சர்க்கம்
கும்பகர்ணனின் உறக்கமும் குபேரனின் தூதன் கொல்லப்படுதலும்
கும்பகர்ணனுக்குப் படுக்கை மாளிகை கட்டப்படுதல், ராவணனின் கொடுமைகள், குபேரன் தூதனை அனுப்புதல், குபேரன் ருத்ரனின் நண்பனான கதை, ராவணனின் சினம், தூதனைக் கொல்லுதல், திக்விஜயத்துக்குப் புறப்படுதல்
அகஸ்தியர் கூறுகிறார் — பிறகு சிறிது காலம் கழித்து, உலகத் தலைவரான பிரம்மா அனுப்பிய கடுமையான உறக்கம் உருவெடுத்து வந்து கும்பகர்ணனின் உடலில் புகுந்தது. பத்தாவது சர்க்கத்தில் சரஸ்வதியால் தூண்டப்பட்டு அவன் கேட்ட வரத்தின் பயன் இப்போது வெளிப்பட்டது. அப்போது கும்பகர்ணன் அமர்ந்திருந்த தன் அண்ணன் ராவணனிடம், ‘அரசே, உறக்கம் என்னை வருத்துகிறது; எனக்கு ஒரு மாளிகை கட்டுவி’ என்றான். உடனே அரசன் ராவணன் விசுவகர்மாவுக்கு நிகரான சிற்பிகளை அப்பணியில் அமர்த்தினான். அவர்கள் கும்பகர்ணனுக்காக ஒரு யோஜனை அகலமும் அதைவிட இருமடங்கு நீளமும் கொண்ட, மென்மையான, காண்பதற்கு இனிய, எந்தத் தடையுமற்ற ஒரு வீட்டைக் கட்டினார்கள். அது எங்கும் பளிங்காலும் பொன்னாலும் ஆன வண்ணமயமான தூண்களால் அழகுபெற்றிருந்தது. அதன் படிகள் வைடூரியத்தால் ஆனவை; எங்கும் சிறுமணிகளின் வலைகள் தொங்கின; தோரணங்கள் யானைத் தந்தத்தால் ஆனவை; மேடைகள் வைரத்தாலும் பளிங்காலும் ஆனவை. இவ்வாறு மனத்தைக் கவரும், எல்லா வசதிகளும் கொண்ட, எங்கும் எப்போதும் இன்பம் தரும் அந்த வீட்டை, மேருமலையின் புனிதமான குகையைப் போல, ராக்ஷசனான ராவணன் கட்டுவித்தான். அங்கே உறக்கத்தில் ஆழ்ந்த பெருவலிமையுடைய கும்பகர்ணன் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் படுத்துக் கிடந்து விழிக்கவே இல்லை. இந்த வீட்டின் வருணனையில் கவி ராக்ஷசர்களின் செல்வச் செழிப்பைக் காட்டுகிறார் — ஒருவன் உறங்குவதற்காக மட்டுமே இரண்டு யோஜனை நீளமுள்ள மாளிகை! கும்பகர்ணனின் பேருடலுக்கு ஏற்றபடி அது விரிந்திருந்தது. ‘மேரோ: புண்யாம் குஹாமிவ’ (மேருவின் புனிதக் குகையைப் போல) என்ற உவமை அந்த இடத்தின் அமைதியையும் சுகத்தையும் குறிக்கிறது. ராவணனின் சகோதர பாசமும் இங்கே தெரிகிறது — தம்பியின் ஒரே ஒரு வேண்டுகோளுக்காக அவன் இத்தகைய மாளிகையைக் கட்டுவிக்கிறான். திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘கைலாஸஸமம் ஆலயம்’ (கைலாசத்துக்கு நிகரான மாளிகை) என்ற அரைச் சுலோகம் ஒன்று கூடுதலாக உள்ளது; இந்த அச்சுப் பதிப்பில் அது இல்லை; இங்கே ‘தர்ஶநீயம் நிராபாதம் கும்பகர்ணஸ்ய சக்ரிரே’ என்பது மட்டுமே உள்ளது. உறக்கம் ‘ரூபிணீ’ (உருவுடையவள்) என்று கூறப்படுகிறது — அதாவது அவள் ஒரு தெய்வத்தைப் போல உருவெடுத்து அவன் உடலில் புகுந்தாள்; இந்தி உரையும் ‘கொட்டாவி முதலிய வடிவில் உருவெடுத்தவள்’ என்று விளக்குகிறது. இவ்வாறு வரமே சாபம் போலப் பலித்தது — அவன் தானே கேட்டுப் பெற்றதே அவனுக்குத் தளையாயிற்று.
