॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 62

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

ததிமுகனின் தோல்வியும் சுக்ரீவனிடம் செல்லுதலும்

அனுமனின் அபயமொழி, அங்கதனின் அனுமதி, மதுவனத்தில் வானரர்களின் விருப்பம்போன்ற விளையாட்டு, வனக்காவலர்களின் முறையீடு, அங்கதன் ததிமுகனை நசுக்குதல், ததிமுகன் சுக்ரீவனிடம் செல்லுதல்

வானரர்களில் சிறந்தவனும் வானரர்களில் உத்தமனுமான அனுமன் அந்த வானரர்களிடம் சொன்னான் — வானரர்களே, நீங்கள் கலக்கமற்ற மனத்துடன் தேனை அருந்துங்கள்; உங்களுக்குத் தடையாக நிற்பவர்களை நான் தடுப்பேன். அனுமனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு வானரர்களில் முதன்மையான அங்கதன் மகிழ்ந்த மனத்துடன் மறுமொழி கூறினான் — வானரர்கள் தேனை அருந்தட்டும். பணியை நிறைவேற்றிய அனுமனின் சொல் செய்யத்தகாததாக இருந்தாலும் நான் அதைக் கட்டாயம் செய்ய வேண்டும்; இத்தகைய எளிய செயலைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா. இதனால் அங்கதன் அனுமனின் சேவையின் பெருமையை ஏற்கிறான் — சீதையைக் கண்டவனின் சொல் இளவரசனுக்கும் ஆணைபோன்றது. அங்கதனின் வாயிலிருந்து அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு மிக மகிழ்ந்த வானரர்கள் ‘நன்று நன்று’ என்று அவனைப் போற்றினர். வானரர்களில் சிறந்த அங்கதனைப் போற்றியபின், ஆற்றின் வேகம் கரையிலுள்ள மரத்தை நோக்கிச் செல்வதுபோல, அவர்கள் அனைவரும் மதுவனத்துக்குச் சென்றனர். மதுவனத்தில் நுழைந்த அவர்கள் இயன்றவரை காவலர்களைத் தாக்கி, அனுமதி வழங்கப்பட்டதால் துணிவுடையவர்களாக — ஏனெனில் அனுமன் மைதிலியைக் கண்டான், மற்றவர்கள் அதைக் கேட்டனர் — அப்போது அனைவரும் தேனைக் குடித்தனர், சுவையான கனிகளையும் எடுத்துக்கொண்டனர். இங்கே அச்சுப் பதிப்பில் சுலோகப் பிரிவு திறனாய்வுப் பதிப்பிலிருந்து அரைச்சுலோகம் நகர்ந்துள்ளது; இரண்டாம் சுலோகம் முதல் ஒவ்வொரு சுலோகமும் முந்தையதன் பின்பாதியாலும் அடுத்ததன் முன்பாதியாலும் அமைந்ததுபோல் தோன்றுகிறது. ‘நான் தடுப்பேன்’ என்ற அனுமனின் சொல் இந்தச் சர்க்கத்தின் சச்சரவு முழுவதற்குமான பொறுப்பைத் தானே ஏற்கிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் அங்கதன் முதியோரின் இசைவைப் பெற்று அனுமதி அளித்தான்; இங்கேயோ அனுமன் தானே காக்கும் சுமையை ஏற்கிறான் — இருவருடைய சொல்லும் சேர்ந்து வானரர்கள் அச்சமின்றி இருந்ததற்குக் காரணமாகிறது. அங்கதனின் விடையில் ‘கைமுதிக நியாயம்’ (சொல்லவும் வேண்டுமா என்ற வாத முறை) தெரிகிறது — செய்யத்தகாததையும் செய்ய வேண்டுமென்றால், தேன் அருந்துவதைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா. வானரர்களின் ‘நன்று நன்று’ என்ற வரவேற்பு அவர்களுடைய மகிழ்ச்சியையும் இளவரசனிடமுள்ள பக்தியையும் காட்டுகிறது. ஆற்றின் வேகம் என்ற உவமை அவர்களுடைய செல்கையைத் தடுக்கமுடியாது என்பதைச் சுட்டுகிறது — வெள்ளம் மரத்தைப் பொருட்படுத்தாததுபோல அவர்கள் காவலர்களைப் பொருட்படுத்தவில்லை. இவ்வாறு சர்க்கத்தின் தொடக்கமே வரவிருக்கும் சச்சரவுக்கான முன்னறிவிப்பு.

