॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 48

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

இந்திரஜித்-அனுமன் போர், பிரம்மாஸ்திரத்தால் கட்டுண்ணல், ராவணனின் அவைக்குச் செல்லுதல்

ராவணன் இந்திரஜித்துக்கு இட்ட ஆணை, இந்திரஜித் புறப்படுதல், வானரனுக்கும் ராக்ஷசனுக்கும் சமமான போர், பிரம்மாஸ்திரத்தால் கட்டுதல், அனுமனின் சிந்தனை, நார்க்கயிற்றுக் கட்டால் அஸ்திரம் விலகுதல், ராவணனின் அருகே கொண்டுசெல்லுதல்

அனுமனால் இளவரசன் அக்ஷன் கொல்லப்பட்டபின், மகாத்மாவான ராக்ஷசர்தலைவன் ராவணன் மனத்தை அடக்கிக்கொண்டு, சினத்தோடு தேவருக்கு நிகரான இந்திரஜித்துக்கு ஆணையிட்டான்: நீ அஸ்திரங்களை அறிந்தவன், படைக்கலன் ஏந்துவோரில் மிகச் சிறந்தவன், தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும்கூடத் துயரம் தருபவன்; இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களிடமும் உன் செயல் காணப்பட்டது; பிதாமகனை (பிரம்மாவை) வழிபட்டு நீ அஸ்திரங்களைச் சேகரித்தாய். உன் அஸ்திர வலிமையை எதிர்கொண்டு, தேவர்களும் மருத்துக் கூட்டங்களும் தேவேந்திரனின் புகலில் இருந்தும் போரில் நிற்க முடியவில்லை. மூன்று உலகங்களிலும் போரில் உன்னோடு போரிடச் சென்று களைப்படையாதவன் எவனும் இருக்கவில்லை. நீ உன் புயவலிமையால் காக்கப்பட்டவன், தவத்தால் பாதுகாக்கப்பட்டவன், இடத்தையும் காலத்தையும் முதன்மையாகக் கருதுபவன், அறிவில் சிறந்தவன். போர்களில் உன் செயல்களுக்கு முடியாதது என்று எதுவுமில்லை; அறிவோடு கூடிய ஆலோசனையில் செய்யத்தகாதது என்று எதுவுமில்லை; மூன்று உலகங்களிலும் உன் அஸ்திர வலிமையையும் உடல்வலிமையையும் அறியாதவன் எவனுமில்லை. உன் தவத்தின் வலிமையும், போரில் வீரமும், அஸ்திர வலிமையும் எனக்கு ஏற்றவை; போர்க்களத்தின் நெருக்கடியில் உன்னை அணுகும்போது, முடிவு உறுதியான என் மனம் களைப்படைவதில்லை. ராவணனின் இந்தப் புகழ்ச்சி மகன்மேலுள்ள அன்பால் மட்டுமல்ல, நீதியாலும் — அக்ஷன் வதத்துக்குப் பிறகு இந்திரஜித்தின் மனத்தில் ஊக்கத்தை உண்டாக்க அவனுடைய முந்தைய வெற்றிகளை நினைவூட்டுகிறான். ‘இந்திரஜித்’ என்ற பெயரே இந்திரனை வென்றதன் நினைவுச்சின்னம். பிதாமகனை வழிபட்டுப் பெற்ற அஸ்திரங்கள் பின்னர் பிரம்மாஸ்திர வடிவில் பயன்படுத்தப்படும் — அதற்கான குறிப்பு இங்கேயே உள்ளது. நான்காம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது; மூன்றாம் சுலோகத்தின் பிற்பாதியும் நான்காம் சுலோகத்தின் கடைசிப் பாதியும் திறனாய்வுப் பதிப்போடு முழுமையாகப் பொருந்தவில்லை. ‘எனக்கு ஏற்றவை’ — தந்தை மகனில் தன் பிரதிபிம்பத்தைக் காண்கிறான். ராவணனின் சினமும் துயரமும் ஒருசேர — ‘மனத்தை அடக்கிக்கொண்டு’ என்பதால் அவனுடைய தன்னடக்கம் குறிப்பிடப்படுகிறது; ஏனெனில் மகனை இழந்த துயரத்தையும் அவன் மறைத்துக்கொண்டான்.

