॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 50

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

பிரகஸ்தனின் கேள்வியும் அனுமன் தான் தூதன் என்று சொல்லுதலும்

ராவணனின் ஐயம் — நந்தியோ பாணனோ, பிரகஸ்தனுக்கு ஆணை, பிரகஸ்தனின் கேள்விகள், அனுமனின் மறுமொழி — ‘நான் வானரன், ராகவனின் தூதன்’

எல்லா உலகங்களையும் அழவைப்பவனும் நீண்ட கைகளுடையவனுமான ராவணன், தன் முன்னே நின்ற செம்பழுப்புக் கண்களுடைய வானரனைக் கண்டு பெருஞ்சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான். அவனுடைய மனம் ஐயங்களால் தாக்கப்பட்டது; ஒளியால் சூழப்பட்ட வானரத்தலைவனைக் கண்டு அவன் சிந்தித்தான்: பகவான் நந்தியே நேரில் இங்கே வந்திருக்கிறாரா? முன்பு கைலாசத்தில் நான் அவரைப் பார்த்துச் சிரித்தபோது அவர் என்னைச் சபித்தார். அவரே வானர உருவம் எடுத்து வந்திருப்பாரோ? அல்லது இவன் பாணாசுரனோ? இங்கே ராவணனின் அச்சம் வெளிப்படுகிறது. வானரர்கள் அவனுடைய குலத்தை அழிப்பார்கள் என்பதே நந்தியின் சாபம்; ஆகவே வானரனைக் கண்டதுமே அவன் மனத்தில் அந்தச் சாபம் எழுகிறது. சினம் வெளியே தெரிகிறது, உள்ளேயோ ஐயம். பெருவலிமையுடையவனாக இருந்தும் ராவணன் குற்றவுணர்வால் கலங்குகிறான். இவ்வாறு பகைவனைக் கண்ட மாத்திரத்திலேயே அவனுடைய பாவம் நினைவுக்கு வருகிறது.

இவ்வாறு ஊகித்தபடி, சினத்தால் சிவந்த கண்களுடைய அந்த அரசன், அமைச்சர்களில் சிறந்த பிரகஸ்தனிடம் காலத்துக்கு ஏற்ற, ஆழமான, பொருள்நிறைந்த சொல்லைச் சொன்னான்: இந்தத் தீயவனிடம் கேளுங்கள் — எங்கிருந்து வந்தான்? இவன் வருகைக்கு என்ன காரணம்? பிரமதாவனத்தை முறித்ததிலும் ராக்ஷசிகளை மிரட்டியதிலும் இவனுடைய நோக்கம் என்ன? தாக்க முடியாத என் நகருக்குள் நுழைந்ததில் இவனுக்கு என்ன பயன்? ராக்ஷசர்களோடு போரிட்டதில் என்ன நோக்கம்? இவை அனைத்தையும் இந்தத் தீயமதியனிடம் கேளுங்கள். ராவணன் தானே கேட்கவில்லை, அமைச்சனைக் கொண்டு கேட்கச் செய்கிறான் — இது அரசவையின் மரபு. ஆனால் ‘தீயவன்’, ‘தீயமதியன்’ என்ற சொற்களால் அவனுடைய சினமும் தெளிவாகிறது. கேள்விகள் ஐந்து — தோற்றம், காரணம், வனத்தை முறித்தல், நகருக்குள் நுழைதல், போர்; இவையே தூதனைச் சோதிக்கும் பொருள்கள். அரசனின் சினமும் அமைச்சனின் வாய்வழியாக நாகரிக வடிவில் வெளிப்படுகிறது.