கும்பகர்ணன் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிட்ட நிலையில், பத்துத் தலையுடைய ராவணன் கட்டுப்பாடற்றவனாகி தேவர்களையும் ரிஷிகளையும் யக்ஷர்களையும் கந்தர்வர்களையும் கொன்று குவித்தான். நந்தனம் முதலிய தேவர்களின் விந்தையான உத்யானவனங்களுக்குச் சென்று, கடுஞ்சினத்தோடு அவற்றைச் சிதைத்தான். அந்த ராக்ஷசன் ஆற்றில் விளையாடும் யானையைப் போலவும், மரங்களை வீசியெறியும் காற்றைப் போலவும், மலைகளைத் தகர்க்கும் எறியப்பட்ட வஜ்ராயுதத்தைப் போலவும் திரிந்தான். இங்கே மூன்று உவமைகளால் அவனுடைய மூவகை அழிவு வருணிக்கப்படுகிறது — யானை ஆற்றைக் கலக்குகிறது, காற்று மரங்களை வேரோடு பிடுங்குகிறது, வஜ்ரம் மலைகளைப் பிளக்கிறது. ‘நிரங்குஶ:’ (அங்குசம் இல்லாதவன், கட்டுப்பாடற்றவன்) என்ற சொல் யானை என்ற உருவகத்தையே தொடர்கிறது — அங்குசமில்லாத மதயானையைப் போல அவன் இருந்தான். கும்பகர்ணனின் உறக்கத்தோடு ராவணனின் கட்டுப்பாடின்மை தொடங்குவது குறிப்பிடத்தக்கது — கும்பகர்ணன் விழித்திருந்தவரை அவன் ரிஷிகளைத் தின்றுவந்தான்; இப்போது அவன் உறங்குகிறான், ராவணனோ அழிவைச் செய்கிறான்.
தசக்ரீவனின் இத்தகைய நடத்தையை அறிந்து, அறமறிந்த செல்வத்தலைவனான குபேரன், தன் குலத்துக்கு ஏற்ற தன் நடத்தையை நினைவுகூர்ந்து, சகோதர உறவைக் காட்டுவதற்காகவும் தசக்ரீவனுக்கு நன்மை சொல்வதற்காகவும் இலங்கைக்கு ஒரு தூதனை அனுப்பினான். அந்தத் தூதன் இலங்கை நகருக்குச் சென்று முதலில் விபீஷணனை அடைந்தான். விபீஷணன் அறமுறைப்படி அவனை மதித்து, அவன் வந்த காரணத்தைக் கேட்டான். அரசனான குபேரனுடையவும் உறவினர்களுடையவும் நலத்தை விசாரித்துவிட்டு, சபையில் அமர்ந்திருந்த ராவணனை அவனுக்குக் காட்டினான். அந்தத் தூதன் அங்கே தன் ஒளியால் சுடர்விடும் அரசனைக் கண்டு, ‘ஜய’ (வெல்க) என்று வாழ்த்தி வணங்கிவிட்டு, மௌனமாக நின்றான். பிறகு சிறந்த விரிப்புகளால் அழகுபெற்ற உயர்ந்த கட்டிலில் அமர்ந்திருந்த தசக்ரீவனிடம் தூதன் இவ்வாறு கூறினான் — ‘அரசே, உன் அண்ணன் சொன்னதை எல்லாம் உனக்குச் சொல்கிறேன்; வீரனே, அது உங்கள் இருவரின் நடத்தைக்கும் குலத்துக்கும் ஏற்றது. இதுவரை செய்ததே போதும்; இனி நல்லொழுக்கத்தைக் கடைப்பிடி; முடியுமானால் அறத்தில் நிலைகொள். நந்தனவனம் சிதைக்கப்பட்டதை நான் கண்டேன்; ரிஷிகள் கொல்லப்பட்டதைக் கேள்விப்பட்டேன்; அரசே, உனக்கு எதிராகத் தேவர்கள் முயற்சி மேற்கொள்வதையும் நான் கேள்விப்பட்டேன்.’ இங்கே விபீஷணனின் நடத்தை சிறப்பாகக் கவனிக்கத்தக்கது — அவன் தூதனை அறமுறைப்படி உபசரிக்கிறான், அண்ணனின் நலத்தை விசாரிக்கிறான், அதன் பிறகே அரசவைக்கு அழைத்துச் செல்கிறான். இவ்வாறு அவன் குபேரனுக்கும் ராவணனுக்கும் இடையே ஒரு பாலம் போல நிற்கிறான். குபேரனின் செய்தியும் மென்மையானது — அவன் மிரட்டவில்லை, ‘போதும்’ என்று மட்டுமே சொல்கிறான், தேவர்களின் சினத்தையும் சுட்டிக்காட்டுகிறான். ‘முடியுமானால்’ என்ற சொல்லால், ராவணனின் இயல்பை அறிந்திருந்தும் அவன் நம்பிக்கையைக் கைவிடவில்லை என்பது தெரிகிறது. தூதனின் நடத்தையும் முன்மாதிரியானது — அவன் முதலில் அரசனின் ஒளியைக் கண்டு ‘ஜய’ என்கிறான், மௌனமாக நிற்கிறான், அரசன் அமர்ந்த பிறகே பேசத் தொடங்குகிறான். குபேரனின் செய்தியில் மூன்று பகுதிகள் உள்ளன — முதலில் ‘போதும்’ என்ற தடுப்பு, இரண்டாவது ‘அறத்தில் நிலைகொள்’ என்ற அறிவுரை, மூன்றாவது ‘தேவர்களின் முயற்சி’ என்ற அச்சமூட்டும் எச்சரிக்கை. இந்த வரிசை சாம நீதிக்கு ஏற்றது — முதலில் அன்பால், பிறகு நன்மையால், இறுதியில் அச்சத்தால் உணர்த்துதல். ‘உங்கள் இருவரின் நடத்தைக்கும் குலத்துக்கும் ஏற்றது’ என்ற வாக்கியத்தில் குபேரன் இருவருக்கும் பொதுவான குலத்தை நினைவூட்டுகிறான் — இருவரும் புலஸ்தியரின் வழித்தோன்றல்கள்; ஆகவே இருவரின் நடத்தையும் அதற்கேற்பவே இருக்கவேண்டும். தூதன் முதலில் விபீஷணனைச் சந்திப்பதும் பொருள் பொதிந்தது — இலங்கையில் அறச்சிந்தனை உடையவன் விபீஷணன் ஒருவனே என்பதை குபேரன் அறிவான்.
தூதன் குபேரனின் சொற்களைத் தொடர்ந்து கூறுகிறான் — ‘ராக்ஷசர் தலைவனே, நீ என்னைப் பலமுறை அவமதித்திருக்கிறாய்; ஆயினும் குற்றம் செய்த சிறுவனையும் அவன் உறவினர்கள் காக்கவேண்டியதுதான். நானோ அறத்தைப் பேணுவதற்காக இமயமலையின் உச்சிக்குச் சென்று, ரௌத்திர விரதத்தை மேற்கொண்டு, நியமம் தவறாமல், புலன்களை அடக்கியவனாக இருந்தேன். அங்கே உமையோடு கூடிய பிரபுவான மகேசுவரனைக் கண்டேன். தற்செயலாக என் இடக்கண் அங்கே தேவியின்மீது விழுந்தது — மகாராஜனே, ‘இவள் யார்?’ என்று அறியவே அன்றி, வேறு எந்தக் காரணத்தாலும் அல்ல. அப்போது ருத்ராணி இணையற்ற உருவம் கொண்டு அங்கே நின்றிருந்தாள். தேவியின் தெய்விக ஆற்றலால் என் இடக்கண் எரிந்துபோனது; மற்றொரு கண்ணும் புழுதி படிந்த ஒளியைப் போலப் பழுப்பு நிறம் அடைந்தது. பிறகு நான் அந்த மலையின் மற்றொரு விரிந்த சரிவுக்குச் சென்று, மௌனமாக எண்ணூறு ஆண்டுகள் மகாவிரதத்தைக் கடைப்பிடித்தேன். அந்த நியமம் முடிந்ததும் பிரபுவான மகேசுவரன் மகிழ்ந்த மனத்தோடு இவ்வாறு கூறினார் — “அறமறிந்தவனே, நல்விரதனே, இந்தத் தவத்தால் உன்னிடம் மகிழ்ந்தேன். செல்வத்தலைவனே, இந்த விரதத்தை நானும் கடைப்பிடித்தேன், நீயும் கடைப்பிடித்தாய்; இத்தகைய விரதத்தைக் கடைப்பிடிக்கக்கூடிய மூன்றாவது ஆள் இல்லை; மிகக் கடினமான இந்த விரதத்தை முன்பு நானே உருவாக்கினேன். ஆகவே