॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 61

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

மதுவனத்தில் நுழைதலும் வானரர்கள் தேன் அருந்துதலும்

மகேந்திரத்திலிருந்து எழும்புதல், மதுவனத்தின் வருணனை, அங்கதனின் அனுமதி, வானரர்களின் களிவெறிக் கூத்து, ததிமுகன் தடுத்தலும் தோற்கடிக்கப்படுதலும்

ஜாம்பவானின் சொல்லை அங்கதன் முதலிய வீரர்களும் பெருவானரனான அனுமனும் ஏற்றுக்கொண்டனர். முந்தைய சர்க்கத்தில் அங்கதன் இலங்கைக்குச் சென்று தானே சீதையை அழைத்து வர விரும்பினான்; ஜாம்பவானோ ‘ராமனின் எண்ணம் எப்படியோ அப்படியே பணியின் நிறைவைக் காண்’ என்று அவனைத் தடுத்தான்; அந்தச் சொல்லை அனைவரும் ஏற்றனர். பிறகு வாயுமைந்தனை முன்னிறுத்தி, மகிழ்ச்சியுடைய வானரர்களில் சிறந்தோர் அனைவரும் மகேந்திர மலையின் உச்சியிலிருந்து எழும்பிப் பாய்ந்தனர். மேரு, மந்தர மலைகள் போன்றவர்களும், மதங்கொண்ட பெரிய யானைகள் போன்றவர்களும், பேருடலும் பெருவலிமையும் உடையவர்களுமான அவர்கள் வானத்தையே மறைப்பதுபோலச் சென்றனர். உயிர்க்கூட்டங்களால் போற்றப்படும், தன்னடக்கமுடைய, பெரும் வேகமுடைய அனுமனை அவர்கள் இமைக்காத பார்வைகளால் சுமந்து செல்வதுபோல் இருந்தனர் — இந்த உவமையால் அவர்களுடைய நன்றியும் மதிப்பும் வெளிப்படுகின்றன. ராகவனின் நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதையும் உயர்ந்த புகழையும் மனத்தில் கொண்டு, நோக்கம் கைகூடியவர்களாக, பணியின் வெற்றியால் அவர்கள் உயர்ந்து நின்றனர். அனைவரும் ராமனுக்கு இனிய செய்தியைச் சொல்ல ஆவலாக இருந்தனர், அனைவரும் போரை வரவேற்றனர், அனைவரும் ராவணனைப் பழிதீர்ப்பதில் உறுதியான நோக்கமுடைய மனவலிமையாளர்களாக இருந்தனர். ‘அனைவரும்’ என்ற சொல்லை மூன்று முறை திரும்பச் சொல்வதால், இந்த மகிழ்ச்சியில் எந்த வானரனும் விலகியிருக்கவில்லை என்று கவி காட்டுகிறார். முன்பு இதே வானரர்கள் உண்ணாநோன்பிருந்து உயிர்விடத் தயாராக இருந்தனர்; இன்று பணியின் வெற்றியால் அவர்களுடைய மனங்கள் முற்றிலும் மாறிவிட்டன. இந்தச் சர்க்கத்தின் களிவெறிக் கூத்தின் வேரும் இங்கேயே தெரிகிறது — நீண்ட அச்சத்துக்குப் பின் கிடைத்த மகிழ்ச்சி திடீரெனப் பொங்கி வழிகிறது. மகேந்திரம் கடலின் வடக்குக் கரையில் உள்ள மலை; அங்கிருந்தே அனுமன் இலங்கையை நோக்கி எழும்பினான், அங்கேயே திரும்பி வந்தான். இன்று கூட்டம் முழுவதும் அங்கிருந்தே வடதிசை நோக்கிக் கிஷ்கிந்தையைக் குறிக்கொண்டு புறப்பட்டது. அவர்களுடைய நடையும் யானைகளின் மதநடைபோலச் சொல்லப்படுகிறது; அதனால் அவர்களுடைய வலிமையும் பெருமையும் சுட்டப்படுகின்றன. உயிர்களால் அனுமன் போற்றப்படுவது, அவனுடைய வீரம் வானரர்களால் மட்டுமன்றித் தேவர், கந்தர்வர் முதலியோராலும் புகழப்படுகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.

