் சாபமும் தீப்புகுதலும் சீதையாக மறுபிறவி எடுத்தலும்

இமயக் காட்டில் தவமங்கை வேதவதியைக் காணுதல், அவள் வரலாறு, ராவணன் அவளைப் பலவந்தப்படுத்துதல், சாபமும் தீப்புகுதலும், தாமரையில் மறுபிறவி, ஜனகரின் குலத்தில் சீதையாகத் தோன்றுதல்

அகஸ்தியர் மீண்டும் கதையைத் தொடங்குகிறார் — ‘அரசே, பிறகு நீண்ட கைகளுடைய ராவணன் பூமியில் சுற்றித் திரிந்தபடி இமயமலைக் காட்டை அடைந்து அங்கே அலைந்தான்.’ அங்கே அவன், மான்தோலும் சடைமுடியும் தரித்து, ரிஷிகளின் முறைப்படி தவத்தில் ஈடுபட்டு, ஒரு தேவதையைப் போல ஒளிவீசும் ஒரு கன்னியைக் கண்டான். அழகு நிறைந்தவளும் பெருவிரதம் பூண்டவளுமான அவளைக் கண்டு அவன் மனம் காம மயக்கத்தால் சூழப்பட்டது; சிரிப்பவனைப் போல அவன் கேட்டான் — ‘நங்கையே, இளமைக்கு மாறான இதை ஏன் செய்கிறாய்? இத்தகைய அழகுக்கு இந்த நடத்தை பொருந்தாது. அஞ்சுபவளே, உன் இணையற்ற அழகு மனிதர்களைக் காமவெறி கொள்ளச் செய்வது; ஆகவே நீ தவத்தில் நிற்பது தகாது என்பது என் முடிவு.’ இங்கே கவி ராவணனின் பார்வையைக் காட்டுகிறார் — அவன் பார்வையில் தவம் என்பது அழகின் வீண் செலவே. அவன் சொற்களில் பணிவின் சாயல் உண்டு; ஆனால் ‘ப்ரஹஸந்நிவ’ (சிரிப்பவனைப் போல) என்ற சொல் அவனுக்குள் இருக்கும் செருக்கையும் காமத்தையும் குறிக்கிறது. தவமங்கையின் அமைதியான உருவத்தின் முன் ராக்ஷசனின் நிலையற்ற மனம் — இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் அடிப்படை முரண். இமயமலையின் புனிதக் காடு தவத்துக்குரிய இடம்; அங்கேயும் ராவணனின் காமம் நுழைகிறது — இது கதையின் தொடக்கத்திலேயே குறிப்பிடப்படுகிறது. அகஸ்தியர் இந்தக் கதையை ராமனுக்குச் சொல்கிறார்; ஆகவே ‘அரசே’ என்ற விளி. ராவணனின் திக்விஜயம் முந்தைய சர்க்கத்தில் தொடங்கியது; இங்கே அவன் காமத்தின் முதல் விளைவு காணப்படுகிறது. மான்தோலும் சடைமுடியும் அவளுடைய பற்றின்மையின் அடையாளங்கள்.

