॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 51

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

அனுமன் ராவணனுக்குச் சொன்ன நல்லுரை

சுக்ரீவனின் செய்தி, ராமனின் வரலாறு, சீதையைத் தேடுதல், அறவுரை, ‘ஜானகி திருப்பித் தரப்படட்டும்’, ராமன் வெல்லப்பட முடியாதவர், சீதை காளராத்திரி, ராவணனின் வதக் கட்டளை

பெருவலிமையுடைய பத்துமுகனை உற்றுநோக்கி, மனவலிமையுடைய, வானரர்களில் சிறந்த அனுமன் அமைதியான மனநிலையோடு, பதற்றமின்றிப் பொருள்நிறைந்த சொல்லைச் சொன்னான்: ராக்ஷசராஜனே, சுக்ரீவனின் செய்தியைக் கொண்டு நான் இங்கே உன் அருகே வந்திருக்கிறேன். வானரராஜன் சுக்ரீவன் உனக்கு உடன்பிறந்தவன் போன்றவன்; ஆகவே அவன் உன் நலத்தை விசாரித்தான். இப்போது மகாத்மாவான உன் உடன்பிறப்பு சுக்ரீவனின் ஆணையைக் கேள் — அந்தச் சொல் அறமும் பொருளும் கொண்டது, இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் நன்மை தருவது. அனுமன் செய்தியை ராமனின் பெயரால் அல்லாமல் சுக்ரீவனின் பெயரால் தொடங்குகிறான்; ஓர் அரசன் இன்னோர் அரசனிடம் உடன்பிறப்பு உணர்வோடு பேசுவது அரசியல் நெறியின் மரபு. முதலில் நலம் விசாரித்தல், பிறகு அறிவுரை — இது தூதனின் நாகரிகமான முறை. ராவணன் சினத்தில் ஆழ்ந்திருந்தும், அவன் கேட்கும்படி அனுமன் இனிமையாகப் பேசுகிறான். ‘உடன்பிறந்தவன்’ என்ற விளியால் சுக்ரீவன் ராவணனோடு நட்பையும் குறிப்பிடுகிறான்.

தேர்களும் யானைகளும் குதிரைகளும் நிறைந்த செழிப்புடைய தசரதன் என்ற அரசன் இருந்தார்; அவர் தந்தையைப் போல உலகுக்கு உறவினர், இந்திரனுக்கு நிகரான ஒளியுடையவர். அவருடைய மூத்த, மிக அன்புக்குரிய, நீண்ட கைகளுடைய, தலைமைக்குரிய மகன் தந்தையின் ஆணைப்படி அரசைவிட்டு வெளியேறித் தண்டகவனத்துக்குள் நுழைந்தார் — உடன்பிறந்தவன் லக்ஷ்மணனோடும் மனைவி சீதையோடும். ராமன் என்ற பெயருடைய அந்தப் பேரொளியாளர் அறவழியைப் பற்றியவர். அவருடைய மனைவி சீதை, விதேக நாட்டு அரசரான மகாத்மா ஜனகரின் மகள், ஜனஸ்தானத்தில் வழிதவறிக் காணாமல் போனாள். அந்தத் தேவியைத் தேடிய அந்த அரசமைந்தர் தம்பியோடு ரிஷ்யமூக மலையை அடைந்து சுக்ரீவனோடு சேர்ந்தார். சுக்ரீவன் சீதையைத் தேடித் தருவதாக உறுதியளித்தான்; ராமனும் சுக்ரீவனுக்கு வானர அரசைத் தருவதாக உறுதியளித்தார். பிறகு அரசமைந்தர் ராமன் போரில் வாலியைக் கொன்று சுக்ரீவனை அரசில் அமர்த்தினார்; இப்போது சுக்ரீவன் வானரர்களுக்கும் கரடிகளுக்கும் கூட்டத்தலைவன். உனக்கு முன்பே அறிமுகமான வானரர்களில் காளை போன்ற வாலியும் போரில் ராமனால் ஒரே அம்பால் கொல்லப்பட்டான். இந்த வரலாறு சுருக்கமானது, ஆனால் சாரம் நிறைந்தது. அனுமன் ராமனின் குலம், அறம், வீரம் ஆகியவற்றை வரிசையாக வெளிப்படுத்துகிறான். வாலியின் வதத்தைக் குறிப்பிடுவது சிறப்பாகப் பொருள் நிறைந்தது — ராவணன் வாலியின் வலிமையைத் தானே அனுபவித்தவன்; ஆகவே ‘ஒரே அம்பால்’ என்ற சொல் அவனுடைய இதயத்தில் அச்சத்தை உண்டாக்கும். உறுதிமொழிகளின் பரஸ்பரத் தன்மையும் குறிப்பிடப்படுகிறது — ராமன் சுக்ரீவனின் பணியைச் செய்தார், இப்போது சுக்ரீவன் ராமனின் பணியைச் செய்கிறான். தசரதரின் வருணனையில் ‘தந்தையைப் போல உலகுக்கு உறவினர்’ என்ற சொல் ராமனின் குலத்தின் அறப்பற்றைக் காட்டுகிறது — அத்தகைய அரசரின் மகன் அதர்மத்தைப் பொறுக்கமாட்டார். ‘தந்தையின் ஆணைப்படி’ என்ற சொல் ராமனின் தந்தைப்பற்றைக் குறிக்கிறது; அரசைத் துறந்ததும் அவர் அறத்துக்காகவே செய்தார். சீதையின் அறிமுகமும் தந்தையின் பெயரால் — ‘ஜனகரின் மகள்’ — தரப்படுகிறது; அதனால் அவளுடைய உயர்குலம் தெளிவாகிறது. ‘வழிதவறிக் காணாமல் போனாள்’ என்பது மென்மையான சொல் — அனுமன் ‘கவரப்பட்டாள்’ என்று சொல்லவில்லை; ஆனால் அவள் யாரால் கவரப்பட்டாள் என்று ராவணனே அறிவான். இவ்வாறு இந்த வரலாறு மறைமுகமாகவே ராவணனின் குற்றத்தை அவன் முன்னே வைக்கிறது. ராவணனுக்கு மிகுந்த அச்சம் தருவது என்பதால் வாலியின் நிகழ்வு இறுதியில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கே ராமனின் வரலாறு முதன்முறையாக விரிவாக ராவணனின் செவிகளில் நுழைகிறது.

வாய்மையான உறுதிமொழியுடைய வானரவேந்தன் சுக்ரீவன் சீதையைத் தேடுவதில் முனைப்போடு எல்லாத் திசைகளுக்கும் வானரர்களை அனுப்பினான். நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் லட்சக்கணக்கிலும் வானரர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும், கீழே பாதாளத்திலும், மேலே வானிலும் சீதையைத் தேடுகின்றனர். சிலர் வினதையின் மைந்தன் கருடனுக்கு நிகரான வேகமுடையவர்கள், சிலர் காற்றுக்கு நிகரானவர்கள்; அவர்களுடைய செல்கை எங்கும் தடைப்படுவதில்லை; அவர்கள் விரைவானவர்கள், பெருவலிமையுடைய வானர வீரர்கள். நானோ அனுமன் என்ற பெயருடைய, காற்றின் சொந்த மைந்தன். சீதைக்காக நூறு யோஜனை அகலமுடைய கடலை விரைவாகத் தாண்டி உன்னைக் காண இங்கே வந்தேன். திரிந்தபோது உன் வீட்டில் ஜனகன் மகளை நான் கண்டேன். இங்கே அனுமன், தான் ஒருவன் மட்டுமல்ல, எண்ணற்ற அத்தகைய வீரர்கள் சுக்ரீவனின் ஆணையைப் பின்பற்றுகின்றனர் என்று குறிப்பிடுகிறான். அவனுடைய பகைவர்கள் பலரும் வலியவர்களும் ஆவர் என்பதற்கு ராவணனுக்கு இதுவே முதல் அறிகுறி. ‘கண்டேன்’ என்ற சொல்லால் சீதையின் நிலையும் அறியப்பட்டுவிட்டது என்று அவன் தெளிவுபடுத்துகிறான். கடலைத் தாண்டியதைக் குறிப்பிடுவதும் பொருள் நிறைந்தது — நூறு யோஜனைக் கடலைக் கடந்து வந்த ஒரு வானரனைப் போன்ற வேறு ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் உள்ளனர் என்று ராவணன் ஊகிக்கக்கூடும். ‘உன்னைக் காண’ என்ற சொல்லால் அனுமன் தன் வருகையை அரசனைக் காண்பதற்கானதாகச் சொல்கிறான், திருட்டுக்கானதாக அல்ல. கீழும் மேலும் எங்கும் தேடுதல் என்ற சொல், ராவணன் எங்கும் ஒளிந்துகொள்ள முடியாது என்பதைக் குறிக்கிறது.

