॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 11

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

குபேரன் கைலாயம் செல்லுதலும் ராவணன் இலங்கையில் புகுதலும்

சுமாலியின் தூண்டுதல், ராவணனின் முதல் மறுப்பு, பிரஹஸ்தனின் வாதம், குபேரனிடம் தூது, விஶ்ரவஸின் அறிவுரை, குபேரன் கைலாயம் செல்லுதல், ராவணனுக்கு இலங்கையில் முடிசூட்டல்

தசக்ரீவன் முதலிய இரவில் திரிவோர் வரம் பெற்றதை அறிந்து, சுமாலி விஷ்ணுவின் அச்சத்தைக் கைவிட்டுத் தன் பணியாட்களோடு ரசாதலத்திலிருந்து எழுந்து வந்தான். அவனுடைய அமைச்சர்களான மாரீசன், பிரஹஸ்தன், விரூபாக்ஷன், மகோதரன் ஆகியோரும் மிகுந்த ஊக்கத்துடன் எழுந்து வந்தனர். ராக்ஷசர்களில் சிறந்த அமைச்சர்கள் சூழ, சுமாலி தசக்ரீவனை அணுகித் தழுவிக்கொண்டு இவ்வாறு சொன்னான் — ‘குழந்தாய், நல்லூழால் நீண்ட நாளாக எண்ணியிருந்த இந்த விருப்பம் நிறைவேறியது; மூவுலகங்களிலும் சிறந்த பிதாமகனிடமிருந்து நீ சிறந்த வரத்தைப் பெற்றாய். நீண்ட கைகளுடையவனே, எதன் காரணமாக நாங்கள் இலங்கையை விட்டு ரசாதலத்துக்குச் சென்றோமோ, விஷ்ணுவால் உண்டான அந்தப் பெரும் அச்சம் இன்று நீங்கியது. அவருடைய அச்சத்தால் பலமுறை சிதைக்கப்பட்ட நாங்கள் எங்கள் இருப்பிடத்தை விட்டு அனைவரும் ஒன்றாக ஓடி ரசாதலத்துக்குள் புகுந்தோம். இந்த இலங்கை நகரம் நம்முடையதே, முன்பு ராக்ஷசர்களால் வசிக்கப்பட்டது; இப்போது அது அறிவுடைய உன் சகோதரனான செல்வத் தலைவனால் குடியேற்றப்பட்டுள்ளது. குற்றமற்றவனே, நீண்ட கைகளுடையவனே, இணக்கத்தாலோ, கொடையாலோ, வலிமையாலோ அதைத் திரும்பப் பெற முடியுமானால் நம் காரியம் நிறைவேறும். குழந்தாய், நீயும் இலங்கையின் தலைவனாவாய், இதில் ஐயமில்லை; மூழ்கிப்போயிருந்த இந்த ராக்ஷச வம்சம் உன்னால் மீட்கப்பட்டது. பெரும் வலிமையுடையவனே, நீ எங்கள் அனைவருக்கும் தலைவனாவாய்.’ இங்கே சுமாலியின் நால்வகை உபாயங்களில் — சாமம் (இணக்கம்), தானம் (கொடை), தண்டம் (வலிமை) — என்ற மூன்று உபாயங்கள் வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படுகின்றன. அப்போது தசக்ரீவன் வந்திருந்த தாய்வழிப் பாட்டனிடம் சொன்னான் — ‘செல்வத் தலைவன் நமக்குப் பெரியவன், மூத்த சகோதரன்; இப்படிப் பேசுவது உமக்குத் தகாது.’ மேன்மையுடைய ராக்ஷசத் தலைவனால் இவ்வாறு இணக்கமாக மறுக்கப்பட்ட சுமாலி, அவனுடைய உள்நோக்கத்தை அறிந்து, அப்போது எதுவும் பேசவில்லை. இங்கே ராவணனின் முதல் இயல்பு வியப்பூட்டுவது — வரம் பெற்ற பிறகும் அவன் மூத்த சகோதரனின் மதிப்பைக் காக்கிறான். ஆனால் சுமாலி சாமர்த்தியசாலி; அவன் அவனுடைய மனத்தை அறிவான்; ஆகவே இப்போது மௌனம் சாதித்து, தகுந்த நேரத்தை எதிர்பார்க்கிறான். ‘அவனுடைய உள்நோக்கத்தை அறிந்து’ என்ற சொல், ராவணனின் மனத்திலும் இலங்கை மீது ஆசை இருந்தது, உலகத்தாரின் பழிக்கு அஞ்சியே அவன் மறுக்கிறான் என்பதைக் குறிக்கிறது. சுமாலியின் சொல்லில் மூன்று வாதங்கள் வரிசையாக முன்வைக்கப்படுகின்றன. முதலாவது — அச்சம் நீங்கியது; ராக்ஷசர்களை ரசாதலத்துக்கு அனுப்பிய விஷ்ணுவின் அச்சம் இப்போது ராவணனின் வரத்தால் பயனற்றதாகிவிட்டது. இரண்டாவது — உரிமை கோரல்; இலங்கை முதலில் ராக்ஷசர்களுடையதே, குபேரன் பின்னர்தான் அங்கே குடியேற்றப்பட்டான். மூன்றாவது — ராவணனின் பெருமை; அவனே வம்சத்தை மீட்பவன், அனைவருக்கும் தலைவனாவான். இவ்வாறு அவன் தன்னலத்தை வம்ச நலனாக முன்வைக்கிறான். சுமாலியோடு வந்த நான்கு அமைச்சர்கள் — மாரீசன், பிரஹஸ்தன், விரூபாக்ஷன், மகோதரன் — பின்னர் ராவணனின் முதன்மையான அமைச்சர்களும் படைத்தலைவர்களும் ஆவார்கள்; மாரீசன் ஆரண்ய காண்டத்தில் மாய மான், பிரஹஸ்தன் யுத்த காண்டத்தில் படைத்தலைவன். ஆகவே இந்த நிகழ்ச்சி ராவணனின் அரசின் அமைச்சரவை உருவானதையும் காட்டுகிறது. ராவணனின் மறுப்பும் இணக்கமாகவே செய்யப்பட்டது, சினத்தோடு அல்ல; ஆகவே சுமாலி அவமதிக்கப்படவில்லை, விலகிக்கொள்கிறான் மட்டுமே. இந்த அடக்கம் குறுகிய காலமே என்பதை அடுத்த நிகழ்ச்சி காட்டும்.

சிறிது காலத்துக்குப் பிறகு, அங்கே வசித்துக்கொண்டிருந்த, முன்பு அப்படிச் சொல்லியிருந்த தசக்ரீவனான ராவணனிடம், இரவில் திரிவோனான பிரஹஸ்தன் காரணத்தோடு கூடிய, பணிவான இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான் — ‘நீண்ட கைகளுடைய தசக்ரீவா, இப்படிப் பேசுவது உனக்குத் தகாது. வீரர்களுக்குச் சகோதர பாசம் என்பது இல்லை; என் இந்தச் சொல்லைக் கேள். அதிதியும் திதியும் சகோதரிகள், மிக்க அழகுடையவர்கள், பிரஜாபதியான காசியபரின் மனைவியர். அதிதி மூவுலகங்களுக்கும் தலைவர்களான தேவர்களைப் பெற்றாள்; திதியோ காசியபரிடமிருந்து தோன்றிய தைத்தியர்களைப் பெற்றாள். அறமறிந்த வீரனே, முன்பு கடல்களோடும் மலைகளோடும் கூடிய இந்தப் பூமி தைத்தியர்களுடையதாகவே இருந்தது; அவர்கள் ஆற்றல் மிக்கவர்களாக இருந்தனர். ஆனால் ஆற்றல் மிக்க விஷ்ணு போரில் அவர்களைக் கொன்று அழிவற்ற இந்த மூவுலகையும் தேவர்களின் வசமாக்கினார். இந்த மாற்றத்தை நீ ஒருவன் மட்டுமே செய்யப்போவதில்லை; தேவர்களும் அசுரர்களும் முன்பே இதைச் செய்திருக்கின்றனர்; ஆகவே என் சொல்லின்படி செய்.’ பிரஹஸ்தனின் வாதம் எளிமையானது — ஒரே தந்தையின் மைந்தர்களான தேவர்களும் தைத்தியர்களும் அரசுக்காகப் போரிட்டனர்; ஆகவே சகோதரனின் அரசைப் பறிப்பது புதிதும் அல்ல, பழிக்கத்தக்கதும் அல்ல. இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட தசக்ரீவன் மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் சிறிது நேரம் சிந்தித்து ‘நல்லது’ என்று மட்டும் சொன்னான். சுமாலியின் நேரடியான வற்புறுத்தல் பயனற்றுப் போனது; ஆனால் வரலாற்றைச் சார்ந்த பிரஹஸ்தனின் வாதம் வெற்றி பெற்றது — ஏனெனில் அது ராவணனின் உள்ளுக்குள் இருந்த விருப்பத்தை அறத்தின் போர்வையால் நியாயப்படுத்துகிறது. ‘மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன்’ என்ற சொல், ராவணன் இந்த வாதத்தையே எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் என்பதைக் காட்டுகிறது. இந்த நிகழ்ச்சி அரசியலில் அமைச்சர்களின் செல்வாக்குக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு — அரசனின் மனத்திலுள்ள ஆசையை அமைச்சன் சாஸ்திர வாக்கியத்தாலும் வாதத்தாலும் வளர்க்கிறான். பிரஹஸ்தனின் சொல்லின் சாரம் — ‘வீரர்களுக்குச் சகோதர பாசம் இல்லை’. இது க்ஷத்திரிய நீதியின் கடுமையான கொள்கை; அங்கே அரசாசை உறவை மீறுகிறது. அவன் எல்லோருக்கும் தெரிந்த ஓர் எடுத்துக்காட்டையும் தருகிறான் — தேவர்களும் தைத்தியர்களும் காசியபரின் மைந்தர்களே, அதிதியும் திதியும் சகோதரிகள்; இருந்தும் அவர்கள் ஒருவரோடொருவர் போரிட்டனர், விஷ்ணு தைத்தியர்களைக் கொன்று மூவுலகையும் தேவர்களுக்குக் கொடுத்தார். இதனால் அவன், தேவர்களும் சகோதரர்களைக் கொன்று அரசைப் பெற்றனர், ஆகவே ராவணன் சகோதரனின் அரசை எடுத்துக்கொள்வது அறமற்றதல்ல என்று குறிப்பிடுகிறான். இந்த வாதத்தில் குறையும் உண்டு — தைத்தியர்கள் அறமற்றவர்களாக இருந்தனர், குபேரனோ தர்மாத்மா; ஆனால் ராவணன் அதைச் சிந்திப்பதில்லை.

அதே மகிழ்ச்சியோடு வீரமிக்க தசக்ரீவன் அன்றே அந்த இரவில் திரிவோரோடு காட்டுக்குச் சென்றான். திரிகூட மலையில் இருந்த அந்த இரவில் திரிவோன், சொல்வன்மை மிக்க பிரஹஸ்தனைத் தூதனாக அனுப்பினான் — ‘பிரஹஸ்தா, விரைவாகச் செல்; என் சொல்லாக, நைர்ருதர்களில் சிறந்த செல்வத் தலைவனிடம் இணக்கமாக இவ்வாறு சொல் — ‘அரசனே, இந்த இலங்கை நகரம் மகாத்மாக்களான ராக்ஷசர்களுடையது; நல்லவனே, குற்றமற்றவனே, நீ இங்கே வசிப்பது உனக்குத் தகாது. ஒப்பற்ற பராக்கிரமமுடையவனே, இன்று நீ இதை எங்களுக்குக் கொடுத்தால், எனக்கு மகிழ்ச்சி தந்ததாகும், அறமும் காக்கப்பட்டதாகும்.’’ அந்தப் பிரஹஸ்தன் செல்வம் தருபவனால் நன்கு காக்கப்பட்ட இலங்கை நகரத்துக்குச் சென்று, மிகவும் பெருந்தன்மையுடைய செல்வக் காவலனிடம் இவ்வாறு சொன்னான் — ‘நல்ல விரதமுடையவனே, ஆயுதம் ஏந்தியோர் அனைவரிலும் சிறந்தவனே, நீண்ட கைகளுடையவனே, உன் சகோதரன் தசக்ரீவனால் உன்னிடம் அனுப்பப்பட்டேன். பேரறிவாளனே, எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் வல்லவனே, செல்வத் தலைவனே, தசமுகன் சொல்வதை என் சொல்லாகக் கேள். அகன்ற கண்ணுடையவனே, இந்த அழகிய நகரம் முன்பு சுமாலி முதலிய பயங்கரப் பராக்கிரமமுடைய ராக்ஷசர்களால் அனுபவிக்கப்பட்டது. விஶ்ரவஸின் மைந்தனே, ஆகவே இப்போது அவன் உன்னிடம் இவ்வாறு வேண்டுகிறான் — அன்பனே, இணக்கமாகக் கேட்கும் அவனுக்கு இது கொடுக்கப்படட்டும்.’ சொல்வன்மையுடையோரில் சிறந்த வைஶ்ரவண தேவன், பிரஹஸ்தனிடமிருந்து அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, பிரஹஸ்தனுக்கு மறுமொழி சொன்னான் — ‘ராக்ஷசனே, இந்த இலங்கை இரவில் திரிவோர் இன்றி வெறுமையாக இருந்தது; அப்போது என் தந்தையால் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டது; நான் கொடை, மதிப்பு முதலிய நற்பண்புகளால் இதைக் குடியேற்றினேன். சென்று தசக்ரீவனிடம் சொல் — நீண்ட கைகளுடையவனே, இந்த நகரமும் என் அரசு எதுவோ அதுவும் உன்னுடையதே; முள்ளில்லாத அரசை அனுபவி. என் அரசும் என் செல்வமும் உன்னோடு பிரிக்கப்படாமல் பொதுவானவை.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுச் செல்வத் தலைவன் தந்தையிடம் சென்றான். குபேரனின் மறுமொழியில் பெருந்தன்மையும் அறமும் தெரிகின்றன — அவன் போரை விரும்பவில்லை; சகோதரனோடு அரசைப் பிரித்துக்கொள்ளவும் விரும்பவில்லை; மாறாக ‘பிரிக்கப்படாமல்’ என்று சொல்லிச் சேர்ந்து அனுபவிக்க முன்வருகிறான். பிரஹஸ்தனின் சொற்களிலும் பணிவு உண்டு — ‘இணக்கமாகக் கேட்கும்’ என்று; வலிமையைப் பற்றிய குறிப்பு இல்லை. திறனாய்வுப் பதிப்பில் குபேரன் ‘தந்தையிடம் தெரிவிக்கிறேன், அதுவரை காத்திரு’ என்றும் சொல்கிறான்; இந்த அச்சுப் பதிப்பில் அந்த இரண்டு பாதிச் சுலோகங்கள் இல்லை; அவற்றின் இடத்தில் ‘உன்னோடு பிரிக்கப்படாமல்’ என்ற சொல் உள்ளது. தூது பற்றிய இந்த நிகழ்ச்சியில் இரண்டு செய்திகள் உள்ளன — தசக்ரீவனின் மூலச் செய்தி, பிரஹஸ்தன் குபேரனின் முன் சொன்ன விரிவான செய்தி. தசக்ரீவன் பிரஹஸ்தனை ‘இணக்கமாக’ப் பேசும்படி ஆணையிடுகிறான்; ஆகவே இரண்டு சொற்களிலும் பணிவும், மிகுதியான விளிகளும் காணப்படுகின்றன — ‘நல்ல விரதமுடையவனே’, ‘நீண்ட கைகளுடையவனே’, ‘ஆயுதம் ஏந்தியோர் அனைவரிலும் சிறந்தவனே’, ‘பேரறிவாளனே’, ‘எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் வல்லவனே’, ‘அகன்ற கண்ணுடையவனே’, ‘விஶ்ரவஸின் மைந்தனே’, ‘அன்பனே’. இந்த