சர்க்கம்
குபேரனின் தோல்வியும் புஷ்பகம் கவர்ந்து செல்லப்படுதலும்
மாணிபத்ரனின் போரும் பார்ஶ்வமௌலி ஆனதும், குபேரனின் வருகையும் அற அறிவுரையும், குபேரனுக்கும் ராவணனுக்கும் இடையே தனிப்போர், ராவணனின் மாயை, குபேரனின் வீழ்ச்சி, புஷ்பக விமானம் கவரப்படுதலும் அதன் வருணனையும்
அகஸ்தியர் கதையைத் தொடர்கிறார் — பிறகு ஆயிரக்கணக்கான யக்ஷத் தலைவர்கள் அஞ்சி நடுங்குவதைக் கண்டு, செல்வத்தலைவனான குபேரன் மாணிபத்ரன் என்ற பெரும் யக்ஷனிடம் கூறினான் — ‘யக்ஷர் தலைவனே, தீய நடத்தையும் பாவ மனமும் கொண்ட ராவணனைக் கொல்; போரில் சிறந்த வீர யக்ஷர்களுக்குப் புகலிடமாக இரு.’ இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், நீண்ட கைகளுடையவனும் வெல்லுதற்கரியவனுமான மாணிபத்ரன் நான்காயிரம் யக்ஷர்கள் சூழப் போரிட்டான். அந்த யக்ஷர்கள் கதைகளாலும் உலக்கைகளாலும் ஈட்டிகளாலும் சக்திகளாலும் தோமரங்களாலும் இருப்புத் தடிகளாலும் ராக்ஷசர்களைத் தாக்கியபடி பாய்ந்தனர். பருந்தைப் போல விரைந்து இயங்கி, கடும் போர் புரிந்த அவர்கள், ‘சரி’, ‘கொடு’, ‘எனக்கு வேண்டாம்’, ‘கொடுக்கப்படட்டும்’ என்று பேசிக்கொண்டனர் — போரின் இரைச்சலில் வீரர்கள் ஒருவரையொருவர் அழைப்பதும் பதில் சொல்வதும் இவை. அந்தக் கடும் போரைக் கண்டு தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் பிரம்மத்தை உரைக்கும் ரிஷிகளும் பெருவியப்பு அடைந்தனர். பிறகு பிரஹஸ்தன் போரில் ஆயிரம் யக்ஷர்களைக் கொன்றான்; மகோதரன் குறையற்ற மற்றோர் ஆயிரத்தைக் கொன்றான். அரசே, சினங்கொண்டு போரை விரும்பிய மாரீசன் கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் இரண்டாயிரம் பேரை வீழ்த்தினான். அகஸ்தியர் காரணத்தையும் சொல்கிறார் — ‘மனிதருள் புலியே, யக்ஷர்களின் நேர்மையான போர் எங்கே, மாயையின் வலிமையைச் சார்ந்த ராக்ஷசர்களின் போர் எங்கே! அந்தக் காரணத்தால் ராக்ஷசர்கள் போரில் மேம்பட்டு நின்றனர்.’ இங்கே கவி போர்முறைகளின் வேறுபாட்டைக் காட்டுகிறார் — யக்ஷர்கள் நேர்வழியில் அறப்போர் புரிகின்றனர்; ராக்ஷசர்களோ மாயையாலும் வஞ்சகத்தாலும் போரிடுகின்றனர். ஆகவே எண்ணிக்கையிலோ வலிமையிலோ குறைந்தவர்களாக இருந்தும் ராக்ஷசர்கள் வெல்கின்றனர். இந்த வேறுபாடு ராமாயணம் முழுவதும் காணப்படுகிறது — இந்திரஜித்தின் கண்ணுக்குத் தெரியாத போர், மாரீசனின் மாயமான் ஆகியவை. மாணிபத்ரனின் பெயர் பிற்காலத்திலும் யக்ஷப் படைத்தலைவனாகப் புகழ்பெற்றது. குபேரன் முதலில் தானே போரிடவில்லை, படைத்தலைவனை அனுப்புகிறான் — இதுவே அரசனின் முறை. போரில் ‘பாடம் ப்ரயச்ச நேச்சாமி தீயதாம்’ (சரி, கொடு, வேண்டாம், கொடுக்கப்படட்டும்) என்ற நான்கு சொற்களின் தொகுப்பால் கவி போர்க்களத்தின் உயிரோட்டமுள்ள சித்திரத்தை வரைகிறார்; அங்கே ஒருவன் அடியைக் கேட்கிறான், ஒருவன் பின்வாங்க