சர்க்கம்
ராவணனைக் காணுதலும் அனுமனின் சிந்தனையும்
இந்திரஜித்தின் செயலைக் கண்டு வியப்பு, ராவணனின் மகுடமும் அணிகலன்களும் வருணனை, பத்துத் தலையனின் உருவம், அரியணையும் அமைச்சர்களும், அனுமனின் வியப்பு, ‘அதர்மம் வலியதாக இல்லாவிட்டால்’ என்ற சிந்தனை
இந்திரஜித்தின் நீதிநிறைந்த அந்தச் செயலைக் கண்டு அஞ்சத்தக்க வீரமுடைய அனுமன் வியப்படைந்தான். சீதையைக் கவர்ந்தது முதலிய ராவணனின் செயல்களை நினைவுகூர்ந்ததால் அவனுடைய கண்கள் சினத்தால் சிவந்தன; அவன் ராக்ஷசர்தலைவன் ராவணனை உற்றுநோக்கினான். ராவணனின் தலையில் மிக விலையுயர்ந்த பொன்மகுடம் இருந்தது; அது முத்துவலைகளால் மூடப்பட்டுப் பேரொளி வீசியது. அவனுடைய அங்கங்களில் வைரங்களும் விலையுயர்ந்த மணிகளும் பதிக்கப்பட்ட பலவகைப் பொன்னணிகள் இருந்தன; அவை மனத்தாலேயே கற்பனை செய்யப்பட்டவைபோல அழகாகத் தோன்றின. அவன் மிக விலையுயர்ந்த பட்டாடை அணிந்து, செஞ்சந்தனம் பூசி, பலவகை அழகிய கோலங்களாலும் நறுமணப்பூச்சு ஓவியங்களாலும் அழகுபெற்றிருந்தான். இங்கே கவிஞர் பகைவனின் செல்வச் சிறப்பையும் நடுநிலையோடு வருணிக்கிறார். கட்டுண்டிருந்தும் அனுமன் தூதனின் பார்வையோடு பகைவனை நுட்பமாக நோக்குகிறான் — அவனுடைய செல்வம், அலங்காரம், அவை. இந்த அறிவு பின்னர் ராமனுக்குத் தெரிவிக்கப்பட வேண்டியது. சினமும் அவனுடைய பார்வையை மயக்கவில்லை. ‘மனத்தாலேயே கற்பனை செய்யப்பட்டவைபோல’ என்ற உவமை அணிகலன்களின் தெய்வீகத் தன்மையைக் குறிக்கிறது — மனம் நினைத்த மாத்திரத்தில் படைக்கப்பட்டதுபோல அற்புதமானவை. இவ்வாறு முதலில் ராவணனின் வெளிப்புறச் செல்வம் வருணிக்கப்படுகிறது, பிறகு அவனுடைய உடல்.