கிங்கரர்கள் அனைவரும் கொல்லப்பட்டனர், ராக்ஷசன் ஜம்புமாலியும்; வீரர்களான அமைச்சர் மைந்தர்களும், ஐந்து முன்னணிச் சேனைத்தலைவர்களும். குதிரைகளும் யானைகளும் தேர்களும் கொண்ட செழிப்பான படைகளும், உனக்கு அன்பான உடன்பிறந்தவன் இளவரசன் அக்ஷனும் அழிக்கப்பட்டனர். பகைவரை அழிப்பவனே, உன்னிடம் உள்ள உள்வலிமை அவர்களிடம் இருக்கவில்லை. அழிக்கப்பட்ட இந்தப் பெரும்படையையும், வானரனின் ஆற்றலையும் வீரத்தையும் கண்டு, உன் உள்வலிமையையும் ஆராய்ந்து, உன் வலிமைக்கு ஏற்ற வேகத்தைக் காட்டு. நீ அருகே சென்றதும் பகைவன் அடங்கி, படைகளின் அழிவு ஓயும்படி, உன் வலிமையையும் பகைவலிமையையும் ஆராய்ந்து, அஸ்திரம் ஏந்துவோரில் சிறந்தவனே, தொடங்கு. வீரனே, படைகளை அழைத்துச் செல்லாதே — அவை கூட்டம் கூட்டமாக வீழ்கின்றன; பெரும் வலிமையுடைய வஜ்ராயுதத்தை எடுத்துக்கொண்டும் செல்லாதே; காற்றின் மைந்தனின் செல்கைக்கு அளவில்லை; நெருப்புக்கு நிகரான அவனைக் கருவியால் கொல்ல முடியாது. இந்தப் பொருளை நன்கு ஆராய்ந்து, உன் செயலின் தகுதிக்கு ஏற்ப மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, வில்லின் தெய்வீக ஆற்றலை நினைவுகூர்ந்து, தோல்வியுறாத செயலைத் தொடங்கு. அறிவில் சிறந்தவனே, உன்னை நான் அனுப்புகிறேன் என்பது அன்புக்குப் பொருந்திய எண்ணம் அல்ல; ஆனால் அரசறங்களுக்கும் க்ஷத்திரிய நெறிக்கும் இதுவே ஏற்கப்பட்ட கருத்து. பகைவரை அடக்குபவனே, போரில் பலவகைப் படைக்கலன்களிலும் தேர்ச்சி நிச்சயம் அறியப்பட வேண்டும்; போரில் வெற்றியும் விரும்பப்பட வேண்டும். இங்கே தந்தையின் இதயம் அரசனின் கடமையோடு மோதுகிறது — ஒரு மகன் கொல்லப்பட்டான், மற்றொருவனை அனுப்ப விரும்பவில்லை; இருந்தும் அரசறம் தூண்டுகிறது. பதினொன்றாம் சுலோகத்தில் சிறப்பான அறிவுரை — படையும் வஜ்ராயுதமும் பயனற்றவை; ஆகவே உன் சொந்த வலிமையையும் அஸ்திர வலிமையையுமே சார்ந்திரு. ‘தோல்வியுறாத செயல்’ — பயனற்றுப்போகாத செயல். பதினொன்று, பன்னிரண்டாம் சுலோகங்களுக்குத் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இணையில்லை — அவை வுல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன. எட்டாம் சுலோகத்தின் ‘பலானி ஸுஸம்ருத்தானி…’ என்ற பாதியும் வுல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. கொல்லப்பட்டவர்களை வரிசையாக எண்ணுவது — கிங்கரர்கள், ஜம்புமாலி, அமைச்சர் மைந்தர்கள், சேனாபதிகள், அக்ஷன் — ராவணனின் இடரின் பெருகும் சுமையைக் காட்டுகிறது. ‘உனக்கு அன்பான உடன்பிறந்தவன்’ என்ற சொல்லால் இந்திரஜித்தின் உடன்பிறப்பு அன்பும் ஒரு தூண்டுதலாக்கப்படுகிறது. ‘காற்றின் மைந்தனின் செல்கைக்கு அளவில்லை’ — அனுமன் வாயுவின் மைந்தன் என்பதை ராவணனும் அறிந்திருப்பதுபோல் தெரிகிறது. பதின்மூன்றாம் சுலோகத்தில் தந்தையின் மனப்போராட்டம் தெளிவாகிறது — ‘இந்த எண்ணம் சிறந்ததல்ல’ என்று அவனே ஒப்புக்கொள்கிறான்; இருந்தும் அரசறமே வலியது என்று கருதுகிறான்.

