சர்க்கம்
ததிமுகனின் முறையீடும் சுக்ரீவனின் ஊகமும்
சுக்ரீவன் அபயம் அளித்தல், மதுவனம் அழிக்கப்பட்டதைத் ததிமுகன் தெரிவித்தல், லக்ஷ்மணனின் கேள்வி, சீதை காணப்பட்டதைச் சுக்ரீவன் ஊகித்தல், ராம-லக்ஷ்மணர்களின் மகிழ்ச்சி, ததிமுகனுக்குச் சுக்ரீவனின் ஆணை
தலையால் தன் காலில் விழுந்த வானரன் ததிமுகனைக் கண்டவுடனேயே, வானரர்களில் சிறந்த சுக்ரீவன் கலங்கிய இதயத்துடன் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான் — எழுந்திரு, எழுந்திரு; ஏன் என் காலில் விழுந்தாய்? உனக்கு அபயம் அளிக்கிறேன்; உண்மையையே சொல். ஏன் பரபரப்போடு வந்தாய்? நலம் பயப்பதாக நீ சொல்ல வேண்டியதை முழுவதுமாகச் சொல். மதுவனத்தில் நலம்தானே? வானரனே, இதைக் கேட்க விரும்புகிறேன். மகாத்மாவான அந்தச் சுக்ரீவனால் இவ்வாறு தேற்றப்பட்ட, பேரறிவுடைய ததிமுகன் எழுந்து இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான். சுக்ரீவனின் முதல் உணர்வு கலக்கம் — முதியவரான தாய்மாமன் இப்படிக் காலில் விழுவது வழக்கத்துக்கு மாறானது. அவன் முதலில் அபயம் அளிக்கிறான், பிறகே கேள்வி கேட்கிறான்; இதுவே அரசனின் தர்மம், ஏனெனில் அஞ்சியவனால் உண்மையைச் சொல்ல முடியாது. ‘மதுவனத்தில் நலம்தானே’ என்ற கேள்வியால் அவனே வனத்தைப் பற்றி ஐயுறுகிறான், ஏனெனில் ததிமுகன் அதன் காவலன் என்று அவன் அறிவான். இவை அனைத்தும் ராம-லக்ஷ்மணர்களின் முன்னிலையில் நிகழ்கின்றன; ஆகவே சுக்ரீவனின் நடத்தையும் கட்டுப்பாடானது. இந்தப் பகுதியில் மூன்றாம் சுலோகம் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் அதற்கு இணையானது இல்லை.
அரசே, உன் தந்தை ருக்ஷரஜஸாலும், வாலியாலும், உன்னாலும்கூட முன்பு எவருக்கும் விடுக்கப்படாத உன்னுடைய அந்த வனம் வானரர்களால் அழிக்கப்பட்டது. இந்தக் காட்டுவாசிகளோடு சேர்ந்து நான் அவர்கள் அனைவரையும் தடுத்தேன்; ஆனால் அவர்கள் என்னைப் பொருட்படுத்தாமல் மகிழ்ச்சியுடன் உண்கின்றனர், குடிக்கின்றனர். தாக்குதலின்போது இந்த வனக்காவலர்களால் தடுக்கப்பட்டும், தேவனே, அந்தக் காட்டுவாசிகள் என்னையும் பொருட்படுத்தாமல் உண்கின்றனர். அவர்கள் எஞ்சியதை இங்கே வீசியெறிகின்றனர், மற்றவர்கள் உண்கின்றனர்; தடுக்கப்பட்டால் அவர்கள் அனைவரும் புருவத்தைச் சுளிக்கின்றனர். இந்தக் காவலர்கள் மேலும் சினமுற்றபோது அவர்களால் தாக்கப்பட்டனர்; சினமுற்ற சிறந்த வானரர்களால் அவர்கள் அந்த வனத்திலிருந்து விரட்டப்படுகின்றனர். பிறகு சிவந்த கண்களுடைய அந்தப் பல வீர வானரர்களால் சினத்துடன் வானரர்களில் சிறந்த இவர்கள் தாக்கப்பட்டனர். சிலர் கைகளால் அடிக்கப்பட்டனர், சிலர் முழங்கால்களால் தாக்கப்பட்டனர், அப்போது விருப்பம்போல இழுத்தலைக்கழிக்கப்பட்டனர், தேவர்களின் வழியையும் காட்டப்பட்டனர். தலைவனே, நீ இருக்கும்போதே இந்த வீரர்கள் இவ்வாறு அடிக்கப்பட்டனர்; மதுவனம் முழுவதும் அவர்களால் விருப்பம்போல