விரும்பவில்லை, ஒருவன் ஆயுதத்தைத் தேடுகிறான். பிரஹஸ்தன், மகோதரன், மாரீசன் ஆகியோரின் வீரம் தனித்தனியாக எண்ணப்படுகிறது — ஆயிரம், ஆயிரம், இரண்டாயிரம். இந்தச் சர்க்கத்தில் குபேரனின் தரப்பு முதலில் இயன்றவரை படையைக் கொண்டே போரிடுகிறது; இறுதியில்தான் அவனே வருகிறான் — இந்த வரிசை முந்தைய சர்க்கத்தின் தொடர்ச்சி. தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், ரிஷிகள் ஆகியோரின் வியப்பு போரின் பெருமையைக் குறிக்கிறது; முந்தைய சர்க்கத்திலும் சொன்னபடி அவர்கள் வானில் நின்று பார்க்கின்றனர். யக்ஷர்களின் எண்ணிக்கை நான்காயிரம், ராக்ஷச அமைச்சர்களோ சிலரே; ஆயினும் அந்தச் சிலராலேயே பலர் கொல்லப்பட்டனர் — இதுவே மாயையின் ஆற்றல்.
பெரும் போரில் தூம்ராக்ஷனை எதிர்கொண்டு, அவன் சினத்தோடு உலக்கையால் மார்பில் அடித்தும் மாணிபத்ரன் அசையவில்லை. பிறகு மாணிபத்ரன் கதையைச் சுழற்றித் தலையில் அடிக்க, ராக்ஷசனான தூம்ராக்ஷன் நிலைகுலைந்து விழுந்தான். தூம்ராக்ஷன் அடிபட்டுக் குருதியில் நனைந்து விழுந்ததைக் கண்டு, பத்துத் தலையன் போரில் மாணிபத்ரனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். சினத்தோடு பாய்ந்து வந்த பத்துத் தலையனை யக்ஷர்களில் சிறந்த மாணிபத்ரன் மூன்று சக்திகளால் அடித்தான். அடிபட்ட ராவணன் போரில் மாணிபத்ரனின் மகுடத்தின்மீது அடித்தான்; அந்த அடியால் அவன் மகுடம் ஒருபக்கமாகச் சாய்ந்தது. அன்றுமுதல் அந்த யக்ஷன் ‘பார்ஶ்வமௌலி’ (பக்கமாகச் சாய்ந்த மகுடமுடையவன்) என்று புகழ்பெற்றான் என்பர். அரசே, பேராற்றலுடைய அந்த மாணிபத்ரன் புறமுதுகிட்டபோது அந்த மலையில் ராக்ஷசர்களின் பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது — இந்தச் சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தது. இங்கே பெயர்க்காரண விளக்கம் மீண்டும் காணப்படுகிறது — பன்னிரண்டாவது சர்க்கத்தில் ஸரமையின் பெயருக்கு விளக்கம் கூறப்பட்டது போல, இங்கே பார்ஶ்வமௌலியின் பெயருக்கு. மகுடம் பக்கமாகச் சாய்ந்தது தோல்வியின் அடையாளம்; ஆனால் அதோடு அந்த யக்ஷனுக்குப் புதிய பெயரும் கிடைத்தது. மாணிபத்ரன் தூம்ராக்ஷனை வெல்கிறான்; ஆனால் ராவணனின் முன் நிற்க முடியவில்லை — பிரம்மனின் வரத்தால் காக்கப்பட்ட ராவணன் யக்ஷர்களால் கொல்லப்பட முடியாதவன் என்பது முன்பே கூறப்பட்டது. தூம்ராக்ஷனின் வீழ்ச்சி ராவணனின் சினத்தைப் பெருக்குகிறது; தன் அமைச்சனைக் காப்பதற்காக அவனே பாய்கிறான். இதனால் ராவணனுக்குத் தன் அமைச்சர்கள்மீது இருந்த அன்பும் குறிப்பிடப்படுகிறது. மாணிபத்ரனின் மூன்று சக்திகளின் தாக்குதலும் ராவணனை வருத்தவில்லை; ராவணனின் ஒரே அடி அவனைத் தோற்கடிக்கிறது. இங்கே பிரம்மனின் வரத்தின் ஆற்றல் மீண்டும் தெளிவாகிறது. இவ்வாறு குபேரனின் முதன்மைப் படைத்தலைவனும் தோற்றதால், குபேரனே வருவது தவிர்க்க முடியாததாயிற்று.