அவனுடைய கண்கள் காணத்தக்கவை, சிவந்தவை, அச்சமூட்டும் தோற்றமுடையவை; கோரைப்பற்கள் ஒளிர்பவை, கூரியவை, பெரியவை; பற்களை மூடும் உதடுகள் தொங்கியவை. இவற்றால் அவன் விந்தையானவனாகவும் காணத்தக்கவனாகவும் இருந்தான். பத்துத் தலைகளால் ஒளிர்ந்த பேராற்றலுடைய அந்த வீரன், பலவகைக் கொடிய விலங்குகளும் பாம்புகளும் நிறைந்த சிகரங்களுடைய மந்தர மலையைப் போலத் தோன்றினான். அவனுடைய உடல் கருமையான அஞ்சனக் குவியலுக்கு நிகராகக் கறுத்திருந்தது; மார்பில் மாலை ஒளிர்ந்தது. முழுநிலவு போன்ற முகத்தோடு அவன் இளஞ்சூரியனோடு கூடிய மேகம்போல ஒளிர்ந்தான் — கருத்த உடல் மேகம், ஒளிரும் முகம் இளஞ்சூரியன். தோள்வளைகள் கட்டப்பட்ட, சிறந்த சந்தனம் பூசப்பட்ட, ஒளிரும் கடகங்களுடைய, அஞ்சத்தக்க அவனுடைய புயங்கள் ஐந்து தலைப் பாம்புகளைப் போலத் தோன்றின. பெரிய, அழகிய, ரத்தினப் பதிப்புகளால் அழகுசெய்யப்பட்ட, சிறந்த விரிப்புகள் விரிக்கப்பட்ட பளிங்கு அரியணையில் அவன் நன்கு அமர்ந்திருந்தான். உவமைகள் அனைத்தும் மலை, மேகம், பாம்பு பற்றியவை — ராவணனின் உருவம் ஒரே நேரத்தில் அழகானதும் அச்சமூட்டுவதும் ஆகும். மலை, மேகம், பாம்பு ஆகியவற்றின் உவமைகளால் கவிஞர் அவனுடைய பெருமையையும், கருநிறத்தையும், அச்சமூட்டும் தன்மையையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறார். பத்துத் தலைகளால் அவன் ஒருவனாக இருந்தும் பல சிகரங்களுடைய மலைபோலவும், புயங்கள் பல படங்களுடைய பாம்புகள்போலவும் தோன்றுகின்றன. ரத்தினங்களால் அழகுசெய்யப்பட்ட பளிங்கு அரியணை அவனுடைய அரசச் செல்வத்தைக் குறிக்கிறது. அனுமன் இவை அனைத்தையும் தூதனுக்குரிய கவனப் பார்வையோடு நோக்குகிறான்; ஏனெனில் பகைவனின் வலிமையைப் பற்றிய உண்மையான அறிவு ராமனுக்குத் தேவை. அழகும் அச்சமும் இங்கே கலந்துள்ளன.
மிகுந்த அலங்காரம் செய்துகொண்ட பல பெண்கள் கைகளில் விசிறிகளையும் சாமரங்களையும் ஏந்தி, சுற்றிலும் அருகே நின்று அவனுக்குப் பணிவிடை செய்தனர். துர்தரன், பிரகஸ்தன், மகாபார்சுவன், நிகும்பன் என்ற, ஆலோசனையின் உண்மையறிந்த நான்கு ராக்ஷச அமைச்சர்கள் அவனருகே அமர்ந்திருந்தனர். அந்த நால்வராலும் சூழப்பட்ட, வலிமையால் செருக்குற்ற ராவணன், நான்கு கடல்களால் சூழப்பட்ட உலகம் முழுவதையும் போலத் திகழ்ந்தான். ஆலோசனையின் உண்மையறிந்த, நன்மையை நோக்கும் பிற அமைச்சர்களும், தேவர்கள் தேவேந்திரனான இந்திரனைத் தேற்றுவதுபோல அவனைத் தேற்றினர். இவ்வாறு அனுமன் பேரொளியுடைய ராக்ஷசர்தலைவனை, மேருமலையின் சிகரத்தில் நிற்கும் நீர்நிறைந்த மேகத்தைப் போல, அமைச்சர்களால் சூழப்பட்டவனாகக் கண்டான். அஞ்சத்தக்க வீரமுடைய ராக்ஷசர்களால் நெருக்கப்பட்டபோதும் அவன் பெருவியப்படைந்து ராக்ஷசர்தலைவனை உற்றுநோக்கினான். இங்கே