॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 52

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

தூதனைக் கொல்வதை விபீஷணன் தடுத்தல்

ராவணனின் வதக் கட்டளை, விபீஷணனின் உடன்படாமை, ‘தூதன் கொல்லத்தகாதவன்’, ராவணனின் எதிர்மொழி, தூதனுக்குரிய தண்டனைகள், தூதனைக் கொல்வதன் கேடு, படையை அனுப்பும்படியான ஆலோசனை, ராவணன் ஏற்றுக்கொள்ளுதல்

மகாத்மாவான வானரர்களின் முடிமணி அனுமனின் சொல்லைக் கேட்டு, சினத்தால் தன்னிலை இழந்த ராவணன் பணியாளர்களுக்கு ஆணையிட்டான் — இவனைக் கொல்லுங்கள். தீயமனமுடைய ராவணனால் வதம் ஆணையிடப்பட்டபோது, அங்கே இருந்த விபீஷணன் அந்த ஆணையை ஏற்கவில்லை; ஏனெனில் அனுமன் தான் சுக்ரீவனுடையதும் ராமனுடையதுமான தூதன் என்று முன்பே தெரிவித்திருந்தான். ஒருபுறம் ராக்ஷசர்தலைவன் சினங்கொண்டிருக்கிறான், மறுபுறம் தூதனைக் கொல்வது என்ற முறையற்ற செயல் எதிர்நிற்கிறது — இவ்விரண்டையும் அறிந்து, செய்ய வேண்டியதில் நிலைகொண்ட விபீஷணன் முறையான கடமையைச் சிந்தித்தான். பிறகு முடிவு உறுதியான, சொல்வன்மையுடைய அவன், பகைவரை வென்ற, மதிக்கத்தக்க மூத்த உடன்பிறப்பிடம் இன்சொல்லால் மிகவும் நன்மை தரும் சொல்லைச் சொன்னான். விபீஷணன் அவைக்குள் முதன்முறையாக இங்கே நுழைகிறான்; அவன் சினங்கொள்ளவில்லை, இன்சொல்லாலேயே பேசுகிறான். ‘பகைவரை வென்ற மூத்தோன்’ என்ற சொல்லால் அவன் ராவணனின் பெருமையைக் காக்கிறான் — மூத்தவன் மதிக்கத்தக்கவனே. இதுவே நீதியறிந்தவனின் இலக்கணம் — சினங்கொண்ட அரசனை முதலில் அமைதிப்படுத்தி, பிறகு நன்மையைச் சொல்ல வேண்டும். விபீஷணன் அனுமனின் பக்கம் சாயவில்லை, அரசறத்தின் பக்கமே நிற்கிறான். ஆகவே அவனுடைய சொல் நடுநிலையானது, நம்பத்தக்கது.

ராக்ஷசேந்திரனே, பொறுத்துக்கொள், சினத்தை விடு, அருள்செய், என் இந்தச் சொல்லைக் கேள். உயர்வு தாழ்வை அறிந்த நல்லோரான சிறந்த மன்னர்கள் தூதனைக் கொல்வதில்லை. வீர அரசே, இந்த வானரனைக் கொல்வது அறத்துக்கு முரணானது, உலக நடைமுறையிலும் பழிக்கப்படுவது, உனக்கும் தகாதது. நீ அறமறிந்தவன், செய்ந்நன்றி அறிந்தவன், அரசறங்களில் வல்லவன், உயிர்களின் உயர்வு தாழ்வை அறிந்தவன், மெய்ப்பொருளை அறிந்தவன். உன்னைப் போன்ற விவேகிகளும் சினத்துக்கு ஆட்பட்டால், நூலறிவு வெறும் உழைப்பாகவே போய்விடும். ஆகவே பகைவரை அழிப்பவனே, அணுக முடியாதவனே, ராக்ஷசேந்திரனே, அருள்செய்; தகுந்தது தகாதது என்று முடிவுசெய்து, தூதனுக்குத் தகுந்த தண்டனை விதிக்கப்படட்டும். ஐந்தாம் சுலோகம் நீண்ட யாப்பில் அமைந்தது — வேண்டுகோளின் தொடக்கம் கம்பீரமான குரலில். விபீஷணன் ராவணனின் பண்புகளைப் புகழ்ந்து அவனை நாணச் செய்கிறான் — இத்தகைய ஞானி எப்படிச் சினத்துக்கு அடிமையாவான்? அவன் வதத்தைத் தடுக்கிறான், தண்டனையை அல்ல — ‘தூதனுக்குரிய தண்டனை விதிக்கப்படட்டும்’ என்பது நடுவழி. இவ்வாறு ராவணனின் மானமும் காக்கப்படுகிறது, அறமும் காக்கப்படுகிறது. ‘நூலறிவு வெறும் உழைப்பே’ என்ற சொல் கூர்மையானது — சினத்தோடு நடந்தால் அறிவு பயனற்றது. ஆறாம் சுலோகத்தில் மூன்று காரணங்கள் — அறத்துக்கு முரண், உலகப் பழி, அரசனுக்குத் தகாமை; ஏழாம் சுலோகத்தில் ராவணனின் ஆறு பண்புகள் நினைவூட்டப்படுகின்றன. ஒன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘பகைவரை அழிப்பவனே’, ‘அணுக முடியாதவனே’ என்ற விளிகளால் விபீஷணன் மீண்டும் அரசனின் மனத்தை மகிழ்விக்கிறான். இவ்வாறு புகழ்ச்சி, வாதம், வேண்டுகோள் வரிசையாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன; சினங்கொண்டவனும் கேட்கும்படி.