பிறகு, சுக்ரன், ப்ரௌஷ்டபதன் என்ற இரு அமைச்சர்களாலும், பத்மம், சங்கம் என்ற இரு நிதிகளாலும் சூழப்பட்டு, கதையைத் தாங்கிய செல்வத்தலைவன் தொலைவிலிருந்து காணப்பட்டான். அந்த அறிவாளன், சாபத்தால் பெரியோரை மதிக்கும் பண்பை இழந்த தம்பியைப் போர்க்களத்தில் கண்டு, பாட்டனாரின் குலத்துக்கு ஏற்ற சொற்களைக் கூறினான் — ‘தீய மதியுடையவனே, நான் தடுத்தும் நீ புரிந்துகொள்ளாததன் பயனைப் பின்னர் அடைந்து, நரகம் சென்றபின் அறிவாய். மயக்கத்தால் நஞ்சைக் குடித்தும் அதை உணராத மூடன் விளைவின் இறுதியில்தான் அந்தச் செயலின் பயனை அறிகிறான். நீ இத்தகைய நிலைக்கு வந்திருப்பதால், அறம் சார்ந்த உன் எந்தச் செயலாலும் தேவர்கள் மகிழ்வதில்லை; அதையும் நீ உணர்வதில்லை. தாயையோ தந்தையையோ அந்தணனையோ ஆசிரியனையோ அவமதிப்பவன், பிரேதங்களின் அரசனான யமனின் வசப்பட்டு அதன் பயனைக் காண்கிறான். நிலையற்ற இந்த உடலைக் கொண்டு தவத்தைச் சேர்க்காத மூடன், இறந்து தனக்குரிய கதியை அடைந்தபின் வருந்துகிறான். அறத்தால் அரசும் செல்வமும் இன்பமும் கிடைக்கின்றன; அதர்மத்தால் துன்பம் மட்டுமே; ஆகவே இன்பத்துக்காக அறத்தைச் செய்யவேண்டும், பாவத்தைக் கைவிடவேண்டும். பாவத்தின் பயன் துன்பம்; அதை இங்கே தானே அனுபவிக்கவேண்டும்; ஆகவே பாவம் செய்யும் மூடன் தன்னைத்தானே அழித்துக்கொள்வதற்கே செய்கிறான். எந்தத் தீய மதியுடையவனுக்கும் தானாக நல்லறிவு பிறப்பதில்லை; எத்தகைய செயலைச் செய்கிறானோ அத்தகைய பயனையே அனுபவிக்கிறான். செல்வச் செழிப்பு, அழகு, வலிமை, மக்கள், பொருள், வீரம் ஆகியவற்றை மனிதர்கள் உலகில் புண்ணியச் செயல்களால் ஈட்டியே பெறுகிறார்கள். இத்தகைய எண்ணம் கொண்ட நீ நரகம் செல்பவன். உன்னோடு நான் இனி பேசமாட்டேன்; தீய நடத்தையுடையவர்கள் விஷயத்தில் இதுவே முடிவு.’ குபேரனின் இந்த அறிவுரை தர்ம சாஸ்திரத்தின் சாரத் தொகுப்பைப் போன்றது — வினைப்பயனின் தவிர்க்க முடியாமை, நஞ்சுண்டலின் எடுத்துக்காட்டு, பெரியோரை அவமதிப்பதன் பயன், உடலின் நிலையாமை, தவத்தின் இன்றியமையாமை, அறத்துக்கும் அதர்மத்துக்கும் உள்ள பயன்வேறுபாடு. குறிப்பாக ‘தர்மாத் ராஜ்யம் தநம் ஸௌக்யம்’ (அறத்தால் அரசும் செல்வமும் இன்பமும்) என்ற சுலோகம் வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது; அது நீதிமொழியாகப் புகழ்பெற்றது. இறுதியில் ‘தீய நடத்தையுடையவர்களோடு பேசக்கூடாது’ என்ற சாஸ்திர முடிவை நினைவுகூர்ந்து குபேரன் உரையாடலை முடிக்கிறான் — இதுவே