பிறகு தந்தையின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, தக்ஷனின் மக்களுக்கு (தேவர்களுக்கு) நிகரான ஆற்றலுடைய வீரன் இந்திரஜித், போருக்கு மனம் உறுதிசெய்து, மிக விரைவாகத் தலைவனான தந்தையை வலம் வந்தான். பிறகு தனக்கு அன்பான தன் கூட்டத்தாரால் போற்றப்பட்டு, போர்க்களிப்பால் ஊக்கம் பெற்று அவன் போருக்குப் புறப்பட்டான். தாமரை போன்ற அகன்ற கண்களுடைய, அழகிய, பேரொளியுடைய ராக்ஷசர்தலைவனின் மகன், பருவநாளில் (முழுநிலவில்) கடல் பொங்குவதுபோலப் புறப்பட்டான். பறவையரசனுக்கு நிகரான வேகமும் கூரிய கோரைப்பற்களும் உடைய நான்கு புலிகள் பூட்டப்பட்ட தேரில், தாங்க முடியாத வேகமுடைய, இந்திரனுக்கு நிகரான இந்திரஜித் ஏறினான். வில்லாளிகளில் சிறந்தவனும், படைக்கலன்களை அறிந்தவனும், அஸ்திரம் அறிந்தவர்களில் மேலானவனுமான அந்தத் தேர்வீரன், அனுமன் இருந்த இடத்துக்குத் தேரில் விரைவாகச் சென்றான். அவனுடைய தேரின் முழக்கத்தையும் வில்நாணின் ஒலியையும் கேட்டு வானர வீரன் மேலும் மகிழ்ந்தான். போரில் வல்லவனான இந்திரஜித் வில்லையும் கூர்முனையுடைய அம்புகளையும் எடுத்துக்கொண்டு அனுமனை நோக்கிச் சென்றான். பருவநாளில் கடலின் உவமை — முழுநிலவில் கடல் பொங்குவதுபோல அவனுடைய ஊக்கம். ‘தக்ஷஸுதப்ரபாவ:’ — தேவர்களுக்கு நிகரான ஆற்றலுடையவன்; இந்தி மொழிபெயர்ப்பு ‘தேவர்களைப் போன்ற ஆற்றலுடையவன்’ என்கிறது. இந்தி மொழிபெயர்ப்பில் தேரில் பூட்டியவை ‘நான்கு சிங்கங்கள்’ என்று உள்ளது; மூலத்திலோ ‘வ்யாக்ரை:’ (புலிகளால்); திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘வ்யாலை:’ (கொடிய விலங்குகளால்). அனுமனின் மகிழ்ச்சி மீண்டும் — வலிமையான பகைவன் என்பதே அவனுடைய மகிழ்ச்சி. பதினெட்டாம் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்தது; ‘பக்ஷிராஜோபமதுல்யவேகை-/ர்வ்யாக்ரை:’ என்று அடிப்பிரிவில் சொல் பிரிகிறது. தந்தையை வலம் வருவது இந்திரஜித்தின் பணிவைக் காட்டுகிறது — வீரனாக இருந்தும் அவன் தந்தையைத் தலைவனாக மதிக்கிறான். ‘மிக விரைவாக’ என்பது அவனுடைய ஊக்கம்; அக்ஷனைப் போல அவனும் விரைந்து புறப்படுகிறான், ஆனால் அக்ஷனிலிருந்து வேறுபட்டு அவன் அறிவுடையவன். தன் கூட்டத்தாரால் போற்றப்படுதல் — நண்பர்களிடமிருந்து மரியாதை பெற்று, வேள்விக்கு முன் யஜமானன் போல அவன் புறப்படுகிறான். ‘போரில் வல்லவன்’ என்ற அடைமொழி அவனுடைய போர்த்திறனைக் குறிக்கிறது; பின்னர் அவனுடைய அறிவாலேயே அனுமன் பிடிக்கப்படுகிறான், வலிமையால் அல்ல. ‘அனுமனை நோக்கி’ — இலக்கு தெளிவு; தந்தையின் அறிவுரைப்படி படை பின்தொடரவில்லை. இந்திரஜித்தின் தேரில் குதிரைகள் அல்ல, புலிகள் பூட்டப்பட்டுள்ளன — அக்ஷனின் தேரிலிருந்து வேறுபட்டது, மேலும் அச்சமூட்டுவது; இதனால் அவனுடைய மாயத்தன்மையும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