விளிகள் குபேரனைப் புகழ்ந்து அவனை மகிழ்விப்பதற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டவை. செய்தியின் வாதம் சுமாலியுடையதே — ‘இந்த நகரம் முன்பு சுமாலி முதலிய ராக்ஷசர்களால் அனுபவிக்கப்பட்டது’. குபேரனும் வாதத்தாலேயே மறுமொழி தருகிறான் — ‘தந்தை எனக்குக் கொடுத்தபோது அது வெறுமையாக இருந்தது, நான் கொடையாலும் மதிப்பாலும் அதைக் குடியேற்றினேன்’ — அதாவது அவனுடைய உரிமையும் நியாயமானதே. இருந்தும் அவன் சச்சரவை விரும்பவில்லை; ஆகவே ‘இது உன்னுடையதும் கூட’ என்கிறான். குபேரன் வலிமையில் குறைந்தவன் அல்லன், அறத்தால் அமைதியை விரும்புபவன் என்பதை இந்த நிகழ்ச்சி காட்டுகிறது. அவன் தானே முடிவெடுக்கவில்லை, தந்தையின் அறிவுரையை எதிர்பார்க்கிறான் — இதுவும் அவனுடைய பணிவின் அடையாளம். மேலும், தசக்ரீவன் தானே செல்லவில்லை, தூதனை அனுப்புகிறான்; இது அரசியல் முறை — முதலில் சாமம், தேவைப்பட்டால் பிறகு தண்டம். குபேரனின் மறுமொழியைக் கேட்டுப் பிரஹஸ்தன் என்ன பதில் சொன்னான் என்பது மூலத்தில் சொல்லப்படவில்லை; குபேரன் உடனே தந்தையிடம் செல்கிறான். இவ்வாறு தூதின் பயன் தந்தையின் முடிவிலேயே அடங்கியுள்ளது.

குபேரன் பெரியவரான தந்தையை வணங்கி, ராவணன் விரும்பியதைச் சொன்னான் — ‘அப்பா, இந்தத் தசக்ரீவன் என்னிடம் தூதனை அனுப்பியிருக்கிறான் — முன்பு ராக்ஷசக் கூட்டங்கள் வசித்த இலங்கை நகரம் கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்று. நல்ல விரதமுடையவரே, இதில் நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று எனக்குச் சொல்லுங்கள்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட பிரம்மரிஷியும் முனிவர்களில் சிறந்தவருமான விஶ்ரவஸ், கைகூப்பி நின்ற செல்வம் தருபவனிடம் சொன்னார் — ‘மகனே, என் சொல்லைக் கேள். நீண்ட கைகளுடைய தசக்ரீவன் என் முன்னிலையிலும் இதைச் சொன்னான். அப்போது மிகத் தீய மதியுடைய அவனை நான் பலமுறை கடிந்துகொண்டேன்; சினத்துடன் மீண்டும் மீண்டும், ‘இப்படிச் செய்தால் அழிந்துபோவாய்’ என்று சொன்னேன். மகனே, நன்மை பயக்கும், அறத்துக்கு இசைந்த என் சொல்லைக் கேள். மிகத் தீய மதியுடைய அவன் வரம் பெற்றதால் மயங்கி, மதிக்கத்தக்கவர் யார், மதிக்கத்தகாதவர் யார் என்பதை அறியவில்லை; என் சாபத்தால் கொடிய இயல்பையும் அடைந்துவிட்டான். ஆகவே நீண்ட கைகளுடையவனே, உன் பணியாட்களோடு இலங்கையை விட்டு, பூமியைத் தாங்கும் கைலாய மலைக்குச் சென்று, அங்கே வசிப்பதற்கு ஒரு நகரத்தை அமைத்துக்கொள். அங்கே நதிகளில் சிறந்த அழகிய மந்தாகினி நதி