ராவணன் இந்திரனோடு ஒப்பிடப்படுகிறான் — அவையின் செல்வச் சிறப்பு சுவர்க்கத்தைப் போன்றது. ஆனால் அனுமனின் மனத்தில் அச்சமில்லை, வியப்பு மட்டுமே. கட்டின் வலியும் அவனுடைய ஆவலைத் தடுக்கவில்லை. அமைச்சர்களின் பெயர்கள் பின்னர் யுத்த காண்டத்தில் மீண்டும் கேட்கப்படுகின்றன — பிரகஸ்தன் சேனாபதி, நிகும்பன் கும்பகர்ணனின் மகன். ஆகவே இந்த அவை வருணனை வரவிருக்கும் போரின் பாத்திரங்களையும் அறிமுகப்படுத்துகிறது. கடல்களின் உவமை ராவணனின் ஆட்சியின் பரப்பைக் காட்டுகிறது. அனுமனின் நிலையும் கவனிக்கத்தக்கது — அவன் கட்டுண்டவன், ராக்ஷசர்களால் சுற்றிலும் தடுக்கப்பட்டவன்; ஆனால் அவனுடைய மனம் சுதந்திரமானது; அவன் பார்வையாளனே, அஞ்சியவன் அல்லன். இந்த மன உறுதியே அவனுடைய பெருமை. பெண்களால் பணிவிடை செய்யப்பட்டு, அமைச்சர்களால் சூழப்பட்டு, ஆலோசகர்களால் தேற்றப்பட்டு — இவ்வாறு ராவணனின் அவை மூவகைப் பரிவாரத்தால் திகழ்கிறது. அனுமன் அனைவரையும் ஒவ்வொருவராக நோக்கி அவர்களுடைய வரிசையை நினைவில் கொள்கிறான்.
ஒளிமிக்க ராக்ஷசர்தலைவனைக் கண்டு, அவனுடைய ஒளியால் மயங்கிய அனுமன் மனத்துக்குள் சிந்தித்தான்: அடடா இவனுடைய உருவம், அடடா துணிவு, அடடா மனவலிமை, அடடா ஒளி! அடடா, அரசனுக்குரிய எல்லா இலக்கணங்களோடும் இவன் கூடியிருப்பது! இவனிடம் வலிய அதர்மம் இல்லாதிருந்தால், இந்த ராக்ஷசர்தலைவன் இந்திரனோடு கூடிய தேவலோகத்துக்கும் காவலனாக இருப்பான். ஆனால் உலகம் பழிக்கும், கொடிய, இரக்கமற்ற இவனுடைய செயல்களால் தேவர்களோடும் தானவர்களோடும் கூடிய எல்லா உலகங்களும் இவனுக்கு அஞ்சுகின்றன. சினங்கொண்டால் இவன் உலகம் முழுவதையும் ஒரே கடலாக்கத் துணிவான். இவ்வாறு அளவற்ற ஆற்றலுடைய ராக்ஷசராஜனின் பெருமையைக் கண்டு, அறிவுடைய வானரன் பலவகையில் சிந்தித்தான். இந்தச் சுலோகமே சர்க்கத்தின் இதயம் — பண்புகள் உள்ளன, ஆற்றலும் உள்ளது; ஆனால் அதர்மம் அனைத்தையும் அழிக்கிறது. அனுமன் பகைவனின் பண்புகளையும் ஏற்கிறான்; இதுவே ஞானியின் இயல்பு. அதர்மமே ராவணனின் அழிவுக்கு விதை என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘காவலனாக இருப்பான்’ என்ற சொல்லில் இரக்கமும் தெரிகிறது — இத்தனை ஆற்றலுடைய ஒருவன் அறத்தோடு கூடியிருந்தால் உலகுக்கு நன்மை செய்வான். ஆகவே இந்தப் பகைவனை அலட்சியம் செய்யக்கூடாது, அறவலிமையால் வெல்ல வேண்டும் என்று அவன் முடிவுசெய்கிறான். அடுத்த சர்க்கத்தில் பிரகஸ்தன் அவனிடம் கேள்வி கேட்பான். அவனுடைய சிந்தனை பலவகையானது — புகழ்ச்சி, வருத்தம், வியப்பு, எச்சரிக்கை. பகைவனைப் பற்றிய உண்மையான மதிப்பீடே அறிவுடைய தூதனின் இலக்கணம்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे एकोनपञ्चाशः सर्गः॥ ४९॥