மகிழ்ச்சியுற்று, கையில் அம்போடு அவன் போருக்குப் புறப்பட்டபோது திசைகள் அனைத்தும் கலங்கின; கொடிய விலங்குகள் பலவாறு ஓலமிட்டன. அங்கே நாகர்களும் யக்ஷர்களும் மகரிஷிகளும் கோள்வழியில் திரிவோரும் சித்தர்களும் ஒன்றுகூடினர்; பறவைக் கூட்டங்கள் வானை மூடிப் பெருமகிழ்ச்சியோடு உரக்கக் கூவின. இந்திரக்கொடியுடைய அந்தத் தேர் விரைந்து வருவதைக் கண்டு வானரன் பெருமுழக்கம் செய்தான்; வேகமுடைய அவன் உருவில் பெருகினான். தெய்வீகத் தேரில் அமர்ந்த, அழகிய வில்லுடைய இந்திரஜித், மின்னல்-இடி போன்ற வலிய ஒலியுடைய வில்லின் நாணை இழுத்தான். பிறகு மிகக் கூரிய வேகமுடைய, பெருவலிமையுடைய, போரில் அச்சமற்ற வானரனும் ராக்ஷசர்தலைவனின் மைந்தனும், பகைமை பூண்ட தேவேந்திரனும் அசுரேந்திரனும் போல ஒன்றுகூடினர். அளவிட முடியாத, பெருகிய அனுமன், போரில் மதிக்கப்பட்ட வில்லாளியும் மாவீரனுமான அந்த வீரனின் அம்புகளின் வேகத்தை முறியடித்தான்; தன் தந்தை காற்றின் வழியில் திரிந்தான். திசைகள் கலங்கியதும் விலங்குகளின் கொடிய ஓலமும் அமங்கலத்தின் அறிகுறிகள் — யாருக்கு அமங்கலம் என்று கவிஞர் வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லை; ஆனால் இலங்கைக்கே என்று புரிகிறது. தேவர்களும் முனிவர்களும் ஒன்றுகூடுவது போரின் பெருமையைக் காட்டுகிறது — அக்ஷன் வதத்தில் போலவே இங்கும். ‘இந்திரத்வஜம்’ — இந்திர வடிவச் சின்னம் பொறித்த கொடி; இந்தி மொழிபெயர்ப்பு ‘இந்திர வடிவச் சின்னமுடைய கொடியால் அழகுபெற்ற’ என்கிறது. ‘தந்தையின் வழியில்’ — காற்றின் வழியில், வானில். தேவேந்திரன்-அசுரேந்திரன் உவமை — இந்திரனுக்கும் பலிக்கும் இடையிலான பகைமை போல; இந்தி மொழிபெயர்ப்பு ‘தேவராஜன் இந்திரனும் தைத்தியராஜன் பலியும் போல’ என்கிறது. முந்தைய போர்களில் அனுமனே வலியவனாக இருந்தான்; இங்கோ இருவரின் வலிமையும் சமம் என்று கவிஞர் உவமையாலேயே குறிப்பிடுகிறார். அனுமன் உருவில் பெருகுதல் — பகைவன் வரும்போது அவன் உடலைப் பெருக்குகிறான்; இது அவனுடைய வழக்கம். வில்நாணின் ஒலி மின்னல்-இடி போன்றது — இந்திரஜித் மேகம்; இந்தி மொழிபெயர்ப்பில் சொல்லப்பட்டபடி அவனுடைய பெயரே மேகநாதன்; அனுமன் மலை.

பிறகு பகைவீரரை அழிக்கும் வீரன் இந்திரஜித், நீண்ட கூரிய முனைகளும் நல்ல இறகுகளும் பொன்னால் அழகுசெய்யப்பட்ட அடிப்பகுதியும் உடைய, வஜ்ராயுதத்துக்கு நிகரான வேகமுடைய அம்புகளைத் தொடர்ச்சியாக எய்தான். பிறகு அந்த அனுமன் அவனுடைய தேரின் முழக்கத்தையும், மிருதங்கம், பேரி, படகம் ஆகியவற்றின் ஒலியையும், இழுக்கப்படும் வில்லின் ஓசையையும் கேட்டு மீண்டும் மேலெழுந்தான். அந்தப் பெரிய வானரன் அம்புகளின் இடைவெளிகளில் விரைவாகச் சுழன்றான்; குறிவைப்பவனான அவனுடைய குறியைப் பயனற்றதாக்கியபடி அந்த வானரன் சுற்றித் திரிந்தான். மீண்டும் அம்புகளின் முன்னே வந்து நின்று, வாயுமைந்தன் அனுமன் கைகளை விரித்து மேலெழுந்தான். வேகமுடைய, போர்ச்செயலில் வல்லவர்களான அவ்விருவரும், எல்லா உயிர்களின் மனத்தையும் கவரும் சிறந்த போரைச் செய்தனர். ராக்ஷசன் அனுமனின் இடைவெளியை — பலவீனமான இடத்தை — அறியவில்லை; மாருதியும் அந்த மகாத்மாவின் இடைவெளியை அறியவில்லை; தேவர்களுக்கு நிகரான வீரமுடைய அவ்விருவரும் சந்தித்து