விபீஷணனின் சொல்லைக் கேட்டு, ராக்ஷசர்தலைவன் ராவணன் பெருஞ்சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு மறுமொழி சொன்னான்: பகைவரை அழிப்பவனே, பாவிகளைக் கொல்வதில் பாவம் இல்லை; ஆகவே பாவம் செய்த இந்த வானரனைக் கொல்வேன். இவன் வனத்தை அழித்து ராக்ஷசர்களைக் கொன்று பாவம் செய்திருக்கிறான். அதர்மத்தை வேராகக் கொண்ட, பல குற்றங்கள் நிறைந்த, இழிந்தோர் கைக்கொள்ளும் அந்த ராவணனின் சொல்லைக் கேட்டு, அறிவாளிகளில் சிறந்த விபீஷணன் மெய்ப்பொருளின் உண்மை நிறைந்த சொல்லைச் சொன்னான்: இலங்கைவேந்தனே, ராக்ஷசேந்திரனே, அருள்செய்; அறம், பொருள் ஆகியவற்றின் உண்மை நிறைந்த என் சொல்லைக் கேள். அரசே, தூதர்கள் கொல்லத்தகாதவர்கள் என்று நல்லோர் எல்லாக் காலங்களிலும் எங்கும் சொல்கின்றனர். ராவணனின் வாதம் சிறியது — பாவியைக் கொல்லலாம் என்பது பொது விதி; ஆனால் தூதனைப் பொறுத்தவரை சிறப்பு விதியே வலியது. விபீஷணன் அந்தச் சிறப்பு விதியைக் காட்டுகிறான். பன்னிரண்டு, பதின்மூன்றாம் சுலோகங்கள் நீண்ட யாப்பில் அமைந்தவை; அவற்றில் விபீஷணனின் சொல்லின் பெருமை வெளிப்படுகிறது. விபீஷணன் ராவணனின் சொல்லை ‘அதர்மத்தை வேராகக் கொண்டது’, ‘இழிந்தோர் கைக்கொள்வது’ என்று மனத்துக்குள் பழிக்கிறான்; ஆனால் வாயால் மீண்டும் ‘அருள்செய்’ என்றே சொல்கிறான் — இது அவனுடைய தன்னடக்கத்துக்குச் சான்று. ‘ஸமயேஷு’ (எல்லாக் காலங்களிலும் / மரபுகளிலும்) என்ற சொல், தூதர்கள் கொல்லத்தகாதவர்கள் என்பது எல்லா யுகங்களிலும் எல்லா நாடுகளிலும் ஏற்கப்பட்ட நிலையான மரபு என்பதைக் குறிக்கிறது.