ராவணன் மீண்டும் கேட்கிறான் — ‘அழகிய முகமுடையவளே, நீ யாருடைய மகள்? உன் கணவன் யார்? உன்னோடு இன்பம் துய்க்கும் அந்த மனிதன் பூமியில் புண்ணியம் செய்தவன். இந்த உழைப்பு எதற்காக? எல்லாவற்றையும் எனக்குச் சொல்.’ இவ்வாறு கேட்கப்பட்டதும், புகழுடையவளும் தவத்தையே செல்வமாகக் கொண்டவளுமான அந்தக் கன்னி முறைப்படி அவனுக்கு விருந்தோம்பல் செய்துவிட்டுப் பேசினாள். இங்கே அவள் பண்பு கவனிக்கத்தக்கது — ராக்ஷசனாயினும் விருந்தினனை உபசரிப்பதை அவள் கைவிடவில்லை. அவள் சொல்கிறாள் — ‘என் தந்தை குஶத்வஜர் என்ற அளவற்ற ஒளியுடைய பிரம்மரிஷி; பிருஹஸ்பதியின் மகன்; அறிவில் பிருஹஸ்பதிக்கே நிகரானவர். எப்போதும் வேதம் ஓதிக்கொண்டிருந்த அந்த மகாத்மாவின் சொல்வடிவான மகளாக நான் பிறந்தேன்; வேதவதி என்ற பெயரால் அறியப்படுகிறேன்.’ வேதம் ஓதுவதிலிருந்து பிறந்தவள் என்பதால் அவள் பெயரும் பொருளுடையது — வேதமே அவள் பிறப்பின் மூலம். பிறகு அவள் சொல்கிறாள் — ‘தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் யக்ஷர்களும் ராக்ஷசர்களும் நாகர்களும் என் தந்தையிடம் சென்று என்னை மணக்க விரும்பினர்.’ எல்லா உலகங்களிலும் அவளுக்குப் புகழ் இருந்தது என்பது இதனால் குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘புண்ணியம் செய்தவன்’ என்ற ராவணனின் சொல் அவன் மனத்தில் இருப்பதைத் தெளிவாக்குகிறது — அவள் கணவன்மீது அவன் பொறாமை கொள்கிறான். கன்னியின் சொற்களில் செருக்கு இல்லை, உண்மையை உரைத்தல் மட்டுமே. அவள் தன் குலத்தை வருணித்துவிட்டு, ராவணனின் கேள்விகளுக்கு வரிசையாகப் பதில் தருகிறாள் — யாருடைய மகள், எதற்காகத் தவம் என்று.

‘ராக்ஷசேசுவரனே, என் தந்தை அவர்களுக்கு என்னைக் கொடுக்கவில்லை. அதன் காரணத்தைச் சொல்கிறேன்; நீண்ட கைகளுடையவனே, கேள். என் தந்தை விரும்பிய மருமகன் மூவுலகின் தலைவரும் தேவர்களின் ஈசுவரருமான விஷ்ணுவே; ஆகவே அவர் என்னை வேறொருவருக்குக் கொடுக்க விரும்பவில்லை. அதைக் கேட்டு, வலிமையால் செருக்குற்ற தைத்தியர்களின் அரசனான சம்பு சினங்கொண்டான்; அந்தப் பாவி இரவில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த என் தந்தையைக் கொன்றான். பிறகு துயருற்ற, பெருமைக்குரிய என் தாய் தந்தையின் உடலைத் தழுவிக்கொண்டு தீயில் புகுந்தாள்.’ இவ்வாறு அவள் ஆதரவற்றவள் ஆனாள். ‘பிறகு நாராயணனைப் பற்றிய தந்தையின் விருப்பத்தை உண்மையாக்குவேன் என்று அவரையே நான் இதயத்தில் தாங்கியிருக்கிறேன். இந்த உறுதிமொழியை மேற்கொண்டு பெருந்தவம் புரிகிறேன். ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனே, இவை அனைத்தையும் உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன். நாராயணரே என் கணவர், புருஷோத்தமரைத் தவிர வேறு எவருமில்லை; நாராயணரை அடையும் விருப்பத்தால் கடும் நியமத்தைக் கைக்கொண்டிருக்கிறேன்.’ இறுதியில் அவள் ராவணனிடம் தெளிவாகச் சொல்கிறாள் — ‘அரசே, புலஸ்தியனின் குலக்கொழுந்தே, நீ யார் என்று நான் அறிந்துகொண்டேன்; போ. மூவுலகிலும் உள்ள அனைத்தையும் தவத்தால் நான் அறிவேன்.’ அவளுடைய தவவலிமை இதனால் வெளிப்படுகிறது — அறிமுகமில்லாத விருந்தினனின் உண்மை இயல்பையும் அவள் அறிகிறாள். தந்தையின் விருப்பத்தை மகள் தன் தவத்தால் நிறைவேற்ற விரும்புகிறாள்; இந்தத் தந்தைப்பற்றே அவள் விரதத்தின் வேர். சம்புவின் தீச்செயலும் ஒரு முன்னறிவிப்பே — காமத்திலிருந்து சினம், சினத்திலிருந்து கொலை என்ற வரிசை ராவணனின் கதையிலும் மீண்டும் காணப்படுகிறது. இங்கே மூன்று துயரங்கள் அடுத்தடுத்து வந்தன — தந்தையின் கொலை, தாயின் தீப்புகுதல், தன் தனிமை. ஆயினும் அவள் புலம்பவில்லை; தந்தையின் விருப்பத்தைத் தன் கடமையாகக் கருதித் தவத்தில் அசையாமல் நிற்கிறாள். சம்பு என்பவன் சிவன் அல்ல, தைத்தியர்களின் அரசன் என்பது கவனிக்கத்தக்கது. அவன் சினத்துக்குக் காரணம் தனக்கு நேர்ந்த அவமானம் — வேதவதியின் தந்தை அவளை அவனுக்குக் கொடுக்கவில்லை. ‘நாராயணோ மம பதி:’ (நாராயணரே என் கணவர்) என்ற வாக்கியம் அவள் தீர்மானத்தின் உறுதியைக் காட்டுகிறது — திருமணத்துக்கு முன்பே அவள் விஷ்ணுவையே கணவராகக் கருதுகிறாள். ‘விஜ்ஞாதஸ்த்வம்’ (நீ யார் என்று அறிந்துகொண்டேன்) என்ற சொல்லால், அவள் அறியாமையால் அல்ல, ராவணனின் உண்மை இயல்பை அறிந்தே அவனைத் தடுக்கிறாள் என்பது தெரிகிறது. ‘போ’ என்ற ஒரே சொல்லால் விருந்தோம்பல் முடிந்தது தெளிவாகக் குறிக்கப்படுகிறது — விருந்தினர் உபசாரம் செய்தாயிற்று, இனி உரையாடல் இல்லை. தவத்தால் மூவுலகையும் அறிதல் என்பதால் அவள் தவத்தின் பெருமையும் காட்டப்படுகிறது.

பிறகு மன்மதனின் அம்புகளால் வருந்திய ராவணன் விமானத்தின் முனையிலிருந்து இறங்கி, பெருவிரதம் பூண்ட அந்தக் கன்னியிடம் மீண்டும் கூறினான் — ‘அழகிய இடையுடையவளே, இத்தகைய எண்ணம் கொண்ட நீ செருக்குற்றவள். மான்குட்டியின் கண்களுடையவளே, புண்ணியம் சேர்ப்பது முதிய பெண்களுக்கே பொருந்தும். நீ எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்தவள், மூவுலகிலும் அழகி; இப்படிப் பேசுவது உனக்குத் தகாது; அஞ்சுபவளே, உன் இளமை கடந்துபோகிறது. நங்கையே, நான் இலங்கையின் தலைவன், தசக்ரீவன் என்று புகழ்பெற்றவன்; என் மனைவியாக இரு; விரும்பியபடி இன்பங்களை அனுபவி. நீ விஷ்ணு என்று குறிப்பிடுபவன் யார்? நீ விரும்பும் அவன் வீரத்திலோ தவத்திலோ செல்வத்திலோ வலிமையிலோ எனக்கு நிகரானவன் அல்லன்.’ ராவணனின் சொற்களில் அவன் அகங்காரம் தெளிவாகத் தெரிகிறது — அவன் தன்னை எல்லோரையும்விட உயர்ந்தவனாகக் கருதுகிறான். அவன் இவ்வாறு சொன்னதும் வேதவதி அந்த இரவில் திரிபவனிடம் கூறினாள் — ‘வேண்டாம், இப்படிச் சொல்லாதே. மூவுலகின் தலைவரும் எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படுபவருமான விஷ்ணுவை, உன்னைத் தவிர எந்த அறிவாளி அவமதிப்பான்?’ இந்த உரையாடல் பிற்காலத்தில் நிகழும் ராம-ராவணப் போரின் விதை போன்றது — இங்கே ராவணன் இகழும் விஷ்ணுவே ராமனாக வந்து அவனைக் கொல்வார். ராவணனின் வாதம் இதுதான் — புண்ணியம் சேர்ப்பது முதியோரின் வேலை; இளமையில் இன்பமே தகுந்தது. அவளுடைய தீர்மானம் தன் விருப்பத்துக்கு எதிராக இருப்பதால் அவளை ‘அவலிப்தா’ (செருக்குற்றவள்) என்று பழிக்கிறான். தன் அரசையும் பெயரையும் வலிமையையும் முன்வைத்து அவளை ஆசைகாட்டி இழுக்க விரும்புகிறான். தன் மேன்மையைக் காட்டுவதற்காக விஷ்ணுவை அறியாதவன் போல ‘அவன் யார்?’ என்று கேட்கிறான். வேதவதியின் பதில் சுருக்கமானது, உறுதியானது — ‘மா மைவம்’ (வேண்டாம், இப்படி வேண்டாம்) என்ற இரட்டிப்பு அவள் மறுப்பின் கடுமையைக் குறிக்கிறது. அவள் விஷ்ணுவின் பெருமையை நினைவூட்டுகிறாள் — அவர் மூவுலகின் தலைவர், எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படுபவர்; அவரை எந்த அறிவாளி அவமதிப்பான்? இதனால் ராவணனின் அறிவின்மையும் குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது. ஆசைகாட்டல் தோல்வியடைந்தது; ஆகவே அடுத்து பலவந்தம் செய்யும் முயற்சி. ராவணன் தன்னை அறிமுகம் செய்கிறான் — ‘நான் இலங்கையின் தலைவன், தசக்ரீவன்’ — தன் பெயரே போதுமான காரணம் என்பது போல. அவன் பார்வையில் பெண் இன்பப்பொருள், தன்னுரிமையுடைய விரதம் பூண்டவள் அல்லள். வேதவதியின் பார்வையிலோ விரதமே வாழ்வின் சாரம். இந்த இரண்டு கண்ணோட்டங்களும் இங்கே நேருக்குநேர் சந்திக்கின்றன; அவற்றின் மோதலே அடுத்து நிகழ்வனவற்றுக்குக் காரணம்.

அவள் இவ்வாறு சொன்னதும், அந்த இரவில் திரிபவன் தன் விரல்நுனியால் அவள் கூந்தலைப் பற்றினான். உடனே சினங்கொண்ட வேதவதி கையாலேயே தன் கூந்தலை அறுத்தாள் — அவள் கை வாளாக மாறி கூந்தலை அறுத்தது. சீற்றத்தால் கொழுந்துவிட்டெரிவது போலவும், அந்த இரவில் திரிபவனை எரிப்பது போலவும், சாவதற்கு விரைந்து, அவள் தீ மூட்டிக் கூறினாள் — ‘இழிந்தவனே, உன்னால் தீண்டப்பட்ட பின் நான் வாழ விரும்பவில்லை; ராக்ஷசா, ஆகவே நீ பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே தீயில் புகுவேன். பாவ மனமுடைய