ஒருவருக்கொருவர் தாங்க முடியாதவர்களாக இருந்தனர். இங்கே போரின் சமநிலை சிறப்பாகச் சொல்லப்படுகிறது — முந்தைய சர்க்கங்களில் அனுமன் பகைவர்களைச் சட்டென்று கொன்றான்; இங்கோ முதன்முறையாகச் சம வலிமையுடைய எதிரி. ‘அந்தரம்’ (இடைவெளி) என்பது ஓட்டை — அடி பயன்தரும் இடம். அனுமன் அம்புகளின் முன்னே வந்து மீண்டும் மேலெழுகிறான் — இது பகைவனைக் கேலிசெய்யும் விளையாட்டு. மிருதங்கம், பேரி, படகம் ஆகியவற்றின் ஒலியால் இந்திரஜித்தின் படையின் வாத்தியங்களும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. ‘எல்லா உயிர்களின் மனத்தையும் கவரும்’ — போரும் காணத்தக்கது, கலைவடிவம்; தேவர்களும் முனிவர்களும் முன்பே ஒன்றுகூடியிருந்தனர், அவர்களே பார்வையாளர்கள். ‘தேவர்களுக்கு நிகரான வீரமுடையவர்கள்’ என்பதால் இருவருக்கும் சமமான பெருமை — கவிஞர் பகைவனைத் தாழ்த்தவில்லை. அனுமன் கைகளை விரித்தல், பறவை சிறகுகளை விரிப்பதுபோல. இருவருமே வேகமுடையவர்கள் — ஒருவன் அம்புவேகத்தால், மற்றவன் உடல்வேகத்தால்; ஆகவே போருக்கு முடிவு தெரியவில்லை. இந்தச் சமநிலையே அடுத்து வரும் பிரம்மாஸ்திரப் பயன்பாட்டுக்குக் காரணம்.

இலக்கு தடுக்கப்பட்டு, தவறாத அம்புகளும் பாய்ந்து பயனற்றுப்போனபோது, குறிவைத்தலிலும் அம்பு தொடுத்தலிலும் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தியிருந்த மகாத்மா இந்திரஜித் பெருங்கவலையில் ஆழ்ந்தான். பிறகு ராக்ஷசராஜனின் மைந்தன், அந்த வானரன் கொல்லப்பட முடியாதவன் என்பதைக் கண்டு, அவன் எப்படிப் பிடிபடுவான் என்று, வானர வீரர்களில் முதல்வனான அவனைப் பிடிக்க மனம் கொண்டான். பிறகு அஸ்திரம் அறிந்தவர்களில் சிறந்தவனும் பேரொளியுடையவனுமான அந்த வீரன் பிதாமகனின் அஸ்திரத்தை (பிரம்மாஸ்திரத்தை) அந்தச் சிறந்த வானரனை நோக்கித் தொடுத்தான். இவன் கொல்லப்பட முடியாதவன் என்று அறிந்து, அஸ்திரத்தின் உண்மையறிந்த இந்திரஜித் அந்த அஸ்திரத்தால் நீண்ட கைகளுடைய வாயுமைந்தனைக் கட்டினான். ராக்ஷசனால் அந்த அஸ்திரத்தால் கட்டப்பட்ட அந்த வானரன் அசைவற்றவனாகித் தரையில் விழுந்தான். இந்திரஜித்தின் அறிவு இங்கே வெளிப்படுகிறது — கொல்ல முடியாதவனைக் கட்டுவதற்கு அவன் சிந்திக்கிறான். ‘கொல்லப்பட முடியாதவன்’ என்ற அறிவு அவன் தன் தோல்வியை ஒப்புக்கொள்வதும் ஆகும். பிரம்மாஸ்திரமும் கொல்வதற்கல்ல, கட்டுவதற்கே பயன்படுத்தப்பட்டது. ராவணனின் ஆணையும் ‘பிடியுங்கள்’ என்றே இருந்தது — ஆகவே பிடிப்பதே நோக்கம். அனுமனின் வீழ்ச்சி தோல்வியல்ல, பிரம்மனின் வரம்பைப் போற்றுவதே — அடுத்த சுலோகங்களில் இது தெளிவாகும். ‘அசைவற்றவன்’ — அஸ்திரத்தின் ஆற்றலால் அவன் ஒரு கணம் அசைவின்றி இருந்தான். ‘அஸ்திரத்தின் உண்மையறிந்தவன்’ என்பது இந்திரஜித்தின் அடைமொழி — பிரம்மாஸ்திரத்தை எப்போது பயன்படுத்த வேண்டும் என்று அவன் அறிவான்; ஆனால் அதன் விதியை ராக்ஷசர்கள் அறியவில்லை என்பது பின்னர் தெரியும். அனுமன் விழுந்ததைக் கண்டு ராக்ஷசர்கள் மகிழ்ந்தனர்; ஆனால் அந்த வீழ்ச்சி அவனுடைய சொந்த விருப்பத்தாலேயே.