ஐயமின்றி இவன் வலிமை பெற்ற பகைவன்; இவனால் அளவற்ற தீங்கு செய்யப்பட்டுள்ளது; இருந்தும் நல்லோர் தூதனைக் கொல்வதைச் சொல்லவில்லை — தூதனுக்குப் பல வேறு தண்டனைகள் காணப்படுகின்றன. அங்கங்களை உருக்குலைத்தல், சாட்டையால் அடித்தல், தலையை மொட்டையடித்தல், அடையாளக் குறி பொறித்தல் — இவை தூதனுக்குரிய தண்டனைகள் என்று சொல்கின்றனர்; தூதனைக் கொல்வதை நாம் கேள்விப்பட்டதில்லை. அறத்திலும் பொருளிலும் பயிற்சியால் பண்பட்ட அறிவுடைய, உயர்வு தாழ்வை ஆராய்ந்து முடிவு உறுதியான உன்னைப் போன்ற அரசன் எப்படிச் சினத்துக்கு வசப்பட்டு நிற்பான்? மனவலிமையுடையோர் சினங்கொள்வதில்லை. அறத்தை விளக்குவதிலோ, உலக நடைமுறையிலோ, நூலறிவைக் கைக்கொள்வதிலோ உனக்கு நிகரானவன் எவனும் இல்லை; தேவர்கள், அசுரர்கள் அனைவரிலும் நீயே சிறந்தவன். வீரமும் ஊக்கமும் மனவலிமையும் உடைய தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும்கூட வெல்ல அரியவனும் அளவிட முடியாதவனுமான உன்னால், தேவேந்திரனின் கூட்டங்களும் மனித அரசர்களும் போர்களில் பலமுறை வெல்லப்பட்டுள்ளனர். தேவர்களுக்கும் தைத்தியர்களுக்கும் பகைவனும், வீரனும், மாவீரனும், தோல்வியறியாதவனுமான உனக்கு முன்பு மனத்தாலும் தீங்கு நினைத்த வீரர்கள் அக்கணமே உயிரை இழந்தனர். இங்கே விபீஷணன் தண்டனைகளின் பட்டியலைத் தருகிறான்; அதனால் ராவணன் தண்டனை வழங்கவும் முடியும், அறமும் முறியாது. ராவணனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் புகழ்ச்சி — அவன் சினத்திலிருந்து தன்மானத்தை நோக்கி இட்டுச் செல்லப்படுகிறான்; ஏனெனில் தன்மானமுடைய அரசன் ஓர் அற்பத் தூதனைக் கொன்று தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளமாட்டான். ஆறு சுலோகங்களும் நீண்ட யாப்புகளில் அமைந்தவை. பதினான்காம் சுலோகத்தில் விபீஷணன் பகைவனின் குற்றத்தை மறைக்கவில்லை — அனுமன் பெரிய பகைவன் என்று ஒப்புக்கொள்கிறான்; இருந்தும் விதி விதியே. பதினைந்தாம் சுலோகத்தில் நான்கு தண்டனைகள் — உருக்குலைத்தல், சாட்டையடி, மொட்டையடித்தல், குறிபொறித்தல்; இவற்றில் ஒன்றே அடுத்த சர்க்கத்தில் வாலை எரிப்பதன் வடிவில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. பதினெட்டு, பத்தொன்பதாம் சுலோகங்களில் ராவணனின் முந்தைய வெற்றிகள் நினைவூட்டப்படுகின்றன.

