சர்க்கம்
ராவணன் யக்ஷர்களோடு போரிடுதல்
ஆறு அமைச்சர்களோடு கைலாசப் பயணம், யக்ஷர்களின் போர் ஏற்பாடு, ராவணனின் வீரம், யக்ஷப் படையின் அழிவு, ஸம்யோதகண்டகன் மாரீசனை வீழ்த்துதல், வாயிற்காவலன் சூர்யபானு கொல்லப்படுதல்
முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் ராவணன் தூதனைக் கொன்று செல்வத்தலைவனை நோக்கிப் புறப்பட்டான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அகஸ்தியர் அவன் பயணத்தை வருணிக்கிறார் — எப்போதும் வலிமையால் செருக்குற்ற அவன் ஆறு அமைச்சர்களோடு புறப்பட்டான் — மகோதரன், பிரஹஸ்தன், மாரீசன், சுகன், சாரணன், எப்போதும் போரை விரும்பும் வீரனான தூம்ராக்ஷன். அவர்கள் சூழ, சீர்மிகு ராவணன் சினத்தால் உலகங்களை எரிப்பவனைப் போலப் புறப்பட்டான். நகரங்களையும் ஆறுகளையும் மலைகளையும் காடுகளையும் சோலைகளையும் ஒரு கணத்தில் கடந்து அவன் கைலாச மலையை அடைந்தான். அந்த மலையில் வந்து தங்கியிருக்கும், போரை விரும்பும், ஊக்கம் கொண்ட, தீய மனமுடைய ராக்ஷசேந்திரனை அமைச்சர்களோடு கண்டு, யக்ஷர்கள் அந்த ராக்ஷசனின் முன் நிற்க முடியவில்லை. ‘இவன் அரசனின் தம்பி’ என்று அறிந்து அவர்கள் செல்வத்தலைவன் இருந்த இடத்துக்குச் சென்றனர். சென்று, அவன் தம்பி செய்ய நினைத்ததை எல்லாம் எடுத்துரைத்தனர். செல்வமளிப்பவனான குபேரனின் அனுமதி பெற்று மகிழ்ச்சியோடு அவர்கள் போருக்குப் புறப்பட்டனர். அப்போது கடலைப் போலப் படைகளின் கொந்தளிப்பு பெருகியது; அது நைர்ருதர்களின் அரசனான குபேரனின் மலையையே அசைப்பது போல இருந்தது. பிறகு யக்ஷர்களும் ராக்ஷசர்களும் கலந்த போர் மூண்டது; அதில் அந்த ராக்ஷசனின் அமைச்சர்கள் வருந்தினர். இங்கே யக்ஷர்களின் நடத்தை கவனிக்கத்தக்கது — தாக்க வந்தவன் அரசனின் தம்பி என்பதால் அவர்கள் முதலில் போரைத் தொடங்கவில்லை; தலைவனின் அனுமதி பெற்ற பிறகே போரிடுகின்றனர். இதுவே பணியாளரின் அறம். ‘நைர்ருதராஜஸ்ய’ (நைர்ருதர்களின் அரசனுடைய) என்ற சொல் குபேரனைக் குறிக்கிறது — யக்ஷர்களுக்கும் ராக்ஷசர்களுக்கும் அவனே தலைவன். போரின் தொடக்கத்திலேயே ராவணனின் அமைச்சர்கள் வருந்தினர் என்ற வருணனை யக்ஷர்களின் வலிமையையும் குறிக்கிறது. ஆறு அமைச்சர்களின் பெயர்களைக் கவி கவனமாக எண்ணிக் கூறுகிறார்; ஏனெனில் ராவணனின் எல்லாப் போர்களிலும் அவர்களே உடன் வருபவர்கள். ‘க்ரோதால்லோகாந்தஹந்நிவ’ (சினத்தால் உலகங்களை எரிப்பவனைப் போல) என்ற உவமை அவன் புறப்பாட்டின் வேகத்தையும் சீற்றத்தையும் காட்டுகிறது — வழியில் இருந்த நகரமோ ஆறோ மலையோ காடோ எதுவாயினும் அனைத்தையும் அவன் ஒரு கணத்தில் கடந்தான். இவ்வாறு ராவணனின் முதல் திக்விஜயப் பயணம் வடதிசையை நோக்கி, அண்ணன் குபேரனின் நாட்டை நோக்கித் தொடங்குகிறது. இப்படிப் பயணத்தின் தொடக்கமே போரின் முன்னோட்டமாக அமைகிறது.