பிறகு அந்த வானர வீரன் அது அஸ்திரக் கட்டு என்று அறிந்து, தலைவனான பிரம்மனின் ஆற்றலால் வேகம் சிறிது குறைந்தவனாக — சிறிதளவும் வலியை உணராமல் — பிதாமகன் தன்மீது காட்டிய அருளைச் சிந்தித்தான். சுயம்புவின் (பிரம்மனின்) மந்திரங்களால் ஏற்றப்பட்ட பிரம்மாஸ்திரத்தைக் கண்டு, அனுமன் பிதாமகனிடமிருந்து பெற்ற வரத்தை நினைத்தான்: உலகின் குருவின் ஆற்றலால் இந்தக் கட்டிலிருந்து விடுபட எனக்கு ஆற்றல் இல்லை என்று எண்ணியே இந்த அஸ்திரக் கட்டு இடப்பட்டது; இருந்தாலும் தானே தோன்றிய பிரம்மனை மதிப்பதற்காக நான் இதற்குக் கட்டுப்பட வேண்டும். இவ்வாறு அந்த வானரன் அஸ்திரத்தின் ஆற்றலையும், பிதாமகன் தன்மீது காட்டிய அருளையும், விடுபடும் ஆற்றலையும் சிந்தித்து, பிதாமகனின் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டான். அஸ்திரத்தால் கட்டுண்டாலும் எனக்கு அச்சம் உண்டாகவில்லை; பிதாமகனாலும் மகேந்திரனாலும் காற்றாலும் நான் காக்கப்படுகிறேன். ராக்ஷசர்களால் பிடிக்கப்படுவதிலும் எனக்குப் பெரும் நன்மை தெரிகிறது — ராக்ஷசேந்திரனோடு உரையாடல் நிகழும்; ஆகவே பகைவர்கள் என்னைப் பிடிக்கட்டும். இவ்வாறு நோக்கம் உறுதியான, ஆராய்ந்து செயல்படும், பகைவீரரை அழிக்கும் அவன் அசைவை நிறுத்திக்கொண்டான்; வலிந்து நெருங்கிய பகைவர்களால் பிடிக்கப்பட்டு, அவர்கள் ஒவ்வொருவராலும் மிரட்டப்பட்டபோது முழங்கினான். இங்கே அனுமனின் விவேகம் உச்சத்தை அடைகிறது — தோல்வியும் ஒரு உபாயமாகிறது. அவன் தேவர்களின் வரம்பைப் போற்றுவது மட்டுமன்றி, தன் பணிக்கான வாய்ப்பையும் காண்கிறான் — ராவணனை நேரில் காணவும் உரையாடவும். பிரம்மன் தந்த வரம் — ஒரு முகூர்த்த நேரத்திலேயே அஸ்திரத்திலிருந்து விடுதலை — இந்தி மொழிபெயர்ப்பில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ‘ஆராய்ந்து செயல்படுபவன்’ என்ற சொல் அவனுடைய இயல்பைக் காட்டுகிறது; முழக்கமும் ஒரு நடிப்பே — வலியுற்றவன்போல முழங்கினான். பிதாமகன், மகேந்திரன், காற்று என்ற மூன்று காவலர்கள் — பிரம்மா வரமளித்தவர், இந்திரன் வஜ்ராயுதத்தால் அடித்தபின் வரமளித்தவர், வாயு தந்தை; இந்தி மொழிபெயர்ப்பு ‘பிரம்மா, இந்திரன், வாயுதேவன் மூவரும் என்னைக் காக்கின்றனர்’ என்கிறது. இந்த நிகழ்வில் தூதனின் அறிவு தெரிகிறது — வலிமையால் பெற முடியாததைப் பணிவால் பெறலாம்; இல்லையெனில் ராவணனின் அவைக்குள் நுழைவது அரிது.