சௌம்யனே, செல்வத்தலைவனே, என்னோடு நட்புக்கொள்ள விரும்பு; பாவமற்றவனே, தவத்தால் நான் வெல்லப்பட்டேன், எனக்கு நண்பனாக இரு. தேவியின் ஆற்றலால் உன் இடக்கண் எரிந்ததாலும், தேவியின் உருவைப் பார்த்ததால் பழுப்பு நிறம் அடைந்ததாலும், ‘ஏகாக்ஷபிங்கலீ’ (ஒற்றைக் கண்ணனும் பழுப்புக் கண்ணனும்) என்ற உன் பெயர் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும்.” இவ்வாறு சங்கரனிடமிருந்து நட்பையும் விடையையும் பெற்றுத் திரும்பிய நான் உன் பாவத் தீர்மானத்தைக் கேள்விப்பட்டேன். ஆகவே, அறமற்றவர்களோடு கூடுவதிலிருந்தும் குலத்துக்குக் களங்கம் உண்டாக்குவதிலிருந்தும் விலகிவிடு.’ இங்கே குபேரன் தன் கதையை ஏன் சொல்கிறான்? ஒருபுறம் அவன் தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்கிறான் — தேவியின்மீது பார்வையைச் செலுத்தியது விவேகமின்மை; அதற்கான தண்டனையும் கிடைத்தது. மறுபுறம் தவத்தால் குற்றமும் அருளாக மாறுகிறது என்பதைக் காட்டுகிறான். அவனுடைய மறைமுகமான அறிவுரை — ‘நானும் குற்றம் செய்து தவத்தால் தூய்மை பெற்றேன்; நீயும் விலகிவிடு.’ மேலும் மகேசுவரனின் நட்பே தன் வலிமை என்பதையும் சுட்டுகிறான். குபேரனின் கதையின் விவரத்தில் சில நுட்பமான பகுதிகள் உள்ளன. ‘ந கல்வந்யேந ஹேதுநா’ (வேறு எந்தக் காரணத்தாலும் அல்ல) என்று அவன் தன் குற்றமின்மையை இருமுறை உறுதிப்படுத்துவது போலச் சொல்கிறான் — அவன் பார்வை காமத்தால் அல்ல, அறியும் ஆவலால் மட்டுமே எழுந்தது. ஆயினும் தேவியின் ஒளி அவனைத் தண்டிக்கிறது; பெரியோர் விஷயத்தில் விவேகமின்மையும் பலன் தரும் என்பது இதனால் உணர்த்தப்படுகிறது. மகேசுவரன் ‘த்ருதீய: புருஷோ நாஸ்தி’ (மூன்றாவது ஆள் இல்லை) என்று அவனைப் புகழ்கிறார் — இந்த விரதத்தைச் சிவனும் குபேரனும் மட்டுமே கடைப்பிடித்துள்ளனர். ‘தபஸா நிர்ஜித:’ (தவத்தால் வெல்லப்பட்டேன்) என்ற சிவனின் சொல் தவத்தின் ஆற்றலைக் காட்டுகிறது — தவசியால் தெய்வமும் வெல்லப்படுகிறான். ‘ஏகாக்ஷபிங்கலீ’ என்ற பெயர் ஒருபுறம் குற்றத்தின் நினைவுச்சின்னம், மறுபுறம் சிவனுடைய நட்பின் அடையாளம். இவை அனைத்தின் நோக்கமும் ராவணனுக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டைத் தருவதே — தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டு தவத்தால் தூய்மை அடைய முடியும்; நீயும் அதர்மத்திலிருந்து விலகிவிடு. ஆனால் ராவணன் இந்த எடுத்துக்காட்டில் அண்ணனின் செருக்கை மட்டுமே காண்கிறான். ‘குற்றம் செய்த சிறுவனையும் காக்கவேண்டும்’ என்ற வாக்கியத்தால் குபேரன் ராவணனை ஒரு சிறுவனாகவும் தன்னை மூத்த காவலனாகவும் கருதுகிறான்; இந்த அன்பே ராவணனின் செருக்கை மேலும் கிளறுகிறது.