பிறகு அனைவரும் பாய்ந்து, ஒன்றுகூடி வந்த வனக்காவலர்களை நூற்றுக்கணக்கில் அடித்தவாறு மதுவனத்தில் ஈடுபட்டனர். சில வானரர்கள் துரோண அளவுள்ள தேனைக் கைகளால் அள்ளிக்கொண்டு, கூட்டம் கூட்டமாக மகிழ்ச்சியுடன் குடித்தனர். துரோணம் என்பது பழைய அளவை; எட்டு ஆடகங்கள் கொண்டது என்று அச்சுப் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பு சொல்கிறது. அனைவரும் சேர்ந்து தேன்கூடுகளை உடைக்கின்றனர், மற்றவர்கள் உண்கின்றனர், தேன்நிறப் பழுப்புடைய சிலர் குடித்தபின் எஞ்சிய தேனை வீசியெறிகின்றனர். ஆவேசமுடைய சிலர் தேன்கூட்டின் எச்சத்தால், அதாவது மெழுகால், ஒருவரையொருவர் அடித்தனர்; மற்றவர்கள் மரங்களின் அடியில் கிளைகளைப் பற்றியவாறு நின்றனர். களிவெறியால் மிகவும் சோர்ந்த சிலர் இலைகளைப் பரப்பிப் படுக்கின்றனர்; வெறிகொண்ட வேகமுடைய, தேனால் மயங்கிய வானரர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் ஒருவரையொருவர் தள்ளுகின்றனர், மற்றவர்கள் தடுமாறுகின்றனர். சிலர் சீழ்க்கையொலியும் சிங்கநாதமும் செய்கின்றனர், சிலர் பறவைகளைப்போலக் கூவுகின்றனர், தேனால் மயங்கிய சிலர் தரையில் உறங்குகின்றனர். துணிச்சலுடைய சிலர் சிரிக்கின்றனர், மற்றவர்கள் அழுகின்றனர்; சிலர் ஒன்றைச் செய்துவிட்டு வேறொன்றைச் சொல்கின்றனர், சிலர் சொல்லுக்கு வேறொரு பொருளையே புரிந்துகொள்கின்றனர். ததிமுகனின் ஏவலர்களான தேன்காவலர்கள் அங்கே இருந்தனர்; அவர்களும் பயங்கரமான அந்த வானரர்களால் விரட்டப்பட்டுத் திசைகளுக்குச் சிதறி ஓடினர்; சிலர் முழங்கால்களால் தேய்க்கப்பட்டனர், சிலர் மேலே தூக்கியெறியப்பட்டுத் தேவர்களின் வழியைக் (வானத்தை) காட்டப்பட்டனர். ‘தேவர்களின் வழியைக் காட்டப்பட்டனர்’ என்ற தொடருக்கு இந்தி உரை இருவகைப் பொருள் தருகிறது — வானில் தூக்கியெறியப்பட்டனர் என்றோ, முதுகால் தரையில் வீழ்த்தப்பட்டு வானத்தைப் பார்க்கச் செய்யப்பட்டனர் என்றோ. இங்கே களிவெறியின் பல்வேறு நிலைகள் வரிசையாகச் சித்திரிக்கப்படுகின்றன — முதலில் மகிழ்ச்சி, பிறகு விளையாட்டு, பிறகு சோர்வு, இறுதியில் உறக்கமும் தலைகீழான புத்தியும். இந்தப் பகுதியில் கவி முந்தைய சர்க்கத்தின் களியாட்ட வருணனையை அனுஷ்டுப் சந்தத்தில் மீண்டும் விரிவாகச் சொல்கிறார். தேன்கூடுகளைப் பறித்தல், கூட்டமாகக் குடித்தல், எஞ்சியதை வீசியெறிதல், மெழுகால் அடித்தல் — இந்த வரிசை குழந்தைகளின் விளையாட்டுப் போன்றது. வானரர்கள் மரங்களின் அடியில் கிளைகளைப் பற்றியவாறு நின்றனர் என்ற வருணனையால் அவர்கள் களிவெறியால் தடுமாறுவதும் சுட்டப்படுகிறது — நிற்பதற்கே பற்றுக்கோடு தேவைப்படுகிறது. ‘துணிச்சலுடைய சிலர் சிரிக்கின்றனர், மற்றவர்கள்’, ‘சிலர் செய்துவிட்டு, மற்றவர்கள் சொல்கின்றனர்’ என்ற இரண்டு சுலோகங்களில் களிவெறியால் உண்டாகும் புத்திமயக்கம் சித்திரிக்கப்படுகிறது — செய்ததற்கும் சொன்னதற்கும் இடையிலான தொடர்பு அழிந்துவிட்டது. இந்த இரண்டு சுலோகங்களுக்கும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இணையானது இல்லை; அவை வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன. வனக்காவலர்களின் அவலநிலையே அடுத்த பகுதிக்குக் காரணம் — அவர்களே ததிமுகனிடம் முறையிடுவார்கள். அவர்களுடைய எண்ணிக்கை சிறியது, வானரர்களுடையதோ அளவற்றது; ஆகவே அவர்கள் ஓடுவது தவிர்க்கமுடியாதது. ‘திசைகளுக்குச் சிதறி ஓடினர்’ என்ற சொல்லால் அவர்கள் சிதறியது சுட்டப்படுகிறது — அவர்கள் ஒன்றாகக்கூட ஓடவில்லை; எப்படி எப்படி அடிக்கப்பட்டார்களோ அப்படி அப்படித் திசைகளுக்குச் சென்றனர்.