அவன் இறுதிச் சொல்; இனி போர் மட்டுமே. குபேரன் ராவணனை ‘ஶாபாத்விப்ரஷ்டகௌரவம்’ (சாபத்தால் மதிப்புணர்வை இழந்தவன்) என்று காண்கிறான் — தந்தையின் சாபத்தால் பெரியோரிடம் அவனுக்கிருந்த மதிப்புணர்வு அழிந்தது என்று இந்தி உரையும் விளக்குகிறது. ஆகவே அவன் சொற்களில் சினத்தைவிட இரக்கமும் துயரமுமே அதிகம் தெரிகின்றன. போருக்கு முன் அறத்தால் உணர்த்த அவன் முயல்கிறான்; இது அவனுடைய அறப்பண்புக்கு ஏற்றது. குபேரனின் உடன்வந்தவர்களும் சிறப்பானவர்கள் — சுக்ரனும் ப்ரௌஷ்டபதனும் அமைச்சர்கள், பத்மமும் சங்கமும் நிதித் தெய்வங்கள்; இந்தி உரை ‘சங்கம், பத்மம் என்னும் செல்வத்தின் அதிஷ்டான தெய்வங்கள்’ என்று விளக்குகிறது. இவ்வாறு செல்வத்தலைவன் தன் செல்வத்தின் உருவங்களோடு போருக்கு வருகிறான். அறிவுரையின் மொழியும் கவனிக்கத்தக்கது — ‘துர்மதே’ (தீய மதியுடையவனே) என்ற விளி, ‘நரகம் சென்றபின் அறிவாய்’ என்ற முன்னறிவிப்பு, ‘உன்னோடு நான் பேசமாட்டேன்’ என்ற உறவுத் துறப்பு. ஒரு மூத்த சகோதரனின் அன்பு படிப்படியாக நம்பிக்கையின்மையாக மாறுகிறது. குறிப்பாக ‘மாதரம் பிதரம் விப்ரமாசார்யம் சாவமந்யதே’ (தாயையும் தந்தையையும் அந்தணனையும் ஆசிரியனையும் அவமதிப்பவன்) என்ற சுலோகம் ராவணனின் குற்றத்தை நேரடியாகச் சுட்டுகிறது — அவன் தந்தை விஶ்ரவஸின் சொல்லையும் மூத்த சகோதரனையும் அவமதித்தான். ‘யாத்ருஶம் குருதே கர்ம தாத்ருஶம் பலமஶ்நுதே’ (எத்தகைய செயலைச் செய்கிறானோ அத்தகைய பயனையே அனுபவிக்கிறான்) என்ற அரைச் சுலோகம் உலகில் பொன்மொழியாக வழங்குகிறது.
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட பின், மாரீசன் முதலிய ராவணனின் அமைச்சர்கள் அனைவரும் குபேரனால் தாக்கப்பட்டுப் புறமுதுகிட்டு ஓடினர். பிறகு பேராற்றலுடைய யக்ஷர் தலைவனான குபேரன் கதையால் தலையில் அடித்தும் தசக்ரீவன் தன் இடத்திலிருந்து அசையவில்லை. ராமா, பிறகு அந்த யக்ஷனும் ராக்ஷசனும் பெரும் போரில் ஒருவரையொருவர் தாக்கியும் நிலைகுலையவுமில்லை, களைக்கவுமில்லை. செல்வமளிப்பவன் அவன்மீது ஆக்னேயாஸ்திரத்தை ஏவினான்; ராக்ஷசேந்திரன் வாருணாஸ்திரத்தால் அந்த அஸ்திரத்தைத் தடுத்தான். பிறகு அந்த ராக்ஷசேசுவரன் ராக்ஷச மாயைக்குள் புகுந்து, குபேரனை அழிப்பதற்காக நூறாயிரம் உருவங்களை எடுத்தான். புலியாகவும் பன்றியாகவும் மேகமாகவும் மலையாகவும் கடலாகவும் மரமாகவும் யக்ஷனாகவும் தைத்திய வடிவினனாகவும் அந்தப் பத்துத் தலையன் காணப்பட்டான். அவன் பல