பேரறிவாளனே, நீ அறத்தின் பொருளின் உண்மையை அறிவாய்; தவத்தால் பெரும் செல்வத்தையும் சேர்த்திருக்கிறாய்; ஆகவே பிறன்மனைவியை உன் வீட்டில் அடைத்துவைப்பது உனக்குத் தகாது. அறத்துக்கு முரணான, பல தீங்குகளை விளைவிக்கும், வேரோடு அழிக்கும் செயல்களில் உன்னைப் போன்ற அறிவாளிகள் ஈடுபடுவதில்லை. ராமனின் சினத்தைப் பின்பற்றி லக்ஷ்மணன் எய்யும் அம்புகளின் முன்னே தேவர்களிலும் அசுரர்களிலும்கூட யார் நிற்க முடியும்? அரசே, மூன்று உலகங்களிலும் ராகவனுக்குத் தீங்கிழைத்து இன்பம் பெறக்கூடியவன் எவனும் இல்லை. ஆகவே முக்காலத்துக்கும் நன்மை தரும், அறம் சார்ந்த, பொருளுக்கு ஏற்ற என் சொல்லை ஏற்றுக்கொள் — மனிதர்களின் அரசரான ராமனுக்கு ஜானகி திருப்பித் தரப்படட்டும். இந்தத் தேவியை நான் கண்டுவிட்டேன்; அரிதானது கிடைத்துவிட்டது; எஞ்சிய பணிக்குக் காரணமாக இருப்பவர் ரகுநாதரே. துயரத்தில் மூழ்கிய சீதையை நான் கண்டேன்; அவள் உன் வீட்டில் ஐந்து தலை நாகம்போல வாழ்கிறாள்; அதை நீ அறியவில்லை. மிகுந்த நஞ்சு கலந்த உணவை உண்டவன் எவனும் தன் வலிமையால் அதைச் செரிக்க முடியாததுபோல, சீதையைத் தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் செரிக்க முடியாது. தவத்தின் வேதனையால் நீ பெற்ற அறத்தின் உடைமையையும், உன் உயிரை நெடுங்காலம் தாங்கும் பேற்றையும் அழித்துக்கொள்வது முறையல்ல. தவத்தால் தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் கொல்லப்பட முடியாதவனாக நீ உன்னைக் காண்கிறாயே, அதிலும் இந்த அறமே பெரும் காரணம். அனுமனின் அறிவுரை சாம நீதிக்கு எடுத்துக்காட்டு — முதலில் ராவணனின் பண்புகள் புகழப்படுகின்றன, பிறகு நன்மை தெரிவிக்கப்படுகிறது. நஞ்சுணவின் உவமை மிகவும் உயிர்நிலையைத் தொடுவது — சீதை துய்க்கத்தக்கவள் போலத் தோன்றுகிறாள், ஆனால் அவள் ராவணனின் அழிவுக்கே. தவத்தின் பயன் அதர்மத்தால் அழியும் என்று அவன் குறிப்பிடுகிறான். பதினேழாம் சுலோகத்தில் அனுமன் ராவணனை ‘பேரறிவாளனே’ என்று விளிக்கிறான் — புகழ்ச்சியால் அவனுடைய அறிவை விழிக்கச் செய்யும் முயற்சி. பதினெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘வேரோடு அழிக்கும்’ என்ற சொல், அதர்மம் செய்பவனை மட்டுமன்றி அவனுடைய குலத்தையும் அரசையும் வேரோடு அழிக்கும் என்பதைக் குறிக்கிறது. பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் லக்ஷ்மணனின் அம்புகள் ராமனின் சினத்தைப் பின்பற்றுகின்றன — உடன்பிறந்தோரின் ஒற்றுமை. இருபத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் ‘முக்காலத்துக்கும் நன்மை தரும்’ — இறந்தகாலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் மூன்றிலும் நன்மை