சர்க்கம்
ராக்ஷசர்களின் திருமணங்களும் மேகநாதனின் பிறப்பும்
சூர்ப்பணகையை வித்யுஜ்ஜிஹ்வனுக்கு மணமுடித்தல், மயனைக் காணுதலும் அவனுடைய வரலாறும், ராவணன் மண்டோதரியை மணத்தல், வீண்போகாத சக்தி ஆயுதம், கும்பகர்ணன் விபீஷணன் ஆகியோரின் திருமணங்கள், ‘சரமை’ என்ற பெயரின் சொல்லாக்கம், மேகநாதனின் பிறப்பு
அகஸ்தியர் கதையை மீண்டும் தொடங்குகிறார் — இலங்கையில் முடிசூட்டப்பட்ட ராக்ஷசத் தலைவன் சகோதரர்களோடு சேர்ந்து அப்போது முதலில் தன் சகோதரியான ராக்ஷசியை மணமுடித்துக் கொடுப்பதைப் பற்றிச் சிந்தித்தான். தந்தை இல்லாதபோது சகோதரியின் திருமணப் பொறுப்பு மூத்த சகோதரனுடையதே என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். பிறகு அந்த ராக்ஷசன் சூர்ப்பணகை என்ற தன் சகோதரியான ராக்ஷசியைக் காலகேயனும் தானவர் தலைவனுமான வித்யுஜ்ஜிஹ்வனுக்குக் கொடுத்தான். இந்த வித்யுஜ்ஜிஹ்வன் காலகேய வம்சத்துத் தானவன்; அடுத்த சர்க்கங்களில் ராவணனாலேயே அவன் கொல்லப்படுவான்; அதுவே சூர்ப்பணகையின் கைம்மைக்குக் காரணம். பிறகு சகோதரியை மணமுடித்துக் கொடுத்தபின் ராக்ஷசனான தசக்ரீவன் தானே வேட்டையாடத் திரிந்தான். அங்கே காட்டில், ராமா, அவன் திதியின் மகனான மயன் என்ற தானவனைக் கண்டான். மயன் ஒரு கன்னியோடு இருந்தான். கன்னியைத் துணையாகக் கொண்ட அவனைக் கண்டு, இரவில் திரிவோனான தசக்ரீவன் கேட்டான் — ‘மனிதர்களும் விலங்குகளும் இல்லாத இந்தக் காட்டில் நீர் யார்? தனியாக எங்கிருந்து திரிகிறீர்? மான்குட்டி போன்ற கண்களுடைய இவளோடு ஏன் இருக்கிறீர்?’ அப்போது கேட்டுக்கொண்டிருந்த அந்த இரவில் திரிவோனிடம் மயன் சொன்னான். இங்கே ராவணனின் கேள்வியில் ஆர்வம் தெரிகிறது — மனிதர்களும் விலங்குகளும் இல்லாத அத்தகைய காட்டில் தனியான ஒரு தந்தை அழகிய மகளோடு ஏன் இருக்க வேண்டும்? ‘மான்குட்டி போன்ற கண்களுடையவள்’ என்ற அடைமொழியால் கவி கன்னியின் அழகையும், ராவணன் ஈர்க்கப்பட்டதையும் குறிப்பிடுகிறார். சூர்ப்பணகையின் திருமணம் பற்றிய சுருக்கமான வர்ணனையும், மயனைக் கண்டது பற்றிய விரிவும் — இவ்வாறு கவியின் பார்வை மண்டோதரி பற்றிய நிகழ்ச்சியிலேயே மையம் கொண்டுள்ளது.