தன் படையின் அத்தகைய நிலையைக் கண்டு, இரவில் திரியும் தசக்ரீவன் பலமுறை மகிழ்ச்சிக் கூச்சலிட்டுச் சினத்தோடு பாய்ந்தான். ராக்ஷசேந்திரனின் கொடிய வீரமுடைய அமைச்சர்களில் ஒவ்வொருவனும் ஆயிரம் யக்ஷர்களோடு போரிட்டான். பிறகு கதைகளாலும் உலக்கைகளாலும் வாள்களாலும் சக்திகளாலும் தோமரங்களாலும் தாக்கப்பட்டபடியே தசக்ரீவன் அந்தப் படைக்குள் புகுந்தான். அங்கே அடிபட்டுக்கொண்டிருந்த பத்துத் தலையன் மூச்சுவிடவும் இயலாதவனைப் போல ஆனான்; மழை பொழியும் மேகங்களின் தாரைகளால் மூடப்பட்டவனைப் போலத் தடுக்கப்பட்டான். ஆயினும் யக்ஷர்களின் ஆயுதங்களால் தாக்கப்பட்டும், நூற்றுக்கணக்கான மழைத்தாரைகளால் நனைக்கப்பட்ட மலையைப் போல, அவன் வருத்தம் அடையவில்லை. பிறகு அந்தப் பேராற்றலாளன் காலதண்டத்துக்கு நிகரான கதையை உயர்த்தி, யக்ஷர்களை யமனுலகுக்கு அனுப்பியபடி படைக்குள் புகுந்தான். விரிந்த புல்வெளியைப் போலவும் குவிந்த காய்ந்த விறகைப் போலவும் இருந்த அந்த யக்ஷப் படையை, காற்றால் கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்பைப் போல அவன் எரித்தான். மகோதரன், சுகன் முதலிய அந்தப் பேரமைச்சர்களாலும், காற்றால் மேகங்கள் சிதறடிக்கப்படுவது போல, யக்ஷர்கள் சிலரே எஞ்சும்படி ஆக்கப்பட்டனர். சிலர் அடிபட்டு உடல் சிதைந்து போர்க்களத்தில் தரையில் விழுந்தனர்; சிலர் சினங்கொண்டு போரில் கூரிய பற்களால் உதடுகளைக் கடித்தனர். களைத்த சிலர் ஒருவரையொருவர் தழுவிக்கொண்டு, ஆயுதங்கள் நழுவிய நிலையில், நீரால் கரைகள் சரிவது போலப் போர்க்களத்தில் சோர்ந்து விழுந்தனர். கொல்லப்பட்டு சுவர்க்கம் செல்பவர்கள், போரிடுபவர்கள், ஓடுபவர்கள், வேடிக்கை பார்க்கும் ரிஷிக் கூட்டங்கள் ஆகியோர் பெருந்திரளாக இருந்ததால் வானில் இடைவெளியே இல்லாமல் போயிற்று. இந்தப் பகுதியில் கவி பல உவமைகளால் போரின் கொடுமையை வருணிக்கிறார் — மழைத்தாரைகளால் அசையாத மலை, காற்றால் கொழுந்துவிடும் நெருப்பு, காற்றால் சிதறும் மேகங்கள், நீரால் அரிக்கப்படும் கரைகள். ராவணனின் வீரம் பிரம்மனின் வரத்தின் பயன் — ஆயுதங்களால் தாக்கப்பட்டும் அவன் வருந்துவதில்லை. ‘ந பபூவாந்தரம் திவி’ (வானில் இடைவெளி இல்லாமல் போயிற்று) என்ற உயர்வு நவிற்சியால் கொல்லப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை குறிப்பிடப்படுகிறது — இறந்த யக்ஷர்கள் வீரகதி அடைந்து சுவர்க்கம் செல்கின்றனர், பார்வையாளர்களான ரிஷிகளும் வானில் நிற்கின்றனர். போரின் வருணனை மூன்று படிகளில் படிப்படியாக வளர்கிறது. முதலில் ராவணனின் அமைச்சர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஆயிரம் யக்ஷர்களோடு போரிடுகின்றனர்; இதனால் ராக்ஷசர்களின் வீரம் குறிப்பிடப்படுகிறது. இரண்டாவதாக ராவணனே