தருவது. இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் அனுமன் தன் பணியின் வெற்றியையும், எஞ்சிய பணி ராமனின் கையில் என்பதையும் சொல்கிறான்; அதனால் அவனுடைய பணிவு தெளிவாகிறது. இருபத்துமூன்றாம் சுலோகத்தில் ஐந்து தலை நாகம்போலச் சீதை — தொட்ட மாத்திரத்தில் அழிப்பாள். இருபத்தைந்து, இருபத்தாறாம் சுலோகங்களில் தவத்தின் பயன் அறவடிவமானது, அதன் அழிவு அதர்மத்தால் நிகழும் என்ற எச்சரிக்கை. இருபதாம் சுலோகத்தில் ‘மூன்று உலகங்களிலும்’ என்ற பரப்பு — பூலோகத்தில் மட்டுமன்றி சுவர்க்கத்திலும் பாதாளத்திலும்கூட ராமனுக்குத் தீங்கிழைத்தவன் இன்பம் பெறமாட்டான். இருபத்துநான்காம் சுலோகத்தின் உவமையின் பொருள் — நஞ்சு கலந்த உணவு உண்பவனையே கொல்வதுபோல, சீதையும் அவளை வைத்திருக்கும் ராவணனையே கொல்வாள். இவ்வாறு பத்துச் சுலோகங்களில் அனுமன் அறம், நீதி, அச்சம் ஆகிய எல்லா வழிகளையும் காட்டுகிறான்.

சுக்ரீவன் தேவனும் அல்லன், யக்ஷனும் அல்லன், ராக்ஷசனும் அல்லன்; ராகவன் மனிதர், சுக்ரீவன் வானரராஜன். உன் வரம் தேவர் முதலியோரைப் பற்றியது; ஆகவே அவ்விருவரின் கையிலிருந்து உன் உயிரை எப்படிக் காப்பாய்? வலிய அதர்மத்தின் பயனால் கட்டுண்ட மனிதனை அறத்தின் பயன் பின்தொடர்வதில்லை; அவன் அதர்மத்தின் பயனையே பெறுகிறான்; அறமோ அதர்மத்தை அழிப்பது. நீ முன்பு செய்த அறத்தின் பயனைப் பெற்றுவிட்டாய், இதில் ஐயமில்லை; இந்த அதர்மத்தின் பயனையும் விரைவில் பெறுவாய். ஜனஸ்தானத்தில் ராக்ஷசர்களின் வதத்தையும், வாலியின் வதத்தையும், ராமனுக்கும் சுக்ரீவனுக்கும் உள்ள நட்பையும் அறிந்து உனக்கு நன்மையானதைச் சிந்தி. நான் ஒருவனே குதிரைகளும் தேர்களும் யானைகளும் கொண்ட இலங்கையை அழிக்க வல்லவன்; ஆனால் ராமனின் முடிவு அதுவல்ல. சீதையை அவமதித்த பகைவர்களை அழிப்பதை அவரே செய்வார் என்று வானர-கரடிக் கூட்டங்களின் முன்னிலையில் ராமன் உறுதியளித்துள்ளார். ராமனுக்குத் தீங்கிழைத்தால் இந்திரனே நேரில் வந்தாலும் இன்பம் பெறமாட்டான்; உன்னைப் போன்றவனைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா. நீ சீதை என்று அறிகிறாயே, உன் வீட்டில் இருக்கிறாளே, அவளை இலங்கை முழுவதையும் அழிக்கும் காளராத்திரி என்று அறி. சீதையின் உருவெடுத்த இந்தக் காலனின் கயிறு போதும்; நீயே உன் தோளில் கயிற்றைக் கட்டிக்கொள்ளாதே; உன் நலத்தைச் சிந்தி. சீதையின் ஒளியாலும் ராமனின் சினத்தாலும் தீமூட்டப்பட்டு, மாடங்களோடும் தெருக்களோடும் இந்த நகரம் எரிவதைப் பார். இங்கே அனுமனின் சொல் சாமத்திலிருந்து பேதத்தையும் தண்டத்தையும் நோக்கிச் செல்கிறது. ‘காளராத்திரி’ என்ற உருவகம் சர்க்கத்தின் மையம் — சீதை ராவணனின் வீட்டில் வாழ்கிறாள், ஆனால் அவளே அவனுடைய மரணம். இருபத்தேழாம் சுலோகம் மூன்று