மயன் சொன்னான் — ‘அன்பனே, கேள்; நடந்ததை எல்லாம் உள்ளபடியே உனக்குச் சொல்கிறேன். ஹேமை என்ற அப்சரஸைப் பற்றி நீ முன்பு கேள்விப்பட்டிருந்தால் — அவள், புலோமனின் மகளான சசி நூறு வேள்விகள் செய்த இந்திரனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது போல, தேவர்களால் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டாள். அவளிடம் பற்றுக்கொண்ட மனத்துடன் நான் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வசித்தேன். அவளோ தேவர்களின் காரியத்துக்காகச் சென்றுவிட்டாள்; அதன்பின் பதினான்கு ஆண்டுகள் கழிந்தன. அந்த ஹேமைக்காக நான் மாயையால் முழுதும் பொன்மயமான, வைரங்களாலும் வைடூரியங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட நகரத்தை அமைத்தேன். அங்கே அவளைப் பிரிந்து வருந்தி, மிகவும் துயருற்று வசித்தேன். அந்த நகரத்திலிருந்து என் மகளை அழைத்துக்கொண்டு காட்டுக்கு வந்தேன். அரசனே, இவள் என் மகள், அந்த ஹேமையின் வயிற்றில் வளர்ந்தவள். இவளுக்குக் கணவனைத் தேடுவதற்காக இவளோடு வந்திருக்கிறேன். மதிப்பை விரும்பும் எல்லோருக்கும் கன்னிக்குத் தந்தையாக இருப்பது துயரமே; ஏனெனில் கன்னி எப்போதும் இரண்டு குலங்களை ஐயத்தில் நிறுத்தியவாறு இருக்கிறாள். இந்த மனைவியிடம் எனக்கு இரண்டு மகன்களும் பிறந்தனர் — முதலாமவன் மாயாவி, அடுத்தவன் துந்துபி. அன்பனே, நீ கேட்டதால் எல்லாவற்றையும் உள்ளபடியே சொன்னேன். இப்போது உன்னை நான் எப்படி அறிவது — நீ யார்?’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அந்த ராக்ஷசன் பணிவுடன் இவ்வாறு சொன்னான் — ‘நான் புலஸ்தியரின் மகனின் மகன், பெயர் தசக்ரீவன்; பிரம்மாவிலிருந்து மூன்றாம் தலைமுறையில் வந்த விஶ்ரவஸ் என்ற முனிவருடைய மகன் நான்.’ மயனின் சொல்லில் ஒன்பதாவது சர்க்கத்தில் சுமாலி சொன்ன சொல்லே எதிரொலிக்கிறது — ‘மதிப்பை விரும்பும் எல்லோருக்கும் கன்னிக்குத் தந்தையாக இருப்பது துயரமே’ என்ற அரைச் சுலோகம் இரண்டு இடங்களிலும் எழுத்துக்கு எழுத்து ஒன்றே. இங்கே மீண்டும் ஒரு தந்தை மகளின் மணமகனைப் பற்றிக் கவலைப்படுகிறான்; அவனும் நற்குலத்து மணமகனைத் தேடுகிறான். மயனின் மகன்களான மாயாவியும் துந்துபியும் கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் வாலியால் கொல்லப்பட்டனர் என்பது பிரசித்தம் — இவ்வாறு கதை இழைகள் ஒன்றோடொன்று இணைகின்றன. ராவணனின் தன்னறிமுகத்தில் ‘பணிவுடன்’ என்ற சொல் கவனிக்கத்தக்கது — தன்னலம் இருக்கும்போது அவனுக்குப் பணிவைக் காட்டவும் தெரியும். அவன் தன் குலப் பெருமையைப் பிரம்மாவின் வம்சத்தால் நிலைநாட்டுகிறான், ராக்ஷசத் தாயின் குலத்தால் அல்ல. மயன் புகழ்பெற்ற தானவச் சிற்பி, மாயையால் நகரங்களை அமைக்க வல்லவன்; ஆகவே அவனுடைய பொன்மயமான நகரம் வைரங்களாலும் வைடூரியங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது என்ற வர்ணனை அவனுடைய திறனுக்கு ஏற்றது. கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் கரடிக் குகையில் வானரர்கள் கண்ட, சுயம்பிரபை காத்து வந்த பொன் வனமும் மயனாலும் ஹேமையாலும் உண்டானது என்று சொல்லப்பட்டது — ஆகவே இந்த நிகழ்ச்சி அந்தக் கதையின் முன்பகுதி போன்றது. ஹேமை தேவர்களின் காரியத்துக்காகச் சென்றாள்; மயன் பதினான்கு ஆண்டுகள் அவளைப் பிரிந்து வருந்தி வாழ்ந்தான் — இதனால் மனைவியிடம் அவன் கொண்ட அன்பும் தனிமையின் துயரமும் வெளிப்படுகின்றன. மனைவி இல்லாததால் அவனே மகளைக் காப்பவன்; ஆகவே மணமகனைத் தேடும் பொறுப்பும் அவனுடையதே.