ராவணனின் சொல்லைக் கேட்டு பிரகஸ்தன் அனுமனிடம் சொன்னான்: வானரனே, ஆறுதல் கொள், உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும், நீ அஞ்ச வேண்டியதில்லை. இந்திரனால் ராவணனின் இருப்பிடத்துக்கு நீ அனுப்பப்பட்டிருந்தால் உண்மையைச் சொல்; அஞ்சாதே, விடுவிக்கப்படுவாய். வைஸ்ரவணனின் (குபேரனின்), யமனின், அல்லது வருணனின் தூதனாக இந்த அழகிய உருவை எடுத்து எங்கள் நகருக்குள் நுழைந்தாயா, அல்லது வெற்றியை விரும்பும் விஷ்ணுவால் அனுப்பப்பட்டாயா, அதையும் சொல். உன் ஒளி வானரனுடையதல்ல; உருவம் மட்டுமே வானரனுடையது. இன்று உண்மையைச் சொல், பிறகு விடுவிக்கப்படுவாய்; பொய் சொன்னால் உன் உயிர் நிலைப்பது அரிது. அல்லது ராவணனின் இருப்பிடத்துக்குள் நீ நுழைந்ததன் காரணம் எதுவோ அதைச் சொல். இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட சிறந்த வானரன் அப்போது ராக்ஷசக் கூட்டங்களின் தலைவனுக்கு மறுமொழி சொன்னான். பிரகஸ்தனின் சொல் ஆறுதலையும் அச்சுறுத்தலையும் கலக்கிறது — முதலில் அபயம், பிறகு மரண அச்சம். அனுமனின் ஒளியைக் கண்டு அவன் அவனைத் தேவதூதன் என்று எண்ணுகிறான் — இதுவும் அனுமனின் பெருமைக்குச் சான்று. கேள்விகளில் உலகக் காவலர்கள் அனைவரும் கணக்கிடப்படுகின்றனர், ராமன் மட்டும் நினைவுகூரப்படவில்லை — ராக்ஷசர்கள் மனிதனைப் பகைவனாகவே கருதுவதில்லை. பன்னிரண்டாம் சுலோகத்தில் கேள்வியின் முடிவும் மறுமொழியின் தொடக்கமும் ஒன்றாக உள்ளன — பிரகஸ்தனின் கடைசிக் கேள்வி, பிறகு அனுமனின் மறுமொழிக்குக் கவிஞர் இடும் முன்னுரை. பிரகஸ்தன் ‘விடுவிக்கப்படுவாய்’ என்று இருமுறை சொல்கிறான் — உண்மையைச் சொன்னால் விடுதலை கிடைக்கும் என்ற ஆசைகாட்டல். ஆனால் அனுமன் ஆசையாலோ அச்சத்தாலோ அசையவில்லை; உண்மை எதுவோ அதையே சொல்வான். பிரகஸ்தனின் சொல்லில் அரசியல் வல்லுநனின் சாமர்த்தியம் தெரிகிறது — அபயம் அளித்து இரகசியத்தை அறியும் முயற்சி.

அனுமன் சொன்னான்: நான் இந்திரனின், யமனின், வருணனின் தூதன் அல்லன். குபேரனோடு எனக்கு நட்பு இல்லை; விஷ்ணுவாலும் நான் அனுப்பப்படவில்லை. என் இனமே இதுதான் — நான் வானரனே, இங்கே வந்தேன். ராக்ஷசேந்திரனைக் காண்பது அரிதாக இருந்தது; ஆகவே அவனைக் காண்பதற்காகவே இந்த வனத்தை அழித்தேன். பிறகு போரை விரும்பிய வலிமைமிக்க ராக்ஷசர்கள் வந்தனர்; என் உடலைக் காப்பதற்காக நான் போரில் அவர்களை எதிர்த்துப் போரிட்டேன். தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் அஸ்திரக் கயிறுகளால் என்னைக் கட்ட முடியாது; இந்த வரத்தை நானும் பிதாமகனிடமிருந்து பெற்றிருக்கிறேன். அரசனைக் காண விரும்பியதால் நான் அஸ்திரத்துக்குக் கட்டுப்பட்டேன். அஸ்திரத்திலிருந்து விடுபட்டிருந்தும், ராக்ஷசர்களால் கட்டப்பட்டவன் என்று கருதப்பட்டு இங்கே கொண்டுவரப்பட்டேன். ராமனின் ஒரு பணிக்காகவே நான் உன் அருகே வந்துள்ளேன். அளவற்ற ஆற்றலுடைய ராகவனின் தூதன் நான் என்று அறிந்து, தலைவனே, நன்மை பயக்கும் என் இந்தச் சொல்லைக் கேள். அனுமனின் மறுமொழி உண்மையானதும் அச்சமற்றதும் ஆகும். வனத்தை முறித்ததன் காரணத்தை அவன் மறைக்கவில்லை — அரசனைக் காண்பதே இலக்கு. கட்டை அவன் தன் விருப்பத்தால் ஏற்றுக்கொண்டான் என்று வெளிப்படையாகச் சொல்கிறான். இறுதியில் தன் தலைவனின் பெயரை வெளிப்படுத்துகிறான்; அதனால் செய்தியின் பெருமை கூடுகிறது. பிரகஸ்தன் சொன்ன தேவர்கள் அனைவரும் வரிசையாக மறுக்கப்படுகின்றனர் — இந்திரன், யமன், வருணன், குபேரன், விஷ்ணு. பிறகு அனுமன் தன் இனத்தைத் தயக்கமின்றி ஏற்கிறான் — ‘நான் வானரன்’. ராமனின் பெயரை அவன் இறுதியில்தான் சொல்கிறான்; இவ்வாறு கேள்விகளின் வரிசைப்படி மறுமொழி முழுமையடைகிறது. பிரம்மனின் வரத்தைக் குறிப்பிடுவதால், அவன் கட்டுண்டது அவனுடைய பலவீனம் அல்ல, அவனுடைய விருப்பமே என்று குறிப்பிடுகிறான். ‘பத்யம்’ (நன்மை பயக்கும்) என்ற சொல், அடுத்து வரும் சொல் ராவணனின் நன்மைக்கே என்பதைக் குறிக்கிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் அவன் சுக்ரீவனின் செய்தியை ராவணனுக்குத் தெரிவிப்பான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे पञ्चाशः सर्गः॥ ५०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க