வானில் தாவிச் சென்ற அந்தக் காட்டுவாசிகள், நந்தனவனத்தைப் போன்ற, நூறாயிரக்கணக்கான மரங்கள் நிறைந்த ஒரு வனத்தை அடைந்தனர். மதுவனம் என்ற அந்த வனம் சுக்ரீவனால் காக்கப்பட்டது; எல்லா உயிர்களாலும் நெருங்க முடியாதது; எல்லா உயிர்களின் மனத்தையும் கவர்வது. ததிமுகன் என்ற பெருவீர வானரன் அந்த வனத்தை எப்போதும் காத்துவந்தான் — அவன் வானரர்தலைவனான மகாத்மா சுக்ரீவனின் தாய்மாமன். ஆகவே வனத்தின் உரிமையாளன் அரசன், அதன் காவலன் அரசனின் தாய்மாமன் — இது பின்னர் வரும் சச்சரவின் கனத்தைச் சுட்டுகிறது. வானரவேந்தனின் மனத்துக்கு இனிய அந்தப் பெரிய வனத்தை அடைந்தபோது அந்த வானரர்கள் மிகுந்த ஆவேசமுடையவர்களாயினர், அதாவது தேன் அருந்துவதற்கு மிகவும் ஏங்கினர். பிறகு மகிழ்ந்த, தேன்நிறப் பழுப்புடைய அந்த வானரர்கள் பெரிய மதுவனத்தைக் கண்டு இளவரசன் அங்கதனிடம் தேனைக் கேட்டனர். இளவரசன் அங்கதனும் ஜாம்பவான் முதலிய முதிய வானரர்களின் இசைவைப் பெற்று, அவர்களுக்குத் தேன் உண்ண விடுப்பு, அதாவது அனுமதி, அளித்தான். இங்கே அங்கதனின் பணிவு கவனிக்கத்தக்கது — இளவரசனாக இருந்தும் முதியோரின் இசைவின்றி அவன் எதையும் செய்வதில்லை. வானரர்களின் வேண்டுகோளும் மரியாதையுடன் செய்யப்பட்டது, வலுக்கட்டாயமாக அன்று. ஆனால் அரசனின் வனத்துக்கு இளவரசன் அனுமதி அளிக்கிறான் என்பதால் அதிகாரம் பற்றிய கேள்வி எழுகிறது; அதுவே பின்னர் ததிமுகனின் சினத்துக்குக் காரணமாகும். ‘மதுவனம்’ என்ற வனத்தின் பெயரே அதன் தனிச்சிறப்பைச் சுட்டுகிறது — அங்கே தேனீக்களும் தேனும் மிகுதியாக உள்ளன. மதுவனம் வெறும் தோட்டம் அன்று, அரச சொத்து — பின்னர் ததிமுகன் சொல்வதுபோல அது சுக்ரீவனின் தந்தை, பாட்டன் வழி வந்த வனம். ஆகவே அதைப் பயன்படுத்த அரசனின் அனுமதி தேவை. வானரர்களோ பணியின் வெற்றியால் உற்சாகமடைந்து, இளவரசனின் அனுமதியே போதும் என்று கருதுகிறார்கள். வனம் காக்கப்பட்டது என்பதைக் கவி இங்கே முன்பே இருமுறை சொல்கிறார்; அதனால் வாசகன் வரவிருக்கும் சச்சரவை எதிர்நோக்குகிறான். நீண்ட உண்ணாநோன்புக்கும் உழைப்புக்கும் பின் வானரர்களின் பசியும் இயல்பானதே.

அறிவுடைய வாலிமைந்தனான இளவரசனால் அனுமதிக்கப்பட்ட அந்த வானரர்கள் தேனீக்கள் மொய்க்கும் மரங்களை அடைந்தனர், அதாவது அவற்றின்மீது ஏறினர். நறுமணமுடைய கிழங்குகளையும் கனிகளையும் உண்டு அவர்கள் அனைவரும் பெரும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர், களிவெறியால் மிகுந்த ஆவேசமும் கொண்டனர். அனுமதி பெற்று மிக மகிழ்ந்த காட்டுவாசிகள் களிப்புடன் அங்குமிங்கும் நடனமாடினர். இதற்குமேல் கவி நீண்ட விருத்தங்களால் அவர்களுடைய களிவெறிக் கூத்தை வருணிக்கிறார். சிலர் பாடுகின்றனர், சிலர் சிரிக்கின்றனர், சிலர் ஆடுகின்றனர், சிலர் வணங்குகின்றனர்; சிலர் விழுகின்றனர், சிலர் உலவுகின்றனர், சிலர் தாவுகின்றனர், சிலர் உளறுகின்றனர். சிலர் ஒருவரையொருவர் சாய்ந்துகொள்கின்றனர், சிலர் ஒருவரோடொருவர் மிகையாகப் பேசுகின்றனர், அதாவது வாக்குவாதம் செய்கின்றனர்; சிலர் மரத்திலிருந்து மரத்துக்கு ஓடுகின்றனர், சிலர் மலையுச்சியிலிருந்து தரையில் விழுகின்றனர். பொங்கிய வேகமுடைய சிலர் தரையிலிருந்து பெரிய மரங்களின் உச்சிகளுக்குப் பாய்கின்றனர். பாடுபவனை இன்னொருவன் சிரித்தவாறு அணுகுகிறான், சிரிப்பவனை இன்னொருவன் அழுதவாறு அணுகுகிறான், குத்துபவனை இன்னொருவன் கூச்சலிட்டவாறு அணுகுகிறான் — இவ்வாறு அந்த வானரப்படை குழம்பிக் கிடந்தது. அங்கே மதிமயங்காதவன் எவனும் இல்லை, செருக்கில்லாதவன் எவனும் இல்லை. ‘சிலர்’ என்ற சொல்லை மீண்டும் மீண்டும் சொல்வதால் கவி காட்சியின் பல்வடிவத்தையும் சஞ்சலத்தையும் சித்திரிக்கிறார். எதிரெதிர் உணர்வுகளின் இணைகள் — பாடுபவனிடம் சிரிப்பவன், சிரிப்பவனிடம் அழுபவன் — களிவெறியின் பொருத்தமின்மையைக் காட்டுகின்றன. இந்த வருணனை நகைச்சுவை முதன்மையானது; ஆனால் அதன் பின்னணியில் நீண்ட உழைப்பும் கவலையும் முடிவுக்கு வந்ததும் உணரப்படுகிறது. இந்தப் பகுதியில் மூலத்தில் உபஜாதி விருத்தங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன; அவற்றின் லயம் விரைவானது; அதனால் வானரர்களின் சஞ்சலம் காதுக்கும் கேட்கிறது. வானர இயல்பின் இந்தச் சித்திரம் உலக அனுபவத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டது — மதுவுண்டு மயங்கிய மனிதர்களின் நடத்தையும் அத்தகையதே. கவி கண்டிக்கவில்லை, மகிழ்ச்சியுடன் சித்திரிக்கிறார் மட்டுமே; இது ராமனின் பணி வெற்றியடைந்ததன் கொண்டாட்டம். ‘களிவெறியால் மிகுந்த ஆவேசமுடையவர்கள்’ என்ற சொல் இங்கே மீண்டும் மீண்டும் நினைவுகூரப்படுகிறது.