யக்ஷப் படைக்குள் புகுகிறான்; அங்கே ஆயுத மழையால் மூடப்பட்டும் காயமின்றி நிற்கிறான். மூன்றாவதாக அவன் கதையை உயர்த்தி யக்ஷர்களை எரிக்கிறான்; அமைச்சர்களும் அவர்களைச் சிதறடிக்கின்றனர்; இறுதியில் யக்ஷர்கள் முற்றிலும் சிதைகின்றனர். யக்ஷர்களின் நிலையைப் பற்றிய வருணனையும் இரக்கம் தருவது — சிலர் உறுப்புகள் சிதைந்து விழுகின்றனர், சிலர் சினத்தால் உதடுகளைக் கடிக்கின்றனர், சிலர் களைத்து ஒருவரையொருவர் தழுவிச் சோர்கின்றனர். இந்த வருணனை போரின் கொடுமையையும் மனித துயரத்தையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறது. ‘கூலா இவ ஜலேந’ (நீரால் கரைகள் போல) என்ற உவமை — ஆற்றின் வேகத்தால் கரைகள் மெல்ல மெல்ல அரிக்கப்பட்டுச் சரிவதைப் போல யக்ஷர்களும் சரிந்தனர். கவி ராவணனின் பகைவர்களையும் பரிவோடு நோக்குகிறார். இந்தப் பகுதியில் ராவணனின் வீரம் உச்சநிலையில் உள்ளது; ஆனால் அதற்குக் காரணம் தவத்தால் பெற்ற வரமே அன்றி அறம் அல்ல. அமைச்சர்களின் வீரமும் வியப்பூட்டுவது — ஒருவனே ஆயிரம் யக்ஷர்களைத் தடுக்கிறான்; இது ராக்ஷச வலிமையின் பெருமையைக் குறிக்கிறது, குபேரனின் படையின் தளர்ச்சியையும் காட்டுகிறது.
வலிமைமிக்க அந்த யக்ஷத் தலைவர்கள் சிதறியதைக் கண்டு, நீண்ட கைகளுடைய செல்வத்தலைவன் வேறு யக்ஷர்களை அனுப்பினான். ராமா, இதற்கிடையில் பெரும் படையும் வாகனங்களும் கொண்ட ஸம்யோதகண்டகன் என்ற யக்ஷன் அனுப்பப்பட்டுப் பாய்ந்து வந்தான். அவனுடைய சக்கரத்தால் போரில் தாக்கப்பட்ட மாரீசன், விஷ்ணுவால் தாக்கப்பட்டவனைப் போலவும், புண்ணியம் தீர்ந்த கிரகத்தைப் போலவும், மலையிலிருந்து தரையில் விழுந்தான். ஒரு கணத்தில் நினைவு திரும்பிய அந்த இரவில் திரிபவன் சற்று இளைப்பாறிவிட்டு மீண்டும் அந்த யக்ஷனோடு போரிட்டான்; அந்த யக்ஷனும் தோற்று ஓடினான். ‘விஷ்ணுநேவ’ (விஷ்ணுவால் போல) என்ற உவமை கவனிக்கத்தக்கது — பால காண்டத்தில் விசுவாமித்திரரின் வேள்வியில் மாரீசன் ராமனால் மானவாஸ்திரம் பூட்டிய அம்பால் தொலைவில் கடலில் வீசி எறியப்பட்டான்; ஆகவே வீழ்வதே அவன் தலைவிதி போலும். ‘க்ஷீணபுண்ய இவ க்ரஹ:’ (புண்ணியம் தீர்ந்த கிரகம் போல) என்ற உவமை ஜோதிட சாஸ்திரத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டது — புண்ணியம் தீர்ந்ததும் நட்சத்திரங்கள் சுவர்க்கத்திலிருந்து விழுகின்றன என்பது மக்கள் நம்பிக்கை. ராவணனின் அமைச்சர்கள் வரத்தால் காக்கப்பட்டவர்கள் அல்லர்; ஆகவே யக்ஷர்கள் அவர்களை வீழ்த்த முடியும் என்பதை இந்த நிகழ்ச்சி காட்டுகிறது; மாரீசன் மீண்டும் எழுந்து போரிடுகிறான், யக்ஷன் ஓடுகிறான். ‘விஸ்தீர்ணபலவாஹந:’ (பெரும் படையும் வாகனங்களும் கொண்டவன்) என்ற அடைமொழியால் அவனுடைய பெரிய படை குறிப்பிடப்படுகிறது.