அடிகளுடையது — அங்கே அனுமன் ராவணனின் வரத்திலுள்ள ஓட்டையைக் காட்டுகிறான்: அவன் தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் கொல்லப்பட முடியாதவன், ஆனால் மனிதனாலும் வானரனாலும் அல்ல. இருபத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் அறம்-அதர்மத்தின் பயன்களைப் பற்றிய விதி — வலிய அதர்மம் முன்னைய அறத்தின் பயனை மறைக்கிறது; பின்னர் செய்யும் அறமோ அதர்மத்தை அழிக்கிறது. முப்பதாம் சுலோகத்தில் ஜனஸ்தான வதம், வாலி வதம், நட்பு ஆகிய மூன்றும் ராமனின் ஆற்றலுக்கான சான்றுகள். முப்பத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் அனுமன் தன் ஆற்றலை வெளிப்படுத்துகிறான், ஆனால் தலைவனின் முடிவை மீறவில்லை — இதுவே தூதனின் அறம். முப்பத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் இந்திரனின் எடுத்துக்காட்டு ராவணனின் செருக்கை உடைக்கிறது. முப்பத்துநான்காம் சுலோகத்தில் ‘காளராத்திரி’ என்பது ஊழிக்காலத்தின் இரவு, அனைத்தையும் அழிப்பது. முப்பத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் ‘நீயே உன் தோளில் கட்டிக்கொண்டு’ — ராவணன் தானே மரணக் கயிற்றைக் கழுத்தில் கட்டிக்கொள்கிறான், வேறொருவன் அல்ல. முப்பத்தாறாம் சுலோகத்தில் அனுமன் எதிர்காலத்தைக் காட்சிபோல வருணிக்கிறான் — இலங்கை எரிவதை. அனுமனே இலங்கையை எரிக்கும்போது இந்தச் சொல் விரைவில் உண்மையாகும்; ஆகவே இங்கே கவிஞர் நுட்பமான முன்குறிப்பைத் தருகிறார். சீதையின் ஒளியும் ராமனின் சினமும் — இவ்விரண்டுமே இலங்கை எரிப்பின் உண்மையான காரணங்கள்.

உன் நண்பர்களையும், அமைச்சர்களையும், சுற்றத்தாரையும், உடன்பிறந்தோரையும், மக்களையும், நலம் விரும்புவோரையும், இன்பங்களையும், மனைவியரையும், இலங்கையையும் அழிவுக்கு ஆளாக்காதே. ராக்ஷசராஜர்களின் தலைவனே, ராமனின் அடியானும் தூதனும், சிறப்பாக வானரனுமான என்னுடைய உண்மையான சொல்லைக் கேள். பெரும்புகழுடைய ராமன் உயிர்களோடும் அசைவன அசையாதனவோடும் கூடிய எல்லா உலகங்களையும் அழித்து, மீண்டும் அவ்வாறே படைக்க வல்லவர். தேவர், அசுரர், மனித அரசர்களிலும், யக்ஷர், ராக்ஷசர், பாம்புகளிலும், வித்யாதரர், நாகர், கந்தர்வர், விலங்குகளிலும், சித்தர், கின்னரர், பறவைகளிலும் — எங்கும் எக்காலத்திலும் விஷ்ணுவுக்கு நிகரான வீரமுடைய ராமனோடு போரிடக்கூடியவன் எவனும் இல்லை. எல்லா உலகங்களுக்கும் தலைவரும் அரசர்களில் சிங்கமுமான ராமனுக்கு இத்தகைய வெறுப்புக்குரியதைச் செய்தபின் உன் உயிர் நிலைப்பது அரிது. இரவில் திரிவோரின் தலைவனே, தேவர்கள், தைத்தியர்கள், கந்தர்வர், வித்யாதரர், நாகர், யக்ஷர் அனைவரும் சேர்ந்தாலும் மூவுலக நாயகரான ராமனின் முன்னே