இறுதியாகத் தூதன், ‘ரிஷிக் கூட்டங்களோடு தேவர்கள் உன்னைக் கொல்லும் வழியைச் சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்’ என்றான். இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் தசக்ரீவன் சினத்தால் கண்கள் சிவக்க, கைகளைப் பிசைந்து பற்களை நெறித்து இவ்வாறு கூறினான் — ‘தூதனே, நீ சொல்லும் வார்த்தையை நான் புரிந்துகொண்டேன். இன்று நீயும் உயிரோடு இருக்கமாட்டாய், உன்னை அனுப்பிய அந்த அண்ணனும் இருக்கமாட்டான். அந்தச் செல்வக்காவலன் சொல்வது எனக்கு நன்மையானது அல்ல. அந்த மூடன் மகேசுவரனோடு தனக்குள்ள நட்பைப் பற்றி எனக்குக் கேட்கச் செய்கிறானாம்! நீ சொன்ன இதை நான் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது. தூதனே, இவ்வளவு காலம் நான் அவனைப் பொறுத்துக்கொண்டது, “மூத்தவன் குருவுக்குச் சமம், அவனைக் கொல்லக்கூடாது” என்று கருதியதால்தான். இப்போதோ அவன் சொல்லைக் கேட்டு நான் இந்த முடிவை எடுத்துவிட்டேன் — என் தோள்வலிமையை நம்பி மூவுலகையும் வெல்வேன். அவன் ஒருவனுக்காக, இந்தக் கணத்திலேயே அந்த நான்கு லோகபாலர்களையும் யமனுலகுக்கு அனுப்புவேன்.’ இவ்வாறு கூறி இலங்கையின் தலைவன் தூதனை வாளால் வெட்டிக் கொன்று, தீய மனமுடைய ராக்ஷசர்கள் தின்பதற்கு அவனைக் கொடுத்தான். பிறகு மங்கலச் சடங்குகளைச் செய்துகொண்டு, ராவணன் தேரில் ஏறி, மூவுலகையும் வெல்லும் ஆசையோடு செல்வத்தலைவன் இருந்த இடத்துக்குச் சென்றான். தூதனைக் கொல்வது அரச அறத்துக்கு எதிரான பெருங்குற்றம் — தூதன் கொல்லப்படக்கூடாதவன் என்பது நீதி; சுந்தர காண்டத்தில் விபீஷணனே இந்த நீதியை ராவணனுக்கு நினைவூட்டுவான். இங்கே ராவணனின் சினத்துக்கு வேர் குபேரனின் அறிவுரை அல்ல, ‘மகேசுவரனோடு நட்பு’ என்பதே — அதைத் தனக்கு விடுக்கப்பட்ட மிரட்டலாக அவன் கருதுகிறான். இவ்வாறு குபேரனின் நன்மொழியே ராவணனின் திக்விஜயத்துக்குக் காரணமாயிற்று. நான்கு லோகபாலர்களைப் பற்றிய பேச்சு — குபேரன் அவர்களில் ஒருவன்; ஆகவே அவனுக்காக எல்லோரையும் கொல்வேன் என்பது அவன் செருக்கு. இந்தச் சர்க்கத்தின் இறுதியில் ராவணனின் போர்ப் பயணம் தொடங்குகிறது; அதன் வருணனை அடுத்த சர்க்கங்களில் வருகிறது. ராவணன் தன் சினத்தை நியாயப்படுத்தவும் செய்கிறான் — ‘இவ்வளவு காலம் பொறுத்தது அவன் மூத்தவன் என்பதால்தான்.’ அவன் சொற்களில் உள்ள ‘மூடன்’, ‘செல்வக்காவலன்’ என்ற ஏளனச் சொற்கள் குபேரன்மீது அவனுக்குள்ள அலட்சியத்தைக் காட்டுகின்றன. ‘தஸ்யைகஸ்ய க்ருதே’ (அவன் ஒருவனுக்காக) என்ற வாக்கியத்தில் அவனுடைய பழிவாங்கும் எண்ணம் தெளிவாகிறது — ஓர் அண்ணனின் குற்றத்துக்காக எல்லா லோகபாலர்களையும் தண்டிப்பேன் என்கிறான். தூதனின் உடல் ராக்ஷசர்களுக்கு உணவாகக் கொடுக்கப்பட்டது கொடுமையின் உச்சம்; அது ராக்ஷச இயல்பைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे त्रयोदशः सर्गः॥ १३॥