மிகவும் கலக்கமுற்ற அந்தக் காவலர்கள் ததிமுகனிடம் சென்று சொன்னார்கள் — அனுமனால் வரம் பெற்றவர்களால், அதாவது அவனுடைய ஊக்கத்தால் செருக்கேறிய வானரர்களால், மதுவனம் வலுக்கட்டாயமாகச் சூறையாடப்பட்டது; நாங்களும் முழங்கால்களால் தேய்க்கப்பட்டோம், தேவர்களின் வழியையும் காட்டப்பட்டோம். இந்தச் சுலோகம் ஆறு அடிகள் கொண்டது; அச்சுப் பதிப்பில் ‘17’ என்ற ஒரே எண்ணின் கீழ் மூன்று அரைச்சுலோகங்கள் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. அப்போது வனக்காவலனான வானரன் ததிமுகன் மதுவனம் சூறையாடப்பட்டதைக் கேட்டுச் சினமுற்று, அந்த வானரர்களைத் தேற்றினான் — வாருங்கள், மிகவும் செருக்கேறிய வானரர்களை நோக்கிச் செல்வோம்; சிறந்த தேனை உண்டுகொண்டிருக்கும் அவர்களை நான் வலிமையால் தடுப்பேன். ததிமுகனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, வீரர்களான சிறந்த வானரர்கள் அவனோடு சேர்ந்தே மீண்டும் மதுவனத்துக்குச் சென்றனர். அவர்கள் நடுவே ததிமுகன் ஒரு பெரிய மரத்தை நன்கு பற்றிக்கொண்டு வேகமாக ஓடினான்; அந்த வானரர்கள் அனைவரும் அவ்வாறே ஓடினர். சினமுற்ற அவர்கள் பாறைகளையும் மரங்களையும் கற்களையும் எடுத்துக்கொண்டு, யானைபோன்ற வானரர்கள் இருந்த இடத்துக்கு வந்தனர். வலுக்கட்டாயமாகத் தடுத்தவாறு, உதடுகளைக் கடித்துக்கொண்டு, சினத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் மிரட்டியவாறு அந்த வானரர்கள் மற்ற வானரர்களை நெருங்கினர். அப்போது சினமுற்ற ததிமுகனைக் கண்டு அனுமன் முதலிய சிறந்த வானரர்கள் வேகமாக எதிர்த்து ஓடினர். இங்கே இரண்டு படைகள் எதிரெதிரே — ஒருபுறம் அரச வனத்தைக் காக்கும் வனக்காவலர்கள், மறுபுறம் தங்கள் வெற்றியைக் கொண்டாடும், பணியை நிறைவேற்றிய வானரர்கள். இரு தரப்பிலும் நியாயம் உண்டு; அதனால் இந்தச் சச்சரவு இரக்கத்துக்குரியதாகவும் நகைப்புக்குரியதாகவும் உள்ளது. காவலர்களின் சொல் சுருக்கமானது, ஆனால் முழுமையானது — குற்றவாளி யார், குற்றம் என்ன, அவர்களுடைய துன்பம் என்ன என்ற மூன்றும் அதில் சொல்லப்பட்டுள்ளன. ‘அனுமனால் வரம் பெற்றவர்கள்’ என்ற சொல்லால் அவர்கள் அனுமனையே மூலகாரணமாகக் கருதுகிறார்கள்; அது உண்மையே — ‘நான் தடுப்பேன்’ என்று சொன்னவன் அவனே. ததிமுகன் முதலில் தன் பணியாளர்களைத் தேற்றுகிறான், அதன்பின்தான் போருக்கு எழுகிறான் — இதுவே தலைவனின் தர்மம். அவனுடைய சொல்லில் ‘மிகவும் செருக்கேறிய’ என்ற சொல் வானரர்களின் களிவெறியையும் செருக்கையும் ஒருசேரக் குறிக்கிறது. காவலர்கள் பாறைகளையும் மரங்களையும் கற்களையும் எடுத்து வருகின்றனர், ததிமுகனோ பெரிய மரத்தை — இதுவே வானரர்களின் இயல்பான ஆயுதத் தொகுப்பு. ‘உதடுகளைக் கடித்துக்கொண்டு மிரட்டியவாறு’ என்ற வருணனையால் அவர்களுடைய சினத்தின் கடுமை தெரிகிறது; ஆனால் விரைவிலேயே அவர்கள் தோற்கவும் போகிறார்கள். ‘அனுமன் முதலியோர் எதிர்த்து ஓடினர்’ என்ற சொல்லால் அனுமன் தன் உறுதிமொழியைக் காக்கிறான்.