பிறகு அந்த ராக்ஷசர்கள், பகைவரை அடக்கும் அவன் அசைவற்றிருப்பதைக் கண்டு, முறுக்கிய சணல்நார்களாலும் மரப்பட்டை ஆடைகளாலும் அவனைக் கட்டினர். பகைவர்களால் கட்டப்படுவதையும், வீரர்களால் வலிந்து இகழப்படுவதையும் அவன் விரும்பி ஏற்றான் — ‘ஆவலால் ராக்ஷசேந்திரன் என்னைக் காண முடிவுசெய்வான்’ என்று நோக்கம் உறுதியானவனாக. அந்த நார்க்கயிற்றால் கட்டப்பட்டதும் வீரமுடைய அவன் அஸ்திரத்திலிருந்து விடுபட்டான்; ஏனெனில் அஸ்திரக் கட்டு வேறொரு கட்டோடு சேர்ந்து நிற்காது. அப்போது வீரன் இந்திரஜித் மரப்பட்டை ஆடையால் கட்டப்பட்ட அந்தச் சிறந்த வானரனைக் கவனித்து, அவன் அஸ்திரத்திலிருந்து விடுபட்டுவிட்டான் என்று அறிந்து கவலையில் ஆழ்ந்தான் — வேறொன்றால் கட்டப்பட்டும் இவன் அஸ்திரத்துக்குக் கட்டுப்பட்டவன்போல நடிக்கிறான். அடடா, பெரிய செயல் பயனற்றதாக்கப்பட்டது; ராக்ஷசர்கள் மந்திரத்தின் போக்கை ஆராயவில்லை; அஸ்திரம் முறியடிக்கப்பட்டால் மீண்டும் வேறோர் அஸ்திரம் செயல்படாது; நாம் அனைவரும் ஐயத்தில் ஆழ்ந்துவிட்டோம். அஸ்திரத்திலிருந்து விடுபட்டிருந்தும் அனுமன் அதை அறியாதவன்போல, ராக்ஷசர்களால் இழுக்கப்பட்டு அந்தக் கட்டுகளால் நசுக்கப்பட்டான். பிறகு காலனின் முஷ்டி போன்ற முஷ்டிகளுடைய கொடிய ராக்ஷசர்களால் அடிக்கப்பட்டபடி அந்த வானரன் ராக்ஷசேந்திரனின் அருகே இழுத்துச் செல்லப்பட்டான். ராக்ஷசர்களின் மடமை இங்கே தெளிவாகிறது — தெய்வீக அஸ்திரத்தின்மேல் சாதாரணக் கட்டைப் போட்டு அவர்களே அஸ்திரத்தைப் பயனற்றதாக்கினர். இந்திரஜித் மட்டுமே அதை அறிகிறான்; ஆனால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. அனுமன் விடுபட்டிருந்தும் கட்டுண்டவன்போல நடந்துகொள்கிறான் — தன் விருப்பத்தாலேயே ராவணனை நோக்கிச் செல்கிறான். ‘அஸ்திரக் கட்டு வேறொரு கட்டோடு சேர்ந்து நிற்காது’ என்பது நூல்வழி விதி. இந்திரஜித்தின் கவலை — ‘நாம் அனைவரும் ஐயத்தில் ஆழ்ந்துவிட்டோம்’ — வெற்றியும் தோல்விபோல் ஆயிற்று; இந்தி மொழிபெயர்ப்பு ‘வென்றும் நாம் அனைவரும் ஐயத்தில் விழுந்தோம்’ என்கிறது. ‘காலனின் முஷ்டிகள்’ — மரணத்தைப் போன்ற கடினமான முஷ்டிகள்; பணி நிறைவேறுவதற்காக அனுமன் அவற்றைப் பொறுத்துக்கொள்கிறான். சணல்நாராலும் மரப்பட்டை ஆடைகளாலும் கட்டுவது அவனுக்கு அற்பம்; ஆனால் அதுவே அஸ்திரத்தை விலக்கியது — ராக்ஷசர்களின் மடமையின் விளைவு. ‘ஆவலால்’ என்ற அனுமனின் ஊகம் உண்மையாகும் — ராவணன் தானே அவனைக் காண விரும்புகிறான்.