உள்ளது; அதன் நீர் சூரியனைப் போன்ற பொன் தாமரைகளாலும், குமுதங்களாலும், நீலோற்பலங்களாலும், பிற நறுமண மலர்களாலும் நிறைந்திருக்கிறது. அங்கே கந்தர்வர்களோடும், அப்சரஸ்களோடும், நாகர்களோடும், கின்னரர்களோடும் கூடிய தேவர்கள் விளையாட்டில் ஈடுபட்டு எப்போதும் வசித்து இன்புறுகின்றனர். செல்வம் தருபவனே, இந்த ராக்ஷசனோடு பகைமை கொள்வது உனக்குத் தகாது. இவன் எத்தகைய மேலான வரத்தைப் பெற்றிருக்கிறான் என்பதை நீயே அறிவாய்.’ இங்கே நாற்பத்தைந்தாவது சுலோகம் ஒரு பாதி மட்டுமே கொண்டது. தந்தை இவ்வாறு சொன்னதும், குபேரன் தந்தையின் மீதான மதிப்பால் அந்தச் சொல்லை ஏற்று, மனைவியோடும் மக்களோடும், அமைச்சர்களோடும், வாகனங்களோடும் செல்வத்தோடும் புறப்பட்டான். ‘என் சாபத்தால்’ என்ற விஶ்ரவஸின் சொல் ஒன்பதாவது சர்க்கத்தின் கொடிய வேளை பற்றிய நிகழ்ச்சியை நினைவூட்டுகிறது — தந்தையின் சொல்லே அவனுடைய இயல்புக்குக் காரணம். விஶ்ரவஸ் தந்தையாக இருந்தும், மைந்தர்களின் சச்சரவில் நீதியைவிட அமைதியையே தேர்கிறார் — வலிமையுடைய தீய மதியாளனோடு மோதுவது பயனற்றது என்பது அவருடைய நீதி. குபேரனும் தந்தையின் ஆணையைச் சிந்திக்காமலேயே நிறைவேற்றுகிறான்; இது அவனுடைய அறவுணர்வைக் காட்டுகிறது. விஶ்ரவஸின் அறிவுரையில் தந்தையின் துயரமும் தெளிவாகிறது — அவர் தம் மகனை ‘மிகத் தீய மதியுடையவன்’ என்று இருமுறை சொல்கிறார்; தாம் கடிந்துகொண்டது பயனற்றுப் போனதையும் ஒப்புக்கொள்கிறார். அவர் இரண்டு காரணங்களைக் குறிப்பிடுகிறார் — வரம் பெற்றதால் உண்டான மயக்கம், தம் சாபத்தால் உண்டான கொடிய இயல்பு. பிறகு அவர் கைலாயத்தின் அழகை வர்ணிக்கிறார்; அதனால் குபேரன் இலங்கையை விடுவது துயரம் தருவதாக இருக்காது — அங்கே மந்தாகினி, பொன் தாமரைகள், குமுதங்கள், நீலோற்பலங்கள், தேவர், கந்தர்வர், அப்சரஸ், நாகர், கின்னரர் ஆகியோரின் விளையாட்டு. இந்த வர்ணனை மகனுக்கு ஆறுதல் சொல்ல அன்புடன் செய்யப்பட்டது. இறுதியில் அவர் நீதிமொழி சொல்கிறார் — ‘இவனோடு பகைமை உனக்குத் தகாது’, ஏனெனில் ராவணனின் வரம் மிக வலிமையானது. குபேரனின் புறப்பாட்டில் ‘மனைவியோடும் மக்களோடும், அமைச்சர்களோடும், வாகனங்களோடும் செல்வத்தோடும்’ என்ற சொற்களால் அவனுடைய முழுக் குடும்பமும் செல்வமும் குறிக்கப்படுகின்றன — அவன் எதையும் விட்டுச் செல்லவில்லை, நகரத்தை மட்டுமே. முனிவர் தம் சொல்லை ‘நன்மை பயக்கும், அறத்துக்கு இசைந்தது’ என்று சிறப்பிக்கிறார் — அது நலம் தருவது, அறத்துக்கு ஒப்பானது, அச்சத்தால் சொல்லப்பட்டது அல்ல. இவ்வாறு குபேரன் இலங்கையை விட்டது தோல்வி அல்ல, தந்தையின் ஆணையை நிறைவேற்றியதே.