மரத்தோடு பாய்ந்து வந்த, பெருந்தோளும் பெருவலிமையும் வேகமும் உடைய அந்தத் ததிமுகனைச் சினமுற்ற அங்கதன் இரு கைகளாலும் பற்றிக்கொண்டான். களிவெறியால் குருடான அவன், ‘இவர் என் பெரியவர்’, அதாவது சிற்றப்பனின் தாய்மாமன், ஆகவே பாட்டனுக்கு நிகரானவர் என்று எண்ணாமல், இரக்கம் காட்டவில்லை; உடனே அவரை வேகமாகத் தரையில் நசுக்கினான். ததிமுகன் சுக்ரீவனின் தாய்மாமன்; ஆகவே அங்கதனுக்குப் பாட்டனின் இடத்தில் வைத்து மதிக்கத்தக்கவர்; ஆயினும் களிவெறியால் அங்கதன் அதை மறந்தான். யானைபோன்ற வானரனான அந்தப் பெருவீரன் கைகளும் தொடைகளும் முகமும் உடைந்து, அதாவது கைகளும் தொடைகளும் முகமும் நொறுங்கியவனாக, கலங்கி, இரத்தத்தில் நனைந்து, ஒரு கணம் மயங்கிக் கிடந்தான். பிறகு அந்த வானரர்களால் எப்படியோ விடுவிக்கப்பட்ட அந்தச் சிறந்த வானரன், தனியிடத்துக்கு வந்து, வந்துசேர்ந்த தன் பணியாளர்களிடம் சொன்னான். இந்தப் பகுதியில் களிவெறியின் விளைவு தெளிவாகிறது — முன்பு விளையாடிக்கொண்டு மட்டுமே இருந்தவர்கள் இன்று பெரியவரையும் அடிக்கின்றனர். கவி அங்கதனின் செயலை ஆதரிக்கவில்லை; ஆனால் ‘களிவெறியால் குருடான’ என்ற சொல்லால் அதன் காரணத்தைச் சுட்டுகிறார். அடுத்த சர்க்கத்தில் அங்கதனே ததிமுகனிடம் மன்னிப்புக் கேட்பான் என்பது கவனிக்கத்தக்கது. ‘நிஷ்பிபேஷ’ (நசுக்கினான்) என்ற இறந்தகால வினைவடிவம் செயலின் வேகத்தையும் முழுமையையும் சுட்டுகிறது.