பிறகு உண்ணப்பட்டுக்கொண்டிருந்த அந்த வனத்தையும், இலைகளும் மலர்களும் சிதைக்கப்பட்ட மரங்களையும் கண்டு, ததிவக்த்ரன் என்ற வானரன் சினத்துடன் அந்த வானரர்களைத் தடுத்தான். ததிவக்த்ரன் என்பது ததிமுகனின் மற்றொரு பெயரே. வனத்தின் காவலனும், முதிய வானர வீரனும், கடும் தேஜஸுடையவனுமான அவன், பெருகிய களிவெறியுடைய அவர்களால் மிரட்டப்பட்டும், வானரர்களிடமிருந்து வனத்தைக் காப்பதில் மீண்டும் மனம் வைத்தான். அச்சமின்றிச் சிலரிடம் கடுஞ்சொல் சொன்னான், மற்றவர்களைத் தயக்கமின்றி உள்ளங்கையால் அறைந்தான், சிலரோடு நெருங்கிச் சச்சரவிட்டான், சிலரையோ இன்சொல்லால் அணுகினான். இவ்வாறு அவன் நான்கு உபாயங்களால் — சொல், தண்டனை, சச்சரவு, இன்சொல் — அவர்களைத் தடுக்க முயன்றான். ஆனால் களிவெறியால் தடுக்கமுடியாத வேகமுடைய அவர்களால் அவனே வலுக்கட்டாயமாகத் தடுக்கப்பட்டான்; தாக்குவதில் அச்சத்தைக் கைவிட்ட அவர்களால், குற்றத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், அவன் இழுத்தலைக்கழிக்கப்பட்டான். களிவெறியால் அந்த வானரர்கள் அந்த வானரனை நகங்களால் கீறியும், பற்களால் கடித்தும், உள்ளங்கைகளாலும் கால்களாலும் அடித்து முடித்தும், அதாவது அரைச்சாவாக்கியும், பெரிய வனம் முழுவதையும் வெறுமையாக்கினர் — வனத்தில் அனுபவிக்கத்தக்கது எதுவும் எஞ்சவில்லை. அரசனின் தாய்மாமனுக்கு நேர்ந்த இத்தகைய அவமானமே அடுத்த சர்க்கத்தின் கதையின் விதை. ‘குற்றத்தைப் பொருட்படுத்தாமல்’ என்ற சொல்லால், களிவெறியால் அவர்களுடைய விவேகம் அழிந்தது, அரசனுக்கு எதிரான குற்றத்தைப் பற்றிய அச்சமும் மறந்துபோனது என்று கவி சுட்டுகிறார். ததிமுகன் முதியவன், தனியன்; பல வலியவர்களோடும் அவன் போராடுவதால் அவனுடைய கடமைப்பற்று போற்றத்தக்கது. ஆனால் அவனுடைய தோல்வியும் தவிர்க்கமுடியாதது. கவி வானரர்களின் களிவெறியைப் புகழவில்லை; ஆனால் அவர்களுடைய மகிழ்ச்சியின் காரணத்தையும் மறக்கவில்லை. அடுத்த சர்க்கத்தில் இந்தச் சச்சரவு அனுமன், அங்கதன் ஆகியோரின் அனுமதியிலிருந்து தொடங்கிச் சுக்ரீவனின் அருகே வரை செல்லும்; அங்கே சுக்ரீவன் இதிலிருந்தே பணியின் வெற்றியை ஊகிப்பான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे एकषष्टितमः सर्गः॥ ६१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க