போரில் நிற்க முடியாது. நான்முகனும் தானே தோன்றியவருமான பிரம்மா, முக்கண்ணரும் திரிபுரத்தை அழித்தவருமான ருத்திரன், தேவர்களின் தலைவரான மகேந்திரன் — இவர்களும் போரில் ராகவனின் முன்னே நிற்க முடியாது. இவ்வாறு நயம் நிறைந்த, தளர்வற்ற, ஆனால் விரும்பத்தகாத வானரனின் சொல்லைக் கேட்டு, ஒப்பற்ற பத்துமுகன் சினத்தால் சுழலும் கண்களோடு அந்தப் பெரிய வானரனைக் கொல்லும்படி ஆணையிட்டான். கடைசி மூன்று சுலோகங்களும் நீண்ட யாப்புகளில் அமைந்தவை — அறிவுரையின் நிறைவு உயர்ந்த குரலில். அனுமனின் சொல் உண்மையானது, நன்மை தருவது; ஆனால் ராவணனுக்கு விரும்பத்தகாதது; ஆகவே அது பயனற்றுப்போனது. ‘ராமனின் அடியான்’ என்ற சொல்லால் அனுமன் தன்னை அடியான் என்கிறான் — இது பணிவின் உச்சம். ராமனின் படைப்பு-அழிப்பு ஆற்றலை வருணிப்பதன் மூலம் அவன் ராமன் விஷ்ணுவே என்பதைக் குறிப்பிடுகிறான். முப்பத்தேழாம் சுலோகத்தில் அனுமன் ராவணனுக்கு அவனுடைய சொந்தங்களை நினைவூட்டுகிறான் — ஒருவனின் குற்றத்தால் அனைவரும் அழிவார்கள். நாற்பது, நாற்பத்தொன்றாம் சுலோகங்களில் படைப்பின் எல்லா இனங்களும் கணக்கிடப்படுகின்றன; இதனால் ராமன் இணையற்றவர் என்பது உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. நாற்பத்திரண்டாம் சுலோகம் மூன்று அடிகளுடையது — நாற்பத்தொன்றாம் சுலோகத்தின் வாக்கியம் இங்கே நிறைவுபெறுகிறது. நாற்பத்துமூன்று, நாற்பத்துநான்காம் சுலோகங்களில் மும்மூர்த்திகளும் ராமனின் முன்னே ஆற்றலற்றவர்கள் என்பது — இது அனுமன் பக்தியோடு சொல்லும் உயர்ந்த துதி. நாற்பத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் ராவணனின் எதிர்வினை — அவன் நன்மையைக் கேட்கவில்லை, சினத்தால் வதத்தை ஆணையிடுகிறான். முப்பத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் அனுமன் தன்னை மூவகையில் அறிமுகப்படுத்துகிறான் — அடியான், தூதன், வானரன்; மூவருமே கொல்லத்தகாதவர்கள்; ஆகவே உண்மையைச் சொல்ல அவன் அஞ்சவில்லை. முப்பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ராமனின் படைப்பு-அழிப்பு ஆற்றல் — இது வீரனின் பண்பு மட்டுமல்ல, பரமேசுவரனின் பண்பு. கடைசி மூன்று சுலோகங்களும் உபஜாதி, வம்சஸ்த யாப்புகளில் உயர்ந்த குரலில் அமைக்கப்பட்டுள்ளன; அதனால் சர்க்கத்தின் நிறைவு கம்பீரமாகிறது. ராவணனின் சினமே அவனுடைய அழிவின் முதல் படி. தூதனைக் கொல்வது அரசறத்துக்கு முரணானது என்று அடுத்த சர்க்கத்தில் விபீஷணன் நினைவூட்டுவான்; ஆகவே இந்தச் சர்க்கத்தின் முடிவு அடுத்த சர்க்கத்தின் விவாதத்தின் தொடக்கம்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे एकपञ्चाशः सर्गः॥ ५१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க