ராமா, ராக்ஷசத் தலைவனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட தானவன் மயன், அவனை மகரிஷியின் மைந்தன் என்று அறிந்து மகிழ்ச்சியடைந்தான்; அங்கேயே அவனுக்குத் தன் மகளைக் கொடுக்க விரும்பினான். பிறகு மயன் அவளுடைய கையை அவனுடைய கையில் பற்றச் செய்து, சிரித்தவாறு ராக்ஷசத் தலைவனிடம் இவ்வாறு சொன்னான் — ‘அரசனே, இவள் என் மகள், அப்சரஸான ஹேமை சுமந்து பெற்றவள், மண்டோதரி என்ற கன்னி; இவளை மனைவியாக ஏற்றுக்கொள்.’ ராமா, தசக்ரீவன் அவனிடம் ‘நல்லது’ என்று மட்டுமே சொன்னான். பிறகு அங்கேயே தீயை மூட்டி அவன் கைப்பிடித்தான் (மணம் புரிந்தான்). தவத்தையே செல்வமாகக் கொண்ட விஶ்ரவஸின் சாபத்தை — அவருடைய மகன் கொடிய இயல்புடையவனாக இருப்பான் என்பதை — மயன் அறிந்திருந்தான்; இருந்தும் அவனுடைய பாட்டன்வழிக் குலத்தை அறிந்து அவளைக் கொடுத்தான். மேலும் அவன் கடுந்தவத்தால் பெற்ற, மிக அற்புதமான, வீண்போகாத சக்தி ஆயுதத்தை ராவணனுக்கு அளித்தான்; அதைக் கொண்டே பின்னர் அவன் லக்ஷ்மணனைத் தாக்கினான். இவ்வாறு மனைவியை அடைந்த அவன் இலங்கையின் தலைவனும் பிரபுவும் ஆனான். இங்கே கவி வரப்போகும் கதையின் இழையைச் சேர்க்கிறார் — யுத்த காண்டத்தில் ராவணன் லக்ஷ்மணன் மீது ஏவிய சக்தி, மயன் கொடுத்த இதே வீண்போகாத சக்திதான். மயனின் முடிவில் குலத்துக்கு முதன்மை கொடுக்கப்படுவது தெரிகிறது — இயல்பில் உள்ள குறையை அறிந்திருந்தும் அவன் பிரம்ம வம்சத்தைக் கருதிக் கன்னியைக் கொடுக்கிறான். மண்டோதரி பின்னர் கற்புடையவளாகவும், அறமறிந்தவளாகவும், ராவணனுக்குப் பலமுறை நல்லதை எடுத்துரைப்பவளாகவும் புகழ்பெற்றாள்; அவள் தானவனுக்கும் அப்சரஸுக்கும் பிறந்தவள். ‘சிரித்தவாறு’ என்ற சொல் மயனின் மனநிறைவைக் குறிக்கிறது — நீண்ட காலம் தேடிய மணமகன் எதிர்பாராமல் கிடைத்துவிட்டான். திருமணம் எளிமையானது — கையைப் பற்றச் செய்தல், தீயை மூட்டுதல், கைப்பிடித்தல்; எந்தப் பெருவிழாவும் இல்லை, காட்டிலேயே அது நிறைவேறியது. சக்தியைக் கொடுத்ததும் கன்னிகாதானத்தின் ஒரு பகுதி போன்றது — மாமனார் மருமகனுக்கு விலைமதிப்பற்ற ஆயுதத்தைக் கொடுக்கிறார்; அது பின்னர் ராமன் தரப்புக்குப் பெரும் இடராயிற்று.