இவர்கள் இருக்கட்டும்; வாருங்கள், நம் தலைவனும் அகன்ற கழுத்துடையவனுமான சுக்ரீவன் ராமனோடு இருக்கும் இடத்துக்குச் செல்வோம். அரசனான சுக்ரீவனிடம் அங்கதனின் குற்றம் முழுவதையும் கேட்கச் செய்வோம்; பொறுமையற்ற அவன் என் சொல்லைக் கேட்டு இந்த வானரர்களைக் கொல்லச் செய்வான். இந்த மதுவனம் மகாத்மாவான சுக்ரீவனுக்கு அன்பானது; தந்தை, பாட்டன் வழி வந்தது; தெய்வீகமானது; தேவர்களாலும் நெருங்க அரியது. தேனுக்கு ஆசைப்பட்ட, ஆயுள் முடிந்த இந்த வானரர்கள் அனைவரையும் அவர்களுடைய நண்பர்களோடு அவன் தண்டனையால் கொல்விப்பான். அரசனின் ஆணைக்கு எதிராக நிற்கும் இந்தத் தீயமனத்தவர்கள் கொல்லப்பட வேண்டியவர்களே; அப்போது பொறுமையின்மையால் எழுந்த என் சினம் பயனுறும். இவ்வாறு சொல்லி, பெருவலிமையுடைய ததிமுகன் வனக்காவலர்களோடு சேர்ந்து திடீரென எழும்பிச் சென்றான். கண்ணிமைக்கும் நேரத்திலேயே, காட்டில் வாழும் அவன், அறிவுடையவனும் சூரியனின் மைந்தனுமான வானரன் சுக்ரீவன் இருந்த இடத்தை அடைந்தான். ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் சுக்ரீவனையும் கண்டு அவன் வானிலிருந்து சமதளமான தரையில் இறங்கினான். எல்லாக் காவலர்களாலும் சூழப்பட்ட, காவலர்களின் தலைவனும் பெருவீரனுமான வானரன் ததிமுகன், இறங்கியபின் வாடிய முகத்துடன் தலைமேல் கைகூப்பி, விரைவில் சுக்ரீவனின் அந்தத் திருவடிகளைத் தலையால் அழுத்தி வணங்கினான். ததிமுகனின் சினம் இயல்பானது — அவன் அரச ஆணையின் காவலன்; அவனுக்கு நேர்ந்த அவமானம் அரசனுக்கு நேர்ந்த அவமானம் என்று அவன் கருதுகிறான். ‘தந்தை, பாட்டன் வழி வந்தது’ என்ற சொல்லால் வனத்தின் மரபுவழிப் பெருமை சுட்டப்படுகிறது; அதனால் குற்றத்தின் கனம் கூடுகிறது. ஆனால் அவனுடைய எதிர்பார்ப்பு தலைகீழான பயனைத் தரும் — சுக்ரீவன் இந்த முறையீட்டிலிருந்தே சீதை காணப்பட்டதை ஊகிப்பான், தண்டனையை விதிக்கமாட்டான். ‘நண்பர்களோடு’ என்ற சொல்லால் ததிமுகன் அனைவரின் அழிவையும் விரும்புகிறான்; இது அவனுடைய சினத்தின் உச்ச எல்லை. அச்சுப் பதிப்பில் ‘ச்ராவயிஷ்யாம’ (கேட்கச் செய்வோம்) என்ற தன்மைப் பன்மை வடிவம் படிக்கப்படுகிறது; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘ச்ராவயிஷ்யாமி பார்த்திவ’ (அரசே, கேட்கச் செய்வேன்) என்று உள்ளது. ததிமுகனின் செல்கையும் வானர இயல்புக்கு ஏற்றது — கண்ணிமைக்கும் நேரத்திலேயே அவன் கிஷ்கிந்தையை அடைகிறான்; அங்கே பிரஸ்ரவண மலையில் ராமனும் சுக்ரீவனும் வசிக்கின்றனர். அவன் வானிலிருந்து சமதளமான நிலப்பகுதியில் இறங்குகிறான், திடீரெனச் சுக்ரீவனின் அருகில் அன்று — இதுவே அரசவையின் மரியாதை. வாடிய முகம், தலைமேல் கூப்பிய கைகள், திருவடிகளைத் தலையால் அழுத்துதல் — இந்த மூன்றும் சரணடைதலின் இலக்கணம். ராமன், லக்ஷ்மணன் ஆகியோரின் முன்னிலையிலேயே அவன் முறையிடுவான்; அதனால் இந்த நிகழ்ச்சியின் முக்கியத்துவம் கூடுகிறது. இந்தச் சர்க்கத்தில் கதையின் இழை இவ்வாறு மாறுகிறது — தண்டனைக்காகத் தொடங்கிய சச்சரவு, சீதை காணப்பட்டதை அறிவிப்பதற்கான கருவியாகப்போகிறது. ஆகவே ததிமுகனுக்கு நேர்ந்த அவமானமும் ராமனின் பணிக்குச் சேவையாகப் பயன்படுகிறது. ததிமுகனின் சொல்லில் ‘கொல்லப்பட வேண்டியவர்கள்’, ‘கொல்விப்பான்’, ‘ஆயுள் முடிந்த’ என்ற சொற்கள் மீண்டும் மீண்டும் வருகின்றன; அதனால் காயமுற்ற அவனுடைய மனத்தின் கொந்தளிப்பு வெளிப்படுகிறது. சுக்ரீவன் பொறுமையற்றவன் என்று அவன் நினைவுகூர்கிறான் — முன்பு வாலியோடு பகைமையின்போது சுக்ரீவனின் சினம் அனைவருக்கும் தெரிந்ததே. ஆனால் இந்த நிகழ்ச்சி சுக்ரீவனுக்கு இனியதாகவே இருக்கும் என்று வாசகன் அறிவான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे द्विषष्टितमः सर्गः॥ ६२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க