உண்ணப்படுகிறது. ததிமுகனின் முறையீட்டில் அரச வம்சத்தின் குறிப்பு முதலில் வருகிறது — ருக்ஷரஜஸ், வாலி, சுக்ரீவன் என்ற மூவருமே வனத்தை எவருக்கும் அளிக்கவில்லை. இதனால் அவன் குற்றத்தின் கனத்தை நிறுவுகிறான். அவன் தன் தோல்வியை விரிவாகச் சொல்லவில்லை; காவலர்களின் துன்பத்தையே மீண்டும் மீண்டும் தெரிவிக்கிறான் — இது அவனுடைய பணிவு, அல்லது வெட்கம். ‘நீ இருக்கும்போதே, தலைவனே’ என்ற சொல்லால் அவன் அரசனின் அதிகாரம் அவமதிக்கப்பட்டதைச் சுட்டுகிறான். முந்தைய சர்க்கத்தில் ‘அங்கதனின் குற்றத்தைக் கேட்கச் செய்வோம்’ என்று சொல்லியிருந்தும், இங்கே அவன் அங்கதனின் பெயரைக் குறிப்பிடவில்லை — ‘வானரர்கள்’ என்று பொதுவாகவே குறிப்பிடுகிறான். அவனுடைய முறையீட்டில் நான்கு பகுதிகள் — வனம் மீறப்படக்கூடாதது, தன் தடுப்பு முயற்சி, வானரர்களின் அவமதிப்பு, காவலர்கள் அடிக்கப்பட்டது. ‘புருவத்தைச் சுளிக்கின்றனர்’ என்ற சொல்லால் வானரர்களின் செருக்கு உயிர்ப்புடன் சித்திரிக்கப்படுகிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் வருணிக்கப்பட்ட தோல்வி இங்கே அவன் வாயிலாக மீண்டும் கேட்கப்படுகிறது; ஆனால் தன் கைகள் உடைந்ததை அவன் சொல்லவில்லை. முறையீட்டின் இந்தக் கட்டுப்பாடு அரசவைக்குப் பொருத்தமானது. எட்டாம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பின் ஆறாம் சுலோகத்தோடு பொருந்துகிறது; ஆனால் அங்கே ‘புருவங்களைக் காட்டுகின்றனர்’ என்ற பாடம் உள்ளது.
இவ்வாறு தெரிவிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த வானரர்களில் சிறந்த சுக்ரீவனிடம், பகைவீரர்களைக் கொல்பவனும் பேரறிவுடையவனுமான லக்ஷ்மணன் கேட்டான் — அரசே, இந்த வனக்காவல் வானரன் எதற்காக வந்திருக்கிறான்? எந்த விஷயத்தைக் குறித்து அவன் துயரத்துடன் பேசினான்? மகாத்மாவான லக்ஷ்மணனால் இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட, பேச்சில் வல்ல சுக்ரீவன் லக்ஷ்மணனுக்கு மறுமொழி கூறினான் — மதிப்புக்குரிய லக்ஷ்மணா, அங்கதன் முதலிய வீர வானரர்களால் தேன் உண்ணப்பட்டது என்று வீர வானரன் ததிமுகன் சொன்னான். லக்ஷ்மணனின் கேள்வி இயல்பானது — வானரர்களின் மொழியையும் வழக்கத்தையும் அவன் நன்கு அறியான்; ததிமுகனின் துயரத்தை மட்டுமே காண்கிறான். சுக்ரீவன் அவனை ‘மதிப்புக்குரியவனே’ (ஆர்ய) என்று விளிக்கிறான் — அரசனாக இருந்தும் அவன் ராமனின் தம்பியை மதிக்கத்தக்கவனாகக் கருதுகிறான். சுக்ரீவனின் விடையில் முதலில் நிகழ்ச்சி மட்டும், பிறகு ஊகம் — இதுவே பேச்சில் வல்லவனின் முறை. ‘அங்கதன் முதலிய’ என்ற சொல்லே சுக்ரீவனின் ஊகத்தின் அடிப்படை — அவர்கள் தென்திசைக்குச் சென்றவர்கள், இன்று வந்திருக்கிறார்கள் என்று அவன் அறிவான். ததிமுகன் துயரத்துடன் தெரிவித்ததையே சுக்ரீவன் மகிழ்ச்சிக்குக் காரணமாக்குவான்; ஆகவே இந்தப் பகுதியில் கதையின் சுவை மாறுகிறது.