ராவணன் நகரத்துக்குச் சென்று தன் சகோதரர்கள் இருவருக்கும் மனைவியரைக் கொண்டுவந்தான். விரோசனனின் மகனான பலியின் மகள்வழிப் பேத்தியான வஜ்ரஜ்வாலை என்ற கன்னியை அவன் கும்பகர்ணனுக்கு மனைவியாக ஏற்பாடு செய்தான். விபீஷணனோ கந்தர்வ அரசனும் மகாத்மாவுமான சைலூஷனின் அறமறிந்த மகளான சரமை என்பவளை மனைவியாகப் பெற்றான். அவள் மானசப் பொய்கையின் கரையில் பிறந்தாள். அப்போது மேகங்கள் வரும் மழைக்காலத்தில் மானசப் பொய்கை பெருகியது. அந்தக் கன்னியின் தாய் அன்பால் கதறியவாறு, ‘பொய்கையே, பெருகாதே’ (‘ஸர: மா வர்தயஸ்வ’) என்று சொன்னாள்; அதனால் அவள் ‘சரமை’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றாள். இவ்வாறு அந்த ராக்ஷசர்கள் மணம் புரிந்து அங்கே இன்புற்றனர். இங்கே பெயரின் சொல்லாக்கம் மக்களிடையே வழங்கும் நடையில் செய்யப்பட்டுள்ளது — ‘ஸர: மா’ (பொய்கையே, வேண்டாம்) என்ற தாயின் சொல்லிலிருந்து ‘சரமை’. இந்தச் சரமைதான் சுந்தர காண்டத்திலும் யுத்த காண்டத்திலும் அசோக வனத்தில் சீதையின் தோழியாகவும் ஆறுதல் சொல்பவளாகவும் இருந்தவள்; இது விபீஷணனின் அறவுணர்வுக்கு ஏற்றது. கும்பகர்ணனின் மனைவி பலியின் வம்சத்தவள், விபீஷணனின் மனைவி கந்தர்வ வம்சத்தவள் — இவ்வாறு ஒவ்வொரு சகோதரனுக்கும் அவனுடைய இயல்புக்கு ஏற்ற உறவு. ராவணனே சகோதரர்களின் திருமணங்களைச் செய்கிறான்; இது மூத்த சகோதரனுக்கும் அரசனுக்கும் உரிய கடமை. மூலத்தில் ‘நகரத்துக்குச் சென்று சகோதரர்கள் இருவருக்கும் மனைவியரைக் கொண்டுவந்தான்’ என்பது ராவணனின் சகோதரப் பாசத்தைக் காட்டுகிறது; இது அவனுடைய பாத்திரத்தின் ஒரு மென்மையான பக்கம். கும்பகர்ணனின் திருமணம் பற்றி மூலம் மிகச் சுருக்கமாகவே உள்ளது.
அந்த ராக்ஷசர்கள் தத்தம் மனைவியரோடு நந்தன வனத்தில் கந்தர்வர்கள் போல இன்புற்றனர். பிறகு மண்டோதரி மேகநாதன் என்ற மகனைப் பெற்றாள். அகஸ்தியர் ராமனிடம் சொல்கிறார் — ‘அவனே உங்களால் இந்திரஜித் என்ற பெயரால் அழைக்கப்படுகிறான்.’ முன்பு பிறந்தவுடனேயே அழுதுகொண்டிருந்த அந்த ராவணனின் மகன் மேக முழக்கத்துக்கு நிகரான மிகப் பெரிய ஒலியை எழுப்பினான். ராகவா, அவனுடைய அந்த ஒலியால் இலங்கை முழுவதும் திகைத்துச் செயலற்றுப் போனது. ஆகவே தந்தை ராவணனே அவனுக்கு ‘மேகநாதன்’ என்று பெயர் சூட்டினான். ராமா, அந்த ராவணனின் மகன் அப்போது ராவணனின் மங்கலமான அந்தப்புரத்தில் சிறந்த பெண்டிரால் காக்கப்பட்டு, கட்டைகளால் மூடப்பட்ட தீயைப் போல, தாய்க்கும் தந்தைக்கும் பெருமகிழ்ச்சி தந்தவாறு வளர்ந்தான். ‘கட்டைகளால் மூடப்பட்ட தீயைப் போல’ என்ற உவமை, அவனுடைய ஒளி இப்போது மறைந்திருக்கிறது, ஆனால் உரிய காலத்தில் கொழுந்துவிட்டு எரியும் என்பதைக் குறிக்கிறது. அகஸ்தியர் ராமனிடம் ‘உங்களால் அழைக்கப்படுகிறான்’ என்கிறார், ஏனெனில் ராமனும் லக்ஷ்மணனும் போரில் அந்த இந்திரஜித்தைக் கண்டவர்கள்; லக்ஷ்மணனால் அவன் கொல்லப்பட்டான். இந்திரஜித் என்ற பெயர் பின்னர் இந்திரனை வென்றதால் கிடைத்தது; அந்தக் கதை பின்னர் சொல்லப்படும். இவ்வாறு பன்னிரண்டாவது சர்க்கம் ராக்ஷசக் குலத்தின் விரிவை வர்ணிக்கிறது — திருமணங்கள், உறவுகள், மகன் பிறப்பு — இவற்றால் அடுத்து வரும் போர்களுக்கான பாத்திரங்கள் ஆயத்தமாகின்றன. ‘இலங்கை முழுவதும் திகைத்துச் செயலற்றுப் போனது’ என்ற வர்ணனை அவனுடைய வரப்போகும் வலிமையின் முன்னறிவிப்பு.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे द्वादशः सर्गः॥ १२॥