பிறகு மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் பிரஹஸ்தன், அமைச்சர்களோடும் தம்பியரோடும் இருந்த மகாத்மாவான தசக்ரீவனிடம் சென்று சொன்னான் — ‘அந்த இலங்கை நகரம் வெறுமையாக உள்ளது; செல்வம் தருபவன் அதை விட்டுச் சென்றுவிட்டான். எங்களோடு அதில் புகுந்து அங்கே உன் சொந்த அறத்தைக் காப்பாயாக.’ பிரஹஸ்தனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட பெரும் வலிமையுடைய தசக்ரீவன், சகோதரர்களோடும், படையோடும், பணியாட்களோடும் இலங்கை நகரத்துக்குள் புகுந்தான். செல்வம் தருபவனால் கைவிடப்பட்ட, நன்கு பிரிக்கப்பட்ட பெருவீதிகளைக் கொண்ட அந்த நகரத்தில், தேவர்களின் பகைவனான அவன், தேவர்களின் தலைவனான இந்திரன் சுவர்க்கத்தில் ஏறுவது போல ஏறினான். அப்போது இரவில் திரிவோரால் முடிசூட்டப்பட்ட தசமுகன் நகரத்தைக் குடியேற்றினான்; அந்த நகரம் நீல மேகங்களைப் போன்ற இரவில் திரிவோரால் முழுமையாக நிறைந்தது. செல்வத் தலைவனும் தந்தையின் சொல்லின் மீதான மதிப்பால், நிலவு போலத் தூய்மையான கைலாய மலையில், நன்கு அணிசெய்யப்பட்ட சிறந்த மாளிகைகளால் அழகுபெற்ற ஒரு நகரத்தை, புரந்தரன் அமராவதியை அமைத்தது போல அமைத்தான். கடைசி இரண்டு சுலோகங்கள் நீண்ட யாப்பில் அமைந்துள்ளன. இங்கே இரு சகோதரர்களின் இரண்டு நகரங்களும் ஒப்பிடத்தக்கவை — இலங்கை நீல மேகம் போன்ற இரவில் திரிவோரால் நிறைந்தது; அளகை நிலவு போலத் தூய மலையில் சிறந்த மாளிகைகளால் அழகுபெற்றது. ராவணன் இந்திரன் சுவர்க்கத்தில் ஏறுவது போல இலங்கையில் ஏறுகிறான்; குபேரன் இந்திரன் அமராவதியை அமைத்தது போல அளகையை அமைக்கிறான் — இரண்டிலும் இந்திரனின் உவமை; ஆனால் ஒருவன் தேவர்களின் பகைவன், மற்றவன் தேவர்களின் நண்பன். இவ்வாறு போரின்றியே இலங்கை மீண்டும் ராக்ஷசர்களின் கைக்குச் சென்றது. ‘அங்கே உன் சொந்த அறத்தைக் காப்பாயாக’ என்ற பிரஹஸ்தனின் சொல் சிறப்பானது — ராக்ஷசர்களின் அரசைக் காப்பதே அவன் பார்வையில் அறம். இலங்கைக்கு அளிக்கப்பட்ட ‘நன்கு பிரிக்கப்பட்ட பெருவீதிகளைக் கொண்டது’ என்ற அடைமொழி குபேரன் செய்த நல்ல அமைப்பைக் குறிக்கிறது; அதை ராவணன் சிரமமின்றிப் பெறுகிறான். இவ்வாறு பதினொன்றாவது சர்க்கம் ராவணன் அரியணை ஏறுவதோடு நிறைவடைகிறது; அவனுடைய வரப்போகும் வெற்றிப் படையெடுப்புகளுக்கான களமும் அமைகிறது. குபேரனின் புதிய நகரம் அளகை என்று பிரசித்தமானது; இங்கே அதன் பெயர் சொல்லப்படவில்லை என்றாலும்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे एकादशः सर्गः॥ ११॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க