இந்த வானரனைக் கொல்வதில் நான் எந்த நன்மையையும் காணவில்லை; இந்த வானரனை யார் அனுப்பினார்களோ, அவர்கள்மீதே இந்தத் தண்டனை விழட்டும். இவன் நல்லவனோ தீயவனோ, பிறரால் அனுப்பப்பட்டவன்; பிறருக்காகப் பேசும், பிறருக்குக் கட்டுப்பட்ட தூதன் வதத்துக்குத் தகுந்தவன் அல்லன். மேலும் அரசே, இவன் கொல்லப்பட்டால் பெருங்கடலின் மறுகரைக்குச் சென்று மீண்டும் இங்கே வரக்கூடிய வேறொரு வான்வழிச் செல்வோனை நான் காணவில்லை — அப்போது பகைவர்களின் நடவடிக்கைகள் நமக்குத் தெரியாமல் போகும். ஆகவே பகைவரின் நகரை வெல்பவனே, இவனைக் கொல்ல முயல வேண்டாம்; நீ இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களின்மேல் முயற்சியைச் செலுத்தத் தகுந்தவன். போரை விரும்புபவனே, இவன் அழிந்தால், உனக்கு எதிரான, சுதந்திரமான அந்த இரு அரசமைந்தர்களையும் போருக்குத் தூண்டக்கூடிய வேறொரு உயிரை நான் காணவில்லை. விபீஷணனின் வாதம் இங்கே நீதியை முதன்மையாகக் கொண்டது — தூதன் பிறருக்குக் கட்டுப்பட்டவன், அவனுடைய சொல் தலைவனுடையது; ஆகவே குற்றம் தலைவனுடையது. தூதனைக் கொல்வதால் செய்திப் போக்குவரத்தும் அழியும். இருபத்துநான்காம் சுலோகத்தில் அவன் ராவணனின் போர்விருப்பத்தையே உபாயமாக்குகிறான் — போர் வேண்டுமென்றால் தூதன் உயிரோடிருக்கட்டும், அப்போதுதான் பகைவர்கள் வருவார்கள். இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் ஒரு நடைமுறை வாதம் — தூதன் கொல்லப்பட்டால் பகைவர்கள் நம்மைப் பற்றிய செய்தியை அறியமாட்டார்கள், போருக்கும் வரமாட்டார்கள். இவ்வாறு விபீஷணன் அறம், நீதி ஆகிய இரு பார்வைகளிலிருந்தும் பேசுகிறான்.

மனத்தை மகிழ்விப்பவனே, வீரமும் ஊக்கமும் மனவலிமையும் உடைய தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும்கூட வெல்ல அரியவனான நீ, ராக்ஷசர்களின் போர் ஊக்கத்தை அழித்துவிடக் கூடாது. நலம் விரும்புபவர்களும், வீரர்களும், கவனமுடையவர்களும், உயர்ந்த பண்புடைய குலங்களில் பிறந்தவர்களும், மனவலிமையுடையவர்களும், படைக்கலன் ஏந்துவோரில் சிறந்தவர்களும், சினத்தால் புகழ்பெற்றவர்களும், நன்கு பேணப்பட்டவர்களுமான வீரர்கள் உள்ளனர். உன் படையின் ஒரு பகுதியோடு, உன் ஆணையை நிறைவேற்றுபவர்களில் சிலர் இன்றே செல்லட்டும்; அந்த மூடர்களான இரு அரசமைந்தர்களையும் பிடித்து, பகைவர்களிடையே உன் ஆற்றலை நிலைநாட்டுவதற்காக. தம்பி விபீஷணனின் இந்தச் சிறந்த, விரும்பத்தக்க சொல்லை, இரவில் திரிவோரின் தலைவனும், தேவலோகத்தின் பகைவனும், பெருவலிமையுடையவனும், ராக்ஷசராஜர்களில் முதல்வனுமானவன் அறிவால் ஏற்றுக்கொண்டான். விபீஷணனின் இறுதி ஆலோசனை சாமர்த்தியமானது — தூதனை விடுவி, படையை அனுப்பு. இங்கே ‘மூடர்கள்’ என்ற சொல் ராவணனின் மனத்தை மகிழ்விப்பதற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. இறுதியில் ராவணன் வதத்திலிருந்து விலகுகிறான்; ஆனால் அடுத்த சர்க்கத்தில் வேறொரு தண்டனையைச் சிந்திப்பான் — வாலைக் கொளுத்துதல். இருபத்தாறாம் சுலோகத்தில் வீரர்களின் பண்புகள் கணக்கிடப்படுகின்றன — அவர்கள் நலம் விரும்புபவர்கள், வீரர்கள், கவனமுடையவர்கள், உயர்குடியினர், மனவலிமையுடையவர்கள், படைக்கலத் தேர்ச்சியுடையவர்கள், நன்கு பேணப்பட்டவர்கள்; அவர்களாலேயே ராமலக்ஷ்மணர் பிடிக்கப்பட வேண்டும் என்பது விபீஷணனின் யோசனை. இருபத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் ராவணன் ‘அறிவால்’ ஏற்றுக்கொண்டான் — சினம் தணிந்தது, அறிவு விழித்தது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे द्विपञ्चाशः सर्गः॥ ५२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க