உன்னால் காட்டில் நான் தீண்டப்பட்டதால், உன்னைக் கொல்வதற்காக மீண்டும் பிறப்பேன். பாவத் தீர்மானம் கொண்ட ஆண்மகனைப் பெண்ணால் கொல்ல முடியாது; உன்மீது சாபம் விடுத்தால் என் தவம் வீணாகும். நான் ஏதேனும் நற்செயல் செய்திருந்தாலோ, தானம் கொடுத்திருந்தாலோ, வேள்வியில் ஆகுதி சொரிந்திருந்தாலோ, அதன் பயனாக நான் கருவில் பிறக்காத கற்புடையவளாக, அறவான் ஒருவரின் மகளாகப் பிறப்பேனாக.’ இவ்வாறு கூறி அவள் கொழுந்துவிட்டெரியும் தீயில் புகுந்தாள்; வானிலிருந்து எங்கும் தெய்விகப் பூமழை பொழிந்தது. அவள் முடிவு கவனிக்கத்தக்கது — சாபத்தால் தவத்தை வீணாக்கக்கூடாது, வரப்போகும் பிறவியாலேயே பகையைத் தீர்க்கவேண்டும். உடலைத் துறப்பது இங்கே தோல்வி அல்ல, உறுதிமொழியின் தொடக்கம். கூந்தலைப் பற்றுவது இங்கே உச்சகட்ட அவமானத்தின் அடையாளம். அவள் கை வாளாக மாறிக் கூந்தலை அறுத்தது தவத்தின் ஆற்றல் — ஆயுதமின்றியே அவள் தன்னைக் காத்துக்கொள்கிறாள். பெண்ணால் வலிமையால் பாவியைக் கொல்ல முடியாது என்பதையும், சாபத்தால் தவம் தேயும் என்பதையும் அவள் அறிவாள்; ஆகவே மூன்றாவது வழியை ஏற்கிறாள் — தன் புண்ணியத்தின் வலிமையால் கருவில் பிறவாத பிறப்பு. ‘தர்மிண: ஸுதா’ (அறவான் ஒருவரின் மகள்) என்ற வேண்டுதல் ஜனகரிடம் நிறைவேறும். தேவர்களின் பூமழை அவளுடைய தன்னுயிர்த் தியாகத்துக்கான ஒப்புதல். ‘ரக்ஷ:’ (ராக்ஷசா) என்ற விளி அவள் அருவருப்பைக் குறிக்கிறது. ராக்ஷசன் தன் செயலின் பயனை நேரில் காணும்படி, அவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே அவள் தீயில் புகுகிறாள். இந்தக் காட்சி ராவணனின் மனத்தில் அச்சத்தின் விதையையும் விதைக்கிறது.

அவள் மீண்டும் தாமரையின் ஒளியுடையவளாக ஒரு தாமரையில் தோன்றினாள். அங்கிருந்தும் முன்போலவே அந்த ராக்ஷசன் அவளைக் கைப்பற்றினான்; தாமரையின் உட்புறம் போன்ற ஒளியுடைய அந்தக் கன்னியை எடுத்துக்கொண்டு தன் வீட்டுக்குச் சென்று அமைச்சனிடம் காட்டினான். அங்க லக்ஷணங்களை அறிந்த அமைச்சன் பார்த்த உடனேயே ராவணனிடம் கூறினான் — ‘அழகிய இடையுடைய இவள் வீட்டில் இருந்தால் உன் அழிவுக்கே காரணமாவாள் என்று தெரிகிறது.’ அதைக் கேட்டு ராவணன் அவளைக் கடலில் வீசி எறிந்தான். அவளோ நிலத்தை அடைந்து, வேள்விச்சாலையின் நடுவே இருந்து, அரசனின் ஏர்முனையால் உழுது எழுப்பப்பட்டு மீண்டும் தோன்றினாள். அகஸ்தியர் நிறைவு செய்கிறார் — ‘பிரபுவே, அவளே ஜனக மன்னனின் மகளாகப் பிறந்தாள்; நீண்ட கைகளுடையவனே, அவள் உன் மனைவி; ஏனெனில் நீயே என்றுமுள்ள விஷ்ணு. முன்பு அவள் சினத்தால் கொல்லப்பட்ட மலைபோன்ற பகைவன், உன் மனிதருக்கு அப்பாற்பட்ட வீரத்தைச் சார்ந்து அவளால் கொல்லப்பட்டான். இவ்வாறு