பணியை நிறைவேற்றாத இந்த வானரர்களுக்கு இத்தகைய மீறல் இருக்காது; அவர்கள் வனத்தை அடைந்தார்கள் என்றால், நிச்சயமாக அவர்களால் பணி நிறைவேற்றப்பட்டுவிட்டது. தடுத்த காவலர்கள் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டனர், முழங்கால்களால் அடிக்கப்பட்டனர்; நாமே என் வனத்தின் தலைவனாக நியமித்த இந்த வலிய வானரன் ததிமுகனையும் அவர்கள் பொருட்படுத்தவில்லை. ஆகவே தேவி காணப்பட்டாள், ஐயமில்லை — வேறு யாராலும் அன்று, அனுமனாலேயே. இந்தப் பணியை நிறைவேற்றுவதில் அனுமனைத் தவிர வேறு காரணம் இல்லை. வானரர்களில் சிறந்த அனுமனிடம் பணிவெற்றியும், அறிவும், முயற்சியும், வீரமும், கல்வியும் நிலைகொண்டுள்ளன. ஜாம்பவான் தலைவனாகவும், பெருவலிமையுடைய அங்கதனும், பணியை நடத்துபவனாக அனுமனும் உள்ள இடத்தில், முடிவு வேறுவிதமாக இருக்காது. தென்திசையைத் தேடிவிட்டு வந்த அங்கதன் முதலிய சிறந்த வீர வானரர்களால், நெருங்கமுடியாத அந்த மதுவனம் அழிக்கப்பட்டதாம்; வனம் தாக்கப்பட்டது, அனுபவிக்கப்பட்டது, வனக்காவலர்கள் வீழ்த்தப்பட்டனர், முழங்கால்களால் அடிக்கப்பட்டனர். இதற்காகவே புகழ்பெற்ற வீரமும் இனிய பேச்சும் உடைய ததிமுகன் என்ற இந்த வானரன் இங்கே வந்திருக்கிறான். பெருந்தோளுடைய சௌமித்ரியே, உண்மையாகப் பார் — சீதை காணப்பட்டாள், ஏனெனில் வானரர்கள் அனைவரும் சென்று தேனைக் குடிக்கின்றனர். மனிதர்களில் காளையே, வைதேகியைக் காணாமல், புகழ்பெற்ற அந்தக் காட்டுவாசிகள் வரமாக அளிக்கப்பட்ட தெய்வீக வனத்தைத் தாக்கமாட்டார்கள். சுக்ரீவனின் தர்க்கம் வரிசைப்படியானது — முதலில் பணியின் அடையாளம், பிறகு செய்தவனின் தகுதி, பிறகு தலைவர்களின் குணங்கள், இறுதியில் முடிவு. இது ஊகத்துக்குச் (அனுமானம்) சிறந்த எடுத்துக்காட்டு — மதுவனத்தின் அழிவே பணியின் வெற்றிக்கான அடையாளம் (லிங்கம்). ‘வரமாக அளிக்கப்பட்ட’ என்ற சொல்லுக்கு, வனம் தேவர்களால் சுக்ரீவனின் முன்னோருக்கு வரமாக அளிக்கப்பட்டது என்று இந்தி உரை விளக்குகிறது; ஆகவே அதைத் தாக்குவது பெரும் துணிச்சல். கிஷ்கிந்தா காண்டத்திலும் சுக்ரீவன் அனுமனிடம் தனிப்பட்ட நம்பிக்கை கொண்டிருந்தான்; அதனாலேயே ராமன் அவனிடம் மோதிரத்தைக் கொடுத்தான்; இங்கே அந்த நம்பிக்கை நிரூபணமாகிறது. ‘வேறு யாராலும் அன்று, அனுமனாலேயே’ என்ற வாக்கியம் அச்சுப் பதிப்பில் இருமுறை வருகிறது — இங்கேயும், அறுபத்து நான்காம் சர்க்கத்திலும். சுக்ரீவன் அனுமனின் ஐந்து குணங்களைக் கணக்கிடுகிறான் — பணிவெற்றி, அறிவு, முயற்சி, வீரம், கல்வி. இவையே சுந்தர காண்டத்தில் அனுமனால் வெளிப்படுத்தப்பட்டன — கடலைத் தாண்டியதில் வீரம், சீதையைத் தேடியதில் அறிவு, ராவணனின் அவையில் கல்வி, இலங்கையை எரித்ததில் முயற்சி. மூன்று தலைவர்களைக் குறிப்பிடுவதும் பொருள் பொதிந்தது — ஜாம்பவான் அனுபவமிக்க முதியவர், அங்கதன் வலிமையுடைய இளவரசன், அனுமன் பணியை நடத்துபவன். மூவரும் இணையும்போது தோல்வி சாத்தியமில்லை என்பது சுக்ரீவனின் உறுதியான நம்பிக்கை. அவன் ததிமுகனின் துயரத்தைப் புறக்கணிக்கவில்லை; ஆனால் அதிலிருந்தே நல்ல முடிவைப் பெறுகிறான். அச்சுப் பதிப்பில் பதினெட்டாம் சுலோகமும் பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தின் முன்பாதியும் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன; அங்கே ததிமுகனை அரசனே நியமித்தது குறிப்பிடப்படுகிறது; அதனால் அவனுக்கு நேர்ந்த அவமானம் அரசனுக்கே நேர்ந்த அவமானம் என்று சுக்ரீவன் ஏற்கிறான்; ஆயினும் சினங்கொள்வதில்லை. ‘தேவி காணப்பட்டாள்’ என்ற வாக்கியத்தில் பெண்பால் குறிப்பும் மரியாதையுடன் உள்ளது — சுக்ரீவன் சீதையை ‘தேவி’ என்றே சொல்கிறான்.