பிறகு ராவணன், பொன்னால் அழகுறச் செய்யப்பட்ட உறுப்புகளும் வைடூரியமும் வெள்ளியும் பதிக்கப்பட்டதும் வாயிற்காவலர்களின் எல்லையாக அமைந்ததுமான தோரண வாயிலுக்குள் புகுந்தான். அரசே, உள்ளே நுழையும் அந்த இரவில் திரியும் தசக்ரீவனை சூர்யபானு என்று புகழ்பெற்ற வாயிற்காவலன் தடுத்தான். யக்ஷனால் தடுக்கப்பட்டும் அந்த இரவில் திரிபவன் உள்ளே நுழைந்தான். ராமா, தடுக்கப்பட்டும் அந்த ராக்ஷசன் நிற்காதபோது, அந்த யக்ஷன் தோரணத்தையே பிடுங்கி அதனால் அவனை அடித்தான். குருதி பெருக்கியபடி அவன் தாதுப்பொருள்கள் வழிந்தோடும் மலையைப் போலத் தோன்றினான். மலைச்சிகரம் போன்ற தோரணத்தால் தாக்கப்பட்டும், சுயம்புவான பிரம்மனின் வரத்தால் அந்த வீரன் எந்தக் காயமும் அடையவில்லை. பிறகு அதே தோரணத்தால் அவன் அந்த யக்ஷனைத் திருப்பி அடித்தான்; அப்போது உடல் சாம்பலாகிப்போன அந்த யக்ஷன் கண்ணுக்கே தெரியவில்லை. ராக்ஷசனின் அந்த வீரத்தைக் கண்டு யக்ஷர்கள் அனைவரும் ஓடினர்; அச்சத்தால் வருந்தி, ஆயுதங்களைக் கைவிட்டு, களைத்து, முகம் வெளிறி, அவர்கள் ஆறுகளிலும் குகைகளிலும் புகுந்தனர். இந்த இறுதிச் சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தது. வாயிற்காவலனின் கடமையுணர்வு போற்றத்தக்கது — தலைவனின் வாயிலை உயிரைக் கொடுத்தும் காக்கிறான்; அரசனின் தம்பியையும் உள்ளே விடவில்லை. ராவணன் அவனுடைய ஆயுதத்தாலேயே அவனைக் கொல்கிறான்; இது அவன் வலிமையின் மேன்மையைக் காட்டுகிறது. ‘வரதாநாத்ஸ்வயம்புவ:’ (சுயம்புவின் வரத்தால்) என்பதால் பிரம்மனின் வரத்தின் பெருமை மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது — கருடர்கள், நாகர்கள், யக்ஷர்கள், தைத்தியர்கள், தானவர்கள் ஆகியோரால் கொல்லப்படாமையை அவன் வேண்டிப் பெற்றான்; ஆகவே யக்ஷனால் அவனைக் கொல்ல முடியாது. யக்ஷர்கள் ஓடியதால் குபேரனின் படை தோற்றது; அடுத்த சர்க்கத்தில் மாணிபத்ரனும் குபேரனுமே போருக்கு வருவார்கள். தோரணத்தின் வருணனை — பொன்னால் அழகுறச் செய்யப்பட்ட உறுப்புகள், வைடூரியமும் வெள்ளியும் பதிக்கப்பட்டது — குபேரனின் நகரத்தின் செல்வச் சிறப்பைக் குறிக்கிறது; அது ‘ப்ரதிஹாராணாம் மர்யாதா’ (வாயிற்காவலர்களின் எல்லை) என்று கூறப்பட்டது; அதாவது அதற்கு அப்பால் வாயிற்காவலர்களின் அனுமதியின்றி யாரும் செல்லமுடியாது. அந்த எல்லையைக் காப்பதற்காகச் சூர்யபானு உயிரை விடுகிறான். தலைவனிடம் பற்றுடைய பணியாள் வீரகதி அடைகிறான், தீயவனோ வரத்தின் வலிமையால் வெல்கிறான் — இந்த முரண் இங்கே கதைக்கு ஓர் இரக்கக் குரலைத் தருகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे चतुर्दशः सर्गः॥ १४॥