உருவங்களை எடுத்தான்; அவை தெரிந்தன, ஆனால் அவன் தானே தெரியவில்லை. ராமா, பிறகு பத்துத் தலையன் ஒரு பெரும் அஸ்திரத்தைப் பற்றிக்கொண்டு, பெரிய கதையைச் சுழற்றிச் செல்வமளிப்பவனின் தலையில் அடித்தான். இவ்வாறு அடிபட்ட செல்வத்தலைவன் நிலைகுலைந்து, குருதியில் நனைந்து, வேரறுக்கப்பட்ட அசோக மரத்தைப் போல வீழ்ந்தான். பிறகு பத்மம் முதலிய நிதிகள் அவனைச் சூழ்ந்து நந்தனவனத்துக்குக் கொண்டுசென்று உயிர்ப்பித்தன — அதாவது மீண்டும் நினைவு பெறச் செய்தன. இங்கே போரின் மூன்று படிகள் — முதலில் கதைப்போர், அதில் இருவரும் சமம்; இரண்டாவது அஸ்திரப்போர், அதில் ஆக்னேயம் வாருணத்தால் தணிகிறது; மூன்றாவது மாயைப்போர், அதில் ராவணன் வெல்கிறான். ‘மாயையின் வலிமையைச் சார்ந்த ராக்ஷசர்கள் நேர்மையாகப் போரிடுபவர்களைவிட மேம்பட்டவர்கள்’ என்ற அகஸ்தியரின் முந்தைய சொல் மீண்டும் உண்மையாகிறது. பத்தாவது சர்க்கத்தில் பெற்ற, விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் வரத்தை ராவணன் இங்கேதான் முதன்முதலில் பயன்படுத்துவது காணப்படுகிறது. ‘க்ருத்தமூல இவாஶோக:’ (வேரறுக்கப்பட்ட அசோகம் போல) என்ற உவமை குபேரனின் வீழ்ச்சியின் திடீர்த்தன்மையைக் குறிக்கிறது — வேரறுக்கப்பட்ட மரம் சட்டென்று விழுகிறது. நிதிகளே அவனைக் காப்பவர்கள் — செல்வத்தலைவனின் பணியாளர்கள் செல்வங்களே. குபேரன் கதையைத் தாங்கியவன் என்று முன்பே சொல்லப்பட்டது; அவனுடைய கதையடி ராவணனை இடத்திலிருந்தும் அசைக்கவில்லை. அஸ்திரப்போரில் ஆக்னேயத்துக்கும் வாருணத்துக்கும் உள்ள பகை புகழ்பெற்றது — நெருப்பு நீரால் அணைகிறது. ராவணனின் மாய உருவங்களின் பட்டியல் — புலி, பன்றி, மேகம், மலை, கடல், மரம், யக்ஷன், தைத்தியன் — அனைத்தும் அச்சமூட்டுவனவும் பெரியனவுமாகும்; இதனால் பகைவன் குழம்புகிறான். இறுதியில் ‘மஹதஸ்த்ரம் ப்ரதிக்ருஹ்ய’ (பெரும் அஸ்திரத்தைப் பற்றிக்கொண்டு) என்ற சொல், ராவணன் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் இருந்தபடியே தாக்குகிறான் என்பதைக் குறிக்கிறது — பின்னர் இந்திரஜித் செய்யப்போவது போல. குபேரன் கொல்லப்படவில்லை, மயக்கமுற்றான் மட்டுமே — ஏனெனில் அவன் கதை இனியும் தொடர்கிறது. நந்தனவனத்தில் அவன் உயிர்ப்பிக்கப்பட்டது தேவர்களுக்கு அவன்மீதுள்ள அன்பைக் குறிக்கிறது. இவ்வாறு அறத்தை உபதேசித்த குபேரன் மாயையால் தோற்கடிக்கப்படுகிறான் — இது அறத்தின் தற்காலிகத் தோல்வி; அதற்கான பரிகாரம் ராமனால் நிகழும்.