பிறகு சுக்ரீவனின் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட, காதுக்கு இனிய சொல்லைக் கேட்டு, தர்மாத்மாவான லக்ஷ்மணன் ராகவனோடு சேர்ந்து மகிழ்ந்தான்; ராமன் மிகவும் மகிழ்ந்தான், பெரும்புகழுடைய லக்ஷ்மணனும் மகிழ்ந்தான். ததிமுகனின் சொல்லை இவ்வாறு கேட்டு மகிழ்ந்த சுக்ரீவன் வனக்காவலனிடம் மீண்டும் சொன்னான் — பணியை நிறைவேற்றிய அவர்களால் வனம் அனுபவிக்கப்பட்டதில் நான் மகிழ்கிறேன். பணியை நிறைவேற்றியவர்களின் தாக்குதலும் செயல்களும் பொறுத்துக்கொள்ளத்தக்கவை. நீ விரைவில் செல், மதுவனத்தை நீயே காத்துக்கொள்; அனுமன் முதலிய அந்த வானரர்கள் அனைவரையும் விரைவில் அனுப்பு. சிங்கம் போன்ற செருக்குடைய, அனுமனைத் தலைவனாகக் கொண்ட அந்தக் கிளையுலாவிகளை நான் விரைவில் காண விரும்புகிறேன்; நோக்கம் நிறைவேறிய அவர்களிடம் ராகவர் இருவரோடும் சேர்ந்து சீதையைக் கண்டுபிடிப்பதில் செய்த முயற்சியைக் கேட்கவும் அறியவும் விரும்புகிறேன். அன்பால் விரிந்த கண்களுடைய, மிக மகிழ்ந்த, நோக்கம் நிறைவேறிய இரு குமாரர்களையும் கண்டு, மகிழ்ச்சியால் சிலிர்த்த உறுப்புகளால் பணியின் வெற்றி தன் கைகளுக்கு அருகே வந்துவிட்டதை அறிந்து, வானரர்களின் அரசன் அளவுகடந்து மகிழ்ந்தான். இங்கே முப்பத்தொன்றாம் சுலோகம் ஆறு அடிகள் கொண்டது, முப்பத்திரண்டாம் சுலோகம் உபஜாதி, முப்பத்துமூன்றாம் சுலோகம் சாலினி — இறுதியானது வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. ததிமுகன் தண்டனையை எதிர்பார்த்து வந்தான்; ஆனால் அன்புச்சொல்லைக் கேட்கிறான் — இதுவே சர்க்கத்தின் தலைகீழ் மாற்றம். சுக்ரீவன் அவனை ‘மாமா’ என்று விளிக்கவில்லை; ஆனால் ‘நீயே காத்துக்கொள்’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய அதிகாரத்தை மீண்டும் நிலைநாட்டுகிறான். ‘கைகளுக்கு அருகே’ என்ற உருவகத்தால் பணியின் வெற்றி கைக்கு வந்துவிட்டதுபோல வருணிக்கப்படுகிறது. இந்தக் காண்டத்தில் ராமனின் உணர்வு இங்கேதான் முதன்முறையாக நேரடியாக வருணிக்கப்படுகிறது — சீதை கவரப்பட்டதற்குப் பின் நீண்ட காலமாக அவன் இத்தகைய இன்பத்தை அனுபவிக்கவில்லை. லக்ஷ்மணனும் அண்ணனின் மகிழ்ச்சியால் மகிழ்ந்தான். சுக்ரீவனின் ஆணையில் மூன்று — மன்னிப்பு, காத்தல், விரைவில் அனுப்புதல்; இதனால் அரசனின் பெருந்தன்மையும் விவேகமும் தெரிகின்றன. இறுதிச் சுலோகத்தில் ராம-லக்ஷ்மணர்களின் மகிழ்ச்சி சுக்ரீவனின் மகிழ்ச்சியில் பிரதிபலிப்பதைக் கவி வருணிக்கிறார்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे त्रिषष्टितमः सर्गः॥ ६३॥