பெருமைக்குரிய இவள், ஏர்முனையால் உழப்பட்ட வயலில், வேள்வி மேடையில் எழும் தீக்கொழுந்தைப் போல, மனிதர்களிடையே மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பாள். இவள் கிருத யுகத்தில் வேதவதி என்ற பெயருடையவளாக இருந்தாள்; திரேதா யுகம் வந்ததும் அந்த ராக்ஷசனைக் கொல்வதற்காக மிதிலையின் குலத்தில் மகாத்மாவான ஜனகருக்குப் பிறந்தாள்; உழுசாலிலிருந்து (ஸீதா) பிறந்ததால் மனிதர்களால் சீதை என்று அழைக்கப்படுகிறாள்.’ இங்கே ‘சீதை’ என்ற சொல்லுக்கான சொற்பிறப்பு விளக்கமும் தரப்படுகிறது — ஏர் உழுத கோடு ‘ஸீதா’; அதிலிருந்து பிறந்தவள் சீதை. தாமரையில் பிறந்ததும் கடலில் வீசப்பட்டதும் வல்கேட் பதிப்பின் பாடத்துக்கே உரியவை; திறனாய்வுப் பதிப்பில் இந்தச் சுலோகங்கள் இல்லை. இவ்வாறு ராமாயணத்தின் மூலக்கதை — சீதை கவரப்படுதலும் ராவணன் கொல்லப்படுதலும் — இந்த முற்பிறவி வரலாற்றில் காரணமாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. அமைச்சனின் சொல் லக்ஷண சாஸ்திரத்தைச் சார்ந்தது — கன்னியின் அங்க அடையாளங்கள் வீட்டுத் தலைவனின் அழிவைக் குறிக்கின்றன என்பது. ராவணன் அஞ்சி அவளைக் கடலில் வீசுகிறான்; ஆனால் விதியை அவனால் தடுக்க முடியவில்லை. 41ஆம் சுலோகத்தில் ‘பூர்வம் க்ரோதஹத:’ (முன்பு சினத்தால் கொல்லப்பட்டவன்) என்பதன் கருத்து — வேதவதியின் சினத்தால் அவன் முன்பே கொல்லப்பட்டவன் போல ஆனான், இப்போது ராமனின் வீரத்தால் கொல்லப்பட்டான்; அவள் சாபம் ராமனிடம் பலித்தது. ‘மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பாள்’ என்ற சொல்லால், ஒவ்வொரு யுகத்திலும் விஷ்ணுவோடு அவதரிக்கும் என்றுமுள்ள லக்ஷ்மியைப் போலச் சீதை குறிப்பிடப்படுகிறாள். இவ்வாறு ராமன் தன் மனைவியின் முற்பிறவி வரலாற்றைக் கேட்டு, ராவண வதத்தின் மறைந்த காரணத்தையும் அறிகிறான் — அது சீதையைக் கவர்ந்ததற்கான தண்டனை மட்டுமல்ல, வேதவதியின் உறுதிமொழியின் நிறைவேற்றமும் ஆகும். ‘யஜ்ஞாயதநமத்யகா’ (வேள்விச்சாலையின் நடுவே இருந்தவள்) என்ற சொல்லால் அவள் தூய்மை குறிப்பிடப்படுகிறது — அவள் எவருடைய கருவிலும் அல்ல, வேள்வி நிலத்திலேயே தோன்றினாள். ‘வேத்யாமக்நிஶிகோபமா’ (வேள்வி மேடையில் எழும் தீக்கொழுந்து போன்றவள்) என்ற உவமையும் அவள் தீப்புகுதலை நினைவூட்டுகிறது — தீயில் புகுந்தவளே தீக்கொழுந்தைப் போல மீண்டும் எழுந்தாள். கிருத யுகத்தில் வேதவதி, திரேதா யுகத்தில் சீதை — ஒரே தேவியின் இரு வடிவங்கள் என்பது அகஸ்தியரின் உபதேசம்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे सप्तदशः सर्गः॥ १७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க