மகிழ்ந்த மனத்தோடு ராக்ஷசேந்திரன் அந்தச் செல்வமளிப்பவனை வென்று, அவன் வெற்றியின் அடையாளமான புஷ்பக விமானத்தைக் கைப்பற்றினான். அந்த விமானம் பொன் தூண்களால் சூழப்பட்டது, வைடூரிய மணிகளாலான தோரணங்கள் கொண்டது, முத்துவலைகளால் மூடப்பட்டது, எல்லாக் காலங்களிலும் கனிதரும் மரங்கள் கொண்டது. அது மனத்தின் வேகம் உடையது, விரும்பிய இடத்துக்குச் செல்வது, விரும்பிய உருவம் எடுப்பது, வானில் பறப்பது; அதன் படிகள் மணியாலும் பொன்னாலும் ஆனவை, மேடைகள் புடமிட்ட பொன்னால் ஆனவை. அது தேவர்களின் ஊர்தி, அழிவற்றது, எப்போதும் கண்ணுக்கும் மனத்துக்கும் இன்பம் தருவது, பல அதிசயங்கள் கொண்டது, பலவகைச் சித்திர வேலைப்பாடுகளால் அழகுபெற்றது, பிரம்மாவால் படைக்கப்பட்டது. எல்லா விருப்பங்களுக்கும் ஏற்றபடி அமைக்கப்பட்டது, மனத்தைக் கவர்வது, இணையற்றது, குளிருமில்லை வெப்பமுமில்லை, எல்லாப் பருவங்களிலும் சுகம் தருவது, மங்கலமானது. வீரத்தால் வென்றெடுத்த, விரும்பிய இடம் செல்லும் அந்த விமானத்தில் ஏறி, மிகத் தீய மதியுடைய அரசன் ராவணன் செருக்கின் மிகுதியால் ‘மூவுலகும் வெல்லப்பட்டது’ என்று எண்ணினான். இவ்வாறு தேவனான வைஶ்ரவணனை வென்று அவன் கைலாசத்திலிருந்து இறங்கினான். ஒளியால் அந்தப் பெரும் வெற்றியை அடைந்து, வீரமும் தூய மகுடமும் ஆரமும் கொண்ட அந்த இரவில் திரிபவன், சிறந்த விமானத்தில் அமர்ந்து, வேள்விச்சாலையில் உள்ள நெருப்பைப் போல ஒளிர்ந்தான் — இந்த இறுதிச் சுலோகம் நீண்ட யாப்பில் (ருசிரா) அமைந்தது. புஷ்பகத்தின் இந்த வருணனை சுந்தர காண்டத்தில் அனுமன் கண்ட புஷ்பகத்தின் வருணனையை நினைவூட்டுகிறது. இதே விமானத்தில்தான் போருக்குப் பிறகு ராமன் அயோத்திக்குச் செல்ல ஏறுவான்; பிறகு அதைக் குபேரனிடம் திருப்பித் தருவான் — ஆகவே இது கவரப்படுவது கதையின் நீண்ட இழையின் தொடக்கம். ‘ஜிதம் த்ரிபுவநம் மேநே’ (மூவுலகும் வெல்லப்பட்டது என்று எண்ணினான்) என்ற வாக்கியத்தில் கவி ராவணனின் செருக்கை நையாண்டியோடு காட்டுகிறார் — ஓர் அண்ணனைத் தோற்கடித்ததால் மூவுலகையும் வென்றதாக அவன் கருதுகிறான். ஆயினும் புஷ்பகம் வெற்றியின் அடையாளமே, அவன் செல்வச் சிறப்பின் சின்னம். இந்த விமானத்திலிருந்தே அடுத்த சர்க்கத்தில் நந்தீசுவரனின் நிகழ்ச்சி தொடங்குகிறது; அங்கே விமானத்தின் செலவு தடைபடுகிறது. புஷ்பகத்தின் அடைமொழிகளில் ‘மநோஜவம்’, ‘காமகம்’, ‘காமரூபம்’ என்ற மூன்றும் அதன் தெய்விகத் தன்மையைக் காட்டுகின்றன — மனத்தின் வேகத்தில் செல்கிறது, விரும்பிய இடத்துக்குச் செல்கிறது, விரும்பிய உருவை எடுக்கிறது. இவ்வாறு குபேரனின் இலங்கையும், பிறகு புஷ்பகமும் ராவணனால் கவரப்பட்டன. அதனால் ராவணனின் செல்வச் சிறப்பு முழுமையடைந்தது; செருக்கும் பெருகியது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे पञ्चदशः सर्गः॥ १५॥