பிறகு இந்திரஜித், அஸ்திரத்திலிருந்து விடுபட்டு மரப்பட்டை நார்களால் கட்டப்பட்ட பெருவலிமையுடைய அந்த வானர வீரனை நன்கு நோக்கி, அங்கே கூட்டத்தோடு இருந்த அரசனுக்குக் காட்டினான். மதங்கொண்ட யானையைப் போலக் கட்டப்பட்ட, வானரர்களில் மிகச் சிறந்த அவனைப் பற்றி ராக்ஷசர்கள் ராக்ஷசேந்திரன் ராவணனுக்குத் தெரிவித்தனர். ‘இவன் யார்? யாருடையவன்? எங்கிருந்து வந்தான்? என்ன பணி? இவனுக்குப் புகலிடம் யார்?’ என்று அவனைக் கண்டு ராக்ஷச வீரர்களிடையே பேச்சுகள் எழுந்தன. ‘கொல்லப்படட்டும், எரிக்கப்படட்டும், அல்லது தின்னப்படட்டும்’ என்று சினங்கொண்ட வேறு சில ராக்ஷசர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சொல்லிக்கொண்டனர். சட்டென வழியைக் கடந்து, அந்த மகாத்மா அங்கே ராக்ஷசர்தலைவனின் பாதங்களருகே அரசனின் முதிய பணியாளர்களையும், பெரிய ரத்தினங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட மாளிகையையும் கண்டான். பேரொளியுடைய ராவணன், விகாரமான உருவமுடைய ராக்ஷசர்களால் அங்குமிங்கும் இழுக்கப்பட்ட வானரர்களில் சிறந்தவனைக் கண்டான். வானரர்களில் சிறந்தவனும், ஒளியோடும் வலிமையோடும் கூடிய, சுடும் கதிரவனைப் போன்ற ராக்ஷசர்தலைவனைக் கண்டான். சினத்தால் சுழலும் சிவந்த பார்வையுடைய பத்துமுகன் அந்த வானரனை உற்றுநோக்கி, பிறகு அங்கே அமர்ந்திருந்த, குலத்திலும் ஒழுக்கத்திலும் முதிர்ந்த முதன்மை அமைச்சர்களுக்கு அவனைப் பற்றி ஆணையிட்டான். அவர்களால் முறைப்படி கேட்கப்பட்ட அந்த வானரன், தன் பணியின் நோக்கத்தையும் அதன் வேரையும் முதலில் தெரிவித்தான் — ‘வானரவேந்தனிடமிருந்து தூதனாக நான் வந்திருக்கிறேன்’ என்று. ராக்ஷசர்களின் கேள்விகள் அனுமன் யார் என்பதன் மர்மத்தைக் காட்டுகின்றன — அவர்கள் அவனை அறியவில்லை. ‘தின்னப்படட்டும்’ என்பது ராக்ஷசர்களின் கொடிய இயல்பு. அனுமன் ராவணனைக் கதிரவனைப் போலக் காண்கிறான் — பகைவனின் ஒளியையும் ஏற்கிறான்; இது அவனுடைய நடுநிலைப் பார்வை. ராவணன் தானே கேட்கவில்லை, அமைச்சர்களைக் கேட்கச் செய்கிறான் — அரசனின் பெருமிதம். அனுமனின் முதல் சொல் — ‘தூதன்’ — மிக முக்கியமானது: தூதன் கொல்லப்படக்கூடாதவன் என்பது நீதி; ஆகவே பின்னர் விபீஷணன் இவனுடைய வதத்தைத் தடுப்பான். சர்க்கம் உபஜாதி யாப்போடு நிறைவுபெறுகிறது. ‘மதங்கொண்ட யானையைப் போல’ — கட்டுண்டாலும் அவன் மதயானைபோல வலியவன், எளியவன் அல்லன். ‘முதிய பணியாளர்கள்’ — ராவணனின் பாதங்களருகே இருந்த முதிய ஏவலர்கள்; ‘பெரிய ரத்தினங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட மாளிகை’ — அவைக்கூடம்; இந்தி மொழிபெயர்ப்பு ‘விலையுயர்ந்த ரத்தினங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட அவைக்கூடம்’ என்கிறது. ஒருவரையொருவர் கண்டதைச் சொல்லும் இரண்டு சுலோகங்களும் ஒத்த வடிவுடையவை — ராவணன் வானரனைக் கண்டான், வானரன் ராவணனைக் கண்டான்; இவ்வாறு இருவரின் சந்திப்பு சமநிலையில் வருணிக்கப்படுகிறது. ‘பணியின் நோக்கமும் அதன் வேரும்’ — கேள்விகள் மூவகை: என்ன பணி, என்ன நோக்கம், அடிப்படைக் காரணம் என்ன. அடுத்த சர்க்கத்தில் அனுமன் ராவணனின் ஒளியை வருணிப்பான், பிறகு தன் செய்தியைத் தெரிவிப்பான். ‘கொல்லப்படட்டும், எரிக்கப்படட்டும், தின்னப்படட்டும்’ என்று மூன்று வழிகள் ராக்ஷசர்களால் முன்மொழியப்பட்டன; அவற்றில் ‘எரிக்கப்படட்டும்’ என்பது பின்னர் வாலை எரிப்பதில் நிறைவேறும்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डेऽष्